“เจ้าเอ่ยถึงฮ่องเต้องค์ก่อนด้วยเหตุใดกัน เจ้าเป็นใครกันแน่ เจ้าเป็นไส้ศึกอย่างนั้นหรือ” ว่าแล้วบุรุษผู้นั้นก็ย่างกรายถอยหลัง คว้าดาบข้างตัวแล้วยกขึ้นมา
ทว่าในเวลานี้นางไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียงกับเขา นางจึงได้แต่ส่ายศีรษะไปมาอย่างละเหี่ยใจที่ตนนั้นดันหลุดมายุคนี้ทำไมกัน ทั้งที่ก่อนหน้านี้นางยังนอนอยู่บนตั่งที่นิ่มและอุ่น จู่ ๆ นางก็ถูกดูดเข้ามาในซีรีส์ ที่นางเพิ่งได้ชมไปก่อนที่จะเข้านอน
“อยากจะจับฉันก็เอาเลย ฉันเหนื่อยที่จะหนีไปไหนแล้ว ง่วงก็ง่วง แถมหนาวก็หนาว และถ้าเป็นไปได้ช่วยหาเสื้อผ้ามาให้ฉันเปลี่ยนด้วย” นางว่าพลางยื่นแขนมาด้านหน้ายอมจำนนเขาแต่โดยดี ในขณะที่เหล่าผู้คนกลุ่มน้อยใหญ่ค่อย ๆ สลายตัวไปทำหน้าที่ของตน
“ข้าจับเจ้าไปแน่ ว่าแต่เจ้ามีชื่อเรียงนามว่าอะไร ที่เจ้าเอ่ยมา ก่อนหน้า ข้ามิอาจเข้าใจในสิ่งที่เจ้ากล่าวออกมา” เขาว่าพลางเก็บดาบ เข้าไปในฝักตามเดิม เพราะว่าบุรุษผู้นี้เพิ่งจะออกเวรมาได้ไม่นาน เขาเป็นถึงแม่ทัพ ประจำการอยู่ทัพหน้าทุกครั้ง และได้ยศได้ตำแหน่งมามากมาย
“ฉันมีชื่อว่าพร” นางกล่าวออกมา แต่เขากลับทำสีหน้าไม่เข้าใจเหมือนเช่นเคย ทว่านางนึกอะไรขึ้นมาได้ “ฉันชื่อเฟยฮวา” นางยืดอก อย่างมั่นใจว่าชื่อนี้น่าจะเหมาะกับนางและยุคสมัยที่นางกำลังเผชิญหน้า นางได้ชื่อนี้มาจากซีรีส์ที่นางได้ชมไปก่อนหน้านี้
“ดอกไม้ที่โบยบิน นี่คือความหมายชื่อของเจ้า” เขาว่าพลางพยักหน้าตอบรับ “ข้ามีนามว่า เลี่ยงหรง หรือลู่เลี่ยงหรง ชื่อของข้ามีความหมายว่าเกียรติยศที่สว่างไสว คำว่าลู่ มีความหมายว่าแผ่นดิน ข้าอยู่ในสกุลลู่ เป็นตระกูลขุนนางชนชั้นกลาง และเป็นตระกูลที่สืบทอดตำแหน่งแม่ทัพจากรุ่นสู่รุ่น” ชายดังกล่าวว่าพลางย่างกรายไปข้างหน้า เพื่อพานางไปยังจวนของตน ซึ่งอยู่ห่างออกไปจากวังหลวง
‘นี่ฉันหลุดเข้ามาในซีรีส์จริง ๆ เหรอ ถ้าฉันเจอยัยผู้หญิงคนนั้น จะตบและสั่งสอน บังอาจมาหักอกแม่ทัพที่หล่อเหลา แต่ว่าเขาใช่คนเดียว กับที่ฉันเพิ่งดูไปเมื่อคืนรึเปล่านะ นิสัยต่างราวฟ้ากับเหว เจอฉันก็จะจับฉันเลยเหรอ ผู้ชายอะไรไม่อ่อนโยนเอาซะเลย ไม่แปลกที่ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ รักเขา’
นางขบคิดเรื่องราวต่าง ๆ ระหว่างเขากับสาวใช้ที่นางได้ชมเรื่องราวในซีรีส์ที่เพิ่งได้ดู
ถ้าถามนางว่าหลุดมายุคนี้หรือในหนังซีรีส์ที่นางได้ชมได้อย่างไร คงต้องย้อนกลับไปในช่วงหลังจากที่นางหลับ ปลายนิ้วของนางกลับไปแตะโดนปุ่มหน้าจอที่สแกนลายนิ้วมือได้โดยไม่ต้องกดรหัสผ่านเข้าไป ด้านในและพบกับซีรีส์ที่นางเปิดค้างเอาไว้ ในระหว่างที่หน้าจอโทรศัพท์ของนางกำลังเล่นอยู่นั้น เกิดลมพายุพัดกรรโชกจากทางด้านนอกส่งผลให้เทคโนโลยีมีปัญหา และดวงจันทร์เปล่งประกายเป็นสีน้ำเงินในคราเดียวกัน นางจึงถูกดูดเข้ามาในโทรศัพท์ซึ่งเป็นเทคโนโลยีปัจจุบันที่นางอาศัยอยู่
“นี่นายคงไม่พาฉันไปหาฮ่องเต้ใช่มั้ย” นางกระซิบกระซาบถามเขาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ในขณะที่ข้อมือของนางถูกผ้าบางมัดเอาไว้ เขากลัวว่านางจะวิ่งหนีหายไป ในขณะที่มือของเขาจับแขนของหญิงสาวเอาไว้ไม่ห่างกาย
“ข้าไม่พาเจ้าไปหาฮ่องเต้หรอก ถ้าข้าพาเจ้าไปสภาพเช่นนี้ หัวของเจ้าคงได้หลุดออกจากบ่าเป็นแน่แท้” เขาชายตามองสตรีข้างกาย ที่มีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก
“งั้นนายรีบพาฉันไปเปลี่ยนชุดเดี๋ยวนี้เลยนะ ฉันอายคนอื่นจะแย่แล้ว” นางกล่าวพลางในขณะที่สายตาสอดส่องไปรอบ ๆ ด้าน กลับพบว่าผู้คนเหล่านั้นได้นำนิ้วมาชี้นางว่าเหมือนตัวพิลึก วาจาก็แปลกประหลาดเช่นเดียวกัน ทำเอาผู้คนที่เห็นนางต่างก็ถอยห่างออกเป็นวงกว้าง กลัวว่านางเป็นตัวอัปมงคลของเมืองหลวงแห่งนี้
“ข้าคงต้องให้สาวใช้หรือมารดาของข้า สอนเจ้าเรื่องกิริยา มารยาท รวมไปถึงสิ่งที่เจ้าเปล่งวาจาออกมา เจ้าเป็นใครกันแน่ แม่นาง” เลี่ยงหรงหยุดชะงักเท้า
ณ จวนสกุลลู่ เมื่อเลี่ยงหรงและเฟยฮวาได้ย่างกรายเข้ามาในจวนก็พบกับสาวใช้ในเรือนที่แต่งองค์ทรงเครื่องเต็มยศ ชุดบางหลากสี จนนางอดอิจฉาบุรุษผู้นี้ไม่ได้ ที่เขามีสาวใช้คอยปรนนิบัติรับใช้เป็นอย่างดี
“กลับมาแล้วหรือเจ้าคะ ท่านแม่ทัพฮูหยินรอท่านอยู่ในห้องน้ำชาเจ้าค่ะ” สาวใช้คนเดิมกล่าวในขณะที่ย่อเข่าเคารพผู้เป็นนาย พร้อมกับเหล่าสาวใช้อีกหลาย ๆ คน
“คนใช้เยอะชะมัด แถมสวยอีกต่างหาก จะแอบรักคนใช้ก็ไม่แปลก” นางบ่นพึมพำกับตนเอง ในขณะที่สายตาสอดส่องไปทั่วทั้งจวน
“เจ้าเป็นใครกัน เหตุใดเจ้าถึงมากับคุณชายลู่ อาภรณ์ที่นางสวมใส่ก็แปลกประหลาด วาจาที่กล่าวออกมาช่างไม่คุ้นหู” สาวใช้คนเดิมกล่าว พลางส่งสายตาเชือดเฉือนมาทางเฟยฮวาอย่างไม่เป็นมิตร
สาวใช้ผู้นี้ เป็นสตรีผู้เดียวกับที่ท่านแม่ทัพเคยตัดพ้อกับนางเอาไว้ก่อนที่เฟยฮวาจะนอนหลับใหลแล้วมาโผล่ในยุคของเขา ซึ่งในขณะนี้เรื่องราวต่าง ๆ ไม่ได้ดำเนินไปตามเนื้อเรื่อง แต่เหมือนนางได้หลุดเข้ามาในยุคสมัยเก่าจริง ๆ เมื่อหลายร้อยปีก่อน
“นางเป็นสตรีที่พลัดหลงมาจากถิ่นอื่น ข้าเห็นว่านางไม่มีที่พัก จึงให้มาพักในจวนของข้า เจ้าพานางไปชำระร่างกายและจัดแจงห้องหับ ให้นางได้พักผ่อน ส่วนข้าจะไปหาท่านแม่” เลี่ยงหรงสั่งสาวใช้คนดังกล่าวเสร็จสรรพ “อ้อ ข้าจะให้ซูเม่ยสอนเจ้า ไม่ว่าจะเรื่องอาบน้ำ ขนบธรรมเนียม กิริยาท่าทาง รวมไปถึงวาจาของเจ้าด้วย” เขาหันมาบอกหญิงสาวที่อยู่ด้านหลังของตน เมื่อเขากล่าวจบก็ย่างสามขุมไปยังห้องน้ำชา สาวใช้ทั้งหลายต่างก็ทำความเคารพผู้เป็นนายและแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตน
“เจ้า ตามข้ามา” สาวใช้ที่เคยเป็นสตรีของท่านแม่ทัพที่แอบรักนางอยู่ฝ่ายเดียว ปรายสายตามองเฟยฮวาเหมือนจะฆ่าแกงนางให้ได้ซะเดี๋ยวนั้น
“เธอมีชื่อว่าอะไร ฉันจะได้เรียกถูก” เฟยฮวาเอ่ยถามอย่างเป็นมิตร ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้นางเคยคิดจะตบและด่าสตรีผู้นี้ แต่เมื่อมาอยู่ตรงหน้าสตรีดังกล่าว หญิงสาวก็ต้องพบกับสายตาที่ไม่ยินดีต้อนรับนางเลยแม้แต่น้อย
แถมเหล่าสาวใช้ต่าง ๆ ก็มีท่าทีเกรงกลัวนางเป็นอย่างมาก เฟยฮวาย่อมไม่กล้าไปมีเรื่องกับนางอย่างแน่นอน และอีกอย่างที่นี่ไม่ใช่ถิ่นของหญิงสาว จะโดนสาวใช้ผู้นี้คิดมิดีมิร้ายเมื่อไหร่ก็ไม่อาจทราบได้
“ข้ามีนามว่า ซูเม่ย เป็นหัวหน้าสาวใช้ที่นี่ ส่วนเจ้ามีนามว่าอะไร และหลังจากนี้ไปข้าจะสอนเรื่องกิริยามารยาท การทำความเคารพผู้เป็นนายและหน้าที่ต่าง ๆ ที่เจ้าต้องรับผิดชอบในจวนนี้” ซูเม่ย ช้อนสายตามองหญิงสาวที่เดินอยู่ด้านหลัง ที่ไม่ได้ใส่ใจคำพูดของตนแม้แต่น้อย “สายตาเจ้าซุกซนเสียเหลือเกิน อยู่ในจวนนี้อย่าคิดว่าตนมีสิทธิพิเศษเหนือผู้อื่น” น้ำเสียงเย็นยะเยือกของซูเม่ยทำเอาเฟยฮวาขนลุกไปทั่วทั้งร่าง
“เธอถามฉันเหรอว่าชื่ออะไร ฉันชื่อเฟยฮวา ว่าแต่เธอทำไมถึง ไม่รับรักท่านแม่ทัพล่ะ” นางบอกชื่อของตนพร้อมกับเอ่ยถามในสิ่งที่ตนต้องการทราบ
“มันไม่ใช่กงการอะไรของเจ้า” ซูเม่ยตอบอย่างไม่พอใจ “นี่คือเรือนอาบน้ำ และชุดของเจ้า” นางว่าพลางยื่นชุดจีนโบราณย้อนยุคที่เฟยฮวาเคยเห็นตามร้านขายชุดจีนทั่วไป แต่นี่มันของจริง ชุดบางมาก ทว่าในกองชุดนั้นมันมีผ้าหลายชิ้น เป็นชิ้นเล็กชิ้นบาง จนหัวคิ้วของเฟยฮวาขมวดเข้าหากันด้วยความงงงวย
“ฉันใส่ผ้าพวกนี้ไม่เป็นหรอก เธอสอนฉันให้ใส่เสื้อผ้าพวกนี้หน่อยได้มั้ย” เฟยฮวาขอร้องสตรีตรงหน้า แต่นางทำสีหน้าอย่างไม่พอใจก่อนจะเอ่ยกับสาวใช้ที่ยืนห่างออกไปหลังจากที่หาชุดมาให้เฟยฮวาได้สวมใส่
“พวกเจ้าสองคน อยู่ปรนนิบัติรับใช้นาง ตั้งแต่อาบน้ำ รวมไปถึงจับนางใส่ชุดให้เรียบร้อย” ซูเม่ยปรายตามองสาวใช้ที่คอยรับคำสั่งจากนางอีกที
“เจ้าค่ะ” สตรีทั้งสองรับคำ พลางย่อเข่าลงเล็กน้อยพอเป็นพิธีก่อนที่ซูเม่ยจะเดินจากไป
“พะ… พวกเธอรอด้านหน้าก็พอ เดี๋ยวฉันเข้าไปอาบเอง” นาง โบกไม้โบกมือไปมา เพื่อห้ามไม่ให้สาวใช้ทั้งสองเข้าไปด้านใน
“หามิได้เจ้าค่ะแม่นาง ซูเม่ยสั่งพวกเราสองคน ยังไงก็ต้องทำ เจ้าค่ะ” พวกนางไม่พูดเปล่า พลางช่วยกันพาเฟยฮวาเข้าไปด้านใน พร้อมกับต่างฝ่ายต่างปลดเปื้อนชุดให้นาง
“นี่ ๆ ไม่เอา ๆ ฉันอาย ฉันอาบเองได้ อย่านะ” หญิงสาวร้องห้ามพร้อมกับนำแขนมาปิดบังร่างกายของตนเอาไว้
“มิได้เจ้าค่ะ พวกข้าทั้งสองไม่อาจฝ่าฝืนคำสั่ง ถ้าหากพวกข้าไม่ทำ คงถูกซูเม่ยโบยแน่ ๆ” สาวใช้คนเดิมกล่าวออกมาพลางสาวเท้าเข้ามาใกล้ ๆ เฟยฮวา
แต่ในจังหวะเดียวกัน ความคิดของนางกลับแล่นเข้ามาในหัว นางกลับเห็นใจสาวใช้ทั้งสอง หญิงสาวจึงไม่ต่อต้านสาวใช้อีกเลย เพราะคำว่าโดนโบยที่นางได้ยินกับหู ทำให้เฟยฮวาอดสงสารพวกนางเหล่านี้ไม่ได้ หากทำอะไรไม่พอใจ สาวใช้คงถูกเฆี่ยนตีจนหลังลายเป็นแน่
“ท่านแม่” น้ำเสียงกล่าวเรียกมารดาของตน เมื่อเห็นสตรีร่างท้วมกำลังนั่งจิบน้ำชาอยู่ที่โต๊ะไม้ตัวกลมสีดำซึ่งวางอยู่กลางเรือน
“เลี่ยงหรงของแม่ วันนี้เจ้ามาแต่หัววันเชียว ทานอะไรมาแล้วหรือยัง มานั่งจิบน้ำชากับแม่ก่อน” ฮูหยินลู่เอ่ยปากอย่างดีใจเมื่อเห็นบุตรชายของตนสาวเท้าเข้ามายังเรือนน้ำชา
“ท่านแม่ ไม่พักผ่อนหรือขอรับ” เลี่ยงหรงเอ่ยปากถามผู้เป็นมารดาอย่างเป็นห่วง
“แม่พักผ่อนไปหลายชั่วยาม จนแม่เบื่อไปเสียหมด ว่าแต่เจ้าเมื่อไหร่จะมีหลานให้แม่ได้เสียที อนุภรรยาของลูกรอปรนนิบัติอยู่ทุกค่ำคืน” ฮูหยินลู่ว่าพลางจิบน้ำชาไปพลาง
ในขณะเดียวกันสาวใช้ที่รอปรนนิบัติรับใช้ ก็ได้รินน้ำชาในกาให้กับเลี่ยงหรงได้ดื่มเพื่อแก้กระหาย
“ถึงลูกจะมีอนุภรรยาหลายคน แต่พวกนางไม่ใช่สตรีที่ลูกเลือกเอง แถมเป็นอนุภรรยาที่ฮ่องเต้ทรงเลือกให้ลูก ลูกเองก็มิอาจปฏิเสธความหวังดีของฝ่าบาทได้” ใบหน้าของเขาสลดลงอย่างเห็นได้ชัด
“เจ้าอย่าคิดมากจนเกินไป แม่จะไม่บังคับเจ้า หากวันใดเจ้าต้องการพวกนาง ก็แวะเวียนไปหาพวกนางบ้าง พวกนางจะได้ไม่เหงา” ฮูหยินลู่ ตัดบทเพราะไม่อยากให้บุตรชายของตนต้องมาเครียดเรื่องสตรีของเขา
