หลิวซือเย่

แนะนำตัวละคร

หลิวซือเย่ > บุตรสาวคนเดียวแห่งตระกูลหลิว ตระกูลเก่าแก่มีทั้งอิทธิพล อำนาจ และยังเป็นตระกูลที่เป็นผู้ริเริ่มการทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ในประเทศเป็นเจ้าแรก

เกาฉิงหมิง > บุตรชายคนโตของ เกาเทียนฉี กับ เกาชินเจี๋ย

หลิวซูเหยียน > ผู้นำคนปัจจุบันของตระกูลหลิว มีทั้งอิทธิพล อำนาจ และเงินตราสูงพอๆ กับท่านประธานาธิบดี ไม่ว่าจะเป็นสิ่งใดไม่เคยหลุดมือ ปัจจุบันปล่อยให้ผู้บริหารและลูกน้องดูแลกิจการ มีน้อยคนที่รู้จักนายท่านหลิวและครอบครัว

หลิวอี๋เหวิน > ภรรยาของหลิวซูเหยียน หญิงสาวผู้มาความสามารถนับได้ว่าเป็นผู้บริหารหญิงมือทองแห่งวงการอสังหาฯ เมื่อแต่งงานกับหลิวซูเหยียนจึงวางมือ มาเป็นแม่บ้านเต็มตัว บ้านเดิมเป็นนักการเมืองที่มีอิทธิพลมาก

เทียนหลิว > มือขวาของหลิวซูเหยียนและเป็นผู้บริหารคนปัจจุบันของกลุ่มธุรกิจตระกูลหลิว

เกาเฉินอู๋ > ผู้นำตระกูลเกาคนปัจจุบัน ทำธุรกิจศูนย์การค้าและนำเข้าสินค้าอุปโภคและบริโภค

เกาชินเจี๋ย > อดีตภรรยาผู้ล่วงลับของเกาเทียนฉี แม่แท้ ๆ ของ เกาฉิงหมิง

เการั่วซี > น้องสาวของเกาชินเจี๋ย ภรรยาคนปัจจุบันของเกาเทียนฉี บ้านเดิมเป็นนักธุรกิจ

เกาชีเซิน > บุตรชายคนโตของเกาเทียนฉี กับ เการั่วซี อายุเท่ากับเกาฉิงหมิง

เกาอิ๋งอิ๋ง > บุตรสาวของเกาเทียนฉี กับ กับ เการั่วซี อายุห่างจากเกาฉิงหมิง กับ เกาชีเซิน 2 ปี

Intro

เพราะต้องการปัดให้เกาฉิงหมิงออกไปให้พ้นทาง เมื่อเกาฉิงหมิงเข้ามาขอแต่งงานกับหลิวซือเย่ เการั่วซีจึงรีบโน้มน้าวเกาเทียนฉีผู้เป็นสามีทันที โดยอ้างถึงความไร้ที่มาของหลิวซือเย่ให้ส่งเกาฉิงหมิงและหลิวซือเย่ ยุยงให้สามียินยอมให้ทั้งคู่จดทะเบียนสมรส แต่มีเงื่อนไขว่าจะเป็นการแต่งเกาฉิงหมิงออกไปเพราะไม่ยอมรับหลิวซือเย่ โดยมีสินสอดเป็นเงิน 500,000 ดอลล่า พร้อมโฉนดที่ดินที่อยู่ไกลตัวเมืองออกไปพร้อมบ้านหลังเล็ก ๆ หนึ่งหลัง แม้ฉิงหมิงจะไม่ยินยอมแต่ด้วยความรักที่มีต่อซือเย่จึงได้ยอมรับการตัดขาดและสัญญาว่าจะไม่กลับเข้าเมืองหลวงอีกชั่วชีวิต

ณ จังหวัดห่างไกล

“เย่เอ๋อร์ อึก พี่ขอโทษ หนีไป” ฉิงหมิงพยายามเอื้อมมือที่เปรอะไปด้วยเลือดซับน้ำตาให้ซือเย่

“ฮึก ไม่ พี่หมิง ฮึก ไม่” ซือเย่สะอื้นไห้ มองสามีที่นอนจมกองเลือดอยู่ภายในบ้าน

“อึก รีบไป อึก ถ้าเกิดใหม่ได้ อึก ขอให้เราเกิดมาคู่กันอีกนะ แฮ่ก” ฉิงหมิงพยายามกลั้นความเจ็บปวดปลอบใจภรรยา

“ฮึ รักกันขนาดนี้ทำไมไม่ตามกันไปเลยล่ะ” เสียงแหลมสูงของหญิงสาวดังขึ้นจากบันได

“อึก หนี ไป เย่เอ๋อร์” ฉิงหมิงพยายามผลักร่างบางให้หนีไป

“ฮึก เราทำอะไร ทำไมต้องตามมาทำร้ายกันขนาดนี้” ซือเย่ถามเการั่วซีอย่างไม่เข้าใจ

“ฮึ ถ้ามันไม่เกิดมาเป็นมารลูกกู ถ้าแม่มันบอกปัดการแต่งงานกูคงไม่ต้องรอมันตายก่อนจะได้แต่งกับพี่ฉี”

“ฮึก นั่นพี่สาวคุณนะ” ซือเย่รู้ตัวแล้วว่าตัวเธอคงไม่รอด

“อึก หนี อึก ไป” ฉิงหมิงบอกก่อนจะทนพิษบาดแผลไม่ไหวหมดลมหายใจต่อหน้าเธอ

“ฮึ ไม่! มันไม่ใช่พี่กู พี่ที่ไหนจะแย่งแฟนน้องสาวตัวเอง”

“ฮึก แต่นั่นเป็นเพราะพ่อกับแม่คุณต้องการให้น้าซินเจี๋ยแต่งงานกัน แล้วทำไมคุณไม่ยอมบอกพ่อกับแม่คุณล่ะ”

“อย่ามาพูดมาก โทษตัวแกเองเถอะที่เข้ามาหวังจะเอาสมบัติตระกูลเกา เงินทุกเหรียญต้องตกเป็นของชีเซินกับอิ๋ง ๆ เท่านั้น!”

ซือเย่หลับตายอมรับความตายที่กำลังใกล้เข้ามา

“ฮึ ฮ่าฮ่าฮ่า ดี ยอมตายง่าย ๆ” รั่วซีหัวเราะก่อนจะเหนี่ยวไกปืนสังหาร ร่างของซือเย่ล้มลงเธอเอื้อมมือคว้าศพฉิงหมิงก่อนจะกระอักเลือดและสิ้นใจตายตามไป

สิ่งเดียวที่ซือเย่คิดก่อนตายคือ เสียใจที่ไม่ได้บอกลาพ่อกับแม่ และยังไม่ทันได้บอกข่าวดีให้กับสามีที่เธอรัก ว่าเธอกำลังตั้งครรภ์ลูกของเขา วันนี้เธอไปโรงพยาบาลหลังจากมีอาการแปลก ๆ แถมประจำเดือนก็ขาด เธอบอกกับฉิงหมิงว่าจะเข้าไปซื้อของในเมือง เมื่อตรวจเสร็จเธอก็รีบขับรถกลับบ้านทันที เมื่อขับเข้ามากลับเห็นรถสามคันจอดอยู่หน้าบ้าน เมื่อเปิดประตูเข้ามาก็เจอกับร่างของสามีนอนจมกองเลือดอยู่กลางห้องโถง

เธอเสียใจที่คิดผิดและมองโลกในแง่ดีเกินไปไม่พาฉิงหมิงกลับไปที่ตระกูลเพราะหวังให้เค้าพักผ่อนที่ต่างจังหวัดก่อนสักพัก คิดไม่ถึงว่าแม่เลี้ยงของฉิงหมิงที่เป็นน้าแท้ ๆ จะเจ้าคิดเจ้าแค้น ถึงขนาดต้องการให้ฉิงหมิงตาย

เธอหวังว่าพ่อกับแม่ของเธอจะฉุกใจที่เธอหายไปไม่ติดต่อแล้วมาตามหาเธอ หรือ การ์ดที่พ่อให้ตามอยู่ห่าง ๆ จะเห็นความผิดปกติ อย่างน้อย ๆ ให้เธอกับสามีได้มีดินกลบหน้าไม่ตายเป็นผีไร้ญาติก็จะดีมาก

เธอหลับตาลงถ้ามีโอกาส เธอจะไม่ยอมปล่อยให้ครอบครัวปลิงดูดเลือดของสามีได้อะไรจากสามีเธอแม้แต่เหรียญเดียว แต่ก็ได้แต่หวัง ซือเย่หลับตาลงปล่อยให้เลือดไหลช้า ๆ สติสุดท้ายที่รับรู้คือเสียงของมารร้ายรั่วซีที่กำลังค้นหาของมีค่าภายในบ้าน

หลิวซือเย่ >

อึก เจ็บจัง ที่นี่ที่ไหน ซือเย่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ก่อนจะมองไปรอบ ๆ

“ตื่นแล้วเหรอครับ คุณหลับไปประมาณ 2 วัน ในตัวคุณไม่มีเอกสารใดที่จะระบุตัวตนคุณได้เลย ถ้ายังไงติดต่อหาครอบครัวด้วยนะครับ” ซือย่รับน้ำจากคุณหมอมาดื่มแก้กระหาย เธอตายไปแล้วนี่ แล้วที่นี่ที่ไหน

“เอ่อ ขอโทษนะคะ ชั้นมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง คือชั้นจำไม่ได้เลยค่ะว่าก่อนหน้านี้ทำอะไรอยู่” ซือเย่คือแก้วน้ำให้คุณหมอ

“มีพลเมืองดีเห็นคุณจมน้ำครับ เลยพาคุณมาส่งโรงพยาบาล เค้าบอกว่าคุณเป็นรุ่นน้องที่มหาวิทยาลัย” เดี๋ยวนะ เหตุการณ์ที่เธอจมน้ำคือเมื่อตอนเธออายุ 24 ช่วงหลังเรียนจบ ส่วนคนที่ช่วยเธอคือเกาฉิงหมิง!

“คะ คนที่ช่วยชั้นอยู่ที่ไหนคะคุณหมอ” ซือเย่รีบถามคุณหมอทันที

“คุณชายเกา จะเข้ามาตอนเที่ยง น่าจะอีกประมาณสิบห้านาทีค่ะ” คุณพยาบาลบอก

“ถ้าอย่างนั้นไม่มีอะไรแล้วพักในโรงพยาบาลอีกวันก็กลับบ้านได้ครับ ถ้ายังไงหมอขอตัวก่อน”

“ขอบคุณ คุณหมอค่ะ” ซือเย่ขอบคุณ ก่อนจะค้อมหัวให้พยาบาลที่หันมายิ้มให้ก่อนจะเดินออกจากห้องไป

เธอย้อนกลับมาตอนเจอฉิงหมิงครั้งแรก! เธอได้โอกาสแก้ไขชีวิตที่เธอพลาดไป

ระหว่างที่เธอกำลังดีใจที่ได้โอกาสกลับมาเสียงประตูก็ดังขึ้น

ก๊อก ๆ แกร๊ก

ทันทีที่หันหน้ามาสบตากับชายที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้อง น้ำตาของหลิวซือเย่ก็ไหลรินก่อนจะสะอื้นเสียงดัง

“ร้องไห้ทำไม หืม เย่เอ๋อร์” ยิ่งได้ยินชื่อที่เกาฉิงหมิงเรียก ซือเย่ยิ่งสะอื้นอย่างหนักผวาเข้าหาอ้อมกอดของฉิงหมิง

“ฮึก ฮือ พี่หมิง ฮึก พี่หมิงของน้อง ฮึก” ซือเย่ร้องไห้อยู่จนฉิงหมิงกลัวว่าจะเป็นไข้จึงได้ปลอบให้หยุดร้อง

“คนดีหยุดร้องก่อนเร็ว พี่อยู่ตรงนี้ อยู่กับเย่เอ๋อร์ตรงนี้แล้ว” ไม่รู้ว่าเพราะแววตาตกใจที่แฝงความดีใจหรือความเคยชินทำให้ฉิงหมิงเผลอเรียกชื่อที่เคยเรียกไป แต่นั่นทำให้เค้าได้รู้ว่าคนรักของเค้าก็กลับมาเช่นกัน

หลังจากที่ซือเย่เงียบแต่ก็ยังคงกอดร่างหนาของฉิงหมิงไม่ยอมปล่อย

“พี่ดีใจที่เราได้กลับมา ครั้งนี้พี่สัญญาว่าจะปกป้องเราให้ดีที่สุด จะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเราอีกแล้ว”

“พี่หมิง กลับบ้านกับน้องนะ ไม่ต้องกลับไปที่นั่นแล้ว ไม่ต้องกลัวอะไรแล้ว น้องผิดเองที่ไม่พาพี่ไปอยู่ที่ตระกูลหลิวแต่แรก” ซือเย่จะไม่มีทางยอมให้ฉิงหมิงกลับไปอยู่ในบ้านหลังนั้นอีก

“คนดีตอนนี้เรายังไม่ได้แต่งงานกัน รออีกหน่อยนะ” ฉิงหมิงยิ้มเอ็นดู

“ครั้งนี้พี่ตั้งใจว่าจะไม่มีวันสร้างหรือทำประโยชน์อะไรให้ตระกูลเกาอีกแล้ว พี่จะลาออกจากบริษัทของตระกูล พอแต่งงานกันแล้วเราหนีไปกันสองคนนะ” ฉิงหมิงไม่เคยเจอพ่อกับแม่ของซือเย่ ตั้งแต่แต่งงานกันมาเกือบปีมีเพียงวิดีโอคอลกันไม่กี่ครั้งเพราะทั้งสองคนไปฮันนีมูนกันที่ยุโรปจะกลับมาเดือนหน้าแต่ก็ยังไม่ทันเข้าเดือนใหม่ทั้งคู่กลับโดนฆ่าตายเสียก่อน

“พี่หมิง เอาไว้เจอพ่อกับแม่ของน้องก่อนเดี๋ยวค่อยว่ากันนะ ตอนนี้เอาโทรศัพท์ของพี่มาให้น้องยืมก่อนเร็วเข้า” ซือเย่ไม่บอกอะไรเพิ่ม เมื่อได้โทรศัพท์มาก็โทรหาพ่อกับแม่ทันที

“ฮัลโหล ลุงไป๋ ซือเย่เองค่ะ ขอสายคุณพ่อหน่อย” ซือเย่รีบบอกปลายสายทันที

‘ซือเย่ อยู่ที่ไหนลูก แม่เค้าติดต่อเราไม่ได้ นี่พ่อก็ส่งคนออกไปตามหาแล้ว’

“ซือเย่ปลอดภัยดีค่ะพ่อ เกิดเรื่องนิดหน่อย ตอนนี้ซือเย่อยู่ที่โรงพยาบาล xx คุณพ่อส่งคนมารับซือเย่หน่อยนะคะ”

‘ได้ลูก เดี๋ยวพ่อจะให้คนไปรับ เดี๋ยวเราไปเจอกันที่บ้านนะลูก’

“ขอบคุณค่ะพ่อ เจอกันที่บ้านนะคะ” ซือเย่กดวางสาย

“เรากลับมาถูกเวลาพอดีเลยนะ พี่กำลังจะรับตำแหน่งรองประธานของบริษัทพอดี ครั้งนี้พี่จะไม่ยอมให้ใครได้ผลงานที่พี่เหนื่อยสายตัวแทบขาดไปหน้าด้าน ๆ อีกเด็ดขาด”

“พี่หมิง ไม่ว่าพี่จะตัดสินใจยังไงน้องอยู่ข้าง ๆ พี่เสมอ”

“อีกเรื่องหนึ่งที่น้องต้องบอกพี่ วันที่น้องออกจากบ้านไป วันนั้นน้องไปโรงพยาบาลมา” ฉิงหมิงมองหน้าซือเย่อย่างกังวล

“น้องเป็นอะไรมากหรือเปล่า หรือให้หมอเค้าตรวจร่างกายก่อนมั้ย” เธอส่ายหน้าหัว

“วันนั้นถ้าไม่เกิดเรื่อง เรากำลังจะมีก้อนแป้งน้อยเป็นของตัวเองแล้วนะพี่” ซือเย่ยิ้มให้พร้อมกับน้ำตาที่คลอเบ้า

ฉิงหมิงนิ่งตะลึงงัน พร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาเงียบ ๆ

“ไม่เป็นไรนะ ครั้งนี้เรามาเริ่มกันใหม่ เราจะรอเค้ากลับมาเกิดอีกครั้งนะ ไม่เป็นไร” ทั้งคู่กอดกันน้ำตาไหลเงียบ ๆ

ฉิงหมิงคิดในใจว่าจะไม่มีทางที่พวกนั้นจะได้โอกาสทำร้ายครอบครัวเค้าเป็นครั้งที่ 2 !!