‘ไยเจ้าถึงไม่รับรักข้า เจ้าทำเยี่ยงนี้กับข้าได้อย่างไรกัน’
ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาในชุดเกราะที่เพิ่งกลับมาจากการสู้รบ ที่ต่างเมือง
‘ท่านแม่ทัพ ข้ามิอาจเอื้อมรับรักท่านได้เจ้าค่ะ ในเมื่อข้าเป็นเพียงแค่สาวใช้ในจวนของท่าน’ หญิงสาวกำลังโน้มตัวเคารพชายผู้นั้น ที่มีใบหน้าเข้มขรึม นางหลุบสายตาลงต่ำ เพราะนางมิกล้าสบตาผู้เป็นนาย
ภาพหน้าจอโทรศัพท์กำลังเล่นไปเรื่อย ๆ ในขณะที่หญิงสาวกำลังจดจ้องไปที่ภาพดังกล่าว
“ยัยผู้หญิงหลายใจ ยัยผู้หญิงนิสัยไม่ดี ยัยผู้หญิงโง่เง่า ถ้าเป็นฉันนะ จะพลีกาย พลีใจตั้งแต่ที่รู้ว่าเขารักฉันแล้วย่ะ” หญิงสาวจีบปากจีบคอ ด่าทอผู้หญิงที่หักอกผู้ชายในซีรีส์ที่เธอกำลังชม
“แม่ทัพอะไรของเขาน้า น่ากินอะไรขนาดนี้ ทั้งหน้าตาดี ร่างกายก็บึกบึน ถ้าเป็นฉันจะกอดรัดฟัดเหวี่ยงเลยคอยดู” หญิงสาวกำลังกอดรัด ฟัดเหวี่ยงอยู่กับหมอนข้างที่เธอชอบกอด พร้อมกับจิกนิ้วไปที่หมอนข้าง ใบเดิม เมื่อจินตนาการถึงผู้ชายในซีรีส์ที่เธอกำลังชม
เธอมีชื่อว่า ณัชพร หรือ พร แต่ฉายาที่เหล่าเพื่อน ๆ ตั้งให้มีชื่อว่า พรฮับ ทำให้เธอเป็นที่รู้จักมากมาย ด้วยความที่เธอเป็นผู้หญิงอารมณ์ดี เข้ากับคนได้ง่าย บ้านิยายและซีรีส์เป็นที่สุด
อายุอานามของเธออยู่ที่สามสิบต้น ๆ ซึ่งเป็นวัยที่จะต้องหาคู่ชีวิตได้แล้ว ทว่าเธอแทบจะไม่มองผู้ชายคนไหนเลย ถึงแม้ว่ามีหนุ่มมากหน้าหลายตาขอเข้ามาจีบเธอก็ตาม หญิงสาวก็ปฏิเสธทันทีทันใด และให้เหตุผลว่า เธอยังไม่พร้อมที่จะมีใครและไม่พร้อมที่จะมีครอบครัวเพื่อเพิ่มภาระให้ตนเอง
เธอเช่าห้องอพาร์ทเมนต์อยู่ในเมืองกรุง ซึ่งเช่าในราคาไม่กี่พันบาท แค่นี้เธอก็มีความสุขแล้ว แถมไม่มีบิดาและมารดาให้รับผิดชอบอีกด้วย
ณัชพรเธอเป็นเด็กกำพร้าซึ่งอยู่ในบ้านเด็กกำพร้ามาตั้งแต่เกิด พอเธอโตเป็นสาวและสามารถหาเลี้ยงตัวเองได้ เธอจึงขออนุญาตออกมาใช้ชีวิตของตนเองและไม่ลืมที่จะไปเยี่ยมเด็ก ๆ และผู้ใหญ่ที่เลี้ยงเธอมา
แต่ก็ใช่ว่าเธอจะไม่สวยเสียทีเดียว หญิงสาวมีใบหน้ารูปไข่ ผมยาวสีดำธรรมชาติ รูปร่างผอมบางทรงนาฬิกาทราย ใครเห็นเป็นต้องหลงรักและแอบชอบเป็นธรรมดา
“ตายแล้ว ตีสาม พรุ่งนี้ตื่นไปทำงานสายแน่ ๆ เลย มีหวังโดนหัวหน้างับหัวแน่ ๆ” ณัชพรเหลือบสายตาไปเห็นเวลาที่อยู่ขอบหน้าจอ เพื่อบอกให้เธอพักผ่อนนอนหลับได้เสียที พร้อมกับใบหน้าที่ยังไม่มีท่าทีว่าจะนอนหลับง่าย ๆ เพราะดวงตาของเธอยังสว่างจ้าอยู่เลย
แต่เธอก็ต้องหักห้ามใจปิดซีรีส์และวางโทรศัพท์ไว้ข้าง ๆ เพื่อให้ชัวร์ว่าพรุ่งนี้นาฬิกาจะช่วยปลุกเธอไม่ให้ตื่นสาย จากนั้นเธอก็ปิดเปลือกตาลง พร้อมกับลมหายใจที่สม่ำเสมอ บ่งบอกว่าเธอได้เข้าสู่ห้วงนิทรา ไปเรียบร้อยแล้วแค่เพียงอึดใจ
“นางคือผู้ใด พวกท่านเคยเห็นนางมาก่อนหรือไม่” เสียงคุ้นหูดังอยู่ข้างกาย หญิงสาวรู้สึกว่าตนเองไม่ปลอดภัยจึงค่อย ๆ ปรือตาขึ้นอย่างช้า ๆ
“อ๊ายยยยย” ทว่านางส่งเสียงและกรีดร้องลั่นออกมาจนผู้คนที่กำลังมุงดูต้องถอยห่างออกมาจากสตรีที่แต่งกายด้วยเสื้อผ้าแปลกประหลาด
“จะ… เจ้า ๆ เจ้าจะร้องตะโกนโวยวายไปทำไม ข้ามิใช่โจรหรือผู้ที่คิดร้ายกับเจ้า” เขาพูดพลางขยับตัวถอยห่างจากนาง
“นะ… นี่นาย” ว่าแล้วเธอก็ชี้นิ้วไปทางชายแปลกหน้าพลางเอา ฝ่ามือตบหน้าตนเองอยู่หลายที “ไม่ ๆ นี่ฉันไม่ได้ฝันไปเหรอ เกิดขึ้นอะไรกับฉันเนี่ย” ว่าแล้วเธอก็สติแตกทันที เมื่อมาอยู่ในยุคที่เธอไม่รู้จัก และ ไม่คุ้นสำเนียงภาษา แม้แต่เครื่องแต่งกายที่พวกเขาสวมใส่ พลางลุกขึ้นวิ่งหนีออกไปจากตรงนี้ เธอไม่อยากจะหัวขาดก่อนที่จะมีสามี
“นี่เจ้า จะรีบสาวเท้าไปที่แห่งใดกัน” บุรุษดังกล่าวเอ่ยพลางเอื้อมมือดึงชายเสื้อของนาง เพื่อไม่ให้นางหนีหายไปไหน
“เจ้า ๆ อะไรกันล่ะ นี่มันละครในซีรีส์ชัด ๆ คำก็เจ้า สองคำก็เจ้า ฉันก็มีชื่อนะเฟ้ย” ใบหน้านิ่วของนางไม่สบอารมณ์ พลางสะบัดชายเสื้อ ให้หลุดจากเงื้อมมือของชายแปลกหน้า
“เจ้ามิใช่คนที่เมืองนี้หรือ เจ้ามาจากแห่งใดกัน วาจาของเจ้า ข้ามิคุ้นหู” บุรุษดังกล่าวยอมปล่อยชายเสื้อของนางแต่โดยดี ด้วยใบหน้า ที่มึนงง
“ฉันมาจากกรุงเทพฯ เป็นเมืองหลวงของประเทศไทย และฉันมีชื่อว่า ณัชพร ชื่อเล่นว่า พร โอเค้” นางกล่าวออกมา ทว่ากลับทำให้ชายแปลกหน้างงงวยยิ่งกว่าเก่า
“เจ้าว่ากระไร ข้ามิเข้าใจในสิ่งที่เจ้ากล่าว” บุรุษที่อยู่ตรงหน้า ทำเอานางหัวเสีย จนแทบอยากจะเข้าไปหักคอเขาเสียเต็มประดา
“เว้ย! นี่มันคือที่ไหนกันแน่ นายบอกฉันหน่อยได้มั้ย” หากแต่ว่าเป็นนางเสียเองที่ต้องถามเขากลับ
“ที่เจ้าอยู่คือเมืองหลวง ในยุคราชวงศ์ชิง จักรพรรดิเฉียนหลงเป็นฮ่องเต้” บุรุษผู้นั้นกล่าว พลางกุมมือไว้เหนือศีรษะเพื่อให้นางได้รับทราบว่านามที่เขาได้กล่าวออกมานั้นคือผู้ที่อยู่เหนือประชาราษฎร์ทั้งปวง
“ตาเถรยายชี” นางอุทานออกมา จนลืมนึกไปว่ายังมีบุรุษยืนอยู่ข้างกาย “นี่ฉันหลุดมาอยู่ในยุคเฉียนหลงฮ่องเต้ขึ้นครองราชย์เลยเหรอ ดีนะไม่ได้หลุดมาในยุคที่จักรพรรดิยงเจิ้ง ไม่งั้นฉันหัวขาดแน่ ๆ” นางยังคงพึมพำออกมา ทว่าชื่อที่นางกล่าวกลับสะดุดหูเขาเป็นยิ่งนัก
“เจ้าเอ่ยถึงฮ่องเต้องค์ก่อนด้วยเหตุใดกัน เจ้าเป็นใครกันแน่ เจ้าเป็นไส้ศึกอย่างนั้นหรือ” ว่าแล้วบุรุษผู้นั้นก็ย่างกรายถอยหลัง คว้าดาบข้างตัวแล้วยกขึ้นมา
ทว่าในเวลานี้นางไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียงกับเขา นางจึงได้แต่ส่ายศีรษะไปมาอย่างละเหี่ยใจที่ตนนั้นดันหลุดมายุคนี้ทำไมกัน ทั้งที่ก่อนหน้านี้นางยังนอนอยู่บนตั่งที่นิ่มและอุ่น จู่ ๆ นางก็ถูกดูดเข้ามาในซีรีส์ ที่นางเพิ่งได้ชมไปก่อนที่จะเข้านอน
“อยากจะจับฉันก็เอาเลย ฉันเหนื่อยที่จะหนีไปไหนแล้ว ง่วงก็ง่วง แถมหนาวก็หนาว และถ้าเป็นไปได้ช่วยหาเสื้อผ้ามาให้ฉันเปลี่ยนด้วย” นางว่าพลางยื่นแขนมาด้านหน้ายอมจำนนเขาแต่โดยดี ในขณะที่เหล่าผู้คนกลุ่มน้อยใหญ่ค่อย ๆ สลายตัวไปทำหน้าที่ของตน
“ข้าจับเจ้าไปแน่ ว่าแต่เจ้ามีชื่อเรียงนามว่าอะไร ที่เจ้าเอ่ยมา ก่อนหน้า ข้ามิอาจเข้าใจในสิ่งที่เจ้ากล่าวออกมา” เขาว่าพลางเก็บดาบ เข้าไปในฝักตามเดิม เพราะว่าบุรุษผู้นี้เพิ่งจะออกเวรมาได้ไม่นาน เขาเป็นถึงแม่ทัพ ประจำการอยู่ทัพหน้าทุกครั้ง และได้ยศได้ตำแหน่งมามากมาย
“ฉันมีชื่อว่าพร” นางกล่าวออกมา แต่เขากลับทำสีหน้าไม่เข้าใจเหมือนเช่นเคย ทว่านางนึกอะไรขึ้นมาได้ “ฉันชื่อเฟยฮวา” นางยืดอก อย่างมั่นใจว่าชื่อนี้น่าจะเหมาะกับนางและยุคสมัยที่นางกำลังเผชิญหน้า นางได้ชื่อนี้มาจากซีรีส์ที่นางได้ชมไปก่อนหน้านี้
“ดอกไม้ที่โบยบิน นี่คือความหมายชื่อของเจ้า” เขาว่าพลางพยักหน้าตอบรับ “ข้ามีนามว่า เลี่ยงหรง หรือลู่เลี่ยงหรง ชื่อของข้ามีความหมายว่าเกียรติยศที่สว่างไสว คำว่าลู่ มีความหมายว่าแผ่นดิน ข้าอยู่ในสกุลลู่ เป็นตระกูลขุนนางชนชั้นกลาง และเป็นตระกูลที่สืบทอดตำแหน่งแม่ทัพจากรุ่นสู่รุ่น” ชายดังกล่าวว่าพลางย่างกรายไปข้างหน้า เพื่อพานางไปยังจวนของตน ซึ่งอยู่ห่างออกไปจากวังหลวง
‘นี่ฉันหลุดเข้ามาในซีรีส์จริง ๆ เหรอ ถ้าฉันเจอยัยผู้หญิงคนนั้น จะตบและสั่งสอน บังอาจมาหักอกแม่ทัพที่หล่อเหลา แต่ว่าเขาใช่คนเดียว กับที่ฉันเพิ่งดูไปเมื่อคืนรึเปล่านะ นิสัยต่างราวฟ้ากับเหว เจอฉันก็จะจับฉันเลยเหรอ ผู้ชายอะไรไม่อ่อนโยนเอาซะเลย ไม่แปลกที่ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ รักเขา’
นางขบคิดเรื่องราวต่าง ๆ ระหว่างเขากับสาวใช้ที่นางได้ชมเรื่องราวในซีรีส์ที่เพิ่งได้ดู
ถ้าถามนางว่าหลุดมายุคนี้หรือในหนังซีรีส์ที่นางได้ชมได้อย่างไร คงต้องย้อนกลับไปในช่วงหลังจากที่นางหลับ ปลายนิ้วของนางกลับไปแตะโดนปุ่มหน้าจอที่สแกนลายนิ้วมือได้โดยไม่ต้องกดรหัสผ่านเข้าไป ด้านในและพบกับซีรีส์ที่นางเปิดค้างเอาไว้ ในระหว่างที่หน้าจอโทรศัพท์ของนางกำลังเล่นอยู่นั้น เกิดลมพายุพัดกรรโชกจากทางด้านนอกส่งผลให้เทคโนโลยีมีปัญหา และดวงจันทร์เปล่งประกายเป็นสีน้ำเงินในคราเดียวกัน นางจึงถูกดูดเข้ามาในโทรศัพท์ซึ่งเป็นเทคโนโลยีปัจจุบันที่นางอาศัยอยู่
“นี่นายคงไม่พาฉันไปหาฮ่องเต้ใช่มั้ย” นางกระซิบกระซาบถามเขาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ในขณะที่ข้อมือของนางถูกผ้าบางมัดเอาไว้ เขากลัวว่านางจะวิ่งหนีหายไป ในขณะที่มือของเขาจับแขนของหญิงสาวเอาไว้ไม่ห่างกาย
“ข้าไม่พาเจ้าไปหาฮ่องเต้หรอก ถ้าข้าพาเจ้าไปสภาพเช่นนี้ หัวของเจ้าคงได้หลุดออกจากบ่าเป็นแน่แท้” เขาชายตามองสตรีข้างกาย ที่มีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก
“งั้นนายรีบพาฉันไปเปลี่ยนชุดเดี๋ยวนี้เลยนะ ฉันอายคนอื่นจะแย่แล้ว” นางกล่าวพลางในขณะที่สายตาสอดส่องไปรอบ ๆ ด้าน กลับพบว่าผู้คนเหล่านั้นได้นำนิ้วมาชี้นางว่าเหมือนตัวพิลึก วาจาก็แปลกประหลาดเช่นเดียวกัน ทำเอาผู้คนที่เห็นนางต่างก็ถอยห่างออกเป็นวงกว้าง กลัวว่านางเป็นตัวอัปมงคลของเมืองหลวงแห่งนี้
“ข้าคงต้องให้สาวใช้หรือมารดาของข้า สอนเจ้าเรื่องกิริยา มารยาท รวมไปถึงสิ่งที่เจ้าเปล่งวาจาออกมา เจ้าเป็นใครกันแน่ แม่นาง” เลี่ยงหรงหยุดชะงักเท้า
ณ จวนสกุลลู่ เมื่อเลี่ยงหรงและเฟยฮวาได้ย่างกรายเข้ามาในจวนก็พบกับสาวใช้ในเรือนที่แต่งองค์ทรงเครื่องเต็มยศ ชุดบางหลากสี จนนางอดอิจฉาบุรุษผู้นี้ไม่ได้ ที่เขามีสาวใช้คอยปรนนิบัติรับใช้เป็นอย่างดี
“กลับมาแล้วหรือเจ้าคะ ท่านแม่ทัพฮูหยินรอท่านอยู่ในห้องน้ำชาเจ้าค่ะ” สาวใช้คนเดิมกล่าวในขณะที่ย่อเข่าเคารพผู้เป็นนาย พร้อมกับเหล่าสาวใช้อีกหลาย ๆ คน
“คนใช้เยอะชะมัด แถมสวยอีกต่างหาก จะแอบรักคนใช้ก็ไม่แปลก” นางบ่นพึมพำกับตนเอง ในขณะที่สายตาสอดส่องไปทั่วทั้งจวน
“เจ้าเป็นใครกัน เหตุใดเจ้าถึงมากับคุณชายลู่ อาภรณ์ที่นางสวมใส่ก็แปลกประหลาด วาจาที่กล่าวออกมาช่างไม่คุ้นหู” สาวใช้คนเดิมกล่าว พลางส่งสายตาเชือดเฉือนมาทางเฟยฮวาอย่างไม่เป็นมิตร
สาวใช้ผู้นี้ เป็นสตรีผู้เดียวกับที่ท่านแม่ทัพเคยตัดพ้อกับนางเอาไว้ก่อนที่เฟยฮวาจะนอนหลับใหลแล้วมาโผล่ในยุคของเขา ซึ่งในขณะนี้เรื่องราวต่าง ๆ ไม่ได้ดำเนินไปตามเนื้อเรื่อง แต่เหมือนนางได้หลุดเข้ามาในยุคสมัยเก่าจริง ๆ เมื่อหลายร้อยปีก่อน
“นางเป็นสตรีที่พลัดหลงมาจากถิ่นอื่น ข้าเห็นว่านางไม่มีที่พัก จึงให้มาพักในจวนของข้า เจ้าพานางไปชำระร่างกายและจัดแจงห้องหับ ให้นางได้พักผ่อน ส่วนข้าจะไปหาท่านแม่” เลี่ยงหรงสั่งสาวใช้คนดังกล่าวเสร็จสรรพ “อ้อ ข้าจะให้ซูเม่ยสอนเจ้า ไม่ว่าจะเรื่องอาบน้ำ ขนบธรรมเนียม กิริยาท่าทาง รวมไปถึงวาจาของเจ้าด้วย” เขาหันมาบอกหญิงสาวที่อยู่ด้านหลังของตน เมื่อเขากล่าวจบก็ย่างสามขุมไปยังห้องน้ำชา สาวใช้ทั้งหลายต่างก็ทำความเคารพผู้เป็นนายและแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตน
“เจ้า ตามข้ามา” สาวใช้ที่เคยเป็นสตรีของท่านแม่ทัพที่แอบรักนางอยู่ฝ่ายเดียว ปรายสายตามองเฟยฮวาเหมือนจะฆ่าแกงนางให้ได้ซะเดี๋ยวนั้น
“เธอมีชื่อว่าอะไร ฉันจะได้เรียกถูก” เฟยฮวาเอ่ยถามอย่างเป็นมิตร ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้นางเคยคิดจะตบและด่าสตรีผู้นี้ แต่เมื่อมาอยู่ตรงหน้าสตรีดังกล่าว หญิงสาวก็ต้องพบกับสายตาที่ไม่ยินดีต้อนรับนางเลยแม้แต่น้อย
แถมเหล่าสาวใช้ต่าง ๆ ก็มีท่าทีเกรงกลัวนางเป็นอย่างมาก เฟยฮวาย่อมไม่กล้าไปมีเรื่องกับนางอย่างแน่นอน และอีกอย่างที่นี่ไม่ใช่ถิ่นของหญิงสาว จะโดนสาวใช้ผู้นี้คิดมิดีมิร้ายเมื่อไหร่ก็ไม่อาจทราบได้
“ข้ามีนามว่า ซูเม่ย เป็นหัวหน้าสาวใช้ที่นี่ ส่วนเจ้ามีนามว่าอะไร และหลังจากนี้ไปข้าจะสอนเรื่องกิริยามารยาท การทำความเคารพผู้เป็นนายและหน้าที่ต่าง ๆ ที่เจ้าต้องรับผิดชอบในจวนนี้” ซูเม่ย ช้อนสายตามองหญิงสาวที่เดินอยู่ด้านหลัง ที่ไม่ได้ใส่ใจคำพูดของตนแม้แต่น้อย “สายตาเจ้าซุกซนเสียเหลือเกิน อยู่ในจวนนี้อย่าคิดว่าตนมีสิทธิพิเศษเหนือผู้อื่น” น้ำเสียงเย็นยะเยือกของซูเม่ยทำเอาเฟยฮวาขนลุกไปทั่วทั้งร่าง
“เธอถามฉันเหรอว่าชื่ออะไร ฉันชื่อเฟยฮวา ว่าแต่เธอทำไมถึง ไม่รับรักท่านแม่ทัพล่ะ” นางบอกชื่อของตนพร้อมกับเอ่ยถามในสิ่งที่ตนต้องการทราบ
“มันไม่ใช่กงการอะไรของเจ้า” ซูเม่ยตอบอย่างไม่พอใจ “นี่คือเรือนอาบน้ำ และชุดของเจ้า” นางว่าพลางยื่นชุดจีนโบราณย้อนยุคที่เฟยฮวาเคยเห็นตามร้านขายชุดจีนทั่วไป แต่นี่มันของจริง ชุดบางมาก ทว่าในกองชุดนั้นมันมีผ้าหลายชิ้น เป็นชิ้นเล็กชิ้นบาง จนหัวคิ้วของเฟยฮวาขมวดเข้าหากันด้วยความงงงวย
“ฉันใส่ผ้าพวกนี้ไม่เป็นหรอก เธอสอนฉันให้ใส่เสื้อผ้าพวกนี้หน่อยได้มั้ย” เฟยฮวาขอร้องสตรีตรงหน้า แต่นางทำสีหน้าอย่างไม่พอใจก่อนจะเอ่ยกับสาวใช้ที่ยืนห่างออกไปหลังจากที่หาชุดมาให้เฟยฮวาได้สวมใส่
“พวกเจ้าสองคน อยู่ปรนนิบัติรับใช้นาง ตั้งแต่อาบน้ำ รวมไปถึงจับนางใส่ชุดให้เรียบร้อย” ซูเม่ยปรายตามองสาวใช้ที่คอยรับคำสั่งจากนางอีกที
“เจ้าค่ะ” สตรีทั้งสองรับคำ พลางย่อเข่าลงเล็กน้อยพอเป็นพิธีก่อนที่ซูเม่ยจะเดินจากไป
“พะ… พวกเธอรอด้านหน้าก็พอ เดี๋ยวฉันเข้าไปอาบเอง” นาง โบกไม้โบกมือไปมา เพื่อห้ามไม่ให้สาวใช้ทั้งสองเข้าไปด้านใน
“หามิได้เจ้าค่ะแม่นาง ซูเม่ยสั่งพวกเราสองคน ยังไงก็ต้องทำ เจ้าค่ะ” พวกนางไม่พูดเปล่า พลางช่วยกันพาเฟยฮวาเข้าไปด้านใน พร้อมกับต่างฝ่ายต่างปลดเปื้อนชุดให้นาง
“นี่ ๆ ไม่เอา ๆ ฉันอาย ฉันอาบเองได้ อย่านะ” หญิงสาวร้องห้ามพร้อมกับนำแขนมาปิดบังร่างกายของตนเอาไว้
“มิได้เจ้าค่ะ พวกข้าทั้งสองไม่อาจฝ่าฝืนคำสั่ง ถ้าหากพวกข้าไม่ทำ คงถูกซูเม่ยโบยแน่ ๆ” สาวใช้คนเดิมกล่าวออกมาพลางสาวเท้าเข้ามาใกล้ ๆ เฟยฮวา
แต่ในจังหวะเดียวกัน ความคิดของนางกลับแล่นเข้ามาในหัว นางกลับเห็นใจสาวใช้ทั้งสอง หญิงสาวจึงไม่ต่อต้านสาวใช้อีกเลย เพราะคำว่าโดนโบยที่นางได้ยินกับหู ทำให้เฟยฮวาอดสงสารพวกนางเหล่านี้ไม่ได้ หากทำอะไรไม่พอใจ สาวใช้คงถูกเฆี่ยนตีจนหลังลายเป็นแน่
“ท่านแม่” น้ำเสียงกล่าวเรียกมารดาของตน เมื่อเห็นสตรีร่างท้วมกำลังนั่งจิบน้ำชาอยู่ที่โต๊ะไม้ตัวกลมสีดำซึ่งวางอยู่กลางเรือน
“เลี่ยงหรงของแม่ วันนี้เจ้ามาแต่หัววันเชียว ทานอะไรมาแล้วหรือยัง มานั่งจิบน้ำชากับแม่ก่อน” ฮูหยินลู่เอ่ยปากอย่างดีใจเมื่อเห็นบุตรชายของตนสาวเท้าเข้ามายังเรือนน้ำชา
“ท่านแม่ ไม่พักผ่อนหรือขอรับ” เลี่ยงหรงเอ่ยปากถามผู้เป็นมารดาอย่างเป็นห่วง
“แม่พักผ่อนไปหลายชั่วยาม จนแม่เบื่อไปเสียหมด ว่าแต่เจ้าเมื่อไหร่จะมีหลานให้แม่ได้เสียที อนุภรรยาของลูกรอปรนนิบัติอยู่ทุกค่ำคืน” ฮูหยินลู่ว่าพลางจิบน้ำชาไปพลาง
ในขณะเดียวกันสาวใช้ที่รอปรนนิบัติรับใช้ ก็ได้รินน้ำชาในกาให้กับเลี่ยงหรงได้ดื่มเพื่อแก้กระหาย
“ถึงลูกจะมีอนุภรรยาหลายคน แต่พวกนางไม่ใช่สตรีที่ลูกเลือกเอง แถมเป็นอนุภรรยาที่ฮ่องเต้ทรงเลือกให้ลูก ลูกเองก็มิอาจปฏิเสธความหวังดีของฝ่าบาทได้” ใบหน้าของเขาสลดลงอย่างเห็นได้ชัด
“เจ้าอย่าคิดมากจนเกินไป แม่จะไม่บังคับเจ้า หากวันใดเจ้าต้องการพวกนาง ก็แวะเวียนไปหาพวกนางบ้าง พวกนางจะได้ไม่เหงา” ฮูหยินลู่ ตัดบทเพราะไม่อยากให้บุตรชายของตนต้องมาเครียดเรื่องสตรีของเขา
