แรกพบสบตา

มาร์ติน คลาร์ก อายุ 28 ปี นักร้องหนุ่มมากความสามารถที่เปิดตัวในฐานะศิลปินได้ไม่นานก็ดังเป็นพลุแตกอย่างน่าเหลือเชื่อ พร้อมกับพ่วงตำแหน่งรองประธานบริษัทส่งออกอุปกรณ์ทางการแพทย์รายใหญ่ของประเทศซึ่งเป็นธุรกิจของที่บ้าน มาร์ตินตัดสินใจเป็นนักร้องหลังจากที่แฟนสาวหนีไปพร้อมกับลูกในท้อง ในวันนั้นวันที่เหมือนกับโลกทั้งใบของเขาได้พังทลายลงเป็นวันเดียวกับน้าของเขาเข้ามาคุยเรื่องการเป็นศิลปินของเขา ซึ่งเรื่องนี้น้าของเขาได้คุยกับเขาหลายต่อหลายครั้งแต่ก็ได้รับการปฏิเสธทุกครั้ง แต่ครั้งนี้มันต่างจากครั้งอื่นเพราะเขาอยากจะลองทำให้สิ่งที่เขาเองก็ไม่เคยทำถึงแม้คิดที่จะเคยทำก็ตาม

แต่เรื่องนี้เขาก็ยังไม่ได้ตัดสินใจโดยทันทีเพราะตอนนี้เขามีอีกใครอีกคนอยู่เคียงข้างและเธอคือคนที่เขาเลือกจะให้ชีวิตร่วมด้วยเขาจึงอยากคุยกับเธอก่อน ก็อย่างที่ใครหลายคนรู้ว่าวงการบันเทิงมันไม่ได้สวยหรูเขากลัวว่าการตัดสินใจจะทำให้การใช้ชีวิตของพวกเขาต้องเปลี่ยนไป มาร์ตินจึงอยากจะถามเธอก่อนให้คำตอบน้าของเขา แต่ยังไม่ทันที่มาร์ตินจะได้คุยเธอก็ดันเข้ามาได้ยินบทสนทนาของเขากับน้าเสียก่อน เมื่อออกไปดูเธอก็ลงลิฟต์ไปแล้วพอตามไปดูที่คอนโดก็ไม่เจอโทรไปก็ไม่รับข้าวของก็อยู่ครบแต่ที่ทำให้มาร์ตินสะดุดสายตาก็คือที่ตรวจครรภ์ที่วางอยู่บนโต๊ะห้องนั่งเล่น นั้นทำให้รู้ว่าเธอพาลูกในท้องหนีไปด้วยแต่ที่เขาไม่เข้าใจคือทำไมเธอถึงต้องทำแบบนี้ ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้ทะเลาะอะไรกันแม่แต่น้อย นั้นเป็นครั้งแรกที่น้ำตาลูกผู้ชายอย่างเขานั้นไหลอาบหน้า อารมณ์ ณ ช่วงเวลานั้นมันทั้งเสียใจ โกรธ สับสนมึนงงไปหมด จับต้นชนปลายไม่ถูกว่าสาเหตุที่เธอหนีเขาไปเพราะอะไร เขาไปทำอะไรให้เธอขุ่นเคืองใจกันแน่

หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้นมาร์ตินจึงตัดสินใจตอบตกลงน้าของเขาและด้วยบริษัทของน้าเขาอยู่ที่ไทยซึ่งก็เป็นบ้านเกิดของแม่เขาอยู่แล้ว มาร์ตินจึงต้องมาอยู่ไทยโดยการเป็นศิลปินในครั้งนี้มาร์ตินไม่ได้ยึดเป็นอาชีพหลักเพราะที่บ้านเขาเองก็มีธุรกิจมากมายซึ่งพวกเขาทั้งสี่คนก็ต้องเป็นคนดูแลต่อจากแด๊ด มาร์ตินจึงยื่นข้อเสนอสัญญาไปแค่สามปีเท่านั้นแต่ในระหว่างที่เป็นศิลปินเขาก็เข้ามาช่วยงานที่บริษัทบ้างหากมีเวลา โดยน้าของเขาก็ยอมรับข้อเสนอแต่โดยดีเพราะเขารู้จะนิสัยหลานชายคนนี้เป็นอย่างดีว่าเป็นคนพูดคำไหนคำนั้น

ในช่วงระยะเวลาสามปีที่มาร์ตินมาเป็นศิลปินผลตอบรับกระแสต่างๆที่มาร์ตินได้รับดีมากจนเกินคาด มีแฟนคลับติดตามผลงานของเขาจำนวนมาก ส่วนมาร์ตินก็ตั้งใจทำผลงานเพลงออกมาให้บรรดาแฟนคลับได้ติดตามได้เป็นอย่างดี ซึ่งมาร์ตินก็ถึงว่าเป็นศิลปินเบอร์ต้นๆของวงการเพลงเลยก็ว่าได้ มาร์ตินมีงานติดต่อเข้ามาไม่ขาดสายจนผู้จัดการส่วนตัวของเขารับสายโทนเข้าแทบจะสายไหม้ในแต่ละวัน โดยผู้จัดการส่วนตัวของมาร์ตินก็ไม่ใช่ใครที่ไหนก็เป็นเพื่อนสนิทของเขาเองที่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กๆ

ช่วงเวลา 3 ปี ในการเป็นศิลปินและเกือบ 4 ปีในการตามหาคนรักและลูกแต่ไม่ว่าจะตามหาเท่าไหร่ก็ไม่เคยเจอในช่วงแรกที่เธอหายไปมาร์ตินตามหาเธอทุกที่ที่เธอเคยไป ถามน้องชายที่เป็นเพื่อนสนิทคนเดียวของเธอที่นั้นก็บอกไม่รู้ ลงทุกจ้างนักสืบที่ว่าเก่งที่สุดก็หาไม่เจอ จนทำให้มาร์ตินแอบคิดว่าจะมีใครที่คอยช่วยเธออยู่หรือเปล่า มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยว่าผู้หญิงตัวเล็กๆคนเดียวจะหลบเขาได้มิดขนาดนั้นและยิ่งไม่ใช่คนในประเทศแล้วยิ่งเป็นไปได้ยาก

ทุกครั้งที่นักสืบที่เข้าจ้างให้ตามหาได้ข้อมูลว่าเหมือนจะเจอแต่ก็คว้าน้ำเหลวทุกครั้งเพราะเป็นเพียงคนที่มีรูบร่างคล้ายเธอเท่านั้น ตลอดเวลาที่เธอหาไปมาร์ตินเฝ้ารอวันที่จะได้พบเธออีกครั้ง ซึ่งในช่วงระยะเวลา 3ปีที่ผ่านมาก็มักจะมีสาวน้อยสาวใหญ่เข้ามาขายขนมจีบทอดสะพานให้มาร์ตินไม่ขาดสายทั้งในและนอกวงการแต่ผู้หญิงเหล่านั้นก็ไม่เคยมีใครได้รับความสนใจจากมาร์ตินแม้แต่คนเดียว ต่อให้เขามีข่าวกับสาวคนไหนก็ตามมาร์ตินก้ปัดตกทุกข่าวเรียกได้ว่าคนปล่อยข่าวหน้าแหกหมอไม่รับเย็บก็ว่าได้ สาวๆพวกนั้นพยายามหวังให้ตัวเองเป็นข่าวกับมาร์ตินเพราะพวกหล่อนรู้ว่านอกจากมาร์ตินจะเป็นศิลปินแล้วเขายังมีตำแหน่งทายาทหมื่นล้านอีกด้วยแบบนี้ใครจะไม่อยากได้กัน แต่ไม่ว่าจะสวยแค่ไหนก็ไม่มีใครได้ใจเขาไปครอบครองหรอกเพราะให้ในของไม่เหลือที่ว่างให้ใครนอกจากเธอและจะยังคงเป็นเธอตลอดไป

4 ที่แล้ว ประเทศสหรัฐอเมริกา

มาร์ตินได้รับสายจากน้องชายคนเล็กให้ไปรับที่สนามบินหลังจากกลับมาจากเที่ยวช่วงปิดเทอม มาร์ตินยืนรอน้องชายอยู่ใกล้กับทางออกไม่ไกลมากสายตาแกร่งสอดส่องมองไปทั่วสนามบินเพื่อมองหาน้องชายที่บอกว่าใกล้ถึงแล้วแต่สายก็ไปสะดุดเข้ากับสาวน้อยร่างบางซึ่งจากที่เขาดูแล้วน่าจะเป็นสาวเอเชียเดินตรงเข้ามาหาเขา มาร์ตินมองสาวน้อยที่กำลังเดินเข้ามาทางเขาอย่างอึ่งๆ กับความน่ารักสดใสดูเป็นธรรมชาติ บนใบหน้าที่ไม่ได้ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางแต่กลับน่ามองจนไม่อยากละสายตา

ซึ่งเป็นไปตามคาดสาวน้อยร่างบางเดินเข้ามาทักเขาและถามทางไปที่พัก จึงทำให้มาร์ตินหลุดจากภวังค์ก่อนจะบอกทางไปที่พักตามที่ร่างบางตรงหน้าถามและนอกจากจะรู้ว่าเธอเป็นคนไทยยังทำให้มาร์ตินรู้ว่าร่างบางตรงหน้าชื่อแก้มจากการที่ร่างบางหลุดปากพูดออกมาก่อนจะเปลี่ยนสรรพนามพูดใหม่ แต่มาร์ตินกลับชอบให้ร่างบางแทนตัวเองกับเขาว่าแก้มมากกว่าเพราะมันดูน่ารักดี

หลังจากที่บอกทางร่างบางเสร็จแล้วเธอก็เดินไปตามที่มาร์ตินบอกซึ่งมาร์ตินก็มองตามจนสุดสายตา ก่อนจะมีเสียงเรียกของน้องชายที่หลังจากเจอร่างบางก็ทำให้มาร์ตินลืมไปช่วงขณะว่ามาทำอะไรที่สนามบินจนได้รับแรงสะกิดบริเวณหัวไหล่และเสียงเรียกของน้องชายที่เดินมาอยู่ด้านหลังพี่ชาย ส่วนมิกซ์ที่เห็นพี่ชายยืนเหม่อลอยพร้อมกับรอยยิ้มที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าด้วยความประหลาดใจและสยองในเวลาเดียวกัน จากคนที่ตั้งแต่เกิดยิ้มนับครั้งได้แต่แล้ววันนี้กลับยิ้มโดยไม่มีสาเหตุใครเห็นก็ต้องรู้สึกแบบเขาบ้างแหละ หรือว่าแด๊ดใช้งานพี่ชายเขาหนักเกินไปจนเสียสติไปแล้วแต่ก็ได้แต่คิดเท่านั้นแหละใครจะไปกล้าถามถึงจะเป็นน้องก็เถอะ

โดยตลอดการขับรถพาน้องมาส่งที่คอนโดมาร์ตินก็เอาแต่นึกถึงใบหน้าน่ารักของสาวน้อยที่มีเสน่ห์ดึงดูดสายตาอย่างไม่สามารถคาดสายตาได้แม้แต่วินาทีเดียวมาตลอดทางจนทำให้เผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวจนถูกน้องชายที่นั่งอยู่ข้างแซว เขาจึงสบถด่าน้องชายอย่างไม่จริงจังมากนักออกไป เพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายเพราะถ้าหากเจ้าน้องชายตัวดีรู้มีหวังโดนล้อจนลูกโตแน่แล้วเผลอๆ รู้ไปถึงแด๊ดกับแม่และพี่ชายทั้งสองคนเขาอีกด้วย

หลังจากที่ส่งน้องชายแล้วมาร์ตินก็ขับรถไปที่บริษัทเพื่อเข้าไปเคลียร์เอกสารงานที่ทำค้างไว้ก่อนที่จะออกไปรับน้องชายที่สนามบิน มาร์ตินเริ่มเข้ามาช่วยงานที่บริษัทของพ่อตั้งแต่เริ่มเข้ามหาลัยทำให้เวลาหลังจากที่เรียนเสร็จหรือวันหยุดมาร์ตินก็จะเข้ามาทำงาน ซึ่งตอนนี้เขาก็เข้ามาบริหารงานอย่างเต็มตัวแล้วก็จะเหลือแต่น้องชายคนเล็กของบ้านที่พึ่งเข้ามหาลัยที่ยังไม่ได้เข้ามาช่วยงานที่บ้าน

ก็อกๆ

“ขออนุญาตครับนาย” เดลเลขาหนุ่มหน้าตาดีเป็นที่หมายปองของสาวๆ พนักงานในบริษัทมีสาวคอยแวะเวียนมาขายขนมจีบไม่เว้นแต่ละวันเรียกได้ว่าฮอตไม่ต่างจากเจ้านายเลยเลขาคนนี้

“อืม เข้ามา”

“นายมีอะไรหรือเปล่าครับ” เดลเดินมาหยุดที่หน้าโต๊ะทำงานของเจ้านายถามจุดประสงค์ที่เจ้านายเรียกเข้ามาพบทันที่ที่เข้ามาถึงบริษัท

“ผมอยากให้พี่ไปสืบประวัติผู้หญิงคนหนึ่งมาให้ผมหน่อย” มาร์ตินบอกความต้องการของตนกับเลขา มาร์ตินมักจะเรียกเดลว่าพี่เมื่ออยู่ด้วยกันของคนเพราะเดลอายุมากกว่ามาร์ติน5ปี และมาร์ตินก็ยังเคารพเดลเหมือนพี่ชายแท้ๆ คนหนึ่งเพราะช่วงแรกๆ ที่มาร์ตินเข้ามาทำงานก็มีเดลคอยบอกและสอนงานจนทำให้มาร์ตินเป็นที่ยอมรับของคนในบริษัทถึงทุกวันนี้

“เอ่อ ครับ” เดลตอบกลับเจ้านายอย่างงงๆก็เล่นมาบอกให้ตามหาแต่ไม่บอกว่าเป็นใคร ต่อให้เขาเก่งแค่ไหนก็คิดว่าไม่น่าจะตามหาเจอ

“แก้ม” มาร์ตินเห็นสีหน้าของเลขาก็บอกชื่อสาวน้อยออกไปพร้อมกับมองออกไปข้างนอกอย่างคนเพ้อฝันริมฝีปากหนาคลี่ยิ้มออกมาเล็กน้อยเมื่อนึกถึงใบหน้านวลใสน่ารักเป็นธรรมชาติ

“แค่นี้หรอครับ” เดลตามออกไปพรางทำหน้าฉงนงงอีกครั้ง ก็เจ้านายเขาเล่นบอกมาแค่ชื่อจะให้เขาไปหายังไรกันอย่างน้อยก็ขอข้อมูลเพิ่มอีกนิดก็ยังดี แถมยังทำหน้าตาพิลึกมองออกไปนอกหน้าต่างแล้วยิ้มอีก อยากรู้จริงว่าเมื่อครู่ที่ออกไปข้างนอกไปทำอะไรมากลับมาทำไมถึงได้เป็นแบบนี้

“ใช่แค่นี้ หรือพี่เดลทำไม่ได้ครับ” มาร์ตินหันกลับมาถามเดลเพราะไม่มีเรื่องไหนที่เลขาคนนี้ของเขาจะทำไม่ได้ เพียงแค่หาผู้หญิงตัวเล็กๆ คนเดียวคงไม่อยากเกินความสามารถเดลหรอก

“ได้มันได้ครับ แต่คุณมาร์ตินไม่มีข้อมูลที่มันมากกว่านี้หรอครับ คืออย่างนี้นะครับ คนชื่อแก้มไม่ได้มีคนเดียวในโลกนะครับ แบบว่านายเจอเธอที่ไหน รูปร่าง อะไรประมาณนี้ครับ” เดลตอบด้วยน้ำเสียงเหนื่อยอ่อนกับความเอาแต่ใจที่อยากได้อะไรก็ต้องได้ของเจ้านาย แต่ถ้าหาได้ข้อมูลที่มากกว่ามันก็จะทำให้เขาทำงานได้เร็วมากกว่านี้ไม่ใช้ได้มาแค่ชื่อเล่นแบบนี้

“อืม เธอเป็นคนไทย อายุน่าจะเท่าๆ มิกซ์ แค่นี้พอไหมครับคุณเลขา อ้อ ผมเจอเธอที่สนามบิน” มาร์ตินบอกข้อมูลของสาวน้อยที่เขาหมายปองเอาไว้กับเดลเท่าที่เขารู้เพราะนอกเหนือจากนั้นเป็นหน้าที่ของเดลที่ต้องตาสืบเรื่องของเธอมาให้เขาให้ได้ เพราะถ้าเขารู้คงไม่ต้องให้เดลไปสืบให้หรอก

“ครับ แล้วคุณมาร์ตินจะเอาตอนไหนครับ”ข้อมูลเท่านี้ก็เพียงพอแล้วที่จะให้ตามหาเธอคนที่นายต้องการให้เขาตามหา แต่ที่หน้าแปลกใจคือแค่เจอกันที่สนามทำให้นายเขาต้องตามสืบเรื่องของเธอเพียงนี้เชียวหรือ เธอคนนี้ต้องมีอะไรพิเศษที่ทำให้นายของเขาตราตรึงใจไม่มากก็น้อย

“เย็นนี้ ก่อนผมกลับบ้านต้องได้ประวัติของเธอ” มาร์ตินพูดเสียงเด็ดขาด เขาต้องการที่จะรู้จักสาวน้อยร่างบางที่ทำให้เขาเพ้อละเมอหาได้มากมายเพียงนี้โดยเร็วที่สุด ว่าเธอเป็นใครกันที่มาทำให้หัวใจแกร่งที่ไม่เคยเต้นกับใครมาก่อนเต้นโครมครามเสียอาการได้เพียงนี้

“ครับ ผมจะจัดการให้เร็วที่สุดครับ” เดลตอบรับคำสั่งจากเจ้านายโดยไม่มีข้อโต้แย้งได้ใดๆ

“แล้วงานวันนี้ผมมีแค่นี้ใช่ไหม แล้วก็ช่วงนี้ผมอาจจะไม่ค่อยได้เขาบริษัทนะครับ ฝากพี่จัดการแต่ถ้ามีเรื่องด่วนก็ติดต่อผมโดยตรงได้เลยครับ” มาร์ตินถามถึงภาระงานของวันนี้ที่ตนต้องทำงานยังเหลือส่วนไหนบ้างและฝากให้เดลดูความเรียบร้อยแทนเพราะพรุ่งนี้เขาต้องเข้าไปที่มหาลัยซึ่งเป็นมหาลัยของป้าเขาเอง

“ได้ครับ คุณมาร์ตินไม่ต้องหวงทางนี้นะครับเดี๋ยวผมจะดูแลให้เป็นอย่างดีเลยครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ” เดลตอบรับคำสั่งเจ้านายก่อนจะของตัวออกจากห้องเพื่อไปจัดการงานด่วนที่เจ้านายมอบหมายและต้องทำให้เสร็จก่อนที่เจ้านายจะกลับบ้าน

หลังจากที่เดลออกจากห้องไปมาร์ตินก็ก้มหน้าทำงานต่อแม้ภายในหัวสมองก็ยังมีหญิงสาวมาวนเวียนในหัวตลอดการทำงานจนทำให้มาร์ตินไม่มีสมาธิในการทำงานและคิดคาดโทษร่างบางไว้ในใจหากเจอกันครั้งหน้าจะลงโทษให้เข็ดโทษฐานที่ทำให้เขาไม่มีสมาธิทำงาน

“เจอกันครั้งหน้าเธอโดนฉันลงโทษแน่ตัวแสบ”

.บังเอิญที่.....ไม่บังเอิญ

หลังจากที่มาร์ตินให้เดลไปตามสืบประวัติของร่างบางในช่วงเย็นของวันเดียวกันประวัติของร่างบางก็ถูกเอามาวางไว้ที่โต๊ะทำงานของมาร์ตินก่อนที่ร่างสูงจะเลิกงานตามที่สั่งไว้ด้วยฝีมือของเดลที่ทำงานได้อย่างรวดเร็ว

มาร์ตินตั้งใจอ่านประวัติของร่างบางที่ได้จากเดลพร้อมกับเริ่มคิดวิธีที่จะเข้าหาร่างบางได้อย่างไร เพราะมาร์ตินนั้นรู้สึกหลงรักในความน่ารักของเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบจากคนที่ไม่เคยเชื่อเรื่องความรักหรือรักแรกพบและไม่เคยแม้แต่คิดที่จะมีแฟน แต่ที่มาร์ตินได้พบเธอกลับทำให้มาร์ตินอยากได้เธอมาครอบครองและต้องมีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่จะได้อยู่เคียงข้างเธอไม่ใช่เพียงแค่ร่างกายแต่เป็นหัวใจของร่างบาง

หลังจากวันนั้นที่มาร์ตินได้พบกับเธอใครจะไปคิดว่า ร่างบางจะเป็นเพื่อนกับน้องชายเขาซึ่งทำให้การที่จะได้ใกล้ชิดกับเธอนั้นเป็นเรื่องที่ง่ายมากขึ้น มาร์ตินเทียวไปมาหาสู่ร่างบางทุกวันจนทั้งสองเริ่มที่จะสนิทกันมากขึ้นทำให้ก่อเกิดเป็นความรู้สึกดีๆซึ่งกันและกัน มาร์ตินตามจีบร่างบางคอยดูแลเทคแคร์ไปรับไปส่งทั้งที่มหาลัยและที่ทำงานก็ถือว่าใช้เวลาพอสมควรที่ร่างบางจะยอมใจอ่อนตกลงคบกับเขาเป็นแฟน แต่ต่อให้ทั้งสองจะตกลงคบกันแล้วการกระทำที่มาร์ตินเคยปฏิบัติกับร่างบางก่อนหน้าที่จะเป็นแฟนกับมาร์ตินก็ยังคงทำได้อย่างเสมอต้นเสมอปลายไม่เปลี่ยนแปลงไปจากก่อนที่จะคบกันแม้แต่น้อย

ช่วงที่ร่างบางไปเรียนต่อที่ต่างประเทศเธอได้ไปสมัครงานทำหลังจากเลิกเรียนเพื่อเอาไว้ใช้จ่ายส่วนตัวเพราะไม่อยากรบกวนเงินที่บ้านมากนัก ซึ่งในทุกๆวันหลังเลิกเรียนเธอมักจะบังเอิญเจอร่างสูงที่ร้านอาหารที่เธอนั้นทำงานอยู่หรือไม่ก็มักจะเจอที่มหาวิทยาลัยที่เธอเรียน ซึ่งก็ไม่น่าจะใช่เรื่องที่น่าแปลกหากจะต้องเจอกันบ้างในบางครั้งเพราะมหาลัยที่เธอเรียนอยู่ก็เป็นของคุณป้าของมาร์ตินและเพื่อนเธอก็ยังเป็นน้องชายของเขาด้วย

โดยทุกครั้งที่เจอกันร่างสูงก็มักจะอ้างเหตุที่ทำให้ทั้งสองได้เจอกัน เช่น มาหาน้องชายบาง ผ่านมาทางนี้บ้างแต่ร่างบางก็ไม่ได้สงสัยอะไรเพราะน้องชายของร่างสูงก็เรียนคณะเดียวสาขาเดียวและยังเป็นเพื่อนสนิทของเพียงคนเดียวเช่นกัน หรือแม้แต่ร้านอาหารที่เธอทำงานก็มักจะเจอเขาเกือบทุกวันแล้วก็จนร้านปิดทุกครั้งที่ไป เป็นแบบนี้ในตลอดหลายเดือนที่เธอมาอยู่ที่นี่จนร่างบางเริ่มสงสัยแต่เธอก็ได้แต่เก็บมันเอาไว้ในใจเพราะไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเอง เพราะเธอเองก็ใช่ว่าจะเป็นคนที่อ่อนต่อโลกจนมองคนไม่ออก แต่ตัวเขาและเธอต่างกันจนเกินไปจนทำให้ร่างบางไม่อยากคอดเข้าข้างตัวเองมากเกินไป

แต่สำหรับร่างสูงแล้วความบังเอิญไม่มีในโลกเพราะทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเพราะความตั้งใจของเขาที่จะทำให้ได้เจอและใกล้ชิดร่างบางโดยมีเจ้าน้องชายตัวแสบคอยช่วยเป็นพ่อสื่อให้ ซึ่งข้อมูลต่างๆของร่างบางเขาก็ได้มาจากมิกซ์นี่แหละที่เป็นคนคอยส่งข่าวให้จนเขาสามารถทำให้เธอใจอ่อนยอมคบกับเขา เพราะมาร์ตินคิดว่าโลกนี้ไม่มีเรื่องบังเอิญเรื่องทั้งหมดพระเจ้าได้จัดสรรมาแล้ว

ซึ่งหลังจากที่ทั้งคู่ตกลงคบกับได้สองเดือนร่างสูงก็ขอให้แก้มย้ายเข้ามาอยู่ที่คอนโดเดียวกับเขาโดยอ้างเหตุว่าเป็นห่วงไม่อยากให้คนรักอยู่คนเดียวและเหตุผลอีกมากมายที่ชักแม่น้ำทั้งห้ามาพูดหว่านล้อม เพื่อที่จะให้ร่างบางยอมใจอ่อนย้ายมาอยู่กับเขาในตอนแรกร่างบางก็แย้งไม่ยอมเพราะก่อนหน้านั้นเธอก็อยู่ของเธอได้มาเป็นเดือนๆก็ไม่เห็นเป็นอะไรแต่สุดท้ายร่างบางก็ยอมทำตามคำขอของเขา

ความรักของทั้งสองดำเนินมาได้ด้วยดีทำทุกอย่างเหมือนคู่รักคู่อื่นทำกิจกรรมต่างๆ การใช้ชีวิตประจำวันรวมถึงการมีสัมพันธ์ทางกายเหมือนคู่รักคนอื่น ซึ่งเรื่องนี้ก็เป็นเรื่องที่ทำให้ทั้งคู่ทะเลาะกันเพราะทุกครั้งที่มีสัมพันธ์ทางกายมาร์ตินมักจะไม่สวมถุงยางอนามัย มาร์ตินที่ภายนอกดูเย็นชา ไม่สนใจใครแต่เวลาที่มาร์ตินอยู่กับร่างบางกับมีความต้องการให้ตัวเธอไม่มีที่สิ้นสุดทั้งๆที่ร่างบางไม่ได้ยั่วยวนเขาแต่อย่างใด นั้นเป็นตุผลว่าทำไมพวกเขาถึงทะเลาะเรื่องนี้กันบ่อยเพราะพวกเขามีสัมพันธ์ทางกายเกือบจะทุกวัน

และบ่อยจนพวกเขาต้องมานั่งจับเข่าคุยกันไม่งั้นมันก็จะเป็นปัญหาทุกครั้งที่พวกเขามีสัมพันธ์ทางกายกันโดยในตอนแรกร่างบางจะเป็นคนที่เลือกจะป้องกันถ้าหามาร์ตินไม่ป้องกันแต่มาร์ตินก็ไม่ยอมเพราะเป็นห่วงว่าจะมีผลกระทบต่อร่างกายคนรัก มาร์ตินจึงยอมที่จะป้องกันเอง หลังจากที่คุยเรื่องนี้กันไปทั้งคู่ก็ไม่เคยมีปัญหาเรื่องนี้กันอีกเลย

“ทำไมพี่ตินไม่ป้องกันคะ ถ้าพี่ยังไม่ป้องกันแก้มจะป้องกันเอง” ร่างบางถามออกมาเสียงแข็งเพราะเธอบอกคนรักไปหลายครั้งแล้วเรื่องนี้

“ด้วยการกินยาคุม ไม่มีทางพี่จะไม่ให้เรากินยาคุมเด็ดขาด” ร่างสูงก็ถามกลับด้วยน้ำเสียงที่ติดหงุดหงิดเช่นกันที่ได้ยินประโยคที่คนรักพูดออกมาเขาเป็นห่วงเธอแค่ไหนเธอจะรู้ไหมการที่เธอกินยาคุมมันไม่ดีต่อร่างกายเธอไม่รู้หรือไงและถึงจะท้องเขาก็เลี้ยงได้นั้นคือสิ่งที่มาร์ตินคิด

“แล้วถ้าแก้มท้องล่ะคะจะทำยังไง พี่แม่ง แก้มยังเรียนไม่จบเลยนะ” ร่างบางพูดออกมาน้ำเสียงที่สั่นเครือตากลมมีน้ำตาใสคลอพร้อมที่จะไหลออกมาทุกเมื่อ

“เมียกับลูกสองคนพี่เลี้ยงได้ แก้มกลัวอะไร แล้วอีกอย่างใครให้แก้มพูดไม่เพราะกับพี่ครับ หื้ม” ร่างสูงที่เห็นน้ำตาของคนรักก็เสียงอ่อนลงใรทันทีและเดินไปโอบกอดร่างบางที่นั่งอยู่ปลายเตียงมือหนาลูบหัวร่างบางแผ่วเบาด้วยความถนุถนอมเหมือนกลัวว่าคนตรงหน้าจะบุบสลายไปพรางโทษตัวเองที่พูดไม่ดีใส่ร่างบาง

“แก้มยังเรียนอยู่ แล้วถ้าที่บ้านแก้มรู้ล่ะคะ” ร่างบางบอกเรื่องที่เธอกังวลเพราะถ้าหากให้เธอเลี้ยงลูกนั้นไม่ใช่ปัญหาสำหรับเธอแต่เธอไม่รู้จะบอกที่บ้านยังไงถ้าหากว่าเธอนั้นท้องขึ้นมาจริงแล้วอีกอย่างเธอก็ยังเรียนไม่จบ

“แก้มรู้ใช่ไหมว่าพี่รักแก้มมาก เพราะฉะนั้นไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นพี่จะดูแลและปกป้องแก้มกับลูกเอง พี่จะรับผิดชอบทั้งแก้มและเจ้าตัวเล็กที่จะเกิดมาเอง หรือว่าแก้มไม่รักไม่เชื่อใจพี่ครับ งั้นเอาอย่างนี้ต่อไปพี่จะเป็นคนที่ป้องกัน โอเคไหมครับ คนดี” ร่างสูงค่อยพูดให้ร่างบางใจเย็นและยอมฟังเหตุผลของเขา

“จริงๆ นะคะ ไม่โกหกแก้มใช่ไหม” ร่างบางเงยหน้าออกจากอกแกร่งของร่างสูงบนใบหน้ายังคงมีคราบน้ำตาที่ไหลอาบแก้มให้เห็นและถามย้ำเพื่อความแน่ใจว่าร่างสูงตรงหน้าจะอยู่กับเธอไม่ทิ้งไปไหน

“จริงสิ รักขนาดนี้จะทิ้งไหนได้ไง ให้พี่พิสูจน์ไหมล่ะ อื้ม” ร่างสูงตอบคนรักด้วยน้ำเสียงหนักแน่นพร้อมก้มหน้าซุกไซ้ซอกคอขาว

“อื้อ...พอแล้วค่ะ พรุ่งนี้แก้มมีเรียนเช้านะ” ร่างบางเอ่ยห้ามก่อนที่จะเลยเถิดไปมากกว่านี้เพราะก่อนหน้านี้ร่างสูงก็จับเธอกินไปแล้วหลายรอบตั้งแต่เธอเลิกเรียนมา

“ก็ได้ครับ นี่เห็นว่าพรุ่งนี้เรียนเช้านะไม่งั้นแก้มไม่ได้นอนหรอก” ร่างสูงยอมตัดใจที่จะจับคนรักกินต่อเพราะเกรงว่าเธอจะตื่นไปเรียนไม่ไหว

เดี๋ยวพลานโดยดุแล้วจะไม่ได้นอนกอดเมีย ถ้าเป็นอย่างนั้นเขาต้องลงแดงตายแน่ๆ ที่ไม่ได้นอนกอดเมีย อีกทั้งหลังจากส่งร่างบางที่มหาลัยแล้วเขาต้องเข้าไปเคลียร์งานที่บริษัท

วันเวลาล่วงเลยผ่านไปจนทั้งคู่คบกันได้เข้าเดือนที่หกร่างบางก็มีอาการแปลกๆ และประจำเดือนของเธอที่ขาดมาสามเดือนจึงทำให้เธอตัดสินใจไปซื้อที่ตรวจครรภ์ที่ร้านขายยามาตรวจและผลก็ออกมาตามที่เธอคิดไว้ ในวินาทีแรกที่รู้ว่าในร่างกายของเธอกำลังจะมีอีกหนึ่งชีวิตมาอยู่ด้วยมันทั้งดีใจและอึ้งในเวลาเดียวกันสับสนปนกันไปหมด

ซึ่งในระหว่างที่ร่างบางกำลังตกอยู่ในห้วงความคิดของตัวเองและกำลังคิดว่าจะเอาอย่างไรกับเรื่องที่เกิดขึ้นนี้ต่อไป ก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นทำให้เธอหลุดออกจากความคิดกังวน คิดไม่ตกของตัวเอง และเมื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก็ปรากฏเป็นมิกซ์ที่โทรเข้ามาเห็นอย่างนั้นร่างบางก็รีบกดรับสายทันทีด้วยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“ฮัลโหล มีอะไรหรอ ” ร่างบางถามออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นๆ คล้ายคนที่กำลังจะร้องไห้

“เปล่า ว่าจะโทรมาชวนไปกินข้าว ว่าแต่เธอเป็นอะไรหรือเปล่าแก้มทำไมเสียงเธอดูไม่ค่อยดีเลย” มิกซ์ที่ที่ตั้งใจจะโทรมาชวนร่างบางไปกินข้าว แต่ได้ยินเสียงเพื่อนที่ฟังแล้วไม่ค่อยสู้ดีนักก็ตกใจกลัวว่าเพื่อนจะเป็นอันตรายหรือเกิดอุบัติเหตุอะไรเพราะถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเพื่อนร่างบางพี่ชายเขาก็เป็นบ้าแน่ๆ

“เปล่า แต่นายช่วยมาหาฉันที่ห้องพี่นายหน่อยได้ไหม อึก” ร่างบางพูดปนเสียงสะอื้นเพราะน้ำตาที่พยายามเก็บไว้นั้นไม่สามารถเก็บได้อีกต่อไป

“ได้เดียวฉันไปหา เธอรออยู่ห้องพี่มาร์ตินนั้นแหละอย่าไปไหนนะเดี๋ยวฉันรีบไป” มิกซ์พูดจบก็กดวางสายแล้วออกจากห้องและตรงไปที่ห้องพี่ชายทันที