นิยายชุดเล่ม 1 คลั่งรักคุณอาข้างบ้าน

เสียงดนตรีบรรเลงคลอในห้องโถงหรูหราของโรงแรมชื่อดัง บรรยากาศที่ควรเต็มไปด้วยความสุขกลับอึดอัดอย่างน่าประหลาด สายตาหลายคู่หันมองไปที่พิมพ์ลดา เจ้าสาวในชุดกระโปรงยาวสีงาช้างที่ถูกตัดเย็บอย่างประณีต เธอนั่งตัวตรงบนเก้าอี้ตัวเล็กข้างเวที มือบางกำชายผ้าชุดแน่นจนเย็นเฉียบ

นาฬิกาเดินไปเรื่อย ๆ แต่เก้าอี้ฝั่งเจ้าบ่าวยังว่างเปล่า

“หนูพิม ไม่เป็นไรนะลูก” สุพัตรา มารดาของเธอเอ่ยเสียงแผ่ว ดวงตาที่เคยเข้มแข็งสั่นไหวอย่างปิดไม่มิด

“เดี๋ยวปราณก็คงมา”

พิมพ์ลดาเพียงพยักหน้าเบา ๆ รอยยิ้มฝืนประดับบนริมฝีปาก เธอไม่กล้าปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาต่อหน้าผู้คน ไม่ใช่เพราะกลัวเสียหน้า แต่เพราะกลัวว่าถ้าร้องไห้ออกมา เธอจะไม่มีแรงแม้แต่จะนั่งอยู่ตรงนี้

ความจริงแล้ว…ตลอดเวลาที่หมั้นกับปราณ เธอไม่เคยคิดร้ายหรือทำให้เขาลำบากใจเลยสักครั้ง เธอดูแล เอาใจ และพยายามเป็นคู่หมั้นที่ดีเสมอ เพราะบ้านเธอล้มละลาย พ่อป่วยหนักนอนอยู่โรงพยาบาล และการแต่งงานครั้งนี้คือโอกาสเดียวที่จะรักษาหน้าตาของครอบครัวกับสัญญาระหว่างตระกูล

แต่เขากลับเลือกจะทิ้งเธอ เพื่อไปหาผู้หญิงอีก ซึ่งเป็นรักแรกของเขา

เสียงกระซิบเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ รอบห้อง

“สงสัยเจ้าบ่าวหนีงานแต่งแน่”

“โธ่…น่าสงสารเจ้าสาว”

“เห็นว่าบ้านฝั่งเจ้าสาวล้มละลายนี่นะ ฝั่งเจ้าบ่าวคงไม่อยากแบกภาระ” คำพูดเหล่านั้นเหมือนมีดบาง ๆ ที่กรีดซ้ำลงกลางหัวใจ พิมพ์ลดาก้มหน้า หายใจเข้าลึก ๆ พยายามบอกตัวเองให้อดทน แต่แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นท่ามกลางความวุ่นวาย

“ใครบอกว่าพิมพ์ลดาถูกทิ้ง” เสียงทุ้มต่ำชัดถ้อยชัดคำ ทำให้สายตาทุกคู่หันไปยังต้นเสียง

ร่างสูงในสูทสีเทาเข้มก้าวเข้ามาจากประตูทางเข้าด้วยท่วงท่าสง่างาม แสงไฟจากสปอตไลต์สะท้อนลงบนดวงหน้าคมเข้มของภูวินทร์ ริมฝีปากหยักหนาโค้งขึ้นเล็กน้อยแต่ดวงตากลับนิ่งแน่ว

พิมพ์ลดาเงยหน้าขึ้น หัวใจของเธอเต้นแรงราวจะทะลุออกมานอกอก อาของชญานันท์ เพื่อนสนิทที่สุดของเธอ และเขาก็คือชายหนุ่มข้างบ้านที่เธอแอบรักมาตลอดหลายปี ยืนอยู่ตรงหน้าในเวลาที่เธออ่อนแอที่สุด

ภูวินทร์ก้าวตรงมาหาเธอ ท่ามกลางเสียงฮือฮาของแขกในงาน เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า ยื่นมือออกมาราวกับเจ้าชายในเทพนิยาย

“พิมพ์ลดา…เธอจะแต่งงานกับฉันไหม” เสียงทุ้มดังพอให้ทั้งห้องได้ยิน

เธอเม้มปากแน่น น้ำตาที่กลั้นไว้สั่นคลอ ภาพในหัวตลอดหลายปีผุดขึ้นมา เขาเคยช่วยเหลือเธอตอนเรียนมหาวิทยาลัย เขาคอยปกป้องเธอเวลาโดนคนกลั่นแกล้ง และเขาที่เธอไม่กล้าแม้แต่จะหวัง เพราะเธอถูกหมั้นหมายกับคนอื่นแล้ว

วันนี้…เขายืนอยู่ตรงหน้า พร้อมจะเป็นเจ้าบ่าวของเธอ

“แต่งค่ะ…” เสียงของเธอแผ่วเบาแต่มั่นคง

ได้แต่งกับคนที่แอบรักมานาน ทำไมจะไม่ตกลง

รอยยิ้มบางผุดขึ้นบนใบหน้าคมคายของภูวินทร์ เขากระชับมือเธอแน่นและพาเดินขึ้นเวที ท่ามกลางสายตาหลายคู่ที่ยังไม่หายจากความตกตะลึง

สำหรับทุกคน มันคือการพลิกสถานการณ์ที่น่าตื่นเต้น แต่สำหรับพิมพ์ลดา มันคือการเริ่มต้นบทใหม่ของชีวิตกับผู้ชายที่เธอรักมานาน แต่ไม่เคยคิดว่าจะได้ครองคู่จริง ๆ

ประตูห้องสวีทชั้นบนสุดของโรงแรมถูกปิดลงอย่างเงียบงัน เสียงอึกทึกและดนตรีจากงานด้านล่างถูกกลืนหาย เหลือเพียงความเงียบที่อบอวลไปทั่วห้อง

พิมพ์ลดาก้าวเข้าไปช้า ๆ สายตาไล่มองรอบห้องที่ถูกตกแต่งด้วยกลีบกุหลาบสีแดงบนเตียงผ้าขาวสะอาด กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ปนกับกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ให้ความรู้สึกแปลกประหลาดทั้งอบอุ่นและตึงเครียดในเวลาเดียวกัน

ภูวินทร์เดินตามเข้ามา ร่างสูงถอดชุดสูทสีเทาเข้มออกแล้ววางลงบนเก้าอี้ ใบหน้านิ่งขรึมทอดมองเธอไม่วาง

พิมพ์ลดาไม่กล้าสบตานานนัก จึงหันไปจัดชายกระโปรงของตัวเอง ทั้งที่หัวใจเต้นแรงราวจะหลุดออกมา เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าห้องหอจะเป็นแบบนี้ ไม่ใช่กับผู้ชายที่ถูกหมั้นหมายไว้ตั้งแต่ต้น แต่กับคนที่เธอแอบรักมานาน

“เหนื่อยไหม” เสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้น ทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย

“นิดหน่อยค่ะ” เธอตอบสั้น ๆ สายตายังมองต่ำ

เขาก้าวเข้ามาใกล้ หยุดอยู่ตรงหน้า ก่อนจะเอื้อมมือมาถอดปิ่นปักผมที่ประดับอยู่ ผมยาวสลวยของเธอสลายลงมาแตะไหล่พร้อมกลิ่นหอมอ่อน ๆ ลมหายใจของเธอสะดุดเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงความใกล้ชิด

“คืนนี้…ไม่ต้องกังวลอะไร” น้ำเสียงนั้นหนักแน่น แฝงความอบอุ่นแปลก ๆ

“ถือว่าเราเริ่มต้นกันใหม่”

พิมพ์ลดาเงยหน้ามองเขา ดวงตาสั่นไหวในแสงไฟสลัว เธอพยักหน้าเบา ๆ แม้ในใจยังมีความไม่มั่นคง แต่ความอบอุ่นจากคำพูดและสายตาของเขาก็ทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ยืนอยู่เพียงลำพังอีกต่อไป

ภูวินทร์ดึงผ้าคลุมไหล่ของเธอออกอย่างนุ่มนวล แล้วพาเธอไปนั่งบนเตียง ท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงหัวใจของเธอเต้นตอบรับกับทุกการเคลื่อนไหวของเขา

แสงไฟสีอุ่นในห้องสวีทส่องลอดผ่านม่านผืนบาง กลิ่นหอมอ่อนของกุหลาบและลมหายใจอุ่นใกล้ชิดทำให้บรรยากาศราวกับหยุดนิ่ง พิมพ์ลดานั่งพิงหมอน ปลายนิ้วกำชายผ้าห่มแน่นราวกับไม่แน่ใจว่าควรทำอย่างไรต่อไปดี

ภูวินทร์นั่งลงข้างเธอ ร่างสูงโน้มลงมาจนเงาของเขาทาบทับบนใบหน้าของเธอ ความใกล้ชิดนั้นทำให้หัวใจของเธอสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้

“ทำไมถึงมาช่วยพิมพ์คะ” เสียงของเธอสั่นไหวเล็กน้อย ทั้งจากความประหม่าและความอยากรู้

ริมฝีปากหยักได้รูปคลี่ยิ้มบาง ๆ ก่อนที่เขาจะตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มชัด

“ตอนนั้น…ทุกคนคิดว่าเธอถูกทิ้ง ฉันไม่ยอมให้เธอต้องยืนอยู่ตรงนั้นคนเดียว” คำตอบนั้นเหมือนเป็นเหตุผลที่เธอคาดไว้ แต่เพียงครู่เดียวเขาก็พูดต่อ ดวงตาคมลึกจ้องมองเธอตาไม่กระพริบ

“แต่ที่จริง…ฉันไม่ได้แค่อยากช่วยเธอแก้สถานการณ์” เขาเอื้อมมือมาเกลี่ยปอยผมที่แก้มเธอเบา ๆ

“ฉันอยากได้เธอเป็นเมียของฉันจริง ๆ”

พิมพ์ลดาเบิกตากว้างเล็กน้อย หัวใจวูบโหวง

“อาภู…หมายความว่า”

“หมายความตามนั้น” เขากระซิบใกล้หู ร่างสูงโน้มเข้ามาอีกเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นรดแก้มสาว

“ฉันแอบชอบเธอมานานแล้ว” เขาสารภาพตามตรง

ความอบอุ่นจากน้ำเสียงและสายตาของเขาแทรกซึมเข้าไปในหัวใจจนเธอแทบลืมหายใจ ความตกใจผสมความรู้สึกบางอย่างที่เก็บซ่อนมานานทำให้เธอไม่อาจหลบตาเขาได้

มือใหญ่ของภูวินทร์โอบเอวเธอไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเธอจะถอยหนี ริมฝีปากของเขาสัมผัสลงที่หน้าผากอย่างแผ่วเบา ก่อนเลื่อนต่ำลงมาทีละน้อย ทุกสัมผัสเป็นเหมือนคลื่นอุ่นที่ค่อย ๆ โอบล้อมหัวใจและร่างกายของเธอ

หัวใจของพิมพ์ลดาเต้นแรงและไร้ทางหนี เธอเพิ่งเข้าใจว่า…เขาไม่ได้แค่มาช่วย แต่ตั้งใจจะครอบครองเธอจริง ๆ ปลายนิ้วอุ่นของภูวินทร์สัมผัสแก้มเธออย่างแผ่วเบา แววตาคมคู่นั้นมองเธอราวกับเธอเป็นสิ่งเดียวในโลกที่เขาต้องการ พิมพ์ลดาแทบไม่กล้าหายใจ กลัวว่าถ้าขยับแม้แต่น้อย บรรยากาศนี้จะสลายไป

“พิมพ์ไม่รู้เลย ว่าอาภูคิดกับพิมพ์แบบนี้” เธอเอ่ยเสียงเบา คล้ายกระซิบกับตัวเอง

“คงเพราะอาเก็บความรู้สึกนี้เอาไว้ให้ลึกสุดใจ เพราะเธอมีคู่หมั้นแล้ว” เสียงทุ้มแผ่วลง

“แต่วันนี้ อาจะไม่เก็บความรู้สึกเอาไว้อีกแล้ว”

เขาประคองใบหน้าของเธอเอาไว้ในฝ่ามือ ก่อนกดจูบอย่างอ่อนโยน ราวกับต้องการบอกทุกความรู้สึกที่เก็บมานาน จูบนั้นไม่เร่งเร้า แต่กลับทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก

พิมพ์ลดาหลับตาลง ปล่อยให้ตัวเองถูกโอบล้อมด้วยอ้อมกอดแข็งแรงของเขา ความอบอุ่นนั้นแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เหมือนทุกกำแพงที่เธอสร้างไว้พังลงทีละน้อย

เขาผละออกเล็กน้อย เพียงพอให้มองเห็นริมฝีปากของเธอที่สั่นน้อย ๆ

“ไม่ต้องกลัวนะ อาอยากให้คืนนี้เป็นคืนแรกของเรา”

คำพูดนั้นทำให้เธอหัวใจวูบไหว รู้สึกทั้งประหม่าและยินยอมโดยไม่รู้ตัว

ภูวินทร์ดึงผ้าคลุมไหล่ออกช้า ๆ ราวกับกลัวทำให้เธอตกใจ มือใหญ่ลูบแผ่นหลังเธอเบา ๆ ก่อนจะพาเธอนอนเอนลงบนเตียง กลีบกุหลาบบนผ้าปูเตียงยับยู่ยี่ใต้ร่างของเธอ กลิ่นหอมหวานลอยปนกับความอุ่นร้อนจากร่างกายที่ใกล้ชิด

สายตาของเขาไม่เคยละไปจากเธอสายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนา แต่แฝงความถนอมและเคารพอย่างที่สุด ราวกับเธอเป็นของขวัญล้ำค่าที่เขาเพิ่งได้รับ

ทุกสัมผัสที่ตามมา ไม่ได้เร่งเร้า หากแต่ลึกซึ้งและอ่อนโยน ราวกับเขากำลังเขียนคำว่ารักด้วยปลายนิ้วและจูบลงบนผิวกายของเธอทีละนิด จนทั้งห้องหอมีเพียงเสียงหัวใจของทั้งคู่ตอบรับกันอย่างเงียบงัน

แสงแดดอ่อนยามเช้าส่องลอดผ่านผ้าม่านสีครีมเข้ามาในห้อง กลิ่นหอมจางของกุหลาบยังอบอวลอยู่ พิมพ์ลดาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ร่างกายยังอบอุ่นเพราะถูกโอบไว้ในอ้อมกอดกว้างที่คุ้นเคยตั้งแต่เมื่อคืน

ภูวินทร์นอนอยู่ข้างเธอ แขนแข็งแรงพาดอยู่บนเอว ใบหน้าคมยังคงมีรอยยิ้มบาง ๆ ขณะหลับ ราวกับนอนหลับฝันดี

พิมพ์ลดามองเขาเงียบ ๆ หัวใจสั่นวูบเมื่อคิดถึงคำพูดเมื่อคืน เขาไม่ได้เพียงแค่มาช่วยเธอจากความอับอาย แต่ตั้งใจจะมีเธอเป็นภรรยาจริง ๆ

เธอขยับตัวเบา ๆ แต่ก็ถูกดึงกลับเข้ามาในอ้อมกอดอีกครั้ง เสียงทุ้มง่วง ๆ ดังขึ้นใกล้หู

“ตื่นแล้วเหรอภรรยาของอา”

แก้มของเธอร้อนวูบกับคำเรียกนั้น

“อาภู…ปล่อยก่อนค่ะ”

เขาหัวเราะเบา ๆ แต่ไม่ยอมปล่อย

“เมื่อคืนยังบอกว่าจะไม่หนีอา ตอนนี้คิดจะหนีแล้วเหรอ” น้ำเสียงนั้นเจือแววแหย่ปนอบอุ่น ทำให้เธอใจเต้นแรงยิ่งกว่าเดิม

พิมพ์ลดากัดริมฝีปากตัวเอง ไม่รู้จะตอบอะไร เธอรู้เพียงว่าตั้งแต่วินาทีนี้ ความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่ได้เป็นเพียงการแต่งงานเพื่อรักษาหน้าอีกต่อไป แต่มันคือจุดเริ่มต้นของบางสิ่งที่หัวใจของเธอรอคอยมานาน

ภูวินทร์มองสีหน้าเขินอายของเธอ ก่อนจะกดจูบเบา ๆ ที่หน้าผาก

“เช้านี้อาขออยู่แบบนี้อีกหน่อย อยากจำว่ามีเธออยู่ข้าง ๆ ตั้งแต่วันแรก”

และในความเงียบนั้น หัวใจของพิมพ์ลดาก็ยอมรับอย่างชัดเจน ว่าเธอไม่เพียงแค่ตกลงแต่งงานกับเขา แต่กำลังยอมมอบทั้งหัวใจให้เขาโดยไม่มีเงื่อนไขใด ๆ อีก

วันต่อมา...

แดดยามบ่ายส่องลอดผ่านกระจกหน้าร้านอาหารขนาดกะทัดรัดของพิมพ์ลดา กลิ่นอาหารหอมอบอวลอยู่ทั่ว แต่บรรยากาศกลับเย็นวาบลงทันทีที่ร่างสูงของชายคนหนึ่งก้าวเข้ามา

ปราณอดีตคู่หมั้นของเธอ

พิมพ์ลดาเงยหน้าขึ้นจากเคาน์เตอร์ รับรู้ถึงแรงกดดันบางอย่างจากสายตาคมที่จ้องมา

“มีอะไรหรือคะ” น้ำเสียงเธอสุภาพแต่เรียบเฉย

เขาเดินเข้ามาใกล้ สีหน้าเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองปนเสียดาย

“ทำไมถึงทิ้งพี่ไปแต่งงานกับคนอื่น”

เธอหัวเราะในลำคอแผ่ว ๆ ก่อนแค่นยิ้มเย็น

“คำถามนี้…น่าจะต้องถามตัวเองนะคะ ว่าทำไมพี่ถึงหนีฉันไปในวันแต่งงาน แล้วปล่อยให้ฉันยืนอับอายอยู่คนเดียว” คำพูดของเธอเหมือนตบหน้าชายหนุ่มอย่างแรง สีหน้าของปราณเปลี่ยนไป เขาหลบสายตาเพียงชั่วครู่ก่อนเอ่ย

“พี่ขอโทษ แต่พี่รักเธอจริง ๆ พี่จะไม่ยอมเสียเธอไป”

ไม่ทันให้เธอตอบ เขาก็เอื้อมมือมาคว้าแขนของเธอเอาไว้ พยายามจะดึงเธอเข้าไปกอด

“ปล่อย!” พิมพ์ลดาดิ้นสุดแรง เสียงจานช้อนกระทบกันดังเพราะเธอเผลอชนกับโต๊ะ

ประตูร้านถูกผลักเปิดอย่างแรง เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังเข้ามา ภูวินทร์ก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมวาวโรจน์เมื่อเห็นภาพตรงหน้า

เพียงชั่ววินาที หมัดหนัก ๆ ของเขาก็ซัดเข้าที่ใบหน้าของปราณอย่างจัง ร่างสูงของอดีตคู่หมั้นเซถอยไปชนกับโต๊ะทางด้านหลัง

“จำไว้ให้ดี” เสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยแรงกดดัน

“พิมพ์ลดาคือเมียของฉัน อย่ามายุ่งอีก”

บรรยากาศในร้านเงียบกริบ เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของทุกคน ปราณยกมือแตะมุมปากที่มีเลือดซึม แต่ยังไม่ทันพูดอะไร ภูวินทร์ก็ขยับเข้าไปยืนบังพิมพ์ลดาไว้เต็มตัว แววตาของเขาชัดเจนว่านี่คือคำเตือนครั้งสุดท้าย

พิมพ์ลดายืนตัวแข็งอยู่ด้านหลังของภูวินทร์ เธอยังหายใจไม่ทั่วท้องจากแรงกระชากเมื่อครู่ มือเย็นเฉียบแม้ในร้านจะอบอุ่น

ภูวินทร์หันมามอง สีหน้าเขานิ่ง แต่แววตายังมีประกายโกรธที่ไม่จางหายไป

“ไม่เป็นไรแล้วนะ”

เธอส่ายหน้าเบา ๆ

“อาภู เขาไม่น่าทำแบบนี้เลย” เสียงของเธอสั่นน้อย ๆ ทั้งจากตกใจและความขุ่นเคือง

“เพราะเขาไม่รู้จักคำว่าปล่อยวาง” ภูวินทร์ตอบเสียงหนักแน่น ก่อนจะเอื้อมมือมากุมมือเธอเอาไว้

“แต่อาจะไม่มีวันปล่อยให้ใครมาทำอะไรเธอได้อีก”

คำพูดนั้นทำให้หัวใจของพิมพ์ลดาอุ่นวาบ เธอมองเขาเงียบ ๆ เห็นความจริงจังในดวงตาคม และรู้สึกว่าความกลัวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความมั่นคงอย่างประหลาด

“กลับบ้านกัน” เขาพูดเสียงนุ่ม ก่อนจะถอดสูทออกคลุมไหล่ให้เธออย่างอ่อนโยน

“อาไม่อยากให้เธออยู่ที่นี่คนเดียวอีก อาเป็นห่วง”

เธอพยักหน้าเบา ๆ ก้าวเดินข้างเขาออกจากร้าน แม้หัวใจยังเต้นไม่เป็นจังหวะจากเหตุการณ์เมื่อครู่ แต่ทุกย่างก้าวที่มีเขาเดินเคียงข้าง ก็ทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ต้องเผชิญอะไรเพียงลำพังอีกต่อไป

เสียงประตูบ้านปิดลงเบา ๆ พิมพ์ลดาถอดรองเท้า วางกระเป๋าไว้บนโซฟา ก่อนทิ้งตัวนั่งลงอย่างหมดแรง เหตุการณ์ในร้านยังติดอยู่ในหัว ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ

ภูวินทร์เดินเข้ามาวางแก้วน้ำตรงหน้า

“ดื่มหน่อย จะได้หายใจโล่ง ๆ”

เธอรับแก้วน้ำมาดื่มช้า ๆ แล้วเงยหน้ามองเขา แววตาคมยังจับจ้องเธอไม่วาง ราวกับกำลังตรวจสอบให้แน่ใจว่าเธอไม่เป็นอะไร

“อาภู…ขอบคุณนะคะ ที่มาทัน” เสียงเธอแผ่ว แต่เต็มไปด้วยความจริงใจ

เขานั่งลงข้างเธอ มือใหญ่เอื้อมมาประคองมือของเธอ

“ไม่ต้องขอบคุณ พิมพ์เป็นเมียของอา การปกป้องเธอคือสิ่งที่อาต้องทำอยู่แล้ว”

หัวใจของพิมพ์ลดาอุ่นวาบ เธอก้มหน้าหลบ แต่ก็รู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่างจากสายตาของเขา ภูวินทร์ค่อย ๆ ใช้มืออีกข้างเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปิดแก้ม ก่อนก้มลงแตะริมฝีปากที่หน้าผากอย่างอ่อนโยน

“อาไม่อยากเห็นเธอร้องไห้เพราะใครอีก” เขากระซิบใกล้ ๆ เสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น

พิมพ์ลดารู้สึกเหมือนหัวใจถูกโอบล้อมด้วยความอบอุ่น เธอเผลอเอนตัวเข้าไปซบอกเขา กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ และจังหวะหัวใจสม่ำเสมอของเขาทำให้ความตึงเครียดค่อย ๆ คลายลง

ภูวินทร์ยกแขนขึ้นโอบร่างเธอแน่นขึ้น

“อยู่กับอา…เธอจะปลอดภัย”

ในความเงียบของค่ำคืนนั้น เสียงหัวใจของทั้งคู่ดังชัดเจนกว่าทุกสิ่งและพิมพ์ลดาก็รู้ว่า สำหรับเธอแล้ว อ้อมกอดนี้คือที่ที่ปลอดภัยที่สุด

พิมพ์ลดายังคงซบอยู่บนอกกว้างของภูวินทร์ เสียงหัวใจของเขาเต้นมั่นคงเหมือนเป็นจังหวะที่ปลอบเธอให้สงบลง เธอหลับตาอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับไม่อยากให้เวลานี้ผ่านไป

“พิมพ์” เสียงทุ้มของเขาเรียกเบา ๆ แต่ชัดพอให้เธอเงยหน้ามอง

สายตาคมนั้นแน่วแน่

“อาอยากให้เธอรู้…ว่าอาแต่งงานกับเธอไม่ใช่เพราะบังเอิญ หรือเพราะสงสาร” เธอกะพริบตา ราวกับไม่แน่ใจว่าจะได้ยินอะไรต่อจากนี้

“อารักเธอจริง ๆ” คำพูดสั้น ๆ แต่หนักแน่น เขาไม่ละสายตาแม้แต่วินาทีเดียว

“รักมาตั้งนานแล้ว…ก่อนจะมีเรื่องวันนั้นด้วยซ้ำ”

หัวใจของพิมพ์ลดาเต้นแรง ราวกับถูกปลดโซ่ที่พันธนาการความรู้สึกไว้ตลอดหลายปี เธออยากถามให้แน่ใจ แต่ริมฝีปากกลับไม่เอื้อนเอ่ยคำใด

ภูวินทร์ยกมือแตะข้างแก้มนุ่ม แรงสัมผัสอุ่นพอดี

“และอาจะไม่ให้ใครมาพรากเธอไป ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น”

น้ำตาเอ่อคลอในดวงตาของเธอ แต่เป็นน้ำตาที่เต็มไปด้วยความสุขและความโล่งใจ เธอเพียงพยักหน้าเบา ๆ ก่อนเอนตัวกลับเข้าสู่อ้อมกอดนั้นอีกครั้ง

สำหรับพิมพ์ลดา…คืนนี้ไม่ใช่แค่คืนที่เธอได้รับการปกป้อง แต่มันคือคืนที่เธอได้ยินคำตอบที่หัวใจเธอเฝ้ารอมานาน

วันต่อมา...

เสียงหัวเราะของพิมพ์ลดากับชญานันท์ดังสอดประสานไปกับเสียงพูดคุยรอบ ๆ ร้านอาหารในห้างชื่อดัง หลังจากอิ่มกับมื้อกลางวัน ทั้งคู่ก็พากันเดินชมร้านค้าตามชั้นต่าง ๆ อย่างเพลิดเพลิน

“วันนี้อาภูอนุญาตให้พิมพ์กับนันชอปได้เต็มที่นะ” ชญานันท์ยิ้มตาด้วยดวงตาเป็นประกาย พลางชูบัตรสีดำในมือ

“นี่บัตรของอาภู รูดได้ไม่อั้นเลย”

พิมพ์ลดาหัวเราะเบา ๆ

“อาภูใจดีจัง”

“ก็ห้างนี้ของอาเขานี่นา จะให้เดินแบบมือเปล่ากลับบ้านได้ไง” ชญานันท์แกล้งพูดแล้วดึงเธอเข้าร้านเสื้อผ้าแบรนด์ดัง

ตลอดการเดินเลือกของ พิมพ์ลดาได้แต่หยิบดูเพลิน ๆ บ้าง ลองเสื้อบ้าง แต่ก็วางกลับคืนที่เดิมเกือบทั้งหมด ซื้อเพียงชุดทำงานไม่กี่ชิ้นและของฝากเล็ก ๆ สำหรับบิดามารดา

“พิมพ์นี่ไม่เหมือนคนอื่นเลยนะ” ชญานันท์หันมาบ่นเบา ๆ ตอนอยู่ในลิฟต์

“ถ้าเป็นคนอื่นคงกวาดหมดแล้ว”

พิมพ์ลดายิ้มบาง ๆ

“อาภูหาเงินมาเหนื่อย จะให้พิมพ์ผลาญเล่นได้ไง” คำพูดนั้นแม้จะเรียบง่าย แต่เมื่อภูวินทร์ได้ยินจากปากของพนักงานที่คอยรายงาน เขากลับยิ้มพอใจอยู่มุมหนึ่งของห้าง เธอไม่รู้เลยว่าทุกย่างก้าวของเธอในวันนี้ เขาเฝ้าดูอยู่ห่าง ๆ ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู

พิมพ์ลดาเดินเคียงกับชญานันท์ หิ้วถุงของไม่กี่ใบในมือ หลังจากชอปปิงเสร็จก็เตรียมจะกลับ แต่แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านข้าง

“อ้าว…ใครจะไปคิดว่าจะมาเจอ เจ้าสาวถูกทิ้ง ที่นี่”

พิมพ์ลดาหยุดก้าว หันไปเห็นหญิงสาวแต่งตัวจัดเต็มในชุดเดรสสีแดงสด ศศิพรรณยืนอยู่กับเพื่อนสนิทอย่างพิชญา ทั้งคู่มองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาเยาะเย้ย

ชญานันท์ขมวดคิ้ว แต่พิมพ์ลดากลับยิ้มบาง ๆ อย่างไม่สะทกสะท้าน

“ค่ะ…แล้ว”

ศศิพรรณหัวเราะในลำคอ

“ก็แค่สงสารน่ะ วันแต่งงานทั้งที เจ้าบ่าวดันหนีไปหาผู้หญิงอื่น”

“ดีสิคะ” พิมพ์ลดาตอบเสียงราบ แต่แฝงความคมกริบ

“เพราะฉันไม่ได้รักเขาอยู่แล้ว ถ้าเธออยากเอาขยะของฉันไป ก็เอาไปเถอะ ฉันยกให้”

แววตาของศศิพรรณแข็งขึ้นทันที แต่พิมพ์ลดายังพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย

“อีกอย่าง…เลิกกันก็ดีแล้ว เพราะมันทำให้ฉันได้เจอผู้ชายที่ดีกว่าร้อยเท่าพันเท่า ทั้งหล่อ ทั้งรวย นิสัยก็ดี โคตรโชคดีที่โดนทิ้งจริง ๆ”

ชญานันท์ถึงกับยกมือปิดปากกลั้นหัวเราะ ส่วนพิชญาที่ยืนอยู่ข้างศศิพรรณหน้าซีดไม่ต่างจากเพื่อนสาว

สีหน้าของศศิพรรณแทบปริแตก แต่เธอกลั้นไว้เต็มที่ ก่อนจะเชิดหน้าแล้วสะบัดตัวเดินจากไป ไม่กล้าพูดอะไรอีก

พิมพ์ลดามองตามด้วยรอยยิ้มมุมปาก เธอรู้ดีว่าครั้งนี้…เธอไม่ได้เป็นฝ่ายที่ต้องก้มหน้ายอมรับชะตากรรมอีกต่อไป

หลังจากศศิพรรณกับพิชญาเดินวนตามพิมพ์ลดามาสักพัก พวกเธอก็เริ่มคุยกันเสียงดังเหมือนตั้งใจให้ได้ยิน จริงๆ ไม่ได้หนี แต่ถอยไปตั้งหลักและเตรียมเยาะเย้ยต่อ

“ปราณเขาให้บัตรมารูดไม่อั้นนะ จะซื้อของหมดร้านก็ยังไหว” ศศิพรรณยกบัตรเครดิตสีทองขึ้นโชว์อย่างอวด ๆ

พิชญาหัวเราะเสริม

“ใช่ ๆ คนบางคนก็ได้แค่ผู้ชายมาช่วยแก้หน้าในงานแต่ง ไม่ได้ให้เงินอะไรมากมายหรอก”

พิมพ์ลดาหันมามองสองสาวด้วยรอยยิ้มมุมปาก