• ACTION •
@กทม. สามปีที่แล้วในวันรับปริญญา...
“ญ่ะหญังอยู่ ไปได้แล้วเหนือ (ทำอะไรอยู่ ไปได้แล้วเหนือ) ” เสียงคุณแม่ของเหนือ อู้ภาษาเหนือเพื่อเร่งบัณฑิตหน้าใหม่ให้รีบเข้าไปในหอประชุม เพราะกลัวว่าจะเข้าร่วมพิธีมอบใบปริญญาบัตรไม่ทัน
“เปย์ยังไม่มาเลยน่ะ โทรหาก็บ่ฮับญ่ะจะใดดีแม่ (เปย์ยังไม่มาเลยอ่ะ โทรหาก็ไม่รับทำยังไงดีแม่) ” โทรศัพท์ในมือของสาวแว่น เธอใช้มันระดมโทรหาแฟนหนุ่มของเธอไม่หยุด เพราะกลัวว่าเขาจะมาไม่ทันในพิธีสำคัญนี้
“เดี๋ยวพ่อลองโทรหาเปย์ให้ เหนือเข้าไปก่อนเถอะ เดี๋ยวไม่ทันนะลูก” คุณพ่อคนสุขุมพูดบอกลูกสาวอย่างใจเย็น ด้วยภาษากลางที่ใช้พูดกับเธออยู่เป็นประจำ
“...ก็ได้จ๊ะ งั้นเหนือเข้าไปข้างในก่อนนะ” บัณฑิตสาวโบกมือลาพ่อและแม่ของเธอด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม ในขณะที่วาดตามองไปรอบๆ เพื่อมองหาแฟนหนุ่มของเธอด้วยเช่นกัน
“เฮ้อ~ จะเป็นแม่คนได้จริงๆ เหรอเนี่ย?” เสียงคุณแม่ของเหนือพูดเป็นภาษากลาง เมื่อเธอเจอเรื่องเซอร์ไพรส์จากลูกสาวที่หน้าห้องน้ำเมื่อเช้า เพราะเห็นว่าเธอยืนแน่นิ่งถือที่ตรวจครรภ์อยู่หน้าห้องน้ำ แต่เธอและพ่อของเหนือก็ไม่ได้โกรธเธอเลยกับเรื่องน่ายินดีนั้น หนำซ้ำยังดีใจซะด้วยที่ลูกสาวของเธอกำลังจะได้เป็นแม่คนและมีครอบครัว แต่ก็อดห่วงไม่ได้เพราะตอนนี้เหนือและเปย์มีอายุเพียงแค่22ปีเท่านั้น และเพิ่งจะเรียนจบด้วยกันทั้งคู่
@ในหอประชุม
“เหนือ เปย์เป็นไงบ้าง?” เสียงเพื่อนของเปย์เอ่ยถามกับเหนือเมื่อเห็นว่าเธอเพิ่งเข้ามาด้านในหอประชุม เลยคิดว่าเธอนั้นคงจะติดต่อคุยเรื่องของเปย์อยู่ถึงได้เข้ามาช้า
“เปย์เป็นอะไรเหรอ?” สีหน้ามึนงงของเหนือเอ่ยถามเพื่อนชายคนนั้นกลับอย่างสงสัย
“ยังไม่รู้เหรอ? คลิปกำลังเป็นไวรัล นี่ไง..” เพื่อนชายยื่นคลิปเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อชั่วโมงก่อนให้เหนือดู
ซึ่งคลิปนั้นก็เป็นภาพอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นจากกล้องหน้ารถของรถยนต์ที่จอดให้เปย์เดินข้ามถนน แต่ในขณะที่เปย์กำลังวิ่งข้ามถนนตรงทางม้าลายเพื่อจะเข้ามายังที่จัดงานรับปริญญานั้น ก็มีรถยนต์ที่ขับมาเลนส์ซ้ายด้วยความเร็ว ชนร่างของเปย์กระเด็นไปไกลเกือบสิบเมตร... และเมื่อเห็นแบบนั้นเหนือก็รีบวิ่งออกจากหอประชุมอย่างร้อนใจ เนื้อตัวสั่นน้ำตาคลอด้วยความหวาดกลัวว่าคนรักของเธอจะเจ็บหนัก เพราะภาพที่เห็นนั้นมันช่างรุนแรงเหลือเกิน เธอวิ่งออกไปโดยไม่สนใบปริญญาที่เธอจะต้องขึ้นไปรับอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า เพราะมีบางสิ่งที่สำคัญกว่ารอเธออยู่
@โรงพยาบาล
เมื่อเหนือตัดสินใจโทรเข้าเบอร์ป้ายพี่ชายของเปย์แฟนหนุ่มของเธอ เหนือก็ได้รู้ข่าวจากเขาว่าเปย์ถูกพาส่งตัวไปที่โรงพยาบาลไหน จึงรีบให้พ่อและแม่พามาที่นั่นในทันที
“พี่ป้าย.. เปย์เป็นยังไงบ้างคะ หมอว่าไงบ้าง มีเลือดออกตรงไหนเยอะหรือเปล่า แล้วชนตอนกี่โมงคะ ทำไมไม่เห็นมีใครโทรบอกเหนือเลย ฮือๆ” สาวแว่นในชุดบัณฑิตทิ้งตัวลงนั่งที่พื้นด้านหน้าของป้ายชายหนุ่มร่างสูง พี่ชายแท้ๆ ของเปย์แฟนหนุ่มของเธอ เสียงร้องไห้สั่นเครือของสาวแว่นนั้นโหยหวนไปทั่วรอบบริเวณ
“พี่ขอโทษนะที่ไม่ได้โทรบอกเหนือก่อน” มันเป็นความผิดของผมเองที่บอกให้ไอเปย์ลงรถแล้วข้ามถนนไปก่อน เพราะผมกลัวว่ามันจะไปสายเพราะรถมันติดมาก แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น
คนเป็นพี่ยังช็อกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่จึงไม่ได้โทรบอกให้ใครรู้ เพราะในชีวิตของเขามีเพียงแค่เขาและน้องชายเท่านั้น เขาจึงทำอะไรไม่ถูกเมื่อเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น...และก็ไม่คิดว่าเหตุการณ์ครั้งนั้นมันจะเปลี่ยนทุกอย่างในชีวิตของเขาไปจนหมดสิ้น น้องชายคนที่เคยเป็นกำลังใจเดียวและสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต ตอนนี้เขายังคงมีชีวิตอยู่ แต่นอนนิ่งไม่ตอบสนองมานานกว่าสามปีแล้ว…
@บ้านของป้าย สามปีต่อมา...
เหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้เปย์กลายเป็นเจ้าชายนิทราจนเวลานี้ เขากลับมารักษาตัวอยู่ที่บ้าน โดยที่ป้ายพี่ชายจ้างพยาบาลส่วนตัวมาดูแลเขาอยู่ที่บ้านตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง และนอกจากนั้นที่บ้านหลังนี้ยังมีเหนือน้องสะใภ้ และเนเน่ลูกสาวตัวน้อยของเปย์อยู่ที่บ้านหลังนี้อีกด้วย ...ซึ่งไม่รู้ว่าตอนนี้เปย์จะรู้หรือยังว่าเขามีลูกสาวที่แสนน่ารักและมีหน้าตาละม้ายคล้ายกันกับเขาไม่มีผิด...
@ห้องโถงชั้นสองของบ้าน เวลาสามทุ่ม
ในเวลาที่น้องสะใภ้และหลานสาวไม่อยู่บ้านแบบนี้ ก็เป็นเวลาที่ป้ายจะได้เสพสุขกับดอกไม้ที่เขาเลือกสันมา เพื่อมาบำเรอความสุขให้กับเขาถึงบ้าน...
จ๊วบๆ
“อือ~” ร่างยั่วของสาวสวยในชุดเดรสสีแดงที่ถูกซื้อบริการมาจากข้างนอก กำลังทำหน้าที่เลื้อยยั่วอยู่บนตักของลูกค้าหนุ่มหล่อ
เจ้าของริมฝีปากแดงสดใบหน้าสวยเฉี่ยว ถดตัวลงไปนั่งที่พื้นด้านล่าง เพื่อใช้ปากจัดการกับแกนกลางลำตัวของชายหนุ่มที่นั่งอยู่ด้านบนโซฟาสุดหรูราคาแพง อ๊อกๆ “แคร่กๆ ใหญ่จัง อมไม่มิด” สาวสวยบ่นถึงแกนแท่งใหญ่ที่เธอกำลังอมอยู่ เพราะปากเล็กของเธอไม่สามารถอมมันเข้าไปได้หมด
“งั้นไม่ต้องอมแล้ว ขึ้นมาเลย” เจ้าของดวงตาคมเฉี่ยว พูดบอกสาวสวยเสียงเข้มถึงสิ่งที่เขาต้องการ “อ้อห์..” แต่เพียงแค่หญิงสาวบริการดันส่วนหัวเข้าไปเขาก็ต้องรีบผลักเธอลงจากตักเมื่อเห็นว่าสาวแว่นที่เพิ่งเดินขึ้นบันไดมาหยุดมองการกระทำของเขาอย่างตกใจ... “เหนือ!”
ผลัก!
ปุก! “..อุ๊ย><”
“พี่จี! อย่าพึ่งขึ้นมานะคะ!” เสียงเหนือหันไปบอกกับพี่เลี้ยงที่อุ้มเนเน่ลูกน้อยของเธออยู่ และกำลังเดินตามหลังเธอขึ้นบันไดมาให้หยุด เพราะกลัวว่าลูกสาวของเธอจะเห็นภาพอนาจารเหมือนกับที่เธอเห็นเมื่อครู่
เจ้าของร่างสูงกำยำรีบลุกขึ้นจากโซฟา และดึงกางเกงสแล็คขายาวสีเทาเข้มที่ถอดกองอยู่ที่ข้อเท้าขึ้นมาใส่ให้เรียบร้อยทันทีก่อนที่น้องสะใภ้ของเขานั้นจะหันกลับมา “เอ่อ ...เหนือกลับวันนี้หรอกเหรอ?” เสียงเข้มของป้ายเอ่ยถามกับน้องสะใภ้ในขณะที่ตนนั้นรูดซิปกางเกงอยู่
“คือ.. เหนือเลื่อนไฟท์บินน่ะค่ะ ขอโทษที่ไม่ได้โทรบอกพี่ป้ายก่อนนะคะ” เหนือพูดขอโทษพี่ของสามีเธอเสียงอ่อยในขณะที่เธอนั้นก็ยังยืนหันหลังให้กับเขาอยู่
“หันมาได้แล้วล่ะ..” ในขณะที่พูดบอกกับเหนือน้องสะใภ้ ป้ายเองก็พยามส่งซิกไล่ให้สาวบริการคนนั้นกลับออกไปจากบ้านของเขา ก่อนที่ป้ายจะเอ่ยถามถึงหลานสาวที่ตอนนี้ได้ชื่อว่าเป็นลูกสาวของเขาไปแล้ว “แล้วเนเน่ล่ะ?”
เมื่อสาวแว่นเห็นว่าผู้หญิงแปลกหน้าวิ่งสวนเธอลงบันไดไปแล้วเธอจึงหันไปพูดบอกกับพี่เลี้ยง “พี่จีกลับไปพักเถอะนะคะ เดี๋ยวเหนือดูเนเน่ต่อเอง” ว่าแล้วเธอก็อุ้มลูกน้อยมาสู่อ้อมกอดของเธอก่อนที่เจ้าตัวเล็กจะร้องเรียกหาใครบางคน
“ปะ ปะ” เสียงหนูน้อยเนเน่เรียกหาป้ายปะป๊าของเธอ และถึงแม้ว่าเหนือจะเป็นแม่ผู้ให้กำเนิด แต่ว่าสาวน้อยเนเน่กลับติดป้ายผู้ที่มีศักดิ์เป็นลุงซะมากกว่า
“ครับ~ คิดถึงปะป๊าไหม” เมื่ออยู่ต่อหน้าของเด็กน้อยคนนี้แล้ว ป้ายจะกลายเป็นทุกอย่างที่เธออยากให้เขาเป็น ไม่ว่าจะพ่อหรือตัวตลกก็ตาม ทั้งที่ลุคภายนอกของเขานั้นเป็นคนเข้มขรึมออกไปทางดุๆ ด้วยซ้ำ
“ถึง ถึง ^^ (คิดถึง) ” หนูน้อยยิ้มกว้างพรางดีดตัวหาปะป๊าของเธอ
“มาครับ ไหนให้ป๊าหอมแก้มหน่อย คิดถึงจังเลยไม่ได้เจอกันตั้งหลายวัน” ฟอด~ ฟอด~ เด็กน้อยทำท่าชอบใจเมื่อโดนปะป๊าของเธอหอมฟัดเข้าที่แก้มใสนุ่มนิ่มอมชมพูอย่างเอาใจ
“หอม หอม” นิ้วชี้เล็กจิ๋วชี้ไปที่แก้มของสาวแว่น หรือแม่ของเธอที่ยืนอยู่ใกล้ๆ นั้นเพื่อให้ปะป๊าของเธอทำในแบบเดียวกัน
“ไม่หอมหรอกค่ะ แม่ยังไม่ได้อาบน้ำเลย” เหนือปฏิเสธคำขอของลูกน้อยของเธอที่บอกให้ป้ายหอมแก้มตัวเธอ
“หอม หอม” เจ้าตัวน้อยยังพูดซ้ำเหมือนทุกครั้งเพราะในความคิดของเธอแล้ว เขาสองคนนี้คือพ่อและแม่ของเธอ และเธอก็อยากให้พ่อแสดงความรักต่อแม่ของเธอด้วยเช่นกัน
“ไม่ต้องหรอกค่ะพี่...” ฟอด ฉันพูดบอกเขายังไม่ทันจบ พี่ป้ายก็โน้มหน้าลงมาหอมฉันอีกแล้ว ซึ่งนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาทำแบบนั้นเพราะคำขอของเนเน่ และฉันก็อึดอัดมากๆ ที่ต้องเจอกับเหตุการณ์แบบนี้ เพราะมันไม่สมควรเลยจริงๆ ที่พี่ป้ายจะมาหอมน้องสะใภ้แบบฉัน อีกอย่างฉันกลัวว่าเนเน่จะเป็นเด็กงี่เง่าเสียคนหากว่าตามใจเธอมากๆ
“ขอโทษนะเหนือ พี่ไม่อยากให้ลูกงอแง” ป้ายพูดบอกกับน้องสะใภ้เพราะตนไม่ชอบที่จะเห็นเนเน่ร้องให้งอแง เลยรีบจัดการทุกอย่างให้จบโดยเร็ว ด้วยการตามใจสาวน้อย และเขาก็แก้ปัญหาแบบนั้นมาตลอด โดยมั่นใจในตัวเองว่าต่อให้หอมน้องสะใภ้อีกเป็นร้อยครั้งก็ไม่มีทางเผลอใจให้เธอเป็นแน่...
--------------------------------------------------------------------------
[ติดตามตอนต่อไป] - [Follow the next episode]
[-กดใจ -เพิ่มเข้าชั้น -คอมเมนท์ให้กำลังใจ และฝากกดติดตามไรท์ด้วยนะครับ🙏]
“เหนือไปอาบน้ำก่อนเถอะ เดี๋ยวพี่ดูลูกให้” ป้ายพูดบอกกับน้องสะใภ้ของตนเพราะเห็นว่าเธอนั้นเดินทางมาไกลจากแม่ฮ่องสอนคงจะเหนื่อยล้าและคงอยากจะพักผ่อนแล้ว
“งั้นเหนือฝากพี่ป้ายดูเนเน่แป๊ปนึงนะคะ เดี๋ยวเหนือขอลงไปหาเปย์ชั้นล่างก่อน” ว่าแล้วเหนือก็ปล่อยให้ลูกน้อยได้อยู่กับปะป๊าของเธอตามที่ต้องการ เพราะอีกหนึ่งเหตุผลที่เธอต้องเลื่อนไฟท์บินกลับนั้นก็คือ ลูกสาวตัวน้อยงอแงหาปะป๊าของเธอทั้งวัน
ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน เหนือก็ยังทำหน้าที่ภรรยาของเปย์อยู่เหมือนเดิม และปีนี้ก็เข้าปีที่ห้าแล้วที่พวกเขาคบกัน เธอยังจำวันแรกที่เขาตามจีบเธอได้ดี และถึงแม้ว่าตอนนั้นเขาจะจีบเธอเพียงเพราะอยากให้เธอช่วยเช็คชื่อตามงานที่มหาลัยให้ก็ตาม แต่สุดท้ายเขาก็แพ้ความซื่อบื้อของเหนือเข้าจนได้ ...ความสุขและความรักของพวกเขาสองคนก่อตัวมากขึ้นทุกวัน จนเหตุการณ์ครั้งนั้นพรากความสุขของเธอและเขาไป...
@ห้องพักฟื้นของเปย์ ชั้นล่างของบ้าน
โซนนี้คือโซนปลอดเชื้อที่มีพยาบาลสลับเปลี่ยนกันดูแลตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง “วันนี้เขาเป็นไงบ้างคะ?” เหนือเอ่ยถามคำถามเดิมกับพยาบาลเฝ้าไข้เหมือนกับที่เธอเคยถามในทุกครั้งที่เข้ามาในห้องนี้
“อาการยังทรงตัวค่ะ มีกระดิกนิ้วอยู่บ้างสองสามครั้งในช่วงที่คุณเหนือไม่อยู่” เสียงพยาบาลสาวพูดบอกกับเหนือถึงสิ่งที่เธอเอ่ยถาม
“กล้ากระดิกนิ้วใส่พี่พยาบาลตอนที่เหนือไม่อยู่เหรอ ฮะ?” สาวแว่นแกล้งดุหยอกล้อกับร่างซูบผอมของเปย์ที่นอนแน่นิ่งติดเตียงไม่ตอบสนองกับคำพูดของเธอ “นอนนานไปแล้วนะเปย์ ตื่นได้แล้ว” มือน้อยของเหนือลูบหน้าสามีของเธออย่างอบอุ่น เพื่อต้องการให้เขารับรู้ว่าเธอยังรอเขาอยู่เสมอแม้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน
เหนืออาศัยอยู่ที่นี่โดยที่มีป้ายเป็นหัวหน้าครอบครัว คอยเลี้ยงดูเธอและลูกน้อย รวมไปถึงค่าใช้จ่ายภายในบ้านทุกอย่าง ทั้งค่าพี่เลี้ยง ค่ารักษาพยาบาลของน้องชาย ในช่วงสามปีที่ผ่านมาป้ายเลิกเที่ยวเลิกทำตัวเสเพลและจริงจังกับการหาเงินมากขึ้น แต่ก็ให้รางวัลกับตัวเองบ้างในบางครั้ง นั่นคือการซื้อผู้หญิงกินเพื่อผ่อนคลายสมอง เพราะเขาเลิกคิดที่จะหาเมียหรือสร้างครอบครัวตั้งแต่ที่เปย์นอนหลับไป จากวันนั้นจนถึงตอนนี้ก็สามปีได้แล้ว...
“พรุ่งนี้ก็วันเกิดลูกแล้วนะ ตื่นขึ้นมาเป็นของขวัญให้ลูกหน่อยได้ไหม” เหนือยังคงนั่งอยู่บนเตียงนอนนุ่มกว้างของเปย์และพูดคุยกับเขาเหมือนทุกครั้ง ซึ่งเพียงแค่นิ้วของเขากระดิกน้ำตาของเธอก็ไหลพรั่งพรูออกมาแล้ว “สัญญาแล้ว ต้องตื่นขึ้นมานะ” เธอพูดและคิดไปเองกับการกระทำที่ไม่มีสติของเขา และหวังว่าเขาจะตื่นขึ้นตามคำวิงวอนของเธอ การปลอบใจและการให้ความหวังกับตัวเองว่าเขาจะฟื้น มันเป็นเหตุผลเดียวที่เธอยังอยู่ที่บ้านหลังนี้
@ห้องโถงชั้นสองของบ้าน เวลาสามทุ่มครึ่ง
“ทำไงดีเนี่ย แม่ขึ้นมาเห็นโดนดุแน่เลย” ป้ายพูดบอกกับสาวน้อยที่นั่งอยู่บนตักของเขา เพราะเนื่องจากเมื่อครู่เธอเพิ่งเปิดฝาขวดนมแล้วเทนมในขวดลาดตัวเอง
“ยัก ยัก ฮ่าๆ” เนเน่เรียกแม่ของเธอว่า ยัก เพราะเธอชอบโดนแม่ของเธอดุอยู่ประจำ เธอดีดตัวอยู่บนตักของป้ายและหัวเราะชอบใจกับความไร้เดียงสาของตัวเอง
“เนเน่ ไปเข้าห้องเถอะ...” เหนือหยุดนิ่งมองคราบนมที่อยู่บนตัวของลูกน้อยและที่พื้นด้านล่างโซฟา ก่อนจะเงียบไปและถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วเดินไปหยิบกระดาษทิชชูที่เคาน์เตอร์ใกล้ๆ มา เพื่อเช็ดทำความสะอาดคราบซนของลูกสาว
เจ้าของตาคมเฉี่ยวมองตามน้องสะใภ้ก่อนจะหันมาพูดหยอกล้อกับสาวน้อย โดยที่ไม่ได้โกรธเจ้าตัวน้อยเลยที่ทำร่างกายของเขาเปียกปอนไปด้วยนม หนำซ้ำยังมองว่ามันเป็นเรื่องตลกอีกด้วย แต่สำหรับคนเป็นแม่ที่เหนื่อยล้ามาทั้งวันแล้วนั้น เธอมองมันต่างออกไป “หนีไปนอนกับป๊าดีไหมจะได้ไม่โดนแม่ดุ ฮ่าๆ” ป้ายพูดอย่างเบาเสียงก่อนจะหุบยิ้มลงเมื่อเห็นว่าน้องสะใภ้เดินกลับมาหาตนที่โซฟา
“เฮ้อ...” เสียงเหนือถอนหายใจ
“ไปพักเถอะเหนือ เดี๋ยวพี่ทำเองก็ได้นะ” ป้ายอุ้มหนูน้อยมานั่งอยู่บนขาล่ำข้างขวา และพูดบอกกับเหนือที่นั่งคุกเข่าลงที่ระหว่างขาด้านหน้าของเขา
“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวเหนือทำเอง” ว่าแล้วมือน้อยที่กำกระดาษทิชชู่อยู่ก็เช็ดทำความสะอาดคราบน้ำนมที่เปียกอยู่ที่พื้น จนไม่ทันระวังเสื้อคอย้วยที่เปิดออกกว้างจนทำให้คนที่นั่งอยู่ด้านบนโซฟานั้นต้องรีบหันหน้าหนีไปทางอื่น เพราะนั่นไม่ใช่ภาพที่เขาควรจะมองสักเท่าไหร่
“หม่ำ หม่ำ” เสียงของเนเน่พูดบอกกับเหนือแม่ของเธอเมื่อเต้านมที่คุ้นเคยโผล่ออกมาให้หนูน้อยเห็น “หม่ำ หม่ำ” ร่างจิ๋วโน้มตัวไปหาแม่ของเธอก่อนจะคว้าคอเสื้อของเหนือแล้วมุดหน้าลงหาเต้าของแม่อย่างดื้อดึง
เหนือรีบคว้าคอเสื้อของตัวเองไว้ทันที เพราะไม่อยากให้พี่ชายของสามีเห็นภาพที่ไม่ควรเห็น “เนเน่ หยุด!”
เสียงดุของเหนือทำให้สาวน้อยนิ่งไปก่อนจะร้องงอแง และหันไปกอดปะป๊าของเธอด้วยความเสียใจ “แง แง~”
“โอ๋~ ไม่ร้องนะครับ” ป้ายเจ้าของใบหน้าเฉี่ยวคมปลอบเด็กน้อยที่งอแงอยู่ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลต่างไปจากภาพลักษณ์ภายนอกที่เขาเป็น
คนตัวเล็กสงบสติอารมณ์ลงก่อนจะพูดบอกกับลูกน้อยอย่างเบาเสียงและใจเย็นขึ้น “หม่ำๆ ไม่ได้นะคะ เดี๋ยวแม่ไปชงนมให้ใหม่นะ” ฉันไม่สามารถที่จะให้นมจากเต้าอย่างที่เนเน่ร้องขอได้ เพราะน้ำนมของฉันหมดตั้งแต่ช่วงสามเดือนแรกแล้ว แต่เธอก็ยังติดเต้าของฉันอยู่ตลอด ชอบแอบมาดูดเล่นอยู่เป็นประจำ
“งั้นเดี๋ยวพี่พาลูกไปอาบน้ำก่อนนะ” ร่างเล็กจิ๋วถูกอุ้มลอยขึ้นเมื่อป้ายลุกขึ้นยืนจากโซฟา เพื่อที่จะพาหนูน้อยไปอาบน้ำแทนแม่ของเธอ เพราะดูท่าแล้วสาวแว่นคงจะเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว
“งั้น..ฝากด้วยนะคะ” การที่จะได้เข้านอนในแต่ละวันของฉันมันไม่ง่ายเลย หน้าที่แม่สำหรับฉันแล้ว มันทั้งเหนื่อยและยากลำบากมากจริงๆ
@ห้องนอนของเหนือ เวลาสี่ทุ่ม
“อยู่ห้องพี่ป้ายเหรอ ...งั้นอาบน้ำก่อนแล้วกันค่อยไปพากลับมานอน” เมื่อเข้ามาแล้วไม่เห็นว่าลูกน้อยของเธออยู่ในห้องก็รู้ได้ทันทีว่าตอนนี้เธอน่าจะนอนเล่นอยู่ที่ห้องข้างๆ ซึ่งเป็นห้องของป้าย เหนือจึงใช้เวลาตรงนี้จัดการตัวเองให้เรียบร้อยก่อนที่จะไปพาเนเน่กลับห้องมานอน
ห้องนอนป้ายเวลาต่อมา…
ก๊อกๆ!
“แฮร่ ฮ่าๆ” หนูน้อยที่โดนคนตัวสูงอุ้มอยู่ ทำท่าจ๊ะเอ๋แม่ของเธอพร้อมกับแลบลิ้นปลิ้นตา เมื่อประตูถูกเปิดออกโดยมือของคนตัวสูงที่อุ้มร่างของเธออยู่ แต่กลับกันคนเป็นแม่นั้นแทบจะลืมตาไม่ขึ้นอยู่แล้ว
“ไปนอนกันเถอะลูก” เมื่อมือของคนเป็นแม่ผายออกเพื่อจะอุ้มลูก เจ้าตัวน้อยก็ใช้มือจิ๋วกำนิ้วของแม่เธอไว้ข้างนึง ก่อนจะใช้นิ้วชี้เล็กจิ๋วอีกข้างชี้เข้าไปด้านในห้องนอนของป้าย
“นอน นอน” ประโยคสั้นๆ จากเด็กน้อยทำคนเป็นแม่และลุงเข้าใจดีว่าเธอต้องการจะสื่อว่าอะไร
“ไม่ได้ค่ะ กลับไปนอนที่ห้องเรานะ”
ในช่วงวัยของเด็กน้อยเธอพอที่จะรู้ได้แล้วว่าแม่ของเธอนั้นกำลังปฏิเสธความต้องการของเธอ ซึ่งเธอก็ต่อต้านทันที เพราะนั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการจะทำ “ไม่ ไม่”
ร่างจิ๋วที่ชักดิ้นชักงออยู่บนแขนล่ำของคนตัวสูง ทำให้ป้ายทนเห็นภาพนั้นไม่ได้เลยตัดสินใจตกลงกับหนูน้อยด้วยตนเอง “งั้นคืนนี้เนเน่นอนกับป๊า แล้วให้แม่กลับไปนอนที่ห้องโอเคไหม” คนเป็นแม่ยืนรอคำตอบจากลูกน้อยตาปรือก่อนที่คำตอบของเธอจะชัดเจน
“เหนือ นอน” เสียงใสของหนูน้อยเรียกแม่ของเธอและพยามที่จะดึงแม่เธอเข้ามาด้านในห้อง เธออยากจะนอนอยู่ที่ห้องนี้ก็จริง แต่ไม่ใช่ว่าเธอจะสามารถนอนห่างคนเป็นแม่ได้
“ไม่ได้ค่ะ ถ้าเรื่องมากก็กลับไปนอนที่ห้องเรา” เหนือปฏิเสธท่าทางงอแงของเนเน่ลูกสาวเพราะไม่อยากที่จะตามใจเธอให้เคยตัว
แต่การยื่นคำขาดของเหนือด้วยน้ำเสียงแฝงความดุนั้น ทำให้หนูน้อยรีบหันหน้ามาหาปะป๊าของเธอก่อนจะเบะปากคว่ำน้ำใสเอ่อคลอขึ้นดวงตาโตแป๋ว แต่ทว่าเสียงร้องงอแงของเธอยังไม่ทันดังออกจากปากร่างบอบบางของคุณแม่เหนือก็ถูกดึงเข้ามาในห้องโดยชายหนุ่มผู้ที่เป็นเจ้าของห้องนั้น
แก๊ก!
“นอนด้วยกันนี่แหละ ลูกจะได้ไม่งอแง” เจ้าของดวงตาเฉี่ยวคมใช้น้ำเสียงเข้มดุพูดบอกกับเหนือน้องสะใภ้ เพราะไม่ต้องการให้เธอขัดใจเนเน่หลานสาวสุดรักสุดหวงของเขา ก่อนที่เขาจะดันปิดประตูห้อง และจูงมือน้องสะใภ้ขึ้นเตียงนอนเพื่อเอาใจหลานสาวสุดที่รักของตน โดยคิดเพียงแค่ว่าเหนือก็คือน้องสาวคนนึงเท่านั้น
“นอนเถอะ” ผู้ชายที่มั่นใจในตัวเองว่าตนนั้นจะไม่มีทางเปลี่ยนสเปกและหลงผิดไปชอบผู้หญิงเฉิ่มๆ แบบสาวเหนือเด็ดขาด แต่หารู้ไม่ว่าน้องชายของเขาที่เป็นตัวท็อปในมหาวิทยาลัยก็เคยคิดแบบนั้นเช่นเดียวกัน... แต่สุดท้ายแล้วก็พลาดท่าให้กับบางสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายในของเธอ
--------------------------------------------------------------------------
[ติดตามตอนต่อไป] - [Follow the next episode]
[-กดใจ -เพิ่มเข้าชั้น -คอมเมนท์ให้กำลังใจ และฝากกดติดตามไรท์ด้วยนะครับ🙏]
@ห้องนอนป้าย เวลา4ทุ่มครึ่ง
วันนี้ฉันตื่นตั้งแต่ตีสี่ตีห้า ซึ่งจริงๆ แล้วตอนนี้ฉันควรจะนอนได้แล้ว แต่ทว่าการที่เข้ามานอนในห้องของพี่ป้ายแบบนี้มันทำให้ฉันนอนไม่หลับจริงๆ อีกทั้งเนเน่ยังเล่นหัวเราะคิกคักอยู่กลางเตียงอีกด้วย “หาว~”
เสียงหาวของเหนือเรียกให้ผู้ชายร่างหนาที่นอนอยู่อีกฝั่งของเตียงนอน ต้องรีบบอกให้หนูน้อยเบาเสียงลง “ชู่ว~” การทำแบบนั้นทำให้เสียงของหนูน้อยและเสียงภายในห้องเริ่มเงียบลงเรื่อยๆ จนกระทั่งเงียบสนิท
หนูน้อยที่ตอนแรกนั่งเล่นอยู่กลางเตียงก็เริ่มเอนตัวลงนอน เล่นตุ๊กตาตัวน้อยพรางดูดขวดนมเปล่าอยู่ที่ปาก จนเธอและแม่ของเธอหลับสนิทไปในที่สุด
“หมดฤทธิ์แล้ว..” ป้ายพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าหลานสาวตัวน้อยหลับไป ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นนั่งเพื่อดึงผ้าห่มมาห่มให้ทั้งหนูน้อยและน้องสะใภ้ที่นอนอยู่บนเตียงของเขา
ในห้องนอนที่มีเพียงแสงจากโคมไฟสลัวๆ อยู่ที่หัวเตียง เวลาล่วงเลยมาจนเกือบถึงเที่ยงคืนป้ายก็ยังคงนั่งเล่นมือถืออยู่บนเตียง ก่อนที่ร่างเล็กที่นอนอยู่ตรงกลางจะเริ่มขยับตัวมาและเบียดตัวเข้าหาแม่ของเขา ก่อนจะลุกขึ้นนั่งด้วยใบหน้าสะลึมสะลือ และทำบางสิ่งที่เคยชินในกลางดึก
การกระทำของเด็กน้อยยังคงอยู่ในสายตาของป้ายที่เฝ้ามองเธออย่างระวัง มือเล็กจิ๋วสะบัดผ้าห่มที่แม่ของเธอห่มอยู่ออก ก่อนจะกระชากเสื้อนอนคอย้วยของเหนือไปกองไว้ที่ใต้เต้าอวบ นาทีที่เห็นป้ายก็ตกใจไม่น้อยและรีบเบี่ยงหน้าไปทางอื่นทันที
ซึ่งในเวลาเดียวกันนั้น เหนือก็รู้สึกได้ว่ามีมือน้อยกำลังวุ่นวายกับเสื้อในของเธอเพื่อที่จะควักเต้าอวบที่ไร้ซึ่งน้ำนมของเธอออกมาดูด และเธอก็ทำบางสิ่งโดยเผลอตัวคิดไปว่าที่นี่เป็นห้องนอนของเธอ มือน้อยอ้อมไปด้านหลังก่อนจะปลดตะขอเสื้อในของตัวเองออก เหมือนกับทุกคืนอย่างเคยชิน
ร่างบอบบางพลิกตัวนอนตะแคงไปทางเด็กน้อยในขณะที่ยังหลับตาอยู่ เพื่อให้ลูกน้อยนั้นดูดเล่นจุกรักของเธอได้ถนัดยิ่งขึ้น ขณะนี้เต้าอวบสวยสองข้างโผล่ออกมาเต็มสองเต้า และเสียงจ๊อบแจ๊บก็เรียกให้อีกคนที่นอนอยู่บนเตียงหันหน้ากลับไปมอง
ภาพเบื้องหน้าที่ชายหนุ่มเห็นนั้นคือเต้าอวบสองข้างที่เบียดกันอยู่ ความเป็นแม่นั้นไม่ได้ทำให้เนื้อตัวของเธอมีรอยแตกหรือสีจุกรักเปลี่ยนเลย หนำซ้ำทุกอย่างยังขยายเข้าที่เข้าทาง อย่างที่ผู้หญิงควรจะเป็นอีกด้วย
ใบหน้าไร้แว่นตาเฉิ่มเชยของเธอ ขนตายาวเป็นแผงที่เขาเพิ่งสังเกตเห็น รายละเอียดบนใบหน้าของเธอที่เขาไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน มันทำให้เขาจ้องมองมันอย่างไม่วางตา บางอย่างในร่างกายที่เก็บกดมาหลายวันเริ่มขยายตัวขึ้นในขณะที่เจ้าของจิตหลุดไปชั่วขณะ
“เชี้ย!” เจ้าของดวงตาเฉี่ยวคมรีบหันหน้าหนีเมื่อเห็นว่าเจ้าของร่างบอบบางเต้าอวบกำลังขยับตัว และตอนนั้นสติของเขาก็กลับคืนมา กลับมาพร้อมกับอารมณ์ชายที่มากขึ้น น้องสะใภ้ที่เขาเคยมองว่าเธอเฉิ่มเชย ตอนนี้ใบหน้าของเธอที่ไร้แว่นตากลับทำให้แกนใหญ่ของเขาตื่นขึ้น และไม่มีทีท่าว่าจะสงบลงง่ายๆ เลย “คิดเหี้ยอะไรของมึงเนี่ยไอป้าย” เสียงชายหนุ่มพูดดุตัวเองอย่างเบาเสียงพลางใช้มือขย้ำเป้ากางเกงของตัวเองเพื่อให้สงบสติอารมณ์ลง จนเมื่อได้ยินเสียงของเหนือครางเสียงออกมาเบาๆ
“อือ~ เบาๆ สิแม่เจ็บ”
เสียงเมื่อครู่ทำให้ภาพในหัวของป้ายยิ่งจินตนาการเลยเถิดไปไม่หยุด จนเขานั้นไม่สามารถที่จะข่มตาให้นอนหลับได้ เต้านมอวบสวยที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อคอย้วยนั้น ทำให้เขาตัดสินใจลุกขึ้นจากที่นอนและเดินเข้าไปยังห้องเสื้อผ้า ก่อนจะโทรศัพท์หาใครบางคน
“หาเด็กให้กูที บอกให้ไปเปิดห้องรอเลย กูกำลังออกไป” ป้ายโทรสั่งรุ่นน้องของตัวเองอย่างร้อนรนเพื่อให้หาตัวแทนสนองความใคร่ให้กับตน และออกจากบ้านในช่วงกลางดึกเพื่อจัดการกับอารมณ์ที่ค้างคาอยู่ของตัวเอง
@โรงแรม เวลาเที่ยงคืนสี่สิบ
หากวันนี้ผมได้ปลดปล่อยอารมณ์ก่อนที่เหนือและลูกจะกลับมาถึงบ้าน ผมคงไม่คิดเรื่องอกุศลกับเธอแบบนี้แน่ๆ เพราะเธอไม่ใช่ผู้หญิงในสเปกของผมเลย สเปกของผมมันต้องแบบนี้สิ…
ปึกปึกๆๆ!!
ร่างสวยหุ่นนางแบบของสาวหน้าลูกครึ่งในชุดเดรสนั้นถูกลูกค้าหนุ่มหล่อกระหน่ำอย่างบ้าครั่งเมื่อเขามาถึง แม้แต่เสื้อผ้าและกางเกงในบนตัวของหญิงสาวบริการนั้นไม่ได้หลุดออกเลยสักชิ้น ซึ่งบนร่างกายของชายหนุ่มนั้นเผยให้เห็นถึงเรือนร่างฟิตกำยำขาเรียวยาวของชายที่มีความสูงถึงร้อยแปดสิบหกเซ็น เท้าใหญ่สองข้างที่ค้ำยันอยู่ที่พื้นห้องในขณะที่สะโพกก็ทำหน้าที่ซอยหญิงบริการที่นอนแอ่นท่าหมาอยู่บนเตียง “ซี๊ดอ้อห์ อื้มห์”
“อ๊ะ อ๊า อ๊าย อ๊าย” เสียงร้องครางโหยหวนอย่างชอบใจของหญิงสาวบริการ ดังขึ้นสลับกับเสียงเนื้อกระทบกันดังสนั่นลั่นห้องอยู่นานหลายนาที
มือหนาสองข้างบีบล็อกเอวบางนั้นไว้แน่นจนเส้นเลือดบริเวณแขนล่ำปูดขึ้นมาให้เห็นอย่างชัดเจน ริมฝีปากของเจ้าของใบหน้าเฉี่ยวคมเม้มเข้าหากันในขณะที่ตนนั้นออกแรงกระแทกความเป็นชายเข้าหารูสาวสุดตัวเพื่อที่จะปลดปล่อยน้ำข้นออกมาในจังหวะที่เหมาะสม “เอาปากมารับหน่อย><”
ถุงยางขนาดไซร้ห้าสิบแปดถูกสลัดออกจากแกนใหญ่ ก่อนที่น้ำข้นมหาสารจะถูกปลดปล่อยออกมาไว้ด้านในโพรงปากของหญิงบริการ ซึ่งเธอนั้นก็ดูดอมแท่งใหญ่นั้นอย่างบ้าครั่งและหลงไหลในลีลาของชายหนุ่มใบหน้าเฉี่ยวคมของหนุ่มหล่อเป็นอย่างมาก อีกทั้งแกนใหญ่มหึมาความยาวเก้านิ้วครึ่งนั้นที่เหมือนสวรรค์ส่งมาเป็นของขวัญให้กับสาวบริการอย่างเธอ อ๊อกๆๆ พรวด~
“อ้อห์ ซี๊ด อ้าส์” เจ้าของใบหน้าเฉี่ยวคมขมวดคิ้วอย่างพอใจกับความเสียวที่ตนได้รับจากความชำนาญของสาวบริการ
เปาะ! น้ำข้นทุกหยดถูกดูดเข้าปากของสาวสวยอย่างเอาใจลูกค้า
“จะกลับแล้วเหรอคะ ยังไม่ถึงสองชั่วโมงเลย?” เสียงสาวสวยเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าป้ายกำลังจะแต่งตัว ซึ่งเธอก็ไม่ได้คำตอบอะไรจากเขา “วันหลังถ้าต้องการใช้งาน เรียกฉันอีกได้นะคะ” สาวบริการเอ่ยปากขอเพราะเธอดันติดใจกับลูกค้าหนุ่มคนนี้ เพราะทั้งรูปร่างใบหน้าและลีลาของเขามันเด็ดสุดยอดจริงๆ
“นี่เงิน...” ว่าแล้วป้ายก็วางเงินให้กับสาวบริการโดยที่ไม่ได้ตอบกลับคำขอของเธอ และขับรถตรงกลับบ้านในทันที
ตอนนี้ผมรู้สึกว่าตัวเองจะเจอปัญหาใหญ่แล้วล่ะ เพราะเมื่อกี้ที่มีอะไรกันกับผู้หญิงบริการคนนั้น ผมดันนึกถึงแต่ใบหน้าของเหนือและอกอวบขาวเนียนของเธออยู่ตลอดกิจกรรมเสียวเมื่อครู่...
--------------------------------------------------------------------------
[ติดตามตอนต่อไป] - [Follow the next episode]
[-กดใจ -เพิ่มเข้าชั้น -คอมเมนท์ให้กำลังใจ และฝากกดติดตามไรท์ด้วยนะครับ🙏]
