“จะ จะดีเหรอคะ ถ้าใครเห็นเราสองคนแบบนี้บ่อยๆ พี่วัฒน์จะทำยังไงคะ?” เสียงหวานสั่นระริกเมื่อโดนริมฝีปากหยักปิดกั้น แพรพรรณต้องรีบดันหน้าของเขาออกเมื่อเธอกำลังจะขาดอากาศหายใจ
“ก็บอกว่าแพรเป็นเด็กฝึกงานในบริษัทน่ะสิครับ” ภานุวัฒน์กระตุกยิ้ม พูดทีเล่นทีจริง เขาทำสายตากรุ้มกริ่ม ยักคิ้วหลิ่วตาให้สาวน้อย
“แพรเป็นได้แค่เด็กในโรงงานของพี่วัฒน์จริงๆ ใช่ไหม?” พูดเสียงอ่อย ไม่กล้าคิดที่จะอาจเอื้อมขอให้เขายกย่องเชิดชูเธอ
แพรพรรณน้ำตาจะไหลอาบแก้มโดยพลัน แล้วจึงผลักให้เขาออกห่างพร้อมทั้งลุกขึ้นนั่งหันหลังให้ชายหนุ่มก่อนจะรีบเช็ดน้ำตาออกจากพวงแก้มทันที เมื่อแผ่นหลังสัมผัสถึงไอร้อนบนผิวหน้าอกของคนตัวโต
“แพรครับ พี่แค่พูดเล่นเฉยๆ” คนตัวใหญ่ยังไม่หายหื่น กระหายหิวอยากกินเนื้อกวางน้อยเสมอ เมื่อได้กลิ่นสาบสาวก็ยิ่งทำให้โคแก่อย่างเขามีแรงแข็งขันพร้อมที่จะสู้รบตลอดเวลา
“จะพูดเล่นหรือพูดจริง แพรก็รู้ฐานะของตัวเองดีค่ะ”
แพรพรรณนั่งก้มหน้ามองมือทั้งสองข้างที่อยู่บนหน้าตัก น้ำตาก็ไหลคลอหน่วย นึกน้อยใจโชคชะตาชีวิตของตัวเองที่เป็นเด็กกำพร้าตั้งแต่เกิด โชคดีที่ได้อาศัยใบบุญของป้าแท้ๆ ชุบเลี้ยง แต่พอโตเป็นสาวแรกแย้มก็ไม่อาจทนที่จะอยู่ร่วมกับป้าได้ เพราะเธอไม่ต้องการเป็นเมียน้อยของลุงผู้เป็นสามีของป้า จึงต้องหนีออกมาเช่าห้องอยู่ข้างนอก หารายได้จากการขายดอกไม้ในตลาดสดใกล้ที่พักเพื่อส่งเสียตัวเองให้ได้เรียนหนังสือ
“หือ นี่งอนพี่อยู่ใช่ไหมครับ?” เสียงสูดน้ำมูกของหญิงสาวทำให้ใบหน้าเข้มที่ซบอยู่บนหัวไหล่ผ่องต้องเงยขึ้น เขาเอียงหน้ามองพวงแก้มด้านข้างของสาวเจ้า ภานุวัฒน์ปลอบขวัญน้องน้อยโดยการเม้มติ่งหูพร้อมทั้งใช้วงแขนแข็งแกร่งกอดกระชับเอวคอดกิ่วเอาไว้ มือใหญ่ก็ลูบผิวหน้าท้องแบนราบ นึกไปไกลว่าอยากให้มีสิ่งมีชีวิตหญิงหรือชายก็ได้บังเกิดขึ้นมาในนี้
“แพรเหนื่อยค่ะ แพรจะกลับห้อง” ทำเสียงที่ดูจะสั่นนั้นให้เป็นปกติมากที่สุด แล้วแกะมือหนาออก พร้อมทั้งขยับตัวคลานหนีไปนั่งชิดตรงขอบเตียง
“ไม่เอาน่า อย่าทำตัวเป็นเด็กๆ ที่คุยไม่รู้เรื่องสิครับ” เขาคลานตามน้องน้อยเข้าไปนั่งชิดด้านข้าง ใช้สองขาโอบร่างกึ่งเปลือยนั้นไว้
“พี่วัฒน์นั่นแหละพูดไม่รู้เรื่อง ไม่เข้าใจที่แพรพูดใช่ไหม แพรเหนื่อยแล้ว อยากกลับห้อง” ทำไมเธอจะต้องร้องไห้ให้เขาเห็นด้วยนะ
“แพร! นี่แพรเป็นเด็กหัวรั้น หัดดื้อกับพี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ แพรดูไม่ออกเหรอ ว่าพี่รักแพรมากแค่ไหน รู้ไหมครับ ข้างในนี้มันเป็นของแพรคนเดียว” เขาอุ้มแม่กวางน้อยให้เข้ามานั่งทับบนหน้าตัก จับมือสวยขึ้นมาดม กุมมือเธอไว้ให้สัมผัสตรงผิวเปลือยเปล่าของหน้าอกด้านซ้าย
“พี่วัฒน์” เป็นเพราะหญิงสาวโหยหาความรักและต้องการคนดูแลทางใจและร่างกาย เมื่อเจอคารมอ่อนหวานที่เวลาชายหนุ่มพูดให้ความหวัง มันช่างอบอุ่น จึงทำให้หญิงสาวหลงใหล เชื่อใจเขาทุกครั้งไป
“ฟังดูสิครับ รู้ไหมว่าสี่ห้องหัวใจดวงนี้มีแต่แพรคนเดียว พี่รักแพรตั้งแต่วันแรกที่พี่เห็นแพรมาทำงานที่นี่ สาวน้อย เป็นเมียพี่ต้องเชื่อฟังพี่นะครับ” แขนข้างหนึ่งกระชับโอบกอดเอวคอดเล็กไว้หลวมๆ ส่วนอีกข้างก็รั้งให้ศีรษะของน้องน้อยแนบหูลงบนหน้าอกเพื่อฟังเสียงหัวใจดวงโตที่เต้นตึกตักๆ แข่งกับเสียงสะอื้นน้อยๆ ของเธอ
“อึกก” อ้อมแขนอบอุ่นและคำพูดไพเราะเสนาะหูทำให้สาวน้อยไร้ที่พึ่งทางจิตใจต้องสะอื้นไห้ออกมา ใบหน้าหวานอาบน้ำตายังซบอกแกร่งฟังเสียงหัวใจเต้นเป็นจังหวะของเข็มนาฬิกาที่หมุนเวียนไปตามกาลเวลา เสมือนชีวิตของเธอที่เดินอยู่ในมือของเขา ที่ชายหนุ่มอยากจะเหวี่ยงทิ้ง หรือจะเชิดชูนั้นก็สุดแล้วแต่ใจ แพรพรรณไม่อาจคาดเดาอนาคตของตัวเองได้เลย
“บอกพี่ให้ชื่นใจสิครับ ว่ากวางน้อยก็รักพี่” คนอยากกินเนื้ออ่อนเอ่ยเสียงนุ่มทุ้ม เขาดันร่างบอบบางให้นั่งมองหน้ากัน อยากจะสบตากลมโต เพื่อมองเข้าไปค้นหาบางสิ่งที่ต้องการจากแววตาหวานซึ้ง
“ยังจะให้แพรบอกอะไรอีกคะ แพรไม่มีอะไรจะให้พี่วัฒน์แล้วนะ ทุกอย่างที่แพรหวงแหนเท่าชีวิตก็มอบให้พี่วัฒน์จนหมดสิ้นแล้ว” แพรพรรณรีบก้มหน้าแดงระเรื่อหนีเพราะเขินอาย เธอไม่เหลือใครแล้ว หลังจากหนีออกมาจากบ้านของป้าก็เหมือนตัวคนเดียว ไร้ญาติพี่น้อง ชีวิตของเธอตอนนี้อยู่ในกำมือของภานุวัฒน์
เก้าเดือนที่เข้ามาเป็นเด็กฝึกงาน หญิงสาวก็ได้รับความรักจากชายหนุ่มทันทีที่ได้เจอหน้ากัน แพรพรรณรักภานุวัฒน์เต็มหัวใจ พร้อมที่จะคอยอยู่เคียงข้างเขาและพร้อมที่จะสร้างชีวิตกับเขา นี่คือสิ่งที่เธอต้องการและใฝ่ฝันมาตลอดเวลา
“ดวงใจของพี่” มือใหญ่ยื่นเข้าไปเชยปลายคางมนให้เงยมองตากัน ภานุวัฒน์กระตุกยิ้ม โน้มหน้าเข้าหา ริมฝีปากเฉี่ยวพรมจูบพวงแก้มแดงเหมือนลูกมะเขือเทศสุก
“พิ พี่วัฒน์ พอเถอะค่ะ ปากแพรช้ำหมดแล้ว” ได้แต่พร่ำพูดเสียงสั่นเครือ สาวน้อยไร้เดียงสาไม่เคยต้องมือชาย เมื่อโดนคนมากวิชาทางกามารมณ์เล้าโลมเพียงแค่การใช้ริมฝีปากพรมจูบลงทัณฑ์เท่านั้น ก็ทำให้เธอสะท้านสั่นสยิว ขนบนผิวกายลุกเกรียว
“พี่อุ้มไปอาบน้ำนะครับ” ก่อนที่จะคลานและผละออกจากร่างบาง ชายหนุ่มก็กดเรียวปากจูบอยู่นานจนรับรู้ว่าหญิงสาวจะขาดอากาศหายใจจึงหยุดทำ เขาทำหน้าทะเล้นยักคิ้วให้ เมื่อเห็นอาการของเด็กน้อยที่เหมือนคนใกล้ตายจากการโดนสูบพลังออกจากร่างกาย ภานุวัฒน์ก้าวลงจากเตียงแล้วใช้สองแขนกำยำช้อนอุ้มแม่กระต่ายน้อยแนบอกพาเดินไปยังห้องน้ำ…
เสียงพูดคุยของชายหนุ่มดังจนทำให้สาวเจ้าที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำต้องหยุดชะงัก เธอแอบฟังแต่ได้ยินไม่ถนัด อยากจะรู้เหลือเกินว่าชายหนุ่มคุยกับใคร ทำไมคำพูดของเขาช่างฟังดูเป็นห่วงเป็นใยคนที่โทร.มาเสียเหลือเกิน
“ครับผม บอกลูกด้วยนะ ว่าพี่จะไปรอรับที่สนามบินครับ” ก่อนที่เขาจะเอ่ยคำว่า ‘คิดถึง’ ให้คนทางไกลฟัง ดวงตาสีนิลเต็มล้นไปด้วยความสุขก็เหลือบมองสาวน้อยในชุดนักศึกษา
“แพรไม่ได้ตั้งใจแอบฟังพี่วัฒน์คุยโทรศัพท์นะคะ” รีบหลบหน้าเขาแล้วเดินเบี่ยงหลบมือใหญ่ที่จะคว้าเธอเข้าไปกอด หญิงสาวเดินหนีออกไปยังห้องรับแขก นั่งลงบนโซฟาสำหรับนั่งคนเดียว
“ทำหน้างอ เป็นอะไรครับ?”
ภานุวัฒน์ปิดสายหนีคนทางไกล แล้วเดินตามสาวน้อยเข้าไปนั่งขัดสมาธิลงบนพื้นพรม จับโซฟาตัวที่น้องนั่งหมุนให้หันมาเผชิญ
หน้ากัน
“เปล่าค่ะ” กะพริบแพขนตากลั้นน้ำตาแห่งความน้อยใจไว้จนขอบดวงตาแดงช้ำ แพรพรรณเมินหน้าหนีเมื่อเหลือบไปเห็นจานใบเล็กที่มียาเม็ดจิ๋ววางรออยู่บนโต๊ะรับแขก
“กินยานะครับ” ภานุวัฒน์จับคางน้องให้หันหน้ามามองหน้า
กัน ใบหน้าคมสันนิ่งเฉย มือยื่นเม็ดยาสีขาวให้ด้วยหัวใจหน่วงเจ็บนิดๆ ข้างในอกด้านซ้ายที่ต้องบังคับให้แม่กระต่ายกินยาเม็ดนี้
“พิ พี่วัฒน์ แพรไม่อยากกิน” สะบัดหน้าหนี ไม่อยากมอง ไม่อยากให้เขาเห็นน้ำตาที่มันคอยแต่จะไหลออกมาประจานความอดสู
“แพรต้องกินนะครับ ป้องกันเอาไว้ก่อน”
“พี่วัฒน์ไม่อยากให้แพรท้อง?” แพรพรรณยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบพวงแก้ม เสียใจไม่น้อยที่เขาชอบบังคับเธอให้กินไอ้เม็ดยาบ้านั่น เป็นแบบนี้ทุกครั้ง!
“มันไม่ใช่อย่างที่แพรคิดนะ กินซะ” ชายหนุ่มถอนหายใจแรงๆ บทที่สาวน้อยจะดื้อก็เล่นเอาแทบกุมขมับและต้องออกคำสั่งกับน้องน้อยเสมอ
“พี่วัฒน์ไม่อยากมีลูกกับแพรใช่ไหมคะ?” ดวงตากลมโตเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา แพขนตาสั่นไหวระริกมองหน้าคนที่รักสุดหัวใจ เรียวปากบางที่เม้มเป็นเส้นตรงนั้นสั่นเล็กน้อยยามเปรยถามเขา ทั้งๆ ที่รู้คำตอบอยู่แล้วว่าชายหนุ่มไม่ต้องการที่จะมีพันธะอะไรกับเธอ
“ทำไมแพรพูดไม่รู้เรื่องแบบนี้ล่ะครับ” คนตัวใหญ่กระชากโซฟาที่น้องพยายามหมุนหนีให้หยุดพร้อมส่งเสียงเกรี้ยวกราดและสายตาคมกริบบังคับ
“แพรก็เป็นของแพรแบบนี้แหละ แพรจะไม่กินยาคุมฉุกเฉินอีกต่อไป ฮือๆ” ยาที่เขายัดใส่มือนั้นถูกเหวี่ยงทิ้ง มันกลิ้งไปอยู่ใต้ตู้โชว์
“แพร! ทำไมทำตัวเป็นเด็กพูดไม่รู้เรื่องแบบนี้ กินซะ! อย่าให้พี่ต้องใช้กำลัง!” เรียวหน้าคมคายเคร่งเครียด ดวงตาแดงก่ำมองท่าทีของแม่กวางน้อยที่ไม่ทำตามคำสั่ง
“พี่วัฒน์ใจร้าย ไม่รักแพร ถึงได้ไม่อยากให้แพรท้อง ไม่ต้องการมีลูกกับแพร เพราะไม่อยากมีเรื่องที่ต้องผูกมัดกันใช่ไหมคะ? ฮือๆ” แพรพรรณใจสั่น หวาดกลัวสายตาเกรี้ยวกราดจึงได้แต่หลบเลี่ยง ดวงตาพร่ามัวเพราะน้ำตาเอ่อล้นขอบตา มองยาที่เขาคลานไปเก็บจากใต้ตู้เอามายัดใส่ไว้ในมือเธออีกครั้ง เรียวปากก็กระซิบเปรยตัดพ้อว่าชายคนรักแผ่วเบา
“ทำไมแพรไม่ยอมเข้าใจอะไรเลยฮะ! อยากอุ้มท้องไปเรียนหนังสือหรือไง ถ้าแพรรับได้ ไม่อายใคร พี่ก็ไม่ห้ามนะ ไม่อยากกินก็ไม่ต้องกิน” ภานุวัฒน์พยายามสงบความโกรธ เค้นเสียงกระด้างให้ฟังดูนุ่มหูแล้วแกล้งแย่งยาในมือของน้องจะเอาไปโยนทิ้ง
“ฮือๆ”
“หยุดร้องไห้ได้แล้ว รู้ไหม น้ำตาของแพรมันทำให้พี่ปวดใจมากแค่ไหน พี่รักแพร เรียนจบแล้วแต่งงานกับพี่นะ” เอ่ยคำหวานผสมคำมั่นสัญญาเพื่อให้หญิงสาวหยุดสะอื้นไห้
“แพรก็รักพี่” ดวงหน้าหวานไร้เครื่องสำอาง มีเพียงแป้งฝุ่นเท่านั้นที่ทาทับผิวแก้มเงยมองหน้าชายคนรักที่หวังจะฝากชีวิตไว้ให้เขาดูแล แพรพรรณกำยาในมือไว้แน่น ไม่ยอมให้ชายหนุ่มเอาไปทิ้ง
“รักพี่ก็กินยาซะ”
“ค่ะ” แพรพรรณจะเชื่อฟัง จะทำตามคำพูดของชายหนุ่มทุกอย่าง
“ตั้งใจเรียนนะครับ อีกสองปี แพรก็จะจบปีสี่แล้ว”
ภานุวัฒน์เช็ดน้ำตาออกจากพวงแก้มนวล ส่วนมืออีกข้างจับมือเรียวสวยมากุมไว้แล้วก้มลงจูบผิวหลังมือหอมกรุ่นแผ่วเบา ชายหนุ่มถอดแหวนทองเกลี้ยงที่ด้านในสลักเป็นชื่อย่อและนามสกุลออกจากนิ้วกลางของตัวเอง
“พะ แพรจะกินยาคุม” แพรพรรณสะอื้นร้องไห้เมื่อชายหนุ่มชูสร้อยทองเส้นเล็กแกว่งไปมาตรงหน้า เขายิ้มให้แล้วใส่แหวนในสายสร้อย ทำเป็นจี้วงแหวนแทนใจ
“ใส่ไว้ อย่าถอดออกล่ะ” ภานุวัฒน์เปลี่ยนท่ามานั่งคุกเข่าตรงหน้าน้องน้อย เขาใส่สร้อยให้หล่อนพร้อมทั้งเอ่ยเสียงแหบแห้งกระซิบชิดลำคอระหง กลิ่นหอมของแป้งเด็กที่เธอชอบใช้ทำให้หัวใจของคนมีอายุอดไม่ได้ที่จะเชยชม ริมฝีปากหนาพรมจูบไล่เม้มไปผิวใต้ปลายคางมน ไต่เล็มชิมน้ำอุ่นร้อนบนผิวพวงแก้มจนไม่หลงเหลือแม้แต่คราบน้ำตา
