หย่ากันแล้วแต่ยังอ้อนอยู่ในอ้อมอกอดีตสามี

“อ้าว พี่สะใภ้ นี่จะไปไหนล่ะ หนีออกจากบ้านเหรอ?”

หยุนซูเพิ่งลากกระเป๋าเดินลงมาจากชั้นสอง เสียงซู ติงหยูที่แฝงความประชดประชันก็ดังตามมา

หยุนซูไม่สนใจเธอ แค่เหลือบตามองอย่างเย็นชา แล้วก็ลากกระเป๋าเดินลงไปชั้นล่างต่อ

โชคชะตาเล่นตลก พอถึงชั้นล่างก็เจอแม่ของซู่ โจวหยวน คุณนายหลินชิงที่มักดูถูกเธอกำลังมองอย่างเหยียดหยาม “เช้าๆ แบบนี้ จะไปไหนกับกระเป๋า?”

สามปีที่เป็นแม่ผัวลูกสะใภ้ หยุนซูย่อมรู้ดีว่าหลินชิงกำลังหาเรื่อง

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เธอคงต้องขอโทษอย่างระมัดระวัง เอาใจเธอ แต่วันนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว ซู่ โจวหยวนเธอไม่ต้องการแล้ว ยิ่งไม่ต้องการเอาใจคุณนายที่มีอารมณ์ไม่ดีคนนี้

“ไปที่ไหนก็ได้ แต่คุณนายซูสบายใจได้เลย หลังจากนี้ฉันจะไม่มาที่ครอบครัวซูอีก”

เธอเปลี่ยนจากท่าทีที่เคยเคารพนอบน้อม คำพูดแม้จะฟังดูเรียบเฉย แต่ดวงตาที่เคยเอาใจ กลับเย็นชา ทำให้หยุนซูดูต่างไป

หลินชิงไม่คุ้นเคยกับลูกสะใภ้ที่เคยก้มหัวให้ตัวเอง จู่ๆ กลับตอบกลับ เธอจึงหน้าถอดสี “หยุนซู นี่คือท่าทีที่เธอมีต่อผู้ใหญ่เหรอ ?”

“คุณมีท่าทีอย่างไรกับฉัน ฉันก็มีท่าทีแบบนั้นกับคุณ”

เธอเลิกคิ้วสวยอย่างท้าทาย ความมั่นใจและเย็นชาทำให้หลินชิงโกรธ “หยุนซู เธอยังถือว่าฉันเป็นแม่ผัวของเธออยู่หรือเปล่า?”

พอได้ยินคำนี้ หยุนซูมองหลินชิงแวบหนึ่ง แล้วก็ยิ้ม “ขอโทษนะ อีกไม่นานคุณก็ไม่ใช่แม่ผัวของฉันแล้ว ”

เสียงรถยนต์บีบแตรดังมาจากนอกบ้าน

หยุนซูเลิกคิ้ว “ฉันไปแล้ว คุณนายซู ของที่ฉันทิ้งไว้ในห้อง ฉันไม่ต้องการแล้ว คุณจะจัดการยังไงก็ได้ จะทิ้งหรือเผาก็แล้วแต่คุณ แต่หลังจากนี้อย่าติดต่อฉันอีก”

เธอพูดพลางลากกระเป๋าเดินออกไป พร้อมกับพูดว่า “พวกคุณน่ารังเกียจจริงๆ”

หลินชิงยังไม่ทันตั้งตัวกับคำว่า “อีกไม่นานคุณก็ไม่ใช่แม่ผัวของฉันแล้ว” ก็ได้ยินคำพูดนี้อีก ทำให้เธอโกรธจนแทบระเบิด “หยุนซู เธอบ้าไปแล้วหรือเปล่า? เธอไม่กลัวว่าฉันจะบอกอาหยวนว่าเธอ—”

“แม่ เห็นผู้หญิงคนนั้นไหม? ตลกจริงๆ เช้าตรู่ เธอลากกระเป๋า ฮ่าๆ เธอคงตั้งใจเดินผ่านหน้าฉันให้ฉันรั้งเธอไว้ใช่ไหม?”

ซู ติงหยูเดินออกจากบ้าน เห็นหลินชิงยืนนิ่งไม่ขยับ เลยดึงแขนเสื้อเธอ “แม่ เป็นอะไรไป?” หลินชิงอารมณ์ซับซ้อน

เมื่อก่อนแค่พูดถึงซู่ โจวหยวน หยุนซูก็เชื่องมาก แต่วันนี้เหมือนเจอผี เธอกลับเดินจากไปโดยไม่หันกลับมา

นอกบ้าน รถสปอร์ตแล่นออกไป หลินชิงเดินออกไปที่ประตู เห็นแต่เงารถ

“เธอ เธอไปแล้ว?”

ซู ติงหยูเดินตามออกมา ยิ้มเยาะ “ไปก็ไปสิ พี่เวินกลับมาแล้ว ถ้าเธอไม่ไป พี่ชายฉันก็จะไล่เธอออกไปอยู่ดี!”

หลินชิงคิดว่าใช่ ลูกสาวคนเล็กของครอบครัวเหวินกลับมาแล้ว ถ้าหยุนซูยอมหย่าก็ถือว่าเธอมีปัญญา

หยุนซูที่มีปัญญากำลังนั่งบนรถปอร์เช่ เปิดดูเอกสารหย่า หลังจากอ่านเงื่อนไขเรียบร้อยแล้ว เธอก็เซ็นชื่ออย่างพอใจ

เฉียวหยูที่ขับรถอยู่เห็นแล้ว ก็พูดเบาๆ “จริงๆ แล้วเธอเด็ดขาดขนาดนั้น?”

หยุนซูปิดปลอกปากกา “แล้วจะให้ทำยังไง?”

แสงจันทร์ของซู่ โจวหยวนกลับมาแล้ว เธอจะมีอะไรให้เพ้อฝันอีก?

สามปี ผ่านไปไม่นานหรือไม่นาน หยุนซูคิดว่าใจที่เย็นยังไงก็ต้องอุ่นขึ้น

แต่ซู่ โจวหยวนไม่มีใจ ใจของเขาอยู่กับแสงจันทร์ของเขา

หยุนซูรู้สึกว่าตัวเองหน้าด้านไปหน่อย ตอนนั้นบังคับให้เขาแต่งงานกับเธอ ครองตำแหน่งคุณนายซูไปสามปี ตอนนี้เวิน จือหยูกลับมา เธอต้องยอมหลีกทาง ไม่งั้นจะตอบแทนซู่ โจวหยวนที่รักษาตัวเพื่อเวิน จือหยูสามปีนี้ยังไง?

ใช่ เธอแต่งงานกับซู่ โจวหยวนสามปีแล้ว แต่ไม่เคยมีความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาเลย

เรื่องนี้ดีที่ปิดเป็นความลับ ไม่งั้นคนที่หัวเราะเยาะเธอว่าอยากไต่เต้าสามปี จะลงหลุมยังไงก็ไม่รู้

สามปี ก็เพียงพอแล้ว ถือว่าตอบแทนความรักที่ไม่รู้จักคิดของเธอเจ็ดปีแล้ว

เธอยกมือปิดตา ปิดน้ำตาไม่ให้เฉียวหยูเห็น

เธอเป็นคน ถึงจะปล่อยวางได้ แต่ความรักสิบปีที่จบแบบนี้ ใครจะไม่เจ็บปวด

รถสปอร์ตสีแดงหยุด เฉียวหยูยกแว่นกันแดดขึ้น “ถึงแล้ว คุณหยุนซูเดินหน้าไปเลย คุณเฉียวหยูจะคอยอยู่ข้างหลัง!”

เฉียวหยูพูดเสร็จ ส่งจุ๊บให้หยุนซู

หยุนซูมองเธอแล้วยิ้ม “ได้ ฉันจะขึ้นสังเวียนแล้ว”

ใช่ ทำยังไงให้เอกสารหย่าดูมีพลังแต่ไม่เสียมารยาทโยนใส่หน้าซู่ โจวหยวน นี่เป็นเรื่องยากจริงๆ

หยุนซูถือเอกสารหย่า เปิดประตูรถลงมา แต่งงานสามปี นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอมาพันบรรทัด แน่นอน ไม่ใช่ครั้งแรกที่ถูกพนักงานต้อนรับหน้าเคาน์เตอร์เมิน “คุณหยุน ถ้าคุณไม่ได้จองไว้ จะขึ้นไปไม่ได้ นายซูยุ่งมาก ถ้าทุกคนไม่จองแล้วบอกฉันก็ขึ้นไปได้ฉันจะเป็นพนักงานต้อนรับไปทำไม?”

พนักงานต้อนรับตัวเล็กๆ ยังกล้าทำให้เธอลำบาก สามปีแล้ว ไม่เคยเรียกเธอว่าคุณนายซูเลย ไม่ต้องคิดให้มาก นี่แสดงว่าซู่ โจวหยวนไม่เคยเห็นเธอในสายตา

หยุนซูหลบตา ยิ้มเบาๆ “การฝึกอบรมพนักงานของพันบรรทัดไม่ดีจริงๆ ในฐานะภรรยาของซู่ โจวหยวน ยังต้องจองเพื่อขึ้นไปพบเขา งั้นตำแหน่งคุณนายซูก็ไม่มีความหมาย”

เธอพูดพลางมองพนักงานต้อนรับอย่างเย็นชา เดินตรงไปที่ลิฟต์ด้วยรองเท้าส้นสูง

พนักงานต้อนรับที่เห็นหยุนซูแบบนี้เป็นครั้งแรก อยู่ดีๆ ก็ถูกทำให้ตกใจ พอรู้ตัวก็หัวเราะเบาๆ แต่ก็กลัวจะเกิดเรื่อง เลยรีบโทรแจ้งข้างบน

หยุนซูยังไม่ทันถึง ซู่ โจวหยวนก็รู้ว่าเธอมาหาแล้ว

เขาขมวดคิ้ว “ไม่เจอ”

อีกห้านาทีเขามีประชุมสั้น

เลขานุการรับคำออกไป พอออกจากสำนักงาน ก็เห็นหยุนซูเดินมาด้วยรองเท้าส้นสูง

หยุนซูวันนี้ใส่กระโปรงเอวสูงลายดอกไม้ คนดูอ่อนโยนสง่างาม แต่ไม่รู้ทำไม สายตาที่มองมา เลขานุการรู้สึกว่าหยุนซูวันนี้มีอะไรต่างออกไป

“เลขาเหลียง”

หยุนซูทักทาย ไม่รอให้ฝ่ายนั้นพูด เธอยกมือเปิดประตูสำนักงานของซู่ โจวหยวน “รบกวนนายซู มีเอกสารที่ต้องเซ็น”

เธอพูดพลางเดินไปที่โต๊ะทำงานที่มีผู้ชายสายตาเย็นชา ยกมือวางเอกสารหย่าไว้ตรงหน้าเขา “เซ็นเถอะ”