มุมมองของเอลิน จิระอนันต์:
นิ้วของฉันตะกุยไปบนกระเบื้องเย็นเฉียบ พยายามเก็บเม็ดยาที่กระจัดกระจายยัดกลับเข้าไปในขวด ซ่อนฉลากยาให้พ้นจากสายตาที่คมกริบของเขา ความลับอันน่าละอายของฉัน นาฬิกาที่กำลังนับถอยหลัง ถูกเปิดโปงบนพื้นห้องประชุมที่ไร้จิตวิญญาณ
“นั่นไม่ใช่เรื่องของคุณ” ฉันพูดเสียงเครือ ริมฝีปากสั่นระริกขณะที่ยัดทุกอย่างกลับเข้าไปในกระเป๋า ฉันปฏิเสธที่จะมองหน้าเขา ปฏิเสธที่จะให้เขาเห็นความหวาดกลัวในดวงตาของฉัน
กล้ามเนื้อบนกรามของภีมกระตุกวูบ ชั่วขณะหนึ่ง ฉันเห็นแววตาของภีมคนเก่า คนที่สามารถอ่านความคิดของฉันได้ทุกอย่าง แล้วหน้ากากแห่งความเฉยเมยก็กลับมาเข้าที่ เขาหันหลังเดินจากไปโดยไม่พูดอะไรอีก ทิ้งให้ฉันอยู่กับความเงียบที่น่าอึดอัดเพียงลำพัง
เมื่อฉันเดินออกมาในที่สุด ษากำลังรออยู่ที่โถงทางเดิน อุ้มคีนที่กำลังหลับอยู่บนแขน ใบหน้าเล็กๆ ของคีนดูสงบนิ่ง ขนตาสีเข้มของเธอทอดเป็นแพอยู่บนแก้ม เธอช่างดูเหมือนเขาเหลือเกิน
“ผู้หญิงคนนั้นมันปีศาจชัดๆ” ษาพูดเสียงขุ่น ดวงตาของเธอวาวโรจน์ด้วยความโกรธ “แล้วภีม...ฉันไม่เข้าใจเลย เขาเป็นทนายให้ยัยนั่นเหรอ? หลังจากเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น?” เธอส่ายหัวอย่างไม่อยากเชื่อ “ฉันยังจำได้เลยนะ ตอนที่เธอคบกันใหม่ๆ เขาเคยขับรถฝ่าพายุหิมะห้าชั่วโมงแค่เพื่อเอาช็อกโกแลตร้อนแก้วโปรดมาให้เธอเพราะเธอเป็นหวัด”
ความทรงจำนั้นช่างเจ็บปวดเหลือเกิน “มันนานมาแล้วษา คนเราเปลี่ยนแปลงกันได้”
“เขาไม่มีทางเปลี่ยนไปได้มากขนาดนั้นหรอก” เธอยืนกราน “เอลิน เธอต้องบอกเขานะ บอกเขาว่าคีนเป็นลูกสาวของเขา เขาไม่มีวันยอมให้นังแร้งนั่นมาเอาลูกของตัวเองไปหรอก”
คลื่นความคลื่นไส้ตีขึ้นมา “ฉันทำไม่ได้”
“ทำไมล่ะ?”
“เพราะเขาแต่งงานแล้วษา” ฉันพูด คำพูดนั้นขมปร่า “เขามีภรรยา มีลูกชาย แล้วก็กำลังจะมีลูกอีกคน เขาก้าวต่อไปแล้ว”
ฉันก้มลงมองใบหน้าที่ไร้เดียงสาของคีน ฉันจะโยนเธอเข้าไปในชีวิตแบบนั้นได้อย่างไร? ชีวิตที่พ่อของเธอผูกพันอยู่กับผู้หญิงอีกคน ผู้หญิงที่ครอบครัวของเธอทำลายครอบครัวของเรา ชีวิตที่เธอจะเป็นเครื่องเตือนใจที่ไม่พึงประสงค์ถึงอดีตที่เขาเกลียดชังอย่างเห็นได้ชัด เธอจะเป็นลูกสาวของผู้หญิงที่เขาเกลียด ต้องใช้ชีวิตอยู่ใต้เงาของครอบครัวใหม่ที่สมบูรณ์แบบของเขา
“เขาเกลียดฉัน” ฉันกระซิบ ความจริงนั้นหนักอึ้งอยู่ในท้อง “เขาคงไม่อยากได้เธอหรอก ไม่ใช่จากฉัน ภรรยาใหม่ของเขา...เธอไม่มีวันใจดีกับคีนหรอก ลูกสาวของฉันจะต้องใช้ทั้งชีวิตเพื่อชดใช้ ‘บาป’ ของฉัน”
ไม่ ฉันยอมตายดีกว่าที่จะให้เธอต้องเจอเรื่องแบบนั้น
ความเจ็บปวดเฉียบพลันแล่นแปลบขึ้นมาในท้อง และรสชาติเหมือนโลหะก็แผ่ซ่านไปทั่วปาก โลกหมุนคว้าง โถงทางเดินพร่ามัวกลายเป็นภาพหมุนวนของสีเบจและสีขาว ฉันเห็นดวงตาของษาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ได้ยินเธอเรียกชื่อฉัน แล้วทุกอย่างก็ดับวูบไป
ฉันตื่นขึ้นมาพร้อมกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อของโรงพยาบาลและเสียงบี๊บสม่ำเสมอของเครื่องวัดชีพจร ษานอนหลับอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล ร่างกายของฉันปวดร้าว ความเจ็บปวดลึกๆ ที่ดูเหมือนจะแผ่ออกมาจากกระดูก
ทันใดนั้น ก็เกิดความโกลาหลขึ้นที่โถงทางเดินนอกห้องของฉัน เสียงเด็กร้องไห้...เสียงร้องแหลมสูงที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวแทรกผ่านความมึนงงของฉันเข้ามา
เป็นเสียงของคีน
ฉันไม่สนใจความเจ็บปวดที่แผดเผา สะบัดผ้าห่มบางๆ ของโรงพยาบาลออกแล้วดึงสายน้ำเกลือออกจากแขน
“เอลิน เธอจะทำอะไรน่ะ?” ษาตกใจตื่น “หมอบอกว่าเธอต้องพักผ่อนนะ! คีนอยู่ข้างนอกนั่น มีพยาบาลอยู่กับเธอ...”
แต่ฉันก็วิ่งออกไปนอกประตูแล้ว เท้าเปล่ากระทบกับพื้นกระเบื้องยาง ฉันตามเสียงสะอื้นของเธอไปยังพื้นที่รอเล็กๆ ที่มีคนมุงดูกันอยู่ ตรงกลางนั้นคือลูกสาวของฉัน ใบหน้าของเธอเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา ร่างเล็กๆ ของเธอสั่นเทิ้ม
“เธอโกหก! เธอผลักแม่ของผม!” เด็กชายคนหนึ่งตะโกน พลางชี้นิ้วกล่าวหามาที่คีน
“ฉันเห็น! เด็กผู้หญิงคนนั้นวิ่งชนผู้หญิงท้อง!” ผู้หญิงคนหนึ่งในกลุ่มคนมุงเสริมขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยการตัดสิน
ฉันฝ่าฝูงชนเข้าไป หัวใจเต้นรัวอยู่ในอก “คีน!”
ฉันคุกเข่าลงแล้วดึงเธอเข้ามากอดไว้แน่น “ไม่เป็นไรนะลูก แม่มาแล้ว”
“หนูไม่ได้ผลักนะคะ” คีนสะอื้นซบไหล่ฉัน “หนูสะดุดค่ะแม่ หนูแค่สะดุด”
เสียงเย็นชาที่คุ้นเคยดังแทรกขึ้นมา “เกิดอะไรขึ้น?”
ฉันเงยหน้าขึ้น และเลือดในกายก็เย็นเฉียบ ภีมยืนอยู่ตรงนั้น และคนที่เกาะแขนเขาอยู่ ใบหน้าซีดเผือดและดูบอบบาง ก็คือเอมิกา มหกิจไพศาล เธอคือผู้หญิงท้องคนนั้น
“ภีมคะ” เอมิกาสะอื้น พิงตัวเขาอย่างหนัก “เด็กคนนั้น...เธอวิ่งมาชนฉัน ฉันเป็นห่วงลูกของเราจังเลยค่ะ”
สายตาของฉันสบกับสายตาของภีมเหนือเรือนผมที่จัดทรงอย่างดีของเอมิกา เขามองมาที่ฉัน สีหน้าอ่านไม่ออก แล้วสายตาของเขาก็เลื่อนลงมายังเด็กหญิงตัวเล็กที่กำลังสะอื้นอยู่ในอ้อมแขนของฉัน
มองมาที่คีน
และเป็นครั้งแรก ที่เขาได้เห็นเธออย่างแท้จริง เขาเห็นรูปตาของเธอ ผมหยิกสีเข้มของเธอ คางเล็กๆ ที่ดื้อรั้นของเธอ เขาเห็นตัวเอง แววตาของเขาฉายแววตกใจ และการรับรู้ที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น
ฉันดึงคีนเข้ามาใกล้โดยสัญชาตญาณ ปกป้องเธอจากสายตาของเขา จากความจริงที่จู่ๆ ก็ปรากฏเด่นชัดอยู่บนใบหน้าของเขาอย่างน่าหวาดหวั่น
“เราขอดูกล้องวงจรปิดได้ค่ะ” ฉันพูด เสียงสั่นแต่หนักแน่น “ลูกสาวของฉันไม่ใช่คนโกหก”
ดวงตาของเอมิกาเบิกกว้าง และเมื่อเธอมองมาที่ฉัน หน้ากากแห่งความบอบบางก็หลุดลอกออกไป ฉันเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยพิษสง และบางอย่างที่มากกว่านั้น: การจดจำได้
“เธอ” เธอพึมพำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อและความเกลียดชัง “เอลิน จิระอนันต์ ฉันน่าจะรู้”
เธอหันไปทางฝูงชน เสียงของเธอสูงขึ้นด้วยความตื่นตระหนกที่เสแสร้ง “นั่นมัน! ลูกสาวของคนที่ขายวัสดุก่อสร้างที่เป็นพิษ! คนที่ทำให้ลุงของฉันต้องตาย! พวกมันทำลายครอบครัวของฉัน และตอนนี้มันกลับมาแล้ว! มันกลับมาเพื่อทำร้ายเราอีกครั้ง!”
ฝูงชนเริ่มส่งเสียงพึมพำ ฉันรู้สึกได้ถึงสายตาของพวกเขา การตัดสินของพวกเขา ที่แผดเผาเข้ามาในตัวฉัน ฉันเอามือปิดหูคีน พยายามปกป้องเธอจากคำพูดที่เป็นพิษ
เอมิกาปล่อยโฮออกมา เกาะแขนภีมแน่น “เธอตั้งใจทำค่ะภีม! เธอพยายามจะแก้แค้น! เธอสั่งให้ลูกสาวของเธอมาทำร้ายลูกของเรา!”
มุมมองของเอลิน จิระอนันต์:
แขนของภีมโอบรอบตัวเอมิกาแน่นขึ้น เป็นท่าทีปกป้องที่เป็นไปโดยสัญชาตญาณของเขาพอๆ กับที่เป็นมีดกรีดหัวใจฉัน เขามองมาที่ฉัน ดวงตาเต็มไปด้วยคำกล่าวหาที่เย็นชาและแข็งกร้าวซึ่งลบเลือนแววตาแห่งการจดจำได้เมื่อครู่ไปจนหมดสิ้น
ฉันนึกถึงสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ตอนที่เด็กหนุ่มขี้เมาคนหนึ่งพยายามจะต้อนฉันเข้ามุมในงานปาร์ตี้ ภีมเดินตัดห้องมาในสามก้าว ยืนขวางระหว่างเรา ร่างกายของเขาเป็นกำแพงที่แข็งแกร่งและไม่สั่นคลอน เขาไม่ได้พูดอะไร แค่จ้องมองผู้ชายคนนั้นจนกระทั่งเขาล่าถอยไป เขาเคยเป็นเกราะป้องกันของฉัน แต่ตอนนี้ เขากำลังปกป้องผู้หญิงที่ช่วยทำลายทุกสิ่งที่ฉันเคยมี
“ภีมคะ” เอมิกาสะอื้น นิ้วของเธอจิกลงบนแขนเสื้อของเขา “คุณก็รู้ว่าครอบครัวของเธอทำอะไรไว้ พวกมันเป็นอาชญากร และเธอ...เธอก็โหดร้ายไม่แพ้กัน เธอแกล้งทำเป็นให้ทุนการศึกษาคุณ แล้วก็มาเหยียดหยามคุณต่อหน้าทุกคน เรียกคุณว่าเด็กในอุปการะ”
คำดูถูกเก่าๆ ที่ถูกกุขึ้นมานั้นเหมือนเป็นการตบหน้าซ้ำอีกครั้ง
“เธอไม่ควรอยู่ที่นี่” เอมิกากรีดร้อง เสียงของเธอสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง “เธอไม่ควรอยู่ใกล้คุณเลย และเธอก็ปล่อยให้ลูกสาวของเธอ...ปล่อยให้ลูกสาวของเธอพยายามจะฆ่าลูกของเรา!”
สีหน้าของภีมแข็งกร้าวขึ้นเป็นหน้ากากแห่งความรังเกียจอย่างที่สุด เขามองจากใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาของเอมิกามายังใบหน้าของฉัน สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่สีหน้าซีดเผือดแต่ท้าทายของฉัน
“เธอนี่มันน่ารังเกียจจริงๆ เอลิน” เขาพูด น้ำเสียงต่ำและเต็มไปด้วยพิษสง
พูดจบ เขาก็หันหลัง พาเอมิกาที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นเดินจากไป ฝูงชนซึ่งได้รับคำตัดสินจากพระเอกของเรื่องแล้ว ก็เริ่มสลายตัวไป ทิ้งสายตาประณามครั้งสุดท้ายมาทางฉัน
ฉันถูกทิ้งให้นั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นเย็นเฉียบ กอดลูกสาวไว้แน่น โลกรอบตัวเงียบสงัดและว่างเปล่า ความเย็นเยียบซึมซาบเข้าไปในกระดูก เย็นยิ่งกว่าพื้นกระเบื้องยางใต้เข่าของฉันเสียอีก
“หนูขอโทษค่ะแม่” คีนกระซิบ ร่างเล็กๆ ของเธอสั่นสะท้านด้วยเสียงสะอื้น “หนูขอโทษจริงๆ ค่ะ”
“ชู่ว์ ลูกรัก” ฉันพึมพำ ลูบผมเธอ “มันไม่ใช่ความผิดของลูกนะ แม่รู้ว่าลูกไม่ได้ทำอะไรผิด ลูกเป็นเด็กดี”
เธอมองขึ้นมาที่ฉัน ดวงตาสีเข้มคู่โตของเธอ...ดวงตาของเขา...คลอไปด้วยน้ำตา “แม่คะ...นั่นใช่พ่อของหนูหรือเปล่าคะ?”
คำถามนั้นลอยอยู่ในอากาศ เปราะบางและเต็มไปด้วยความหวังที่ฉันต้องบดขยี้มันทิ้ง หัวใจของฉันแตกสลาย ฉันพูดไม่ออก ทำได้เพียงดึงเธอเข้ามากอดแน่นขึ้นขณะที่น้ำตาของฉันเองก็เริ่มไหลรินอย่างเงียบๆ
“เขากำลังจะมีลูกอีกคน” เธอพูด เสียงเล็กและยอมจำนน “เขาไม่ใช่พ่อของหนูอีกต่อไปแล้วใช่ไหมคะ?”
คืนนั้น หลังจากที่ฉันกล่อมคีนที่หัวใจสลายให้หลับบนเตียงในโรงพยาบาลแล้ว ฉันก็ไปพบหมอ ข่าวร้ายคือ โรคลูคีเมียกำลังลุกลามเร็วกว่าที่คาดไว้ ความเครียดไม่ได้ช่วยอะไรเลย
“เรารอต่อไปไม่ได้แล้วนะเอลิน” หมอเอวานส์พูด ใบหน้าของเขาใจดีแต่คำพูดของเขาตรงไปตรงมา “คุณต้องปลูกถ่ายไขกระดูก เดี๋ยวนี้เลย”
เขาบอกตัวเลขออกมา มันเกือบจะเท่ากับจำนวนเงินทั้งหมดที่ฉันมีอยู่บนโลกใบนี้ ผลรวมของเงินเก็บทั้งชีวิตที่เก็บหอมรอมริบมาจากการทำงานจิปาถะ เป็นเด็กเสิร์ฟ และทำความสะอาดบ้าน มันคืออนาคตของคีน และมันคือราคาชีวิตของฉัน
ฉันเดินออกจากห้องทำงานของเขาอย่างมึนงง ใบแจ้งหนี้ของโรงพยาบาลอยู่ในมือข้างหนึ่ง และข้อเรียกร้องค่าเสียหายของกัลยาอยู่ในมืออีกข้างหนึ่ง ชีวิตของฉัน หรืออิสรภาพของลูกสาวฉัน มันไม่มีทางเลือกเลย
นอกโรงพยาบาล รถสีดำคันหรูคันหนึ่งแล่นมาจอดข้างๆ ฉัน กระจกรถเลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้าด้านข้างที่เย็นชาของภีม
“ขึ้นมา” เขาพูด ไม่ใช่คำขอร้อง แต่เป็นคำสั่ง
ฉันลังเล แล้วก็เลื่อนตัวเข้าไปนั่งที่เบาะหลัง ที่นั่งข้างคนขับให้ความรู้สึกเหมือนเป็นพื้นที่ที่ฉันไม่มีสิทธิ์จะครอบครองอีกต่อไป ในรถมีกลิ่นหนังราคาแพงและน้ำหอมกลิ่นดอกไม้ที่หอมหวานจนเลี่ยนของเอมิกา รูปถ่ายของพวกเขาสองคนในกรอบสีเงินเล็กๆ ถูกหนีบไว้ที่ช่องแอร์ หมอนอิงนุ่มๆ ที่ปักอักษรย่อของพวกเขาวางอยู่บนเบาะข้างๆ ฉัน
ความทรงจำอันขมขื่นผุดขึ้นมา: ฉันแอบเอารูปถ่ายของเราสองคนใส่ไว้ในรถเก่าๆ สมัยเรียนของเขา และเขาที่เจอมันแล้วก็โยนมันเข้าไปในช่องเก็บของพร้อมกับหัวเราะ บอกว่าเขาไม่ต้องการรูปถ่ายเมื่อมีตัวจริงอยู่ข้างๆ แล้ว
“ตอนนี้เอมิกาอ่อนไหวมาก” ภีมพูด สายตาของเขามองไปที่ถนน “เรื่องน่าตกใจวันนี้มันกระทบกระเทือนจิตใจเธอมาก เธอต้องการคำขอโทษ”
ท้องของฉันบิดเกร็ง “ขอโทษเรื่องอะไร? เรื่องที่ลูกสาวฉันสะดุดล้มเหรอ?”
“ขอโทษเรื่องที่ครอบครัวของคุณทำกับครอบครัวของเธอ” เขาพูด น้ำเสียงเรียบและเย็นชา “สำหรับอาชญากรรมของพ่อคุณ คุณต้องขอโทษแทนพวกเขา”
โลกหมุนคว้างอยู่ตรงหน้าฉัน พ่อของฉันที่ตายไปพร้อมกับยืนยันความบริสุทธิ์ของตัวเอง แม่ของฉันที่ตรอมใจตาย พวกเขาจากไปแล้ว และเขาต้องการให้ฉันดูหมิ่นความทรงจำของพวกเขาเพื่อผู้หญิงที่เต้นรำอยู่บนหลุมศพของพวกเขา
“พ่อแม่ของฉันไม่ใช่อาชญากร” ฉันพูด เสียงสั่นด้วยความโกรธที่ไม่เคยรู้สึกมานานหลายปี “ชื่อเสียงของพวกเขาถูกลากไปคลุกโคลนโดยคนอย่างครอบครัวของเธอ และในขณะที่เอมิกากำลัง ‘อ่อนไหว’ อยู่ในคฤหาสน์ของเธอ ฉันกำลังท้องแก่ตัวคนเดียว ขนลังสินค้าในโกดังจนหลังแทบหักแค่เพื่อจ่ายค่าเช่า มีใครเคยสนใจความรู้สึกของฉันบ้างไหมภีม? คุณเคยไหม?”
ความเงียบในรถนั้นหนาแน่นจนแทบหายใจไม่ออก
“ฉันรู้ว่าฉันเป็นหนี้คำขอโทษคุณ” ฉันพูด เสียงขาดห้วง “สำหรับสิ่งที่ฉันทำกับคุณ ฉันจะเสียใจไปตลอดชีวิต แต่ฉันไม่ได้เป็นหนี้อะไรเอมิกา มหกิจไพศาล”
เขาเหยียบเบรกอย่างแรง จอดรถเข้าข้างทางที่เปลี่ยวร้าง เขาหันมาในที่นั่ง ใบหน้าของเขาถมึงทึง
“คุณอยากจะเล่นเกมนี้จริงๆ เหรอเอลิน?” เขาคำราม “คุณอยากจะพูดถึงสิ่งที่คุณควรจะได้รับงั้นเหรอ? คุณไม่มีอะไรเลย ถ้าผมพาคุณขึ้นศาล คุณจะแพ้ และคุณจะเสียลูกสาวของคุณไป”
มันเป็นคำขู่ที่ดิบเถื่อนและโหดร้าย ทนายความหายไปแล้ว นี่คือชายที่บาดเจ็บ กำลังฟาดฟันด้วยอำนาจทั้งหมดที่เขามีอยู่ในตอนนี้
เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ น้ำเสียงของเขาลดลงเป็นเสียงกระซิบที่อันตราย “ผมเริ่มสงสัยแล้วว่าคุณเหมาะที่จะเป็นแม่คนหรือเปล่า บอกผมมาสิเอลิน ใครคือพ่อของคีน? หรือว่าเขาก็เป็นแค่ ‘ของเล่น’ อีกชิ้นหนึ่งของคุณที่คุณเขี่ยทิ้งเมื่อเบื่อแล้ว?”
คำถามนั้น ใกล้เคียงความจริงแต่ก็ห่างไกลเหลือเกิน เป็นการโจมตีครั้งสุดท้ายที่ทำลายล้างฉันจนย่อยยับ คลื่นความวิงเวียนซัดเข้ามา และรสชาติโลหะของเลือดก็เต็มคอ ฉันกำเสื้อผ้าของตัวเองแน่น หายใจหอบกระเส่า
น้ำตาไหลอาบแก้ม “เธอไม่ใช่ลูกของคุณภีม” ฉันโกหก คำพูดนั้นฉีกกระชากฉันเป็นชิ้นๆ “คุณไม่มีสิทธิ์ถามถึงเธอ คุณไม่มีสิทธิ์มาสนใจตอนนี้ คุณเสียสิทธิ์นั้นไปเมื่อหกปีก่อนแล้ว”
