เธอหันตัวกำลังจะออกไป โจวเป่ยจิ้งกลับพูดขึ้นมา “ให้เงินกับเธอร้อยล้านก็แล้วกัน”

หลูเฉียนหนิงชะงักไปพักนึง ก่อนจะตั้งสติได้ว่า ‘เธอ’ ที่เขาพูดถึงหมายถึงใคร

“แต่ตอนที่แต่งงาน หนังสือข้อตกลงเขียนเอาไว้อย่างชัดเจนว่า คุณจะรับผิดชอบค่ารักษาพยาบาลแม่ของเธอสามปีนะคะ”

“ตอนหย่าร้างกัน เธอจะจากไปตัวเปล่าไม่เอาอะไรทั้งนั้น”

เมื่อหกปีก่อนโจวเป่ยจิ้งเปรียบเสมอทรัพย์ ฮวาหยุนหรานเปรียบเสมือนหยกของเมืองเจียง ทั้งสองตระกูลมีภูมิหลังพอ ๆ กัน เหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก

หลังจากเรียนจบมหาวิทยาลัยทั้งสองตระกูลก็เริ่มปรึกษาหารือเรื่องแต่งงานกัน มีผู้คนมากมายต่างให้ความสนใจพวกเขา แต่สุดท้ายฮวาหยุนหรานก็หนีไป

เนื่องด้วยเหตุนี้ทำให้ย่าโจวโกรธมาก จึงรีบไปหาคนมาแต่งงานกู้หน้าให้โจวเป่ยจิ้ง และก็มาหานักศึกษาที่เพิ่งจะเรียนจบ เนื่องจากแม่ป่วยเป็นมะเร็ง ซึ่งเธอไม่มีทางเลือก

แต่โจวเป่ยจิ้งเพียงแค่สัญญาว่าจะรับผิดชอบค่ารักษาพยาบาลของแม่เธอเป็นระยะเวลาสามปีเท่านั้น ดังนั้นเมื่อสามปีก่อนเพื่อที่จะรักษาแม่ต่อไป เธอจึงเลือกที่จะลาออกจากบริษัทเล็ก ๆ มาเสี่ยงดวงที่เป่ยโจว กรุ๊ป

แต่ว่าดวงเข้าข้างเธอ โจวเป่ยจิ้งรู้สึกชื่นชมในความสามารถของเธอ เธอผ่านการฝึกงานด้วยระยะเวลาเพียงหนึ่งเดือนก็ได้รับเลื่อนให้เป็นพนักงานประจำ

แต่ถึงจะเป็นแบบนี้ รายได้ของเธอก็ไม่เพียงพอที่จะยืดอายุขัยให้กับแม่อยู่ดี

จนกระทั่งสองปีก่อน มีอยู่ครั้งหนึ่งโจวเป่ยจิ้งบังเอิญดื่มจนเมา หลังจากมีความสัมพันธ์กับเธอ ก็ทำให้ชีวิตของเธอเปลี่ยนไป

เขาให้เงินกับเธอ เธอรับเอาไว้

เนื่องจากว่าเขาต้องการความสงบ เธอก็เลยรับเอาไว้อย่างสมเหตุสมผล

ยิ่งไปกว่านั้นอาการป่วยของแม่ ทำให้เธอไม่สามารถหยิ่งในศักดิ์ศรีได้

แต่เธอก็คิดไม่ถึงว่าความสัมพันธ์หลังจากที่รับเงินมา จะกลายเป็นข้อตกลงทางใจไปโดยปริยาย

ทุกครั้งที่เขาต้องการเธอก็ต้องมา มีบางครั้งที่เขาจะถามเธอว่าต้องการอะไร ตอนที่ขาดแคลนเงิน เธอก็จะขอเงินไปตรง ๆ

แต่ตอนที่ไม่ขาดแคลนอะไรทั้งนั้น เธอก็จะปฏิเสธไป

เพราะว่าเธอไม่อยากเปลี่ยนให้ความสัมพันธ์นี้กลายเป็นการขายบริการโดยแท้จริง แล้วก็อยากจะทวงคืนศักดิ์ศรีของตัวเองกลับมาต่อหน้าของโจวเป่ยจิ้งด้วยเหมือนกัน

โจวเป่ยจิ้งเป็นเจ้านายที่ตรงตามมาตรฐาน แล้วก็เป็นชู้รักที่ผ่านเกณฑ์เช่นกัน

เขาไม่เคยปฏิบัติไม่เป็นธรรมกับเธอมาก่อน ตอนที่เธอไม่ต้องการอะไร เขาก็จะเตรียมสิ่งของที่ราคาแพงให้กับเธอ

ดังนั้นตอนนี้ดูเหมือนว่าโจวเป่ยจิ้งเองก็เป็นสามีที่ตรงตามมาตรฐานเหมือนกัน เขาสามารถให้เงินจำนวนร้อยล้านกับภรรยาที่เพิ่งจะเคยเจอกันแค่ครั้งเดียวยังไม่มีความรู้สึกต่อกันได้อย่างใจกว้าง

“ถึงยังไงอีกฝ่ายก็เสียเวลาในช่วงวัยแรกแย้มมาหกปี อีกทั้งตอนนั้นเธอเองก็ดูเหมือนจะไม่ได้มีชีวิตที่ดีอะไรด้วย”

โจวเป่ยจิ้งออกมาจากห้องพักผ่อน นั่งอยู่ตรงหน้าคอมพิวเตอร์ นึกถึงสาวน้อยผู้อ่อนต่อโลกที่เคยมีโชคชะตาต้องกันครั้งนึงตรงหน้าประตูสำนักงานเขตเมื่อหกปีก่อนคนนั้น

เนื่องจากกัวลว่าอีกฝ่ายได้คืบจะเอาศอก ดังนั้นเขาจึงสัญญาว่าจะจ่ายค่ารักษาพยาบาลเป็นระยะเวลาสามปี แต่คิดไม่ถึงว่าผ่านไปสามปีแล้วเธอก็ไม่มาขออีกเลย

ทำตัวรู้งานเหมือนกับหลูเฉียนหนิง

หลูเฉียนหนิงร่างหนังสือข้อตกลงการหย่าร้างมาหนึ่งฉบับ ส่งฉบับอิเล็กทรอนิกส์ไปให้กับโจวเป่ยจิ้งดู หลังจากได้รับการอนุมัติจากเขาเธอถึงได้พิมพ์ออกมา

หลังจากเลิกงาน หลูเฉียนหนิงกลับถูกโจวเป่ยจิ้งลากไปที่สนามบินด้วย เพื่อที่จะไปรับฮวาหยุนหราน

ภายในสนามบินที่มีผู้คนเดินพลุกพล่าน มีหนุ่มสาวอาลัยอาวรณ์ที่ต้องแยกจากกัน แล้วก็คู่รักที่กำลังมีความสุขที่จะเดินทางไปด้วยกันเป็นคู่

โจวเป่ยจิ้งกับหลูเฉียนหนิงถือว่าโดดเด่นสะดุดตาท่ามกลางฝูงชน

โจวเป่ยจิ้งสวมใส่ชุดสูทที่สั่งตัดมาจากอิตาลี ลักษณะใบหน้าราวกับประติมากรรมที่สมบูรณ์แบบ คิ้วตาแผ่ออร่ากดดันที่ชวนให้รู้สึกหายใจไม่ออก

ริมฝีปากบนล่างเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ดวงตาที่ลุ่มลึกจ้องมองไปยังทางออก ดูเหมือนจะอดใจไม่ไหวเล็กน้อย

ส่วนสูงเกือบ 170 เซนติเมตรของหลูเฉียนหนิงยืนอยู่เคียงข้างเขา ผมยาวปล่อยสยายแต่งหน้าละเอียดงดงาม เธอรู้ว่าต้องมาสนามบิน จึงตั้งใจแต่งตัวมาเป็นพิเศษ

เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่านี่มันเป็นจิตวิทยาแบบไหน แม้จะรู้ว่ามันไม่มีประโยชน์ แต่ก็ยังทำแบบนี้อยู่ดี

แต่พอนึกถึงตอนที่ขึ้นรถ ดวงตาที่โจวเป่ยจิ้งจ้องมองมาที่เธอสาดแววตะลึงไปชั่วขณะ แล้วก็พูดออกมาประโยคนึงว่า ‘แบบนี้ดูดีกว่าการแต่งหน้าเฉย ๆ ตอนทำงานเป็นไหน ๆ ’

อารมณ์ของเธอก็ดีขึ้นมาไม่น้อย

ทันใดนั้นบริเวณทางออกก็มีคนแห่หรูกันออกมา ตาของเธอจับจ้องไปยังผู้หญิงทุกคนอย่างไม่ละสายตา

ผู้หญิงสวมชุดเดรสลายดอก ผมลอนย้อมเป็นสีม่วงอ่อน สวมแว่นกันแดดคนหนึ่งเดินลากกระเป๋าเดินทางออกมา

แม้ว่าแว่นตากันแดดจะบดบังดวงตาของเธอเอาไว้ แต่ว่าสัญชาตญาณของหลูเฉียนหนิงบอกกับเธอว่าผู้หญิงคนนั้นกำลังมองโจวเป่ยจิ้งอยู่

เป็นอย่างที่คิดเอาไว้ วินาทีต่อมาผู้หญิงคนนั้นก็ลากกระเป๋าวิ่งตรงมา เข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของโจวเป่ยจิ้งอย่างรวดเร็ว แม้แต่กระเป๋าที่อยู่ในมือก็ลอยกระเด็นออกไปไกลเนื่องจากแรงเฉื่อย

แต่ฮวาหยุนหรานไม่สนใจเลยสักนิด กอดโจวเป่ยจิ้งเอาไว้แน่น ก่อนจะพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน “เป่ยจิ้ง ฉันกลับมาแล้ว ขอโทษนะ...”

ภาพที่พวกเขากอดกันมันสะท้อนเข้ามาในตาของหลูเฉียนหนิง แทงตามาก อารมณ์ที่ตื่นตัวเมื่อตะกี้นี้ลดฮวบลงไปในทันที

เธอหันตัวไปไล่ตามกระเป๋าเดินทางของฮวาหยุนหราน ถือโอกาสจัดการลมหายใจของตัวเองด้วย

กระเป๋าเดินทางไหลไปไกลมาก เธอเองก็ไล่ตามไปไกลมากเหมือนกัน ท่ามกลางผู้คนนั่นรู้สึกแย่อยู่ไม่น้อย

หลังจากที่ตามจับกระเป๋าทันก็นำกลับมา เธอยืนอยู่ห่างจากโจวเป่ยจิ้งกับฮวาหยุนหรานประมาณสองสามก้าว ไม่รู้ว่าควรจะตรงเข้าไปดีไหม

ข้อนิ้มมือของโจวเป่ยจิ้งวางอยู่ตรงเอวของฮวาหยุนหราน เธอกอดเขาเอาไว้แน่นราวกับโอบกอดโลกทั้งใบเอาไว้อย่างไรอย่างนั้น

ความคิดถึงและความรักที่ไม่ได้เจอกันมาหลายปีมันล้อมรอบฮวาหยุนหรานเอาไว้ แม้ว่าก่อนจะมาหลูเฉียนหนิงจะพูดโน้มน้าวตัวเองว่าให้ใจเย็นลงขนาดไหน

แต่พอได้เห็นผู้ชายที่ตอนเช้ายังมีอะไรกับเธออยู่บนเตียง ตอนค่ำก็มากอดกับผู้หญิงคนอื่นอยู่ที่นี่

เธอก็รู้สึกแย่จนแทบจะหายใจไม่ออก ลิปสติกที่ตั้งใจทาก็ไม่ได้มีประโยชน์อย่างอื่น แต่เพื่อปิดบังริมฝีปากที่ซีดเผือดของเธอเอาไว้ ไม่ให้คนมองออกถึงความหดหู่ในตอนนี้ของเธอ

“เป่ยจิ้ง ฉันคิดถึงคุณจัง คุณล่ะคะ？ คิดถึงฉันไหม？” ฮวาหยุนหรานปล่อยคอของโจวเป่ยจิ้งออก แต่สองมือกลับยังคงวางอยู่บนไหล่ของเขา

ท่าทางสนิทสนม เมื่อเทียบกับตอนที่หลูเฉียนหนิงกับโจวเป่ยจิ้งยืนอยู่ด้วยกันเมื่อตะกี้นี้แล้ว มันห่างไกลจากคำว่าคู่ควรแบบพวกเขาในตอนนี้อย่างสิ้นเชิง

ถึงยังไงเธอก็แต่งตัวต่างกับฮวาหยุนหรานราวฟ้ากับเหว แล้วก็ไม่สามารถออดอ้อนใส่เขาเหมือนกับอีกฝ่ายได้

“คิดถึง” ริมฝีปากของโจวเป่ยจิ้งอ้าเล็กน้อย หลังจากที่พูดออกมาหนึ่งคำ ก็กวาดสายตามองไปหาหลูเฉียนหนิงที่ยืนอยู่ไม่ไกล

เห็นว่าสีหน้าของเธอไม่ได้นิ่งเหมือนปกติ แต่กลับบอกไม่ถูกเหมือนกันว่ามีตรงไหนผิดปกติ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย

สองตาของฮวาหยุนหรานเริ่มแดงขึ้นมา มองเขาด้วยความน้อยใจ “เป่ยจิ้ง ฉันกลับมาครั้งนี้ ฉันจะชดเชยให้กับคุณเป็นอย่างดีแน่นอน”

“ดึกแล้ว กลับกันก่อนเถอะ” ในตาที่คาดเดาได้ยากของโจวเป่ยจิ้งมองเห็นท่าทางโทษตัวเอง และน้อยอกน้อยใจของเธอ

หลูเฉียนหนิงพยายามระงับอารมณ์ของตัวเองลงนับครั้งไม่ถ้วน พยายามฝืนยิ้มออกมาอย่างมืออาชีพ

“คุณโจว คุณฮวา เชิญทางนี้ค่ะ”

โจวเป่ยจิ้งเอ่ยออกมาคำนึง “ไปกัน” แล้วเดินนำหน้าไป หลูเฉียนหนิงลากกระเป๋าเดินทางตามอยู่ข้างหลัง ติดตามเขามาหลายปีเธอชินกับการที่เขาก้าวยาวและเดินเร็วแล้ว

เธอสามารถเดินตามเขาทัน แต่ฮวาหยุนหรานนั้นไม่ไหว ฝ่าเท้าเหยียบอยู่บนส้นสูงสิบเซนติเมตร ต้องวิ่งเหยาะ ๆ ถึงจะพอไล่ตามหลูเฉียนหนิงทัน

“เธอคือผู้ช่วยของเป่ยจิ้งเหรอ？” เธอวิ่งทำให้หายใจไม่เป็นจังหวะ

หลูเฉียนหนิงพยักหน้าเล็กน้อย “ค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้นความสามารถในการทำงานของเธอจะต้องเก่งมากแน่ ๆ ดูเหมือนจะอายุพอ ๆ กัน เรามาเป็นเพื่อนกันนะ เดี๋ยวฉันขอแอดวีแชทเธอไว้นะ”