มุมมองของไลลา:
วันรุ่งขึ้น ฉันเดินกลับเข้าไปในคฤหาสน์ตอนเที่ยงวัน ดวงอาทิตย์อยู่สูงและบ้านก็เงียบสงบ เงียบเกินไป
คีรินเจอฉันที่ห้องโถง ใบหน้าของเขาซึ่งปกติจะเรียบเฉยด้วยอำนาจ ตอนนี้กลับตึงเครียดด้วยสิ่งที่เขาอยากให้ฉันเชื่อว่าเป็นความกังวล
“ไลลา! เธอไปไหนมา? ฉันส่งกระแสจิตหาเธอทั้งคืน” เสียงของเขามีความทุ้มต่ำแฝงอยู่—โทนเสียงที่เกือบจะเป็นคำสั่งอัลฟ่าเต็มรูปแบบ มันเป็นพลังที่หมาป่าที่อ่อนแอกว่าไม่สามารถต้านทานได้ เป็นแรงสั่นสะเทือนที่เรียกร้องการเชื่อฟัง มันเคยทำให้ใจฉันสั่นระรัว แต่ตอนนี้มันทำให้ฉันขนลุก
“ฉันอยู่กับแม่ครูเอมอร” ฉันพูดเสียงเรียบ “เรากำลังคุยกันเรื่องตำราโบราณ จิตใจฉันเหนื่อยล้าเกินกว่าจะเชื่อมต่อได้”
คีตะ ลูกชายของฉัน ปรากฏตัวที่ đầu บันได ใบหน้าของเขาซึ่งเป็นเวอร์ชั่นย่อส่วนของคีริน บิดเบี้ยวด้วยความรังเกียจ “แม่ไม่น่ากลับมาเลย” เขาถ่มน้ำลาย “พวกเราสบายดีตอนที่ไม่มีแม่”
สีหน้าของคีรินเปลี่ยนไปเล็กน้อย “คีตะ พอได้แล้ว นั่นแม่ของลูกนะ”
“ไม่ใช่!” เขาตะโกน ก่อนจะหันหลังและกระทืบเท้ากลับเข้าห้องไป
คีรินหันกลับมาหาฉัน สีหน้าของเขาอ่อนลงเป็นความรักที่ลึกซึ้งและเสแสร้ง “เขาก็แค่เด็ก ไลลา เขาไม่เข้าใจ เขาแค่สับสน”
เขาพาฉันไปที่ห้องนอนของเรา ห้องนอนของฉัน อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นสมุนไพรหายากและน้ำมันเวทมนตร์ ห้องเต็มไปด้วยของเหล่านั้น—ของขวัญสำหรับ “วันกลับมา” ของฉัน เขาชี้ไปที่โต๊ะที่เต็มไปด้วยน้ำอมฤตระยิบระยับและหินเรืองแสง
“ฉันไม่เคยยอมแพ้” เขาพูด เสียงสั่นเครือด้วยอารมณ์ “ฉันเดินทางไปถึงป่าต้องห้าม ต่อสู้กับคิเมร่าเพื่อเอาดอกสุริยกานต์ที่เธอเห็นนั่นมา เห็นแผลเป็นนี่ไหม?” เขาโชว์รอยขีดข่วนยาวสีขาวบนแขน “จากกรงเล็บของมัน ทั้งหมดนี้เพื่อเธอ”
สายตาของฉันกวาดไปทั่วโต๊ะ สายตาของฉันไปหยุดอยู่ที่กล่องกำมะหยี่เล็กๆ ที่วางอยู่ท่ามกลางสมุนไพร มันเปิดอยู่ เผยให้เห็นต่างหูมูนสโตนคู่หนึ่ง มันสวยงาม และมันก็เหม็นกลิ่นหวานเลี่ยนราคาถูกของศรัณยา เขาซื้อมันมาให้หล่อน
“เอาไปทิ้งในกองไฟให้ฉันที” ฉันพูด เสียงไร้ซึ่งความอบอุ่นใดๆ
เขาดูสับสนไปชั่วครู่ก่อนที่สายตาของเขาจะตามสายตาของฉันไปยังกล่อง ความรู้สึกผิดฉายวาบผ่านใบหน้าของเขา “ไลลา นั่นมัน—”
“ฉันไม่ต้องการ” ฉันตัดบท “เอาไปให้พ้นหน้าฉัน”
เขารีบคว้ากล่องแล้วยัดใส่กระเป๋า กรามของเขาขบแน่น เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของฉัน เขาหยิบกล่องที่ใหญ่กว่าและหรูหรากว่าออกมา
“ฉันสั่งทำนี่ให้เธอ” เขาพูด เสียงกลับมานุ่มนวลอีกครั้ง “เมื่อปีที่แล้ว ฉันรู้เสมอว่าเธอจะกลับมาหาฉัน”
เขาเปิดมันออก ข้างใน สร้อยคอไพลินที่สวยงามน่าทึ่งวางอยู่บนผ้าไหมสีดำ มันถูกเรียกว่า “สัตย์จันทรา” ของขวัญตามประเพณีของอัลฟ่าที่มอบให้ลูน่า เป็นสัญลักษณ์ของความซื่อสัตย์ชั่วนิรันดร์ ไพลินส่องประกาย แต่ฉันไม่ได้มองที่หิน ฉันกำลังมองที่ความยาวของสร้อย มันสั้นเกินไปสำหรับคอของฉัน มันถูกทำขึ้นสำหรับคนที่ตัวเล็กกว่า สำหรับคนอย่างศรัณยา
“คุณเป็นคนเดียวของฉันหรือเปล่า คีริน?” ฉันถาม เสียงเบาแต่ชัดเจน
เขาดูตกใจกับคำถามที่ตรงไปตรงมา “แน่นอนสิ เธอคือคู่แท้ของฉัน อีกครึ่งหนึ่งของจิตวิญญาณของฉัน”
“ท่านอัลฟ่าครับ หล่อนเรียกหาท่านครับ หล่อนบอกว่าด่วนมาก” เสียงของนักรบในฝูง ตื่นตระหนกและก้าวก่าย แทรกเข้ามาในกระแสจิตของเรา
คีรินสะดุ้ง เขาคิดว่าฉันไม่ได้ยิน คิดว่ากระแสจิตนั้นเป็นเรื่องส่วนตัวระหว่างเขากับนักรบของเขา แต่พันธะระหว่างคู่แท้ แม้จะแตกสลายไปแล้ว ก็ยังทิ้งเสียงสะท้อนไว้ ฉันได้ยินทุกอย่าง ฉันรู้ว่าเป็นหล่อน
“ฉันต้องไปแล้ว” เขาพูด หลีกเลี่ยงสายตาฉัน “เรื่องของฝูง มีเหตุฉุกเฉินที่ชายแดน”
เขาโน้มตัวลงมาจูบฉัน แต่ฉันหันหน้าหนี ริมฝีปากของเขาสัมผัสแก้มฉัน มันไม่รู้สึกอะไรเลย
หลังจากเขาไปแล้ว ฉันหยิบสร้อยคอที่สวยงามและหลอกลวงขึ้นมา ฉันเดินผ่านบ้านที่เงียบสงบ ออกไปทางประตูหลัง และไปยังขอบป่าที่กองไฟของฝูงยังคุกรุ่นอยู่
โดยไม่ลังเล ฉันโยน “สัตย์จันทรา” ลงไปในถ่านที่ลุกโชน ฉันมองดูเปลวไฟเลียโลหะเงิน ไพลินที่สวยงามกลายเป็นสีดำจากเขม่าก่อนจะหายไปในกองเถ้าถ่าน
---
มุมมองของไลลา:
ห้องโถงใหญ่ของฝูงจันทราสีนิลเต็มไปด้วยผู้คน คีรินจัดงานเลี้ยงต้อนรับการกลับมาของฉัน เป็นงานที่หรูหราฟุ่มเฟือยเพื่อแสดงให้ทั้งฝูงเห็นว่าลูน่าตัวจริงของพวกเขากลับมาแล้ว แก้วคริสตัลกระทบกัน และอากาศก็อบอวลไปด้วยเสียงสนทนาและกลิ่นเนื้อย่างกับไวน์ราคาแพง
แต่ที่นั่งเกียรติยศข้างๆ ฉันกลับว่างเปล่า อัลฟ่าคีรินมาสาย
“เขาทุ่มเทมากเลยนะ” หมาป่าสาวจากฝูงข้างๆ ถอนหายใจ มองฉันด้วยความอิจฉา “การรอคอยถึงห้าปี...มันเป็นเรื่องราวในตำนานเลยนะ ฉันได้ยินมาว่าเขาทรมานพวกนอกคอกที่ทำร้ายเธอด้วยตัวเองเลยนะ ให้พวกมันมีชีวิตอยู่เป็นอาทิตย์ๆ”
ฉันยิ้มเล็กน้อยอย่างฝืนๆ เรื่องราวนั้นเป็นเรื่องโกหก เป็นโฆษณาชวนเชื่อที่สร้างขึ้นอย่างประณีตเพื่อวาดภาพเขาให้เป็นคู่แท้ที่โศกเศร้าและซื่อสัตย์ ความจริงคือ เขาประกาศว่าฉันตายแล้วและมีคนรักใหม่
ทันใดนั้น ความเงียบก็เข้าปกคลุมห้องโถง ประตูใหญ่เปิดออก
คีรินก้าวเข้ามา ดูสง่างามสมกับเป็นอัลฟ่าผู้ทรงพลังในชุดทางการสีดำ แต่เขาไม่ได้มาคนเดียว ข้างๆ เขาคือพ่อแม่ของฉัน ด้านหลังเขา คือศรัณยาที่จูงมือคีตะ ลูกชายของฉันอยู่
เสียงสูดหายใจดังขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งห้อง ศรัณยาสวมชุดเดรสสีขาวเรียบง่าย ก้มหน้าลง เล่นบทโอเมก้าที่อ่อนน้อมถ่อมตนและน่าสงสาร
หล่อนเดินมาข้างๆ ฉัน กลิ่นหวานๆ ของหล่อนทำให้ฉันอยากจะอาเจียน “คีตะกลัวว่าฉันจะเหงา” หล่อนกระซิบ เสียงสั่นเครือและเปราะบาง หล่อนยื่นของขวัญห่อเล็กๆ ให้ฉัน “ของขวัญต้อนรับการกลับมาค่ะ ท่านลูน่า”
แม่วางมือบนแขนฉัน จับแน่น “มีเมตตาหน่อยสิ ไลลา หล่อนดูแลคีตะมานะ แสดงให้ฝูงเห็นความสง่างามของลูก”
ความสง่างามของฉัน? พวกเขาพาตัวแทนของฉันมาที่งานเลี้ยงต้อนรับของฉันเองแล้วขอให้ฉันมีเมตตา? ความอัปยศอดสูเป็นเหมือนน้ำหนักที่กดทับฉันอยู่ แต่ฉันก็บังคับตัวเองให้รับของขวัญ “ขอบคุณนะ ศรัณยา”
คีรินเห็นความตึงเครียด จึงรีบแก้ไขความผิดพลาดมหันต์ของเขา เขาทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งต่อหน้าฉัน ทำให้เสียงกระซิบในห้องโถงเงียบลง เขายกกล่องอีกใบขึ้นมา
ข้างในเป็นสร้อยคอ “สัตย์จันทรา” อีกเส้นหนึ่ง เส้นนี้สมบูรณ์แบบ ความยาวของสร้อยพอดี ตะขอเป็นแบบที่ฉันจำได้
“ฉันให้ช่างฝีมือก็อบลินทำงานทั้งคืนเพื่อทำมันขึ้นมาใหม่” เขาประกาศ เสียงดังกังวานด้วยความจริงใจให้ทุกคนได้ยิน “เส้นแรกไม่คู่ควรกับเธอ ความรักที่ฉันมีให้เธอต้องสมบูรณ์แบบ”
ฝูงชนพากันส่งเสียงพึมพำด้วยความทึ่ง ช่างโรแมนติกอะไรอย่างนี้! ช่างทุ่มเทอะไรอย่างนี้! สร้อยคอสองเส้น! ความรักของเขายิ่งใหญ่มากจนต้องแสดงออกถึงสองครั้ง!
เขาสวมมันรอบคอฉัน โลหะเย็นเฉียบสัมผัสผิวฉัน ฉันไม่รู้สึกอะไรเลย
“ถ้ามี ‘สัตย์จันทรา’ สองเส้น” ฉันคิดกับตัวเอง “มันยังหมายถึง ‘หนึ่งเดียวคนเดียว’ อยู่หรือเปล่า?”
ต่อมา ตามธรรมเนียม ฉันยืนอยู่หน้ารูปปั้นเทพีจันทราเพื่อสวดภาวนาขอบคุณสำหรับการกลับมาของฉัน คีรินอยู่ข้างๆ ฉัน มือของเขาวางอย่างแสดงความเป็นเจ้าของบนเอวฉัน
ฉันหลับตาลง “ข้าขอขอบคุณเทพีที่นำข้ากลับมาสู่ฝูงของข้า” ฉันพูด เสียงชัดเจนและดังพอให้คนใกล้ๆ ได้ยิน จากนั้น ฉันก็เพิ่มความปรารถนาของตัวเองเข้าไป “และข้าขอภาวนาว่าภายใต้แสงจันทร์ ขอให้มีข้าเพียงคนเดียว”
ความหมายนั้นชัดเจน เสียงสูดหายใจดังมาจากข้างหลังฉัน เป็นศรัณยา
หล่อนร้องไห้โฮ ไหล่สั่นเทา แล้ววิ่งหนีออกจากห้องโถงใหญ่ เป็นการจากไปที่ dramatic มาก
คีรินแข็งทื่ออยู่ข้างๆ ฉัน ก่อนที่เขาจะทันได้ทำอะไร พ่อแม่ของฉันก็พุ่งเข้ามาหาฉัน
“ทำไมทำแบบนี้?” พ่อฉันคำราม ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ “ลูกทำให้หล่อนอับอาย! ลูกทำให้พวกเราทุกคนอับอาย!”
แม่ฉันคว้าแขนคีริน เสียงร้อนรน “ตามหล่อนไปสิ คีริน! หล่อนเปราะบางนะ! หล่อนอาจจะทำอะไรโง่ๆ ก็ได้! ไปตามหาหล่อน!”
พวกเขาทุกคนมองมาที่เขา รอคอย พ่อแม่ของฉัน อ้อนวอนให้เขาไปปลอบผู้หญิงอีกคน ส่วนฉัน ยืนนิ่งเงียบ เป็นรูปปั้นน้ำแข็ง รอคอยที่จะดูว่าเขาจะเลือกลูน่าคนไหน
---
