ELIN POV:
ฉันหันหลังกลับจากประตู หัวใจหนักอึ้งราวกับก้อนตะกั่ว และเดินไปตามทางเดินยาวที่เสียงดังก้อง ฉันต้องออกไป ต้องไปสูดอากาศที่ไม่ได้อบอวลไปด้วยกลิ่นของเขาและคำโกหกของพวกเขา
แล้วฉันก็เห็นเธอ
ลิตากำลังเดินมาทางฉัน รอยยิ้มที่อิ่มเอมและเปี่ยมด้วยชัยชนะปรากฏบนใบหน้า เธอคงแอบหนีออกมาจากงานฉลอง
“เอลิน” เธอพูด เสียงของเธอเคลือบไปด้วยความประหลาดใจจอมปลอม “มาทำลับๆ ล่อๆ อะไรอยู่แถวนี้ มาเพื่อทำลายคืนพิเศษของลูกชายฉันเหรอ”
เสียงหัวเราะที่ไร้ความขบขันหลุดออกมาจากริมฝีปากของฉัน “คืนพิเศษของลูกชายเธอเหรอ ไม่ยักรู้ว่าพวกไร้ฝูงมีพิธีแบบนี้ด้วย”
ดวงตาของเธอหรี่ลง หน้ากากแห่งความอ่อนหวานหลุดออก เผยให้เห็นพิษสงที่ซ่อนอยู่ข้างใต้ “ธามรักเขา เขารักฉัน เขายังให้ฉันย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านอัลฟ่าเลย เขาบอกว่ากลิ่นของฉันทำให้เขาสงบ” เธอขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว เสียงของเธอเบาลงเป็นเสียงกระซิบที่รู้กันสองคน “จริงๆ แล้ว เขากำลังจะทำให้มันเป็นทางการ”
ท้องของฉันบิดเกร็ง “เธอพูดเรื่องอะไร”
“เขากำลังจะตั้งชื่อให้ลูกชายฉันอย่างถูกต้อง ให้มีที่ยืนในฝูงนี้ และการจะทำอย่างนั้นได้” เธอลิ้มรสคำพูดนั้น “เขาจะต้องปฏิเสธเธออย่างเป็นทางการ แล้วเขาจะทำพิธีผูกพันกับฉัน ฉันจะได้เป็นลูน่าของเขา”
คำพูดเหล่านั้นเป็นเหมือนหมัดที่ชกเข้าเต็มแรง สายใย สายสัมพันธ์อันศักดิ์สิทธิ์ระหว่างธามกับฉัน รู้สึกเหมือนกำลังถูกดึงจนใกล้จะขาด ความเจ็บปวดนั้นรุนแรงมากจนฉันเซ ต้องคว้ากำแพงไว้เพื่อพยุงตัว การปฏิเสธคู่แท้ที่ถูกลิขิตมาก็เหมือนกับการถ่มน้ำลายรดหน้าเทพีจันทรา
ตอนนั้นเองที่ฉันเห็นธามเลี้ยวโค้งมาจากสุดทางเดิน
ลิตาก็เห็นเขาเช่นกัน ท่าทีทั้งหมดของเธอเปลี่ยนไปในทันที ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยวเป็นหน้ากากแห่งความหวาดกลัว
“อ๊า!” เธอกรีดร้อง เสียงแหลมเสียดแทงหูราวกับเล่นละคร เธอสะดุดถอยหลัง ใช้เล็บข่วนแขนตัวเองจนเลือดออก “ได้โปรด เอลิน อย่า!” เธอร้องไห้ฟูมฟาย ล้มลงไปกองกับพื้น
เธอมองขึ้นมาที่ฉัน น้ำตาไหลอาบแก้ม “ฉันขอโทษ! ฉันขอโทษที่ทำให้ธามมีความสุข! ได้โปรด อย่าทำร้ายฉันเลย!”
ธามมาถึงในพริบตา ความเร็วของอัลฟ่าของเขาพร่าเลือน เขาไม่แม้แต่จะมองฉัน เขาตรงไปที่ลิตาทันที ช้อนเธอขึ้นมาในอ้อมแขน
“เธอทำอะไรลงไป” เขาคำราม ดวงตาสีทองของเขาลุกโชนด้วยความเดือดดาล สายตาของเขาจับจ้องมาที่ฉัน
เขาไม่จำเป็นต้องพูดคำนั้นออกมา ฉันรู้สึกได้ว่ามันกระแทกเข้ามาในตัวฉัน เป็นคลื่นพลังที่บริสุทธิ์และไม่อาจต้านทานได้ คำสั่งอัลฟ่า
“กลับบ้านไปซะ เลิกทำตัวน่าอับอายที่นี่ได้แล้ว”
คำสั่งนั้นเด็ดขาด มันข้ามผ่านความคิด ความตั้งใจของฉัน และเข้าควบคุมร่างกายของฉัน กล้ามเนื้อทุกมัดกรีดร้องประท้วง ปลายประสาททุกเส้นแผดเผาด้วยความพยายามที่จะต่อต้าน แต่เท้าของฉันก็เริ่มหันไปแล้ว บังคับให้ฉันต้องเชื่อฟัง นี่คือการบิดเบือนอำนาจของอัลฟ่า เครื่องมือที่ควรใช้เพื่อปกป้องฝูงกลับถูกนำมาใช้เพื่อควบคุมคู่แท้ของตัวเอง ความเจ็บปวดนั้นมหาศาล ราวกับว่ากระดูกของฉันเองกำลังทำสงครามกับผิวหนังของฉัน
“เขาคือคู่แท้ของเธอนะ” หมาป่าในตัวฉันครางอย่างสับสนและเจ็บปวด
ฉันกัดฟันแน่น เค้นคำพูดออกมาผ่านแรงกดดันมหาศาลจากคำสั่งของเขา “ลืมไปแล้วเหรอ ธาม ฉันคือคู่แท้ของนาย”
“อย่าไร้เหตุผลสิ เอลิน” เขาพูด เสียงของเขาเย็นชาขณะที่ประคองลิตาไว้อย่างปกป้อง “กลับบ้านไปได้แล้ว”
หัวใจของฉันแตกสลายเป็นล้านชิ้น ฉันมองไปที่เขา ที่ผู้ชายที่ฉันเคยคิดว่าเป็นโชคชะตาของฉัน และความสงบเยือกเย็นก็แผ่ซ่านเข้ามา
“ฉันให้นายแล้วนะ โอกาสน่ะ ธาม” ฉันกระซิบ คำพูดนั้นเลือนหายไปในห้องโถงที่กว้างใหญ่
แล้วฉันก็หันหลังให้เขา พลังจากคำสั่งของเขายังคงเต้นตุบๆ อยู่ในตัวฉัน ทำให้แต่ละก้าวที่เดินจากไปเป็นความทรมานรูปแบบใหม่
ELIN POV:
ฉันเดินโซซัดโซเซกลับเข้าไปในบ้านอัลฟ่า สถานที่ที่ฉันเคยเรียกว่าบ้าน อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นของเขา กลิ่นสนและพายุฝน แต่ตอนนี้มันแปดเปื้อนไปแล้ว ผสมกับกลิ่นหวานเลี่ยนของลิตาและน้ำนมของลูกเธอ มันทำให้ท้องไส้ของฉันปั่นป่วน
ฉันทนไม่ไหว
ด้วยพลังเฮือกสุดท้ายที่สิ้นหวัง ฉันเริ่มเก็บกวาดห้อง เสื้อผ้าของเขา หนังสือของเขา อะไรก็ตามที่มีกลิ่นของเขา ฉันคว้ามันมาทีละกำมือ แล้วโยนออกไปนอกประตูหน้าบ้าน บนสนามหญ้าที่ตกแต่งอย่างสวยงาม ฉันไม่สนว่าใครจะเห็น
ขณะที่ฉันโยนเสื้อแจ็กเก็ตหนังตัวโปรดของเขาลงบนกองที่สูงขึ้นเรื่อยๆ รถเก๋งสีดำเงาวับคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาในถนนรถแล่น
ธาม
เขาลงจากรถ เดินอ้อมไปทางฝั่งผู้โดยสาร และเปิดประตูให้ลิตาด้วยความอ่อนโยนที่ทำให้ฉันจุกในลำคอ เขาอุ้มลูกหมาป่าที่กำลังหลับอยู่จากอ้อมแขนของเธออย่างระมัดระวัง ท่าทางของเขาอ่อนโยนและชำนาญ
“เธอพักได้แล้วนะ” ฉันได้ยินเขาพึมพำกับเธอ “นี่คือบ้านของเธอ”
นักรบสูงวัยคนหนึ่ง หนึ่งในผู้อาวุโสที่น่าเคารพของฝูง กำลังเดินผ่าน เขาเห็นภาพนั้นและรอยยิ้มกว้างก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า เขาเดินเข้าไปหาพวกเขา ก้มศีรษะลงเล็กน้อย
“อนาคตลูน่า” หมาป่าเฒ่าพูด เสียงของเขาเต็มไปด้วยความอบอุ่นอย่างแท้จริงขณะที่มองไปที่ลิตา “ขอแสดงความยินดีด้วยที่มอบทายาทที่แข็งแกร่งให้กับอัลฟ่าของเรา”
เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ นี่แหละ นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้น คำโกหกที่พูดซ้ำๆ บ่อยพอจะกลายเป็นความจริง
ธามไม่ได้แก้ต่างให้ฉัน เขาไม่แม้แต่จะสะดุ้ง แต่เขากลับโอบแขนรอบไหล่ของลิตา ดึงเธอเข้ามาใกล้ขึ้น และเพียงแค่พยักหน้า เขายอมรับตำแหน่งนั้นให้เธอ เขายอมรับคำโกหก
ในสายตาของฝูงเขา ฉันได้จากไปแล้ว
ในที่สุดเขาก็สังเกตเห็นฉัน ยืนอยู่ตรงประตูท่ามกลางความโกลาหลที่ฉันสร้างขึ้น เขาขมวดคิ้ว ความรำคาญใจฉายวาบในดวงตาของเขา
“เอลิน” เขาพูด เสียงของเขาเคร่งขรึม เขาเดินมาทางฉัน ทิ้งลิตาไว้ข้างรถ “ฉันเป็นห่วง ทำไมเธอไม่รอฉันล่ะ”
“ทำไมนายไม่บอกความจริงกับเขาล่ะ” ฉันถาม เสียงของฉันเรียบเฉย ไร้อารมณ์ “ทำไมนายปล่อยให้เขาเรียกเธอว่าลูน่าของนาย”
“มันก็แค่ตำแหน่งน่า เอลิน อย่าสร้างเรื่องเลย” เขาพูดอย่างไม่ใส่ใจ ความอดทนของเขาเริ่มจะหมดลงอย่างเห็นได้ชัด
ลูกหมาป่าในอ้อมแขนของเขาเริ่มงอแง ร้องออกมาเบาๆ ความสนใจของธามกลับไปที่มันทันที
“เห็นไหม ลูกหมาป่าอารมณ์ไม่ดี” เขาพูด น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นเด็ดขาด “ลิตากับลูกจะอยู่ที่นี่นับจากนี้ไป ถ้าเธอรับไม่ได้ เธอก็ย้ายไปอยู่ที่พักของพวกโอเมก้าได้เลย”
ที่พักของพวกโอเมก้า เขาจะส่งคู่แท้ที่กำลังตั้งท้องของเขาไปอยู่กับสมาชิกระดับต่ำสุดของฝูง
ประกายความหวังสุดท้ายในตัวฉันดับวูบลง
