คู่แท้ของฉัน อัลฟ่าธาม กำลังจัดพิธีตั้งชื่ออันศักดิ์สิทธิ์ให้ทายาทของเขา

ปัญหามีอยู่เรื่องเดียว...

เขากำลังฉลองให้กับลูกที่เกิดกับลิตา หมาป่าไร้ฝูงที่เขาพาเข้ามาในฝูงของเรา

ส่วนฉัน คู่แท้ตัวจริงของเขาที่กำลังตั้งท้องทายาทของเขาได้สี่เดือน กลับเป็นคนเดียวที่ไม่ได้รับเชิญ

เมื่อฉันไปเผชิญหน้ากับเธอ เธอกลับใช้เล็บข่วนแขนตัวเองจนเลือดออก แล้วกรีดร้องว่าฉันทำร้ายเธอ

ธามเห็นการแสดงของเธอก็ไม่แม้แต่จะมองฉัน เขาคำรามลั่น ใช้คำสั่งอัลฟ่าบีบบังคับให้ฉันจากไป พลังแห่งสายใยผูกพันของเราถูกบิดเบือนให้กลายเป็นอาวุธที่หันกลับมาทำร้ายฉันเอง

ต่อมา เธอทำร้ายฉันจริงๆ จนฉันล้มลง ขณะที่เลือดเริ่มซึมออกมาจากชุดของฉัน คุกคามชีวิตลูกของเรา เธอกลับเหวี่ยงลูกของตัวเองลงบนพรมแล้วกรีดร้องว่าฉันพยายามจะฆ่าลูกของเธอ

ธามพุ่งเข้ามา เขาเห็นฉันจมกองเลือดอยู่บนพื้น แต่เขากลับไม่ลังเลเลยสักนิด เขาช้อนลูกของลิตาที่กำลังร้องลั่นขึ้นมาในอ้อมแขน แล้ววิ่งออกไปตามหมอทันที ทิ้งให้ฉันกับทายาทที่แท้จริงของเขานอนรอความตาย

แต่ขณะที่ฉันนอนอยู่ตรงนั้น เสียงของแม่ก็ดังขึ้นในหัวผ่านกระแสจิตของเรา คนของครอบครัวกำลังรอฉันอยู่นอกเขตแดนแล้ว

เขากำลังจะได้รู้ว่าโอเมก้าที่เขาเขี่ยทิ้ง แท้จริงแล้วคือเจ้าหญิงของฝูงที่ทรงพลังที่สุดในโลก

บทที่ 1

ELIN POV:

ปลายนิ้วของฉันสั่นเทาขณะที่ถือโทรศัพท์เย็นเฉียบแนบหู มันเป็นแค่อุปกรณ์ไร้ค่าของพวกมนุษย์ การสนทนาที่แท้จริงกำลังเกิดขึ้นในใจของฉัน เป็นเส้นใยความคิดที่เงียบงันและสั่นไหว เชื่อมโยงฉันกับแม่ที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยกิโลเมตร

“เอลินจะทำแล้วค่ะแม่ เอลินจะทิ้งเขา” ความคิดนั้นเป็นเพียงเสียงกระซิบอันเจ็บปวดในพื้นที่อันกว้างใหญ่ของกระแสจิตของเรา กระแสจิต ของขวัญจากเทพีจันทรา ควรจะเป็นแหล่งของความอบอุ่นใจ เป็นหนทางให้สมาชิกในฝูงรู้สึกเชื่อมถึงกัน แต่คืนนี้ มันกลับให้ความรู้สึกเหมือนเป็นเส้นชีวิตที่ฉันกำลังจะตัดให้ขาด

แม่ของฉัน ลูน่าศิรินภาแห่งฝูงจันทรานิรันดร์ ตอบกลับมาทันที เสียงในใจของท่านเป็นเหมือนยาหม่องที่ช่วยปลอบประโลมจิตใจ เปี่ยมไปด้วยพลังแห่งแสงจันทร์และอำนาจโบราณ “ถึงเวลาแล้วล่ะลูกรัก แม่เป็นห่วงแทบแย่ เด็กคนนั้น ธาม...ความทะเยอทะยานของเขามันเหม็นเน่ายิ่งกว่าอาณาเขตของฝูงเขาเสียอีก ฝูงศิลาโลหิตน่ะสร้างขึ้นบนรากฐานที่ไม่มั่นคง”

“เอลินรู้ค่ะ” ฉันส่งกระแสจิตกลับไป ความโล่งใจระลอกใหญ่ซัดสาดเข้ามา ฉันกลัวมาตลอดว่าท่านจะผิดหวัง “เอลินแค่...อยากจะเชื่อว่าเขาคือคนนั้น ของขวัญจากเทพี”

“เทพีประทานทางเลือกให้เรานะเอลิน ไม่ใช่โซ่ตรวน เรารอหนูอยู่ ทั้งฝูงกำลังรออยู่”

ฉันตัดกระแสจิต ความเงียบงันที่เกิดขึ้นในหัวอย่างกะทันหันให้ความรู้สึกทั้งว่างเปล่าและเป็นอิสระ ฉันพิงซุ้มประตูหินเย็นเฉียบของห้องโถงใหญ่ ความเย็นยะเยือกซึมผ่านชุดบางๆ ของฉัน จากตรงนี้ ที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด ฉันมองเห็นทุกอย่าง

คู่แท้ของฉัน อัลฟ่าของฉัน ธาม ยืนอยู่กลางห้อง

เขากำลังอุ้มทารก ลูกหมาป่าอายุยังไม่ถึงเดือน ห่อหุ้มด้วยผ้าขนสัตว์สำหรับพิธีกรรมของฝูงศิลาโลหิต และข้างๆ เขา คือลิตาที่กำลังยิ้มแย้มราวกับว่าเธอเป็นราชินีของโลกใบนี้

หมาป่าสาวไร้ฝูงที่เขาพาเข้ามาในอาณาเขตของเราเมื่อปีที่แล้ว

สมาชิกในฝูงกำลังโห่ร้องยินดี พวกเขายกแก้วขึ้นให้กับธาม ให้กับลูกหมาป่า และให้กับลิตา มันคือพิธีตั้งชื่อ หนึ่งในพิธีกรรมที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดของฝูง การเฉลิมฉลองเพื่อทายาทของอัลฟ่า

และฉัน คู่แท้ที่ถูกลิขิตมาของเขา ผู้กำลังตั้งท้องทายาทตัวจริงของเขาได้สี่เดือน กลับเป็นคนเดียวที่ไม่ได้รับเชิญ ทั้งฝูงรู้ดี ความคิดที่พวกเขามีร่วมกันเป็นเหมือนเสียงฮัมเบาๆ แห่งความตื่นเต้นที่ฉันสัมผัสได้ที่ขอบประสาทสัมผัส แต่พวกเขาทุกคนกลับร่วมมือกันปิดบังเรื่องนี้จากฉัน

ความทรงจำอันขมขื่นผุดขึ้นมา วันที่ฉันพบธามที่คณะวิจิตรศิลป์ เขาเป็นเหมือนพลังแห่งธรรมชาติ อัลฟ่าที่ความทะเยอทะยานลุกโชนดั่งไฟป่า กลิ่นของเขาปะทะเข้ากับฉันเป็นอย่างแรก กลิ่นที่ผสมปนเปกันจนน่าเวียนหัวของต้นสนหลังพายุฝนและกลิ่นดินเข้มๆ ชุ่มชื้น มันเป็นกลิ่นที่จิตวิญญาณของฉันจดจำได้ในทันที หัวใจของฉันเต้นรัวอยู่ในอกเหมือนจังหวะกลองที่บ้าคลั่ง และเสียงคำรามอย่างดุร้ายและหวงแหนก็ดังก้องอยู่ในส่วนลึกที่สุดของตัวตนฉัน

“ของข้า!” หมาป่าในตัวฉันกรีดร้อง

เขาก็รู้สึกเช่นกัน ดวงตาของเขา สีทองหลอมเหลว ล็อกเข้ากับดวงตาของฉัน และชั่วขณะหนึ่ง โลกทั้งใบก็เลือนหายไป เทพีจันทราได้ประทานพรให้เรา

หรือฉันแค่คิดไปเอง

ตอนนี้ การที่ได้เห็นเขากับผู้หญิงคนอื่นและลูกของเธอ ความทรงจำนั้นกลับรู้สึกเหมือนเป็นเรื่องตลกที่โหดร้าย

ความรู้สึกไม่สบายใจระลอกหนึ่งสั่นไหวผ่านกระแสจิตจากเบต้าของธาม รองหัวหน้าฝูงของเขา ฉันสามารถดักฟังช่องสาธารณะได้ถ้าฉันตั้งใจ

“ท่านอัลฟ่า เธอยังเป็นคู่แท้ของท่าน การทำเช่นนี้...” ความคิดของเบต้าเต็มไปด้วยความกังวล

ธามไม่แม้แต่จะหันไปมอง เสียงในใจของเขาเองนั้นเฉียบคมและเย็นชา “พักหลังนี้เธอทำตัวเป็นศัตรูกับลิตา มันก็แค่พิธี ไม่จำเป็นต้องให้เธอรู้”

“แล้วถ้าเธอรู้ล่ะครับ”

คำตอบที่ได้กลับมานั้นเฉียบแหลมและโหดร้าย เหมือนเศษน้ำแข็งที่แทงทะลุสายใยที่ยังคงเชื่อมโยงเราอยู่ “เราจะปิดบังให้นานที่สุด ถ้าถึงที่สุดแล้ว ฉันก็จะปฏิเสธเธออย่างเป็นทางการซะ”

ฉันเผลอสูดหายใจเข้าลึก เอามือปิดปากตัวเอง ปฏิเสธฉันงั้นเหรอ เขาจะตัดสายใยศักดิ์สิทธิ์ที่เทพีประทานให้เราด้วยพระองค์เองงั้นเหรอ เพื่อพวกนั้นน่ะนะ

สมาชิกในฝูงที่อยู่รอบๆ ลิตากำลังประจบประแจงเธอ “อัลฟ่าของเราช่างเมตตา รับหมาป่าไร้ฝูงที่น่าสงสารกับลูกกำพร้าของเธอเข้ามา” หมาป่าสาวตัวหนึ่งพูดอย่างอ่อนหวาน

อีกคนหัวเราะ “ไม่ต้องห่วงเรื่องเอลินหรอกน่า ถึงเธอจะรู้แล้วจะไปไหนได้ล่ะ โอเมก้าท้องแก่จะเอาชีวิตรอดได้ยังไงถ้าไม่มีอัลฟ่าคอยคุ้มครอง เธอไม่มีวันทิ้งเขาไปหรอก”

ความตั้งใจอันแน่วแน่และเย็นชาได้ก่อตัวขึ้นในอกของฉัน เปลี่ยนความใจสลายให้กลายเป็นอย่างอื่น บางสิ่งที่แข็งแกร่งกว่า

พวกเขาทุกคนกำลังจะได้รู้ว่าพวกเขาคิดผิดมหันต์แค่ไหน

ELIN POV:

ฉันหันหลังกลับจากประตู หัวใจหนักอึ้งราวกับก้อนตะกั่ว และเดินไปตามทางเดินยาวที่เสียงดังก้อง ฉันต้องออกไป ต้องไปสูดอากาศที่ไม่ได้อบอวลไปด้วยกลิ่นของเขาและคำโกหกของพวกเขา

แล้วฉันก็เห็นเธอ

ลิตากำลังเดินมาทางฉัน รอยยิ้มที่อิ่มเอมและเปี่ยมด้วยชัยชนะปรากฏบนใบหน้า เธอคงแอบหนีออกมาจากงานฉลอง

“เอลิน” เธอพูด เสียงของเธอเคลือบไปด้วยความประหลาดใจจอมปลอม “มาทำลับๆ ล่อๆ อะไรอยู่แถวนี้ มาเพื่อทำลายคืนพิเศษของลูกชายฉันเหรอ”

เสียงหัวเราะที่ไร้ความขบขันหลุดออกมาจากริมฝีปากของฉัน “คืนพิเศษของลูกชายเธอเหรอ ไม่ยักรู้ว่าพวกไร้ฝูงมีพิธีแบบนี้ด้วย”

ดวงตาของเธอหรี่ลง หน้ากากแห่งความอ่อนหวานหลุดออก เผยให้เห็นพิษสงที่ซ่อนอยู่ข้างใต้ “ธามรักเขา เขารักฉัน เขายังให้ฉันย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านอัลฟ่าเลย เขาบอกว่ากลิ่นของฉันทำให้เขาสงบ” เธอขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว เสียงของเธอเบาลงเป็นเสียงกระซิบที่รู้กันสองคน “จริงๆ แล้ว เขากำลังจะทำให้มันเป็นทางการ”

ท้องของฉันบิดเกร็ง “เธอพูดเรื่องอะไร”

“เขากำลังจะตั้งชื่อให้ลูกชายฉันอย่างถูกต้อง ให้มีที่ยืนในฝูงนี้ และการจะทำอย่างนั้นได้” เธอลิ้มรสคำพูดนั้น “เขาจะต้องปฏิเสธเธออย่างเป็นทางการ แล้วเขาจะทำพิธีผูกพันกับฉัน ฉันจะได้เป็นลูน่าของเขา”

คำพูดเหล่านั้นเป็นเหมือนหมัดที่ชกเข้าเต็มแรง สายใย สายสัมพันธ์อันศักดิ์สิทธิ์ระหว่างธามกับฉัน รู้สึกเหมือนกำลังถูกดึงจนใกล้จะขาด ความเจ็บปวดนั้นรุนแรงมากจนฉันเซ ต้องคว้ากำแพงไว้เพื่อพยุงตัว การปฏิเสธคู่แท้ที่ถูกลิขิตมาก็เหมือนกับการถ่มน้ำลายรดหน้าเทพีจันทรา

ตอนนั้นเองที่ฉันเห็นธามเลี้ยวโค้งมาจากสุดทางเดิน

ลิตาก็เห็นเขาเช่นกัน ท่าทีทั้งหมดของเธอเปลี่ยนไปในทันที ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยวเป็นหน้ากากแห่งความหวาดกลัว

“อ๊า!” เธอกรีดร้อง เสียงแหลมเสียดแทงหูราวกับเล่นละคร เธอสะดุดถอยหลัง ใช้เล็บข่วนแขนตัวเองจนเลือดออก “ได้โปรด เอลิน อย่า!” เธอร้องไห้ฟูมฟาย ล้มลงไปกองกับพื้น

เธอมองขึ้นมาที่ฉัน น้ำตาไหลอาบแก้ม “ฉันขอโทษ! ฉันขอโทษที่ทำให้ธามมีความสุข! ได้โปรด อย่าทำร้ายฉันเลย!”

ธามมาถึงในพริบตา ความเร็วของอัลฟ่าของเขาพร่าเลือน เขาไม่แม้แต่จะมองฉัน เขาตรงไปที่ลิตาทันที ช้อนเธอขึ้นมาในอ้อมแขน

“เธอทำอะไรลงไป” เขาคำราม ดวงตาสีทองของเขาลุกโชนด้วยความเดือดดาล สายตาของเขาจับจ้องมาที่ฉัน

เขาไม่จำเป็นต้องพูดคำนั้นออกมา ฉันรู้สึกได้ว่ามันกระแทกเข้ามาในตัวฉัน เป็นคลื่นพลังที่บริสุทธิ์และไม่อาจต้านทานได้ คำสั่งอัลฟ่า

“กลับบ้านไปซะ เลิกทำตัวน่าอับอายที่นี่ได้แล้ว”

คำสั่งนั้นเด็ดขาด มันข้ามผ่านความคิด ความตั้งใจของฉัน และเข้าควบคุมร่างกายของฉัน กล้ามเนื้อทุกมัดกรีดร้องประท้วง ปลายประสาททุกเส้นแผดเผาด้วยความพยายามที่จะต่อต้าน แต่เท้าของฉันก็เริ่มหันไปแล้ว บังคับให้ฉันต้องเชื่อฟัง นี่คือการบิดเบือนอำนาจของอัลฟ่า เครื่องมือที่ควรใช้เพื่อปกป้องฝูงกลับถูกนำมาใช้เพื่อควบคุมคู่แท้ของตัวเอง ความเจ็บปวดนั้นมหาศาล ราวกับว่ากระดูกของฉันเองกำลังทำสงครามกับผิวหนังของฉัน

“เขาคือคู่แท้ของเธอนะ” หมาป่าในตัวฉันครางอย่างสับสนและเจ็บปวด

ฉันกัดฟันแน่น เค้นคำพูดออกมาผ่านแรงกดดันมหาศาลจากคำสั่งของเขา “ลืมไปแล้วเหรอ ธาม ฉันคือคู่แท้ของนาย”

“อย่าไร้เหตุผลสิ เอลิน” เขาพูด เสียงของเขาเย็นชาขณะที่ประคองลิตาไว้อย่างปกป้อง “กลับบ้านไปได้แล้ว”

หัวใจของฉันแตกสลายเป็นล้านชิ้น ฉันมองไปที่เขา ที่ผู้ชายที่ฉันเคยคิดว่าเป็นโชคชะตาของฉัน และความสงบเยือกเย็นก็แผ่ซ่านเข้ามา

“ฉันให้นายแล้วนะ โอกาสน่ะ ธาม” ฉันกระซิบ คำพูดนั้นเลือนหายไปในห้องโถงที่กว้างใหญ่

แล้วฉันก็หันหลังให้เขา พลังจากคำสั่งของเขายังคงเต้นตุบๆ อยู่ในตัวฉัน ทำให้แต่ละก้าวที่เดินจากไปเป็นความทรมานรูปแบบใหม่

ELIN POV:

ฉันเดินโซซัดโซเซกลับเข้าไปในบ้านอัลฟ่า สถานที่ที่ฉันเคยเรียกว่าบ้าน อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นของเขา กลิ่นสนและพายุฝน แต่ตอนนี้มันแปดเปื้อนไปแล้ว ผสมกับกลิ่นหวานเลี่ยนของลิตาและน้ำนมของลูกเธอ มันทำให้ท้องไส้ของฉันปั่นป่วน

ฉันทนไม่ไหว

ด้วยพลังเฮือกสุดท้ายที่สิ้นหวัง ฉันเริ่มเก็บกวาดห้อง เสื้อผ้าของเขา หนังสือของเขา อะไรก็ตามที่มีกลิ่นของเขา ฉันคว้ามันมาทีละกำมือ แล้วโยนออกไปนอกประตูหน้าบ้าน บนสนามหญ้าที่ตกแต่งอย่างสวยงาม ฉันไม่สนว่าใครจะเห็น

ขณะที่ฉันโยนเสื้อแจ็กเก็ตหนังตัวโปรดของเขาลงบนกองที่สูงขึ้นเรื่อยๆ รถเก๋งสีดำเงาวับคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาในถนนรถแล่น

ธาม

เขาลงจากรถ เดินอ้อมไปทางฝั่งผู้โดยสาร และเปิดประตูให้ลิตาด้วยความอ่อนโยนที่ทำให้ฉันจุกในลำคอ เขาอุ้มลูกหมาป่าที่กำลังหลับอยู่จากอ้อมแขนของเธออย่างระมัดระวัง ท่าทางของเขาอ่อนโยนและชำนาญ

“เธอพักได้แล้วนะ” ฉันได้ยินเขาพึมพำกับเธอ “นี่คือบ้านของเธอ”

นักรบสูงวัยคนหนึ่ง หนึ่งในผู้อาวุโสที่น่าเคารพของฝูง กำลังเดินผ่าน เขาเห็นภาพนั้นและรอยยิ้มกว้างก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า เขาเดินเข้าไปหาพวกเขา ก้มศีรษะลงเล็กน้อย

“อนาคตลูน่า” หมาป่าเฒ่าพูด เสียงของเขาเต็มไปด้วยความอบอุ่นอย่างแท้จริงขณะที่มองไปที่ลิตา “ขอแสดงความยินดีด้วยที่มอบทายาทที่แข็งแกร่งให้กับอัลฟ่าของเรา”

เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ นี่แหละ นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้น คำโกหกที่พูดซ้ำๆ บ่อยพอจะกลายเป็นความจริง

ธามไม่ได้แก้ต่างให้ฉัน เขาไม่แม้แต่จะสะดุ้ง แต่เขากลับโอบแขนรอบไหล่ของลิตา ดึงเธอเข้ามาใกล้ขึ้น และเพียงแค่พยักหน้า เขายอมรับตำแหน่งนั้นให้เธอ เขายอมรับคำโกหก

ในสายตาของฝูงเขา ฉันได้จากไปแล้ว

ในที่สุดเขาก็สังเกตเห็นฉัน ยืนอยู่ตรงประตูท่ามกลางความโกลาหลที่ฉันสร้างขึ้น เขาขมวดคิ้ว ความรำคาญใจฉายวาบในดวงตาของเขา

“เอลิน” เขาพูด เสียงของเขาเคร่งขรึม เขาเดินมาทางฉัน ทิ้งลิตาไว้ข้างรถ “ฉันเป็นห่วง ทำไมเธอไม่รอฉันล่ะ”

“ทำไมนายไม่บอกความจริงกับเขาล่ะ” ฉันถาม เสียงของฉันเรียบเฉย ไร้อารมณ์ “ทำไมนายปล่อยให้เขาเรียกเธอว่าลูน่าของนาย”

“มันก็แค่ตำแหน่งน่า เอลิน อย่าสร้างเรื่องเลย” เขาพูดอย่างไม่ใส่ใจ ความอดทนของเขาเริ่มจะหมดลงอย่างเห็นได้ชัด

ลูกหมาป่าในอ้อมแขนของเขาเริ่มงอแง ร้องออกมาเบาๆ ความสนใจของธามกลับไปที่มันทันที

“เห็นไหม ลูกหมาป่าอารมณ์ไม่ดี” เขาพูด น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นเด็ดขาด “ลิตากับลูกจะอยู่ที่นี่นับจากนี้ไป ถ้าเธอรับไม่ได้ เธอก็ย้ายไปอยู่ที่พักของพวกโอเมก้าได้เลย”

ที่พักของพวกโอเมก้า เขาจะส่งคู่แท้ที่กำลังตั้งท้องของเขาไปอยู่กับสมาชิกระดับต่ำสุดของฝูง

ประกายความหวังสุดท้ายในตัวฉันดับวูบลง