“ถึงจะอุ๊ตุ๊ปานหมูน้อยและขี้แยมากไปหน่อย
แต่หนูก็รอคอยพี่มาตลอดนะคะ”
บทนำ อุ้ยอ้าย
“แม่ขา น้องอ้ายไปก่อนนะคะ คุณพ่อล่ะคะ คุณพ่ออยู่ไหน”
เสียงเรียกร่าเริงชัดแจ๋วพร้อมเสียงฝีเท้าที่วิ่งลงบันไดบ้านมาอย่างไม่ดังมากนักนั้น ทำให้อาทิตยาต้องเดินออกมาจากห้องอาหารเพื่อมาตอบคำถามของคนที่น่าจะตื่นเต้นมากอยู่พอสมควรกับการฝึกงานวันแรกในวันนี้
“คุณพ่อออกไปแล้วลูก”
วันนี้ขุนพลไม่ได้รอรับประทานอาหารเช้ากับครอบครัวเนื่องจากต้องรีบออกไปเตรียมประชุมงานสำคัญ และคำตอบนั้นก็ทำเอาคนที่อยากเจอพ่อก่อนใครหน้าหงอย
“งื้อ...คุณพ่อชอบหนีออกไปก่อนอีกแล้ว ไม่ยอมรอน้องเลย”
“คุณพ่อมีประชุมเช้าเลยรีบออกไป อ้ายอย่างอแงสิลูกไม่ใช่เด็กแล้ว” สาวอวบขวัญใจพี่คิงดุลูกสาวคนสวยที่ยังคงทำตัวเป็นเด็กเสมอไม่จริงจังนัก
“ก็อ้ายอยากได้กำลังใจจากคุณพ่อก่อนนี่คะ ฝึกงานวันแรกอ้ายตื่นเต้น”
“ค่อยไลน์หาคุณพ่อก็ได้จ้ะ เดี๋ยวคุณพ่อว่างแล้วก็ตอบเองนั่นแหละลูก”
ขนิษฐา สุธีรากรโชติช่วง หรืออุ้ยอ้ายพยักหน้ารับแบบหงอยๆ แต่ก็ไม่ต่อล้อต่อเถียงกับแม่อีก อาทิตยาเห็นดังนั้นเลยเดินมาจูงมือพาลูกสาวไปกินข้าวเช้าด้วยกัน โดยที่ตอนนี้ในห้องอาหารของบ้านก็มีคุณปู่คุณย่าของอุ้ยอ้ายลงมานั่งประจำที่เก้าอี้ของตนแล้ว
ครอบครัวสุธีรากรโชติช่วงใช้เวลารับประทานอาหารเช้าร่วมกันไม่ถึงครึ่งชั่วโมง จากนั้นต่างคนก็ต่างแยกย้ายไปทำภารกิจยามเช้าของตน ขนิษฐาก็เดินกอดแขนแม่พากันออกมาหน้าบ้าน
“วันนี้ฝึกงานวันแรก แม่ว่าน้องอ้ายจะทำได้ไหมคะ”
ถามอย่างไม่ค่อยมั่นใจในตัวเองนัก ความจริงแล้วขนิษฐาไม่ได้กลัว แค่อยากได้กำลังใจจากคนที่รักก็เท่านั้นเอง
“ทำได้สิลูก อุ้ยอ้ายเก่งอยู่แล้ว สู้ๆ แม่เป็นกำลังใจให้”
“ขอบคุณค่ะ” ขนิษฐายิ้มแฉ่งเมื่อได้ฟังคำพูดเชิงบวกแบบนั้น
และในระหว่างที่สองแม่ลูกกำลังสนทนากัน ก็มีรถเบนซ์ป้ายแดงขับเข้ามาจอดหน้าประตูบ้านด้านใน ก่อนที่ร่างสูงของคนหน้าเรียวท่าทางอารมณ์ดีจะก้าวลงมาจากรถพร้อมกับถอดแว่นกันแดดออก มาดอย่างกับพระเอกยุคเก้าศูนย์ดูคลาสสิกสุดๆ
“ได้ข่าวว่ามีคนฝึกงานวันแรก ต้องการรถรับส่งอะเปล่า”
“ลุงเล็ก!” ขนิษฐาร้องเรียกอย่างดีใจ ก่อนจะวิ่งหน้าตั้งไปกระโดดกอดเหมือนเมื่อตอนเด็กๆ เล่นเอาคนมาใหม่ไม่ทันตั้งตัวเกือบหงายหลัง
“เฮ้ย! มันไม่ใช่หมูน้อยแล้วนะ มันเป็นแม่หมูแล้ว ตัวเบ้อเริ่ม!” วรฤทธิ์บ่นเสียงดุ
ส่วนขนิษฐาที่รู้ว่าลุงเล็กก็ปากร้ายไปอย่างนั้นแต่อันที่จริงแล้วใจดีสุดๆ กลับยิ้มแฉ่ง ไม่เกรงกลัว
“ฮี่ๆ อาเล็กมารับน้องเหรอคะ ขอบคุณที่สุดเลยค่า อ้ายกำลังต้องการกำลังใจพอดี คุณพ่อทิ้งอ้าย” คนขี้ฟ้องเอ่ยเสียงละห้อยฟังแล้วน่าสงสารเชียว
“ปล่อยพ่อเขาไปเครียดคนเดียวเถอะ เดี๋ยวอาไปส่งเราเอง แล้วตอนเย็นจะไปรับด้วยดีมั้ย”
“ดีค่ะ”
“อุ้ยอ้ายรบกวนคุณอามากไปแล้วนะลูก” อาทิตยาที่ยืนฟังสองอาหลานคุยกันและตามใจกันเอ่ยเตือนลูกสาวเสียงอ่อน
“เฮ้ยอวบ เธอจะคิดมากทำไมวะคนกันเองทั้งนั้น ไปๆ ไอ้หมูน้อย เดี๋ยวรถติด ไปกันเถอะ”
ว่าแล้วอาหลานที่เข้ากันได้ดีจนอาทิตยาอดหมั่นไส้ไม่ได้ก็ควงแขนพากันเดินไปขึ้นรถพร้อมกับคุยกันกะหนุงกะหนิง...
“นี่หมูน้อย อาจะแนะนำอะไรอย่างนะสำหรับการฝึกงาน”
วรฤทธิ์เริ่มต้นบทสนทนาเสียงจริงจังเมื่อรถแล่นออกมาได้ราวๆ ห้านาที
“ดีเลยค่ะ ลุงเล็กแนะนำน้องหน่อย”
วรฤทธิ์หันมาค้อนให้คนเรียกเขาว่าลุงนิดหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองท้องถนนเหมือนเดิม ในใจก็ได้แต่คิด
ไอ้หมูน้อยก็เป็นแบบนี้ ชอบเรียกเขาว่าลุงตั้งแต่ยังเล็กๆ จนเขารู้สึกชินชาไปซะแล้ว มันอยากจะเรียกอะไรก็ปล่อยมันไป ยังไงเขาก็โกรธยัยสาวน้อยตัวแสบนี่ไม่ลงหรอก
“เวลาเราอยู่ที่ออฟฟิศน่ะ เราอย่าไปอ่อนน้อมถ่อมตนมากไปจนดูหงอ ทำตัวนุ่มนิ่มมากๆ เดี๋ยวคนมันจะหาว่าเราอ่อนแอแล้วรังแกเอาได้ ต้องเข้มแข็ง อย่ายอมให้ใครรังแกง่ายๆ เข้าใจเปล่า”
“เข้าใจค่ะ อ้ายจะไม่ยอมให้ใครมารังแกแน่นอนค่ะ”
วรฤทธิ์ฟังแล้วก็ไม่อยากจะเชื่อนักหรอก แต่ก็ไม่อยากขัดเดี๋ยวจะเป็นการตัดกำลังใจ เลยได้แต่เอ่ยต่อว่า
“แล้วถ้าใครด่ามาก็ด่ากลับเลย อย่าไปยอมให้มันด่าฟรีๆ”
“แต่อ้ายไม่ชอบพูดคำหยาบค่ะมันไม่ดี คุณพ่อกับคุณแม่เขาก็ไม่เคยพูดนะคะ”
“ฮะ! พ่อแกนี่นะ น้อยไปสิ อาจะบอกอะไรให้ พ่อหนูน่ะยืนหนึ่งกูมึงเลย”
“อันนั้นมันเป็นสรรพนามคนสนิทคุยกันนี่คะ อ้ายเข้าใจ แต่ให้อ้ายด่าใครอ้ายทำไม่เป็นค่ะ”
ขนิษฐาไม่ได้แอ๊บแบ๊ว เธอถูกเลี้ยงดูมาให้เป็นแบบนี้จริงๆ และวรฤทธิ์ก็เข้าใจดี คนมีประสบการณ์ชีวิตมากกว่าเลยแนะวิธีใหม่
“มันก็ไม่ได้หมายถึงคำหยาบคายอย่างเดียว อาหมายถึงว่าถ้าใครมาด่ามาว่าเราโดยไม่มีเหตุผล เราก็ต้องรู้จักเถียงหรือตอบโต้แก้ต่างให้ตัวเอง อย่าให้ใครมาใส่ร้ายเราได้ ไม่ใช่เค้าด่าอะไรมาก็ยืนร้องไห้อย่างเดียว”
อธิบายอย่างคนที่รู้จักนิสัยแม่ลูกบ้านนี้ดี ตอนยัยอวบนั่นก็ทีละ ไม่ค่อยจะสู้คน ตอนนี้มันเป็นยุคของหมูน้อย เขาไม่อยากให้หลานโดนรังแกเหมือนที่แม่มันเคยโดน
“อ๋อ...โอเคค่ะ”
คนเพิ่งเก็ตอ๋อซะยาว ก่อนจะยิ้มแฉ่งแล้วเอ่ยขอบคุณคุณอาสุดที่รักเบาๆ จากนั้นก็เอนกายนอนพิงเบาะรถอย่างสบายอารมณ์ ลืมความตื่นเต้นของการฝึกงานวันแรกไปหมดเลย
แต่ครั้นนึกอะไรได้บางอย่างก็ยืดกายมานั่งตัวตรง แล้วจับแขน วรฤทธิ์เขย่าเบาๆ พลางเอ่ยถามเสียงงุ้งงิ้ง
“ลุงเล็กว่าน้องจะทำได้มั้ยคะ อ้ายจะผ่านการฝึกงานหรือเปล่า”
นี่คือสิ่งสำคัญสำหรับขนิษฐาจริงๆ ก็อย่างที่บอกว่าไม่ได้กลัวเลย แค่อยากได้กำลังใจและความเชื่อมั่น
“ได้สิ อาเชื่อว่าหมูน้อยทำได้แน่นอน” แม้จะขัดหูตอนถูกเรียกลุง แต่วรฤทธิ์ก็ให้กำลังใจหลานเต็มที่
พอได้รับพลังบวกอีกรอบหมูน้อยของลุงเล็กก็ยิ้มแฉ่ง จากนั้นสองอาหลานก็พากันสนทนาเรื่องนั้นเรื่องนี้อย่างสนุกสนาน ซึ่งส่วนใหญ่ก็จะเป็นขนิษฐานั่นแหละที่ช่างคุยช่างเปิดหัวข้อสนทนา แล้วพอมาเจอกับคนพูดมากอย่างวรฤทธิ์อีก เลยกลายเป็นว่าตลอดทางกว่าจะถึงบริษัทที่ฝึกงานในรถนั้นก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ...
เป็นเวลาสามวันมาแล้วที่ขนิษฐาได้ฝึกงานที่บริษัท ออร์แกนิก เฟรช ซึ่งเป็นบริษัทแปรรูปผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรรายใหญ่ของประเทศไทยแห่งนี้ ความจริงแล้วตอนที่เลือกที่ฝึกงาน ขนิษฐานั้นก็มองหาหลายๆ บริษัท แต่ไม่ได้คิดที่จะมาสมัครที่บริษัทแห่งนี้เลย เพราะอยากไปฝึกงานในองค์กรที่ดำเนินธุรกิจด้านเทคโนโลยีมากกว่า
แต่บังเอิญว่าเพื่อนสนิทอย่างวันวิสาข์อยากมาฝึกงานที่นี่และมีเหตุให้ต้องฝึกงานที่บริษัทของพ่อ กรรมเลยมาตกที่ขนิษฐา เพราะวันวิสาข์ขอร้องและอ้อนวอนว่าเพื่อนจ๋ามาฝึกงานที่นี่แทนเค้าทีเถอะ นะๆ พลีสๆ อะไรประมาณนี้ สุดท้ายขนิษฐาก็เลยจัดการยื่นเรื่องต่างๆ นานา แล้วก็ได้มาฝึกงานที่นี่แทนเพื่อนที่อยากมาแต่ไม่ได้มานั่นเอง
หน้าที่ความรับผิดชอบหลักๆ ก็ยังไม่มีอะไรมาก ด้วยว่าเพิ่งมาเริ่มฝึกได้แค่สามวัน งานที่ได้รับมอบหมายส่วนใหญ่จึงเป็นการถ่ายเอกสาร เอาแฟ้มงานไปส่ง ไปรับกาแฟ ไปสั่งขนมเบรก หรือไปคอยเสิร์ฟน้ำให้พี่ๆ ที่เข้าประชุมมากกว่า หรือไม่ก็ไปช่วยพี่ๆ หน่วยธุรการจดรายงานการประชุมและแจกเอกสาร
และวันนี้ก็เป็นวันที่สี่ของการฝึกงาน โชคไม่ดีที่เช้านี้สาวน้อยออกจากบ้านช้ากว่าทุกทีจึงเจอรถติด เมื่อมาถึงที่ออฟฟิศแล้วก็เลยค่อนข้างกระหืดกระหอบนิดๆ ยังโชคดีอยู่บ้างที่ยังเหลือเวลาอีกสิบห้านาทีก่อนจะถึงเวลาเริ่มงาน
ขนิษฐาเข้าไปในลิฟต์ได้ก็รีบกดชั้นที่ต้องการ แต่ก่อนจะกดปุ่มปิดก็มีเสียงขอร้องดังแว่วมาเสียก่อน
“รอด้วยค่า”
ขนิษฐาไม่ใช่คนแล้งน้ำใจ สาวน้อยรีบกดปุ่มเปิดลิฟต์เพื่อให้คนมาใหม่เดินเข้ามาข้างในได้สะดวก
คนที่เดินเข้ามาในลิฟต์นั้นตัวเล็กบอบบาง อายุราวๆ วัยกลางคน แต่ยังดูสวย หน้าตาท่าทางก็ดูใจดี ดูยังไงก็อาวุโสกว่าขนิษฐาแน่นอน
และในจังหวะที่ผู้อาวุโสกว่าหันมาส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตร ขนิษฐาก็คิดเองว่าถ้าไม่ใช่ผู้บริหารคนหนึ่งของที่นี่ก็น่าจะเป็นลูกค้าของบริษัทหรือเปล่า จึงยกมือไหว้อีกฝ่ายอย่างนอบน้อม
“สวัสดีค่ะ”
“สวัสดีจ้ะ” หญิงสาวผู้แก่กว่าพยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้มหวาน ก่อนจะเอ่ยต่ออีก
“รบกวนกดชั้น...ค่ะ”
ขนิษฐารับคำเสียงเบาก่อนจะกดชั้นดังกล่าว ได้ยินคำขอบคุณเบาๆ จากอีกฝ่าย เลยหันกลับไปยิ้มให้ และตอนนั้นเองที่ได้พิจารณาอย่างจริงจัง ถึงได้เห็นว่าคนร่วมโดยสารลิฟต์ถือข้าวของพะรุงพะรังเลยทีเดียว จึงเอ่ยถามอย่างเกรงๆ ด้วยกลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่โอเค แต่ความตั้งใจของสาวน้อยคืออยากช่วยจริงๆ
“หนูช่วยถือไหมคะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ เกรงใจหนู เดี๋ยวป้าถือเอง”
“ไม่เป็นไรค่า หนูช่วยได้จริงๆ นะคะ”
เมื่อธมนเห็นว่าอีกฝ่ายคะยั้นคะยออย่างมีน้ำใจแบบนั้น ก็เลยยื่นถุงกระดาษให้ขนิษฐาช่วยถือสองถุง พร้อมกับชวนคุย
“หนูฝึกงานที่นี่หรือคะลูก” ถามออกไปแบบนั้นเพราะเห็นการแต่งกายด้วยเครื่องแบบนักศึกษา
“ใช่ค่า”
“อยู่ฝ่ายไหนจ๊ะ มาฝึกนานหรือยัง ทำไมไม่เคยเห็นหน้า”
แม้จะสงสัยว่าหญิงวัยกลางคนที่ดูใจดีท่านนี้เป็นใคร แต่ด้วยคำถามที่ถามออกมานั้นก็ธรรมดาไม่ได้เป็นความลับอะไร ขนิษฐาเลยเล่าออกไปจ้อยๆ
“อยู่ฝ่ายดิจิทัล มาร์เก็ตติ้งค่ะ”
“อ๋อ ตรงฝ่ายการตลาดนี่เอง”
“ใช่ค่า เพิ่งมาทำได้สามวันนี่เองค่ะ ยังงงๆ อยู่” ท้ายประโยคอ้อมแอ้มเล่าอย่างเขินๆ
“เรียนการตลาดเหรอคะ”
“ใช่ค่า”
ธมนยิ้มอย่างเอ็นดู และเมื่อเห็นว่าถึงชั้นที่สิบห้าของฝ่ายดิจิทัล มาร์เก็ตติ้งแต่สาวน้อยแสนจ้ำม่ำน่ารักยังไม่ออกไป จึงเอ่ยเตือน
“ถึงชั้นหนูแล้วนี่จ๊ะ มา เดี๋ยวป้าถือเอง”
“ไม่เป็นไรค่า เดี๋ยวหนูช่วยถือไปส่งก่อนได้ค่ะ”
“อ้อ ขอบใจจ้ะ”
สองสาวต่างวัยโดยสารลิฟต์มาด้วยกัน จนมาถึงชั้นที่ยี่สิบซึ่งเป็นที่ทำงานของผู้บริหารระดับสูงอย่างประธานกรรมการบริหารและผู้บริหารคนอื่นๆ
เดินออกจากลิฟต์มาราวๆ สิบก้าวก็ถึงห้องทำงานของประธานกรรมการที่มีป้ายชื่อกำกับหราหน้าห้อง และนั่นก็ทำให้ขนิษฐาได้รู้ว่าคนที่เธอช่วยถือของมาส่งให้นี้ไม่ธรรมดาจริงๆ คงเป็นคนสำคัญของท่านประธานแน่ๆ
“ขอบคุณหนูมากนะจ๊ะที่ช่วยถือมาส่ง หนูชื่ออะไรคะ”
“น้องอ้าย เอ่อ อุ้ยอ้ายค่ะ”
“ชื่อน่ารักจัง คนก็น่ารัก” ธมนยิ้มอย่างถูกใจสาวน้อยตรงหน้า
“ขอบคุณค่ะ” คนถูกชมยิ้มแฉ่งอย่างไม่ปิดบังความดีใจที่ถูกชมซึ่งๆ หน้าแบบนั้น
และในจังหวะเดียวกันนั้นประตูก็เปิดออก พร้อมกับร่างสูงของใครบางคนก้าวเข้ามา
ชายวัยกลางคนที่ยังดูหล่อเหลาขมวดคิ้วนิดๆ เมื่อเห็นว่ามีเด็กน้อยในชุดนักศึกษายืนอยู่กับภรรยาในห้องทำงานของเขาด้วย
“พี่ริวคะ”
“จ้ะ”
“น้องช่วยถือของมาส่งค่ะ น่ารักมากเลย”
“อ๋อ” สหัสวัตพยักหน้ารับรู้พลางยิ้มให้สาวน้อยที่หน้าตาน่ารักอย่างอ่อนโยน
ขนิษฐารีบยกมือไหว้ผู้ชายที่ยืนอย่างสง่าอยู่ตรงหน้าข้างๆ คุณป้าใจดีทันที และเขาก็ยกมือรับไหว้พร้อมส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้อีกรอบ
“ขอบคุณมากนะ” สหัสวัตเอ่ย
“ไม่เป็นไรค่า หนูขออนุญาตลงไปข้างล่างก่อนนะคะ”
“จ้ะ ไว้ป้าลงไปเยี่ยมที่ชั้นสิบห้านะ” ธมนเอ่ยน้ำเสียงจริงจัง ด้วยรู้สึกชอบสาวน้อยคนนี้จริงๆ อยากได้มาเป็นลูกสาวเลยล่ะ
สองสามีภรรยายกมือรับไหว้ขนิษฐาอีกรอบ ก่อนจะหันกลับมายิ้มให้กันเมื่ออยู่ในห้องกันตามลำพังแล้ว...
ขนิษฐาโดยสารลิฟต์ลงมาที่ชั้นสิบห้าที่เป็นออฟฟิศหลักของฝ่ายดิจิทัล มาร์เก็ตติ้ง หรือเรียกง่ายๆ ว่าฝ่ายการตลาด ซึ่งก็เลตไปราวๆ ห้านาทีได้ พอเดินมาถึงตรงโต๊ะประจำของตน ยังไม่ทันจะนั่งก็ถูกพี่ผู้หญิงในทีมการตลาดคนหนึ่งเรียกใช้งาน ให้เอาแฟ้มไปส่งให้เลขาฯ ที่ชั้นสิบเก้า
สาวน้อยเดินกอดแฟ้มขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้นดังกล่าว และพอมาถึงที่โต๊ะของเลขานุการหน้าห้องผู้บริหารคนใดก็ไม่อาจทราบได้ เพราะขนิษฐาไม่ได้สนใจเลยว่าตอนนี้ตนมาที่หน้าห้องทำงานของใคร ได้แต่หันซ้ายแลขวามองหาคนที่เธอน่าจะสามารถส่งแฟ้มเอาไว้ได้ แต่ก็ไม่ปรากฏว่ามีผู้ใดเลย และในจังหวะนั้นก็มีเสียงเอ่ยถามจากทางด้านหลัง
“ติดต่ออะไรเอ่ย” ชายหนุ่มร่างสูงสง่าหน้าตาหล่อเหลาและท่าทางใจดีเอ่ยขึ้น
ขนิษฐาหันขวับไปมอง ก่อนจะรีบยกมือไหว้เขาแม้ไม่รู้จักก็ตาม
“หนูเอาแฟ้มมาส่งค่ะ”
“แฟ้มอะไร”
“แฟ้ม...พี่ที่ฝ่ายการตลาดให้เอามาค่ะ หนูไม่แน่ใจว่าเรื่องอะไร”
พี่คนที่ไหว้วานให้เธอเอาแฟ้มมาส่งบอกเธอแค่นี้จริงๆ นะ...อ้ายเอาแฟ้มไปส่งให้พี่ที แค่เนี้ย และเธอก็ไม่กล้าเปิดดูด้วย
“อ๋อ มา...เดี๋ยวพี่ถือไปเอง”
สาวน้อยลังเลอยู่เพียงครู่ แต่อีกใจก็คิดว่าคนตรงหน้าคงรู้แหละว่าเป็นงานอะไร ไม่งั้นไม่อาสาช่วยอย่างงี้หรอกมั้ง คิดได้ดังนั้นเธอจึงยื่นแฟ้มให้เขา แล้วยกมือไหว้
“ขอบคุณมากค่า”
จากนั้นก็หันหลังเดินจากไปเพื่อจะลงลิฟต์ไปชั้นล่าง จึงไม่ได้เห็นว่าชายคนดังกล่าวเดินเข้าไปในห้องของรองประธานกรรมการ
นายสหัสนัย โชคศิริเศรษฐกุล
