ใบหน้าของภพเต็มไปด้วยความหวาดกลัว "เพียงขวัญอยู่ที่โรงพยาบาล เธอเริ่มตกเลือด พวกเขาต้องการเลือด เยอะมาก"

เขาวางสายแล้วคว้าแขนของชาริสา แรงบีบของเขาราวกับคีมเหล็ก "เราต้องไป เดี๋ยวนี้"

"อะไรนะ? ทำไมต้องเป็นชาด้วย?" ชาริสาพยายามสะบัดแขนออก ความรุนแรงกะทันหันของแรงบีบทำให้เธอตกใจ นี่ไม่ใช่ผู้ชายที่โศกเศร้าและรู้สึกผิดเมื่อครู่นี้ นี่คือคนที่สิ้นหวังและไร้ความปรานี

"กรุ๊ปเลือดของเธอ" เขาพูดพลางลากเธอไปที่ประตู "มันหายาก เอบีลบ เหมือนของเธอเลย คลังเลือดของโรงพยาบาลมีน้อย เธอเป็นคนเดียวที่บริจาคให้ทันเวลาได้ เธอต้องช่วยเธอนะชา"

ความหน้าด้านของข้อเรียกร้องของเขานั้นน่าทึ่งมาก เขาต้องการให้เธอช่วยผู้หญิงที่เพิ่งทำลายชีวิตของเธอ เขาไม่ได้ขอ เขากำลังสั่ง

"ไม่" ชาริสาพูดพลางยันเท้าไว้ "ปล่อยชานะภพ ชาจะไม่ไปไหนทั้งนั้น"

"อย่าเห็นแก่ตัวสิ!" เขาคำราม ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด "นี่มันชีวิตคนทั้งคนนะ! ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นระหว่างเรา เธอจะปล่อยให้เธอตายไม่ได้!"

ตอนนี้เขากำลังลากเธอออกจากบ้าน นิ้วของเขาจิกลงไปในผิวหนังของเธออย่างเจ็บปวด แหวนแต่งงานหนักอึ้งบนนิ้วของเขา แหวนที่ควรจะเป็นสัญลักษณ์ของความรักนิรันดร์ที่เขามีต่อเธอ กดลงบนเนื้อของเธอ

"เธอเป็นผู้หญิงที่กำลังจะตายนะชา! เธอใจร้ายขนาดที่จะยอมดูคนตายไปต่อหน้าต่อตาเพราะความแค้นเหรอ?" เขาตะโกนขณะที่กึ่งผลักกึ่งดึงเธอเข้าไปในรถของเขา

คำพูดเหล่านั้นเป็นการแบล็กเมล์ทางศีลธรรมที่โหดร้าย เขากำลังบิดเบือนความเมตตาของเธอให้กลายเป็นอาวุธต่อสู้กับเธอเอง ในวังวนของความเจ็บปวดและความสับสน ส่วนเล็กๆ ที่เหนื่อยล้าในใจเธอยอมจำนน ชีวิตก็คือชีวิต แม้แต่ชีวิตของเพียงขวัญ

โรงพยาบาลเป็นภาพเบลอของแสงไฟฟลูออเรสเซนต์และกลิ่นยาฆ่าเชื้อที่น่าหวาดกลัว ภพไม่ปล่อยแขนเธอเลยแม้แต่วินาทีเดียว เขาฉุดเธอไปตามทางเดินจนกระทั่งถึงศูนย์บริจาคโลหิต

"เธอต้องการเลือด เดี๋ยวนี้!" เขาตะโกนใส่พยาบาลที่ตกใจ "ชื่อเพียงขวัญ หิรัญ นี่คือผู้บริจาค"

พยาบาลเตรียมแขนของชาริสาอย่างรวดเร็ว ขณะที่เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้เย็นเฉียบ จิตใจของชาริสากำลังสับสนวุ่นวาย เธอกำลังจะให้เลือดของตัวเอง พลังชีวิตของตัวเอง แก่ผู้หญิงที่ขโมยคู่หมั้นของเธอและทำให้เธออับอายต่อหน้าทุกคนที่เธอรู้จัก ความไร้สาระนี้มันลึกซึ้งจนเกือบจะบ้าคลั่ง

เธอพยายามดึงแขนกลับเป็นครั้งสุดท้าย "ภพ ชาทำไม่ได้"

"เธอต้องทำ" เขาพูด เสียงต่ำและน่ากลัว เขาขยับไปอยู่หลังเก้าอี้ของเธอ วางมือลงบนไหล่ของเธออย่างหนักแน่น ตรึงเธอไว้กับที่ "ทำเลยครับ" เขาสั่งพยาบาล

เข็มเป็นความรู้สึกเย็นและแหลมคม ชาริสาสะดุ้ง น้ำตาแห่งความอัปยศอดสูอย่างแท้จริงหยดหนึ่งไหลลงมาตามแก้มของเธอ เธอมองอย่างชาด้านขณะที่เลือดสีแดงเข้มของเธอไหลผ่านท่อใส ออกจากร่างกายของเธอเพื่อไปช่วยชีวิตคู่แข่งของเธอ มือของภพไม่เคยละไปจากไหล่ของเธอ เป็นน้ำหนักที่หนักอึ้งและแสดงความเป็นเจ้าของที่รู้สึกเหมือนกรงมากกว่าการปลอบโยน

โลกเริ่มหมุนเมื่อถุงเลือดเต็ม 450 มิลลิลิตร การบริจาคมาตรฐาน แต่หลังจากความพินาศทางอารมณ์ของวันนั้น ร่างกายของเธอรู้สึกอ่อนเพลีย ว่างเปล่า จุดดำๆ เต้นระริกอยู่หน้าดวงตาของเธอ

"เสร็จแล้วค่ะ" พยาบาลพูดพลางติดสำลีที่แขนของเธอ

วินาทีที่เข็มถูกดึงออก ภพก็ปล่อยเธอ "ขอบคุณพระเจ้า" เขาพึมพำ ความโล่งใจของเขาชัดเจน ทันใดนั้น แพทย์คนหนึ่งก็พรวดพราดออกมาจากห้องผ่าตัดใกล้ๆ

"คุณภพ! เราทำให้เธอทรงตัวได้แล้ว แต่เธอถามหาคุณ"

ภพไม่ลังเล เขาไม่ได้หันกลับมามองชาริสาด้วยซ้ำ เขาวิ่งไปทางห้องผ่าตัด ความสนใจทั้งหมดของเขาอยู่ที่เพียงขวัญ

ขณะที่เขาวิ่ง ชาริสาพยายามจะยืนขึ้น ขาของเธออ่อนแรง โลกเอียงไปด้านข้าง และเธอล้มลง หัวของเธอฟาดเข้ากับมุมรถเข็นเวชภัณฑ์ที่เป็นโลหะอย่างแรง

รถเข็นโคลงเคลง และถาดเครื่องมือสแตนเลสหนักๆ ก็ร่วงหล่นลงมา กระแทกศีรษะและไหล่ของเธอ ความเจ็บปวดที่แหลมคมและทำให้ตาพร่ามัวปะทุขึ้นหลังดวงตาของเธอ แล้วทุกอย่างก็ดับวูบไป

สิ่งสุดท้ายที่เธอเห็นคือแผ่นหลังของภพขณะที่เขาหายเข้าไปในประตูห้องผ่าตัด เป็นการกระทำแห่งการทอดทิ้งครั้งสุดท้ายที่เด็ดขาด

...

เมื่อชาริสาตื่นขึ้น สิ่งแรกที่เธอรับรู้คือความเจ็บปวดตุบๆ ที่ศีรษะ เธออยู่ในห้องพักผู้ป่วยส่วนตัว ภพนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงของเธอ กุมศีรษะไว้ในมือ เขาเงยหน้าขึ้นเมื่อเธอขยับตัว ดวงตาของเขาแดงก่ำและเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดที่ดูอ่อนล้า

"ชา ตื่นแล้วเหรอ" เขาพูด เสียงแหบพร่า "พี่ขอโทษนะ พี่ไม่เห็นว่าชาล้ม พี่เป็นห่วงเพียงขวัญมาก..."

เธอแค่จ้องมองเขา ดวงตาของเธอว่างเปล่า คำขอโทษนั้นรู้สึกเหมือนเสียงสะท้อนที่กลวงโบ๋ในห้องที่ปลอดเชื้อ ขอโทษที่เขาไม่เห็นเธอได้รับบาดเจ็บ ไม่ใช่ขอโทษที่เป็นสาเหตุของมัน

"ไม่ต้องพูด" เธอพูด เสียงแหบแห้ง ลำคอของเธอเจ็บ

"พี่มันโง่และหยาบคายกับชามาก" เขาพูดต่อ ไม่สนใจเธอ เขาเอื้อมมือมาจับมือเธอ แต่เธอชักมือกลับ "พี่สัญญาชา พี่จะไม่มีวันปฏิบัติต่อชาแบบนั้นอีกเด็ดขาด เมื่อเพียงขวัญ...จากไป...ทุกอย่างจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม ชากับพี่ พี่สัญญา"

เสียงหัวเราะที่เย็นชาและขมขื่นเกือบจะผุดขึ้นมาจากอกของเธอ กลับไปเป็นเหมือนเดิมเหรอ? เขาทำลายโลกของพวกเขาจนแหลกละเอียดและตอนนี้กำลังสัญญาว่าจะติดกาวชิ้นส่วนต่างๆ กลับเข้าด้วยกันด้วยคำพูดที่ว่างเปล่า เขามัวเมาอยู่กับบทบาทผู้ช่วยให้รอดผู้สูงส่งของเพียงขวัญจนมองไม่เห็นซากปรักหักพังที่เขาทิ้งไว้เบื้องหลัง

เขาพยายามดูแลเธอ เขาเอาอาหารมาให้เธอ จัดหมอนให้เธอ และพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลและปลอบประโลม แต่ความสนใจของเขากระจัดกระจาย โทรศัพท์ของเขาดังไม่หยุดพร้อมกับอัปเดตจากห้องของเพียงขวัญ เขาจะอยู่ระหว่างป้อนซุปให้ชาริสาหนึ่งช้อน แล้วสายตาของเขาก็จะเลื่อนไปที่หน้าจอ สีหน้าของเขาอ่อนโยนลงด้วยความอ่อนโยนที่ไม่ได้มีไว้สำหรับเธออีกต่อไป

บ่ายวันหนึ่ง ขณะที่พยายามช่วยเธอนั่ง โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เขารับสาย ความสนใจของเขาเปลี่ยนไปทันที "เธอตื่นหรือยัง? เธออยากได้อะไรไหม?"

ด้วยความวอกแวก เขาปล่อยแขนของชาริสาเร็วเกินไป เธอลื่นไถลอย่างงุ่มง่าม ไหล่ที่บาดเจ็บของเธอบิดเบี้ยวเมื่อกระแทกกับราวกั้นเตียง เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดแหลมคมหลุดออกมาจากริมฝีปากของเธอ

ภพวางสายทันที ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความหงุดหงิด "พี่ขอโทษ พี่ขอโทษจริงๆ นะชา"

"ออกไป" เธอพูด เสียงของเธอเงียบอย่างน่ากลัว "ออกไปเลยภพ ไปอยู่กับเธอ พี่ไม่มีประโยชน์อะไรกับชาที่นี่หรอก"

"ชา พี่ชดเชยให้ชาได้นะ" เขาอ้อนวอน เสียงสั่นเครือ "พี่จะใช้เวลาทั้งชีวิตที่เหลือเพื่อชดเชยให้ชา"

แต่คำสัญญาของเขาเหมือนขี้เถ้าในปากของเธอ เธอหลับตาลง ปิดกั้นเขาออกไป ไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้ว เขาเป็นคนแปลกหน้าไปแล้ว ผู้ชายที่หัวใจเต้นเพื่อคนอื่น อนาคตของพวกเขา อนาคตที่เธอออกแบบไว้อย่างดี ถูกทำลายลง และเขากำลังยืนอยู่ในซากปรักหักพัง ขอให้เธอชื่นชมทิวทัศน์

ในที่สุดภพก็จากไป เสียงฝีเท้าของเขาสะท้อนความลังเล แต่แรงดึงดูดจากข้างเตียงของเพียงขวัญนั้นแข็งแกร่งกว่าความรู้สึกผิดใดๆ ที่เขามีต่อชาริสา เขาจ้างพยาบาลส่วนตัวและดูแลให้ทุกความต้องการทางวัตถุของชาริสาได้รับการตอบสนอง เป็นการทดแทนที่น่าสมเพชสำหรับการปรากฏตัวของเขาและเป็นสัญญาณที่ชัดเจนถึงลำดับความสำคัญของเขา

วันที่ชาริสาออกจากโรงพยาบาล เธอกลับไปที่บ้านที่พวกเขาสร้างขึ้นด้วยกัน มันรู้สึกแปลกแยก เย็นชา อากาศอบอวลไปด้วยวิญญาณของความสัมพันธ์ที่ตายแล้วของพวกเขา

โดยไม่พูดอะไรกับพนักงานสักคำ เธอเริ่มกำจัดชีวิตของเขาออกไป เธอเอาภาพถ่ายของพวกเขาลงมา เก็บใส่กล่องที่เธอเขียนว่า "ความผิดพลาด" เธอโยนเทียนหอมกลิ่นพุดซ้อนที่เขาซื้อให้เธอเสมอทิ้งไป เธอเบอร์ของเขาออกจากโทรศัพท์ แม้ว่าเธอจะจำได้ขึ้นใจก็ตาม ของแต่ละชิ้นที่ถูกทิ้งไปคือการตัดขาดเล็กๆ ที่น่าพอใจ

เธอกำลังเก็บตั๋วหนังที่พวกเขาสะสมไว้ตั้งแต่เดตแรกใส่ถุงอยู่ตอนที่ประตูหน้าเปิดออก

ภพกลับมาแล้ว และเขาไม่ได้มาคนเดียว

เพียงขวัญ หิรัญ กำลังพิงเขาอยู่ ดูซีดเซียวและบอบบาง เธอสวมชุดคลุมผ้าไหมเนื้อดี และผมของเธอก็ถูกจัดทรงอย่างมีศิลปะ เมื่อเธอเห็นชาริสาที่รายล้อมไปด้วยกล่องและถุงขยะ ดวงตาของเธอซึ่งห่างไกลจากความอ่อนแอหรือเจ็บป่วย กลับมีประกายแห่งชัยชนะที่ไม่ปิดบัง

"ชากำลังทำอะไรอยู่" ภพถาม คิ้วของเขาขมวดด้วยความสับสนขณะที่เขามองดูเศษซากที่ถูกรื้อถอนของชีวิตร่วมกันของพวกเขา

"ทำความสะอาดค่ะ" ชาริสาตอบ เสียงเรียบเฉย "กำจัดของที่ไม่ต้องการแล้ว"

ภพไม่ได้ซักไซ้ต่อ ความสนใจของเขาเปลี่ยนกลับไปที่ผู้หญิงที่เกาะแขนเขาอยู่แล้ว "เพียงขวัญต้องการที่เงียบๆ เพื่อพักฟื้น" เขาประกาศ ไม่ได้ขอ "หมอบอกว่าความเครียดเป็นสิ่งที่แย่ที่สุดสำหรับอาการของเธอ พี่จะให้เธอพักที่นี่"

เขานำเพียงขวัญไปที่โซฟา จัดให้เธอนั่งพิงหมอนราวกับว่าเธอทำจากแก้วเป่า เพียงขวัญมองขึ้นไปที่ชาริสา สีหน้าของเธอเป็นการผสมผสานที่ลงตัวระหว่างการขอโทษและความสิ้นหวัง แต่ดวงตาของเธอคมกริบและท้าทาย มันคือการประกาศความเป็นเจ้าของ นี่คือบ้านของเธอแล้ว ผู้ชายของเธอ

ชาริสาไม่รู้สึกอะไรเลย ความโกรธและความเจ็บปวดได้มอดไหม้ไปแล้ว เหลือไว้เพียงความสงบที่เยือกแข็ง "ก็ได้ค่ะ" เธอพูด พลางหันกลับไปที่กล่องของเธอ "มันเป็นบ้านของพี่"

ภพดูโล่งใจที่เธอไม่คัดค้าน "ขอบคุณนะชา พี่รู้ว่าชาต้องเข้าใจ" จากนั้นเขาก็หันไปหาแม่บ้าน "มาเรีย ช่วยเตรียมห้องนอนแขกชั้นล่างให้คุณเพียงขวัญด้วยนะ ทำให้มันสบายที่สุด"

ชาริสาไม่ได้มองพวกเขา เธอทำงานของเธอต่อไปอย่างใจเย็น เคลื่อนไหวไปทั่วบ้านราวกับวิญญาณ ลบการมีอยู่ของตัวเองออกจากผนังของมันอย่างเป็นระบบ

สองสามวันต่อมาคือการทรมานชนิดพิเศษ เธอกลายเป็นผู้ชมที่มองไม่เห็นในบ้านของตัวเอง เฝ้าดูผู้ชายที่เธอควรจะได้แต่งงานด้วยคอยเอาอกเอาใจผู้หญิงอีกคน

เขาปอกผลไม้ให้เพียงขวัญ หั่นเป็นชิ้นเล็กๆ ที่จัดการง่าย เขาอ่านหนังสือให้เธอฟังเป็นเวลาหลายชั่วโมง เสียงของเขาเป็นเสียงพึมพำที่นุ่มนวลและปลอบโยนซึ่งเคยสงวนไว้สำหรับคืนที่นอนไม่หลับของชาริสา เขาคอยดูแลเรื่องยาของเธอ จู้จี้จุกจิกเรื่องอาหารของเธอ และกอดเธอเมื่อเธอแกล้งทำเป็นอ่อนแอ ความอ่อนโยนที่เคยเป็นของเธอโดยเฉพาะ ตอนนี้ถูกนำมาแสดงต่อสาธารณะ มอบให้กับตัวแทนของเธอ มันคือการวางยาพิษอย่างช้าๆ และจงใจต่อทุกความทรงจำดีๆ ที่พวกเขาเคยมีร่วมกัน

ขณะที่เธอเก็บของ เธอพบหมอนปักลายเล็กๆ ใบหนึ่ง "ภพ & ชา ตลอดไป" ของขวัญจากคุณย่าของเธอ เธอถือมันไว้ครู่หนึ่ง แล้วก็โยนมันลงในถุงขยะโดยไม่คิดซ้ำสอง ตลอดไปของพวกเขาคงอยู่ได้สิบปี

ที่พึ่งเดียวของเธอคือส้มฉุน แมวสีส้มขนฟูที่ภพให้เป็นของขวัญวันเกิดเธอเมื่อห้าปีก่อน มันเป็นเงาของเธอ เป็นตัวตนที่อบอุ่นและส่งเสียงครางในบ้านที่หนาวเย็นและว่างเปล่า เมื่อเธอร้องไห้ มันจะเอาหัวมาถูมือเธอ เมื่อเธอนอนไม่หลับ มันจะขดตัวอยู่บนอกของเธอ เป็นสมอขนฟูในพายุ

บ่ายวันหนึ่ง มีพัสดุมาส่ง มันคือส้มฉุน ในที่สุดก็กลับมาจากสัตวแพทย์หลังจากการทำความสะอาดฟันตามปกติ การได้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยของมัน ได้ยินเสียงร้องเหมียวๆ อย่างมีความสุข เป็นความอบอุ่นอย่างแท้จริงครั้งแรกที่ชาริสาสัมผัสได้ในรอบหลายสัปดาห์ เธออุ้มมันขึ้นมา ซบหน้าลงกับขนนุ่มๆ ของมัน ชั่วขณะหนึ่ง เธอรู้สึกถึงเศษเสี้ยวของผู้หญิงที่เธอเคยเป็น

ขณะเดินไปตามทางเดินพร้อมกับส้มฉุนในอ้อมแขน เธอเจอกับเพียงขวัญที่กำลังจะไปที่ห้องครัว สายตาของเพียงขวัญจับจ้องไปที่แมวทันที

"โอ้ ช่างน่ารักอะไรอย่างนี้" เพียงขวัญพูดเสียงหวานจนเลี่ยน "ขออุ้มหน่อยได้ไหม"

"ไม่ได้" ชาริสาพูดห้วนๆ พลางกอดส้มฉุนแน่นขึ้น "มันไม่ชอบคนแปลกหน้า"

ประกายความรำคาญวาบผ่านใบหน้าของเพียงขวัญก่อนจะถูกแทนที่ด้วยการทำหน้ามุ่ย "โอ้ ได้โปรดเถอะนะ ฉันเหงาและเศร้ามากเลย ก้อนขนปุยๆ คงจะทำให้ฉันร่าเริงขึ้นได้" เธอเอื้อมมือออกมา

ชาริสาถอยหลังไปหนึ่งก้าว "ฉันบอกว่าไม่ได้"

หน้ามุ่ยของเพียงขวัญเปลี่ยนเป็นแสยะยิ้ม เธอพุ่งเข้ามา พยายามจะคว้าแมวไปจากอ้อมแขนของชาริสา ส้มฉุนที่ตกใจและกลัว ร้องขู่และตะปบอุ้งเท้าไปที่มือของเพียงขวัญ ทำให้เกิดรอยขีดข่วนตื้นๆ แทบจะไม่เข้าเนื้อ

"โอ๊ย!" เพียงขวัญกรีดร้อง สะดุดถอยหลังราวกับถูกยิง เธอกุมมือตัวเอง ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดและความหวาดกลัว

ภพวิ่งเข้ามาเมื่อได้ยินเสียงร้องของเธอ "เกิดอะไรขึ้น? เพียงขวัญ เป็นอะไรหรือเปล่า?"

"แมว!" เพียงขวัญสะอื้นพลางยกมือขึ้น ที่ซึ่งมีเลือดหยดเล็กๆ ซึมออกมา "มันทำร้ายฉัน! มันพุ่งเข้ามาทำร้ายฉันโดยไม่มีเหตุผล!"

"โกหก!" ชาริสาอุทาน "เธอพยายามจะคว้ามันไป!"

สายตาของภพแข็งกร้าวขึ้นขณะที่เขามองจากใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาของเพียงขวัญไปยังใบหน้าที่ท้าทายของชาริสา สายตาของเขาหยุดอยู่ที่รอยขีดข่วนเล็กๆ บนมือของเพียงขวัญ

"เธอป่วยนะชา" เขาพูด เสียงต่ำอย่างน่ากลัว "ภูมิคุ้มกันของเธออ่อนแอ การติดเชื้อใดๆ ก็อาจถึงแก่ชีวิตได้ เราจะให้สัตว์ดุร้ายอยู่ในบ้านนี้ไม่ได้"

"มันไม่ดุร้าย! เธอไปยั่วยุมันก่อน!" ชาริสาอ้อนวอน หัวใจของเธอจมดิ่ง

เพียงขวัญสะอื้นอีกครั้ง "ฉันแค่อยากจะลูบหัวมันเองนะภพ ฉันคิดว่า... ฉันคิดว่าบางทีมันอาจจะเป็นเพื่อนฉันได้ เพราะฉันเหลือเวลาไม่มากแล้ว" เธอมองแมวด้วยความหวาดกลัวที่เสแสร้ง "ตอนนี้ฉันกลัวมันแล้ว"

แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว

"มันก็แค่แมวตัวเดียวนะชา" ภพพูด น้ำเสียงของเขาดูถูกและเย็นชา "ความเป็นอยู่ที่ดีของเพียงขวัญสำคัญกว่า เธออยากได้แมว มันจะเป็นเพื่อนของเธอในช่วงเวลาที่เธอเหลืออยู่" เขาเอื้อมมือมา และก่อนที่ชาริสาจะทันได้ตอบสนอง เขาก็คว้าส้มฉุนไปจากอ้อมแขนของเธอ

"ไม่!" ชาริสากรีดร้อง พุ่งเข้าหาเขา

เขาส่งแมวที่หวาดกลัวและดิ้นรนให้กับเพียงขวัญผู้มีชัย "โอ๋ๆ เจ้าตัวเล็ก" เพียงขวัญพูดเสียงหวานจอมปลอมขณะที่ลูบขนของมัน

"เอามันคืนมานะภพ! มันเป็นของชา!" ชาริสาร้องไห้ เสียงของเธอแตกสลาย

"อย่าทำตัวเป็นเด็กๆ" ภพตวาด ก้าวมายืนขวางระหว่างเธอกับเพียงขวัญ "มันดีที่สุดแล้ว การทำตามความปรารถนาสุดท้ายของเธอสักอย่างเป็นสิ่งน้อยที่สุดที่เราจะทำได้"

เขาหันหลังและเริ่มนำเพียงขวัญออกไป ซึ่งตอนนี้กำลังกอดส้มฉุนแน่น รอยยิ้มที่โหดร้ายและมีชัยปรากฏบนใบหน้าของเธอซึ่งมีเพียงชาริสาเท่านั้นที่มองเห็น แมวดิ้นรนอยู่ในอ้อมแขนของเธอ ส่งเสียงร้องอย่างทุกข์ทรมาน

ชาริสารู้สึกถึงความหวาดกลัวอันเย็นเยียบแผ่ซ่านไปทั่วตัว เธอจะปล่อยให้เรื่องนี้เกิดขึ้นไม่ได้

เธอรอจนกระทั่งภพเข้าไปอาบน้ำในตอนเย็น บ้านเงียบสงัด เธอแอบไปที่ห้องของเพียงขวัญ หัวใจเต้นระรัว เธอต้องเอาแมวของเธอกลับมา

ประตูแง้มอยู่เล็กน้อย เธอแอบมองเข้าไป และสิ่งที่เธอเห็นทำให้เลือดในกายเธอเย็นเฉียบ