จนกระทั่ง…การประชุมผู้ถือหุ้นเมื่อ 3 ปีก่อน กับการตัดสินใจครั้งยิ่งใหญ่ของประธานบริหาร ฐิติกรประกาศวางมือจากธุรกิจ และแจ้งในที่ประชุมว่าเขาเป็นโรคหัวใจ แพทย์ลงความเห็นว่าให้เขาหยุดทำงานและรีบผ่าตัดโดยด่วน 

ฐิติประกาศแต่งตั้งคีรติ  ฐิติกร หลานชายวัย 33 รับตำแหน่งซีอีโอของบริษัท แม้จะรู้ว่าวัยวุฒิจะทำให้การทำงานในตำแหน่งซีอีโอของคีรติยากขึ้น แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็เชื่อมือหลานชายคนนี้ที่สุด

"ผมมีเรื่องจะแจ้งให้ผู้ถือหุ้นทุกคนได้ทราบว่า…ผมขอวางมือจากทุกตำแหน่งในบริษัท เพราะผมต้องเข้ารับการผ่าตัดโดยด่วน วันนี้ผมขอถือโอกาสลาออกจากตำแหน่ง และแต่งตั้งประธานบริหารคนใหม่ นั่นก็คือคีรติ ฐิติกรหลานชายของผม"

หลังจากที่ฐิติประกาศชื่อประธานบริหารคนใหม่ของบริษัท ไม่เพียงแค่ผู้ถือหุ้นที่ตกใจ แม้แต่คนที่ได้รับตำแหน่งประธานคนใหม่อย่างคีรติก็ตกใจไม่แพ้กัน เขาอยากเป็นผู้จัดการแผนกวิศวกรรม ควบคุมงานก่อสร้าง เดินในไซต์งานมากกว่ามานั่งโต๊ะบริหาร

ฐากิตหัวเสีย เมื่อรู้ว่าคนเป็นพ่อยกตำแหน่งสูงสุดในบริษัทให้คีรติ เขาโวยวายก่อหวอดประท้วงกับผู้ถือหุ้นรายอื่น จนกระทั่งฐิติหัวใจวายกลางห้องประชุมและเสียชีวิตในเวลาต่อมาที่โรงพยาบาล

ทุกคนอยู่ในความโศกเศร้าเสียใจ ช็อกที่ได้รับรู้อาการป่วยและเสียชีวิตในวันที่ท่านจากไป ท่านไม่เคยปริปากบอกหรือแสดงอาการป่วยใด ๆ ให้ภรรยาและลูกหลานได้เห็น

หลังจากเปิดพินัยกรรมในเวลาต่อมา คีรติถูกแต่งตั้งให้เป็นผู้จัดการมรดกและประธานบริหารคนใหม่อย่างเป็นทางการ ทั้งพินัยกรรมและคำสั่งแต่งตั้งกลางห้องประชุมสอดคล้องไปในทิศทางเดียวกัน นั่นทำให้ฐากิตไม่สามารถคัดค้านใด ๆ ได้แต่เก็บความคั่งแค้นเอาไว้ในใจ 

การก้าวขึ้นมารับตำแหน่งในวัยเพียง 33 ของคีรติไม่เป็นที่ยอมรับของผู้ถือหุ้นบางส่วน โดยการก่อหวอดของลุงแท้ ๆ รวบรวมพรรคพวกที่อยู่ในบริษัท ตั้งบริษัทลูกขึ้นมาประมูลงานในบริษัทของตัวเอง หรือแม้กระทั่งตั้งบริษัทนอมินีหาช่องทางคดโกงเอาเงินเข้ากระเป๋าของตัวเอง ต้องคอยจัดการปัญหาที่เข้ามาไม่หยุด

มันคืองานหินของคีรติ เพราะนอกจากจะต่อสู้กับคู่แข่งภายนอก เขายังต้องต่อสู้กับคนกันเองในครอบครัวอีกด้วย

สิ่งเดียวที่ทำให้คีรติยังยืนหยัดสู้คือคำพูดของคนเป็นปู่ "ปู่เชื่อมั่นในความสามารถของคีย์ เชื่อมั่นว่ากุญแจดอกนี้จะไขทุกปัญหาในบริษัทออกให้หมด"

แสงระวีเดินออกไปนาน ตั้งแต่เธอรับคำสั่งจากเขา แต่คีรติยังคงนั่งมองรูปภาพของปู่ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะทำงานด้วยแววตาเรียบนิ่ง 

3 ปีในตำแหน่งซีอีโอของบริษัท คีรติอยากลาออกจากตำแหน่งที่หนักอึ้งทุกวัน แต่เขาก็ทำได้เพียงแค่คิด เพราะไม่สามารถทำลายความไว้เนื้อเชื่อใจของปู่ได้ 

"คุณปู่เก่งมากที่สามารถสร้างอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่แห่งนี้ ผมเหนื่อยเหลือเกินครับคุณปู่ เหนื่อยกับการที่ต้องสู้รบกับคนในตระกูล" คีรติบอกกับรูปภาพของคนเป็นปู่ 

หลังจากที่ปู่ของคีรติเสียชีวิต ย่าของเขาก็ย้ายไปพักวิลล่าริมทะเลที่หัวหินอย่างถาวร หลังจากที่ก้าวเข้ามานั่งแท่นผู้บริหาร คีรติรู้สึกอ้างว้าง แม้สถานที่แห่งนี้จะรายล้อมไปด้วยญาติร่วมสกุลก็ตาม

ที่บอกว่า…ยิ่งสูงยิ่งหนาว มันเป็นอย่างนี้นี่เอง

วิเวียนลูกสาวนักบริหารการเงินผู้ที่มีชีวิตอู้ฟู่ ออฟฟิศแม่ของเธอตั้งอยู่หลังตลาด หรือจะเรียกอีกอย่างว่าเจ้าแม่เงินกู้ตลาดเบิกเนตรก็ได้ นอกจากธุรกิจการเงิน แม่ของเธอก็มีธุรกิจสันทนาการบริหารสมองเล็ก ๆ บนตึกของบ้าน ที่นี่จะมีเพียงลูกค้าวีไอพีที่รู้จัก 

วิเวียนเกลียดธุรกิจของครอบครัว เธอเกลียดการทำนาบนหลังคนและธุรกิจสีเทาของแม่ แต่ก็ไม่มีทางเลือกมากไปกว่ายอมรับ เธอหวังว่าสักวันเธอจะทำให้แม่เลิกธุรกิจนี้สักที

วิเวียนสอบเข้ามหาวิทยาลัยในคณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาวิชาก่อสร้างสาขาที่ผู้หญิงเรียนน้อยนิด และผ่านการดูถูกและสบประมาทจากหลาย ๆ คน แม้กระทั่งแม่ของเธอด้วย แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ฝ่าฟันเอาชนะทุกคำดูถูก จนกระทั่งผ่านมาถึงเทอมสุดท้าย

"ผู้หญิงบ้าอะไรอยากลำบาก สาขาดี ๆ มีให้เรียนก็ไม่ชอบดันไปเรียนก่อสร้าง แกชอบหรือไงต้องไปยืนกลางแดดคุมงานแหน่ะ" เสียงคุณนายพูนสินบ่นลูกสาวที่คนแถวนี้ได้ยินจนชิน แม้ว่าวิเวียนเรียนใกล้จะจบแล้วก็ตาม 

"หนูก็ไม่ชอบสิ่งที่แม่ทำเหมือนกัน เพราะฉะนั้นเคารพสิทธิมนุษยชนนะแม่ แม่ก็เอาตัวรอดจากตำรวจให้ตลอดรอดฝั่งก็แล้วกัน"

"นี่แกแช่งฉันเรอะ! นังลูกทรพี!"

"แล้วแม่อยากให้หนูแช่งหรือชมล่ะ"

"ยอกย้อนไม่มีใครเกินเลยนะแก ฉันน่าจะเอาขี้เถ้ายัดปากตั้งแต่เด็ก ๆ ไม่น่าปล่อยให้โตมาเถียงฉันเลย" คนเป็นแม่ตะโกนข้ามโต๊ะคิดเงินมาหาลูกสาว 

วันนี้วิเวียนอยู่ในชุดนักศึกษาเต็มยศเรียบร้อย ผิดจากปกติที่เธอชอบใส่ชุดช็อปสีเทาหม่น ๆ กางเกงยีนส์และรองเท้าผ้าใบไปมหาวิทยาลัย

"ฉันมันลูกนอกคอก ไม่เหมือนลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของแม่นี่ เรียนก็ไม่จบ ได้แต่อ้อนแม่เกาะกินไปวัน ๆ" 

"ทำไมต้องเรียนให้เสียเวลา ในเมื่อธุรกิจของเราก็ออกจะสุขสบาย วัน ๆ ก็แค่แต่งตัวดี ๆ เดินออกไปเก็บเงินอย่างเดียว มีแต่แกเท่านั้นแหละที่โง่ อยากออกไปตากแดดตากลม" คนเป็นแม่ร่ายยาว เป็นประโยคซ้ำ ๆ ที่วิเวียนได้ยินมาตลอดชีวิตของเธอ 

วิเวียนเป่าลมหายใจออกจากปาก ‘ก็ให้ท้ายกันขนาดนี้’

วิเวียนเป็นคนขยันและตั้งใจเรียน แต่ความคิดของเธอจะไม่เข้ากับแม่เท่าไหร่ เถียงกันเป็นกิจวัตร แตกต่างจากวิวัฒน์พี่ชาย รายนั้นลูกรักของแม่เพราะเขาปากหวาน ช่างออดอ้อนและตามใจแม่ แม้เขาจะไม่เรียนต่อหรือออกไปทำงาน แม่ของเธอก็ไม่เคยบ่น แถมยังเยินยอว่าเป็นลูกกตัญญูที่คอยช่วยเหลืองานแม่ด้วยซ้ำ 

'ก็แต่งตัวเต๊ะท่าหล่อ เดินเก็บดอกในตลาดอะป่าววะ' 

วิเวียนถอนหายใจเบา ๆ เถียงบุพการีมากจะบาปหนักเสียเปล่า ๆ เพราะอย่างไรเธอก็คงไม่สามารถเปลี่ยนความคิดของนางได้ เธอจึงหอบแฟ้มงานแนบอก ยกมือขึ้นไหว้มารดา

"หนูไปมหาลัยแล้วนะแม่"

“ผีออกแล้วหรือไง ทำไมวันนี้ไม่แต่งตัวกุ๊ย ๆ เหมือนทุกวัน” แม้จะเห็นลูกสาวแต่งตัวเรียบร้อย แต่คนเป็นแม่ก็ไม่เคยพูดดีด้วย

“วันนี้ส่งงานชิ้นสุดท้าย สอบโปรเจกต์จบ อาจารย์ประกาศสถานที่ฝึกงานด้วย” วิเวียนตอบมารดา ในขณะที่ตัวเธอเดินออกไปถึงถนน

“ไปเรียนกับผู้ชาย ทำตัวเหมือนผู้ชายขึ้นทุกวันลูกคนนี้”

ยิ่งถูกคัดค้านและสบประมาทจากคนรอบข้าง นั่นยิ่งทำให้วิเวียนภาคภูมิใจ เธอบากบั่นเรียนจนกระทั่งถึงปีสุดท้าย หลังจากพ้นรั้วมหาวิทยาลัย เธอจะก้าวเข้าสู่วัยผู้ใหญ่เต็มตัว 

วิศวกรรมศาสตร์ ก่อสร้าง เป็นสาขาที่มีผู้หญิงเรียนน้อยมาก เพราะฉะนั้นผู้หญิงที่อยู่ในคณะจึงรู้จักกันหมดตั้งแต่รุ่นน้องปี 1 ยันรุ่นพี่ปี 4 พวกเธอจะดูสวยโดดเด่นขึ้นเมื่ออยู่ในตึกคณะ ที่แวดล้อมไปด้วยผู้ชายหล่อล่ำ นั่นเป็นความสุขที่สุดในรั้วมหาวิทยาลัย 

วิเวียนวางหนังสือลงบนโต๊ะหินอ่อน หย่อนก้นลงนั่ง และดึงแก้วชานมไข่มุกในมือเพื่อนมาดื่ม อันดานำเสนองานเสร็จก่อน จึงออกมานั่งรอ 

"สอบได้มั้ยแก" วิเวียนถามเพื่อน

"ถ้าตอบว่าได้ จะเรียกว่าโกหกมั้ยล่ะ ทำไมอาจารย์ไม่ถามตรงที่ฉันเตรียมตัวมาก็ไม่รู้ แกคอยดูเกรดฉันเถอะ ไม่อยากคิดถึงตอนป๊าบ่นเลย" อันดาบ่นเซ็ง ๆ แย่งแก้วชานมไข่มุกกลับคืน

อันดาเป็นเพื่อนผู้หญิงหนึ่งในสี่ของชั้นปี เลือกเรียนสาขานี้เพราะครอบครัวทำธุรกิจรับเหมาก่อสร้างอยู่ต่างจังหวัด เธอจึงเรียนสาขานี้เพื่อต่อยอดธุรกิจครอบครัว เธอเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของวิเวียน

"เอาคืนมานะ อยากกินก็เดินไปซื้อเอง"

"ไม่เอาอ่ะ กินหมดแก้วอ้วนพอดี แย่งแกกินแบบนี้แหละ" 

"อาจารย์ประกาศสถานที่ฝึกงานหรือยัง แกไลน์ไปถามกอล์ฟซิ" วิเวียนบอกเพื่อน ปากยังเคี้ยวไข่มุกหงับ ๆ แถมยังไม่ยอมส่งแก้วชานมไข่มุกคืนเจ้าของ

"ไม่เอาหรอก แกก็ไลน์ไปถามเองสิ เกลียดปาก!" อันดาพูดพลางเบะปากไปด้วย 

กอล์ฟ คือ ธีรชานนท์ ผู้ชายกล้ามแน่น หน้าอกผึ่งผาย กอล์ฟเป็นหัวหน้าห้องและเข้าถึงอาจารย์ทุกวิชา เพราะเรียนเก่งมากจึงเป็นที่โปรดปรานของอาจารย์ แต่ก็ปากจัดไม่มีใครเกิน เป็นอันรู้กันระหว่างอันดาและวิเวียน หากพวกเธอพูดถึงกอล์ฟในสถานที่สาธารณะ จะเรียกว่าอีกอ! (หมายถึงกอล์ฟและตอแหลรวมกัน) วิเวียนกับอันดาต่างเถียงกันมาตลอด 4 ปี กอล์ฟเป็นผู้ชายทั้งแท่งหรือไม่

อันดาผู้คร่ำหวอดเรื่องผู้ชายบอกว่ากอล์ฟแมนแค่ร่างกายภายนอก ในขณะที่วิเวียนบอกว่าเขาแมนทั้งแท่ง จนอันดาท้าเพื่อนสาว ให้ไปพิสูจน์แท่งของกอล์ฟมาก่อน เธอถึงจะยอมเชื่อ 

"ฉันลุ้นจะได้ไปฝึกงานที่ฐิติกรคอนสตรัคชั่น เพราะเนื้อคู่ฉันอยู่ที่นั่น" อันดาบอกอย่างเพ้อฝัน รุ่นพี่ที่เคยไปฝึกงานต่างร่ำลือเห็นความหล่อและเพอร์เฟกต์ของซีอีโอหนุ่ม แถมยังบอกอีกว่าเขาเป็นผู้ชายที่กลิ่นตัวหอมมาก 

อันดาหลับตาพริ้มคิดอย่างเพ้อฝัน นึกภาพถึงตัวเองซุกจมูกลงบนหน้าอกของเขา คงจะมีความสุขมาก

"เพียะ!!! ตื่น!!!" วิเวียนฟาดแฟ้มเอกสารลงบนหัวไหล่ของเพื่อนสาวเรียกสติ

"แกจะเว้นพื้นที่ความฝันให้ฉันสัก 5 นาทีไม่ได้หรือไง ชานมไข่มุกก็เอาไปกินทั้งแก้วแล้ว" อันดาส่งค้อนให้เพื่อนสาว 

“พูดยังกับว่าเคยดมแล้วงั้นแหละ แก่แดด” วิเวียนว่า 

“รุ่นพี่ลือกันให้แซด แค่เข้าไปยืนในลิฟต์กับเขาก็ฟินแล้วแก” อีกคนยังพูดด้วยแววตาที่มีประกายเพ้อฝัน 

"อย่าคาดหวังมาก แกก็รู้ว่าบริษัทใหญ่ขนาดนั้น อาจารย์จะต้องส่งคนเก่ง ๆ ไป ให้เป็นหน้าเป็นตาของมหาวิทยาลัย แกก็ลองดูรุ่นพี่ที่ถูกส่งไปแต่ละคนสิ เกียรตินิยมทั้งนั้น ฝึกงานแล้วก็ได้ทำงานต่อทันที" 

ตามระเบียบของมหาวิทยาลัย และคณะที่พวกเธอสังกัดอยู่ อาจารย์จะเป็นคนส่งชื่อนักศึกษาให้กับบริษัทที่เป็นประโยชน์แก่นักศึกษามากที่สุด เพราะหลังจากจบการศึกษา พวกเขาจะได้ทำงานต่อในบริษัทใหญ่ ๆ แต่ก็บางบริษัทที่มีระเบียบการรับนักศึกษาฝึกงานเหมือนกับรับพนักงานจริง ๆ อาจารย์ประจำคณะจำต้องคัดเลือกเด็กส่งไป 

หนึ่งในบริษัทนั้นคือฐิติกรคอนสตรัคชั่น บริษัทอสังหาริมทรัพย์ลำดับต้น ๆ ที่มีชื่อเสียง บริษัทจึงมีกฎระเบียบการรับพนักงานมากกว่าที่อื่น แต่นักศึกษาที่ได้ฝึกงานที่บริษัทนี้เกือบทั้งหมด จะได้บรรจุเป็นพนักงานประจำ นั่นจึงทำให้เป็นเป้าหมายของเพื่อน ๆ ร่วมคณะของวิเวียนและอันดา

"ฮือ…ก็จริง" อันดาคล้อยตาม "หวังว่าเราจะได้ฝึกงานที่เดียวกันนะ" แววตาของคนพูดบอกอย่างมีความหวัง

“ฉันก็หวังว่าเราจะได้ฝึกงานที่เดียวกัน ไม่อยากจะคิดเลยหากเราต้องแยกกันฝึกงาน เราอยู่ด้วยกันมาเกือบ 4 ปี พอจะเรียนจบก็อดใจหายไม่ได้”

“แกอย่ามาดึงดราม่านะ เดี๋ยวฉันน้ำตาร่วง เป่าปี่โชว์” อันดารีบดักคอ นั่นก็ได้ค้อนวงใหญ่ตอบกลับมาจากวิเวียน

“ไปหาอาจารย์กันไหม จะได้รู้ที่ฝึกงานก่อนกลับบ้าน” วิเวียนชวนเพื่อน

“ดี ๆ” อันดาขยับตัวลุกขึ้นยืน หันไปมองเพื่อนอีกครั้งก็พบว่าแก้วชานมไข่มุกเหลือเพียงน้ำแข็งติดก้นแก้ว แถมหัวขโมยยังคงขะมักเขม้นกับการจิ้มหลอดลงบนไข่มุกและดูดมันขึ้นมา ราวกับว่าเป็นของตัวเอง 

“แต่แกต้องไปซื้อชานมไข่มุกมาคืนฉันก่อน” 

“ไม่” วิเวียนตอบเสียงแข็ง ยักไหล่ให้อันดากวนประสาทอีกคน เธอแค่แกล้งแหย่ให้เพื่อนงอนนะเพราะวันนี้ตั้งใจว่าจะพาไปเลี้ยงชาบูฉลองสอบเสร็จ 

“ยัยงก!” 

“ตำแหน่งนี้ไม่ได้มากันง่าย ๆ นะจ๊ะ ต้องมีแม่เป็นเจ้าแม่เงินกู้ก่อน” วิเวียนบอกติดตลก 

“แต่แกแย่งความอ้วนฉันไปนะ” อันดายังคงบ่นอย่างโอดโอย 

“เอาไว้ฉันคืนความอ้วนให้แกเป็นชาบูนางในแทนได้ไหมล่ะ”

“ไม่ได้! แกต้องเลี้ยงบิงซูฉันเพิ่มด้วย” 

“โห! ชานมไข่มุกแก้วละ 25 บาทของแกมีมูลค่าขึ้นมาเยอะเลยนะ ไม่น่าหลวมตัวเลยฉัน” วิเวียนบอกติดตลก

“ก็ของมันดีย์…” อันดาดัดเสียงใส่สำเนียงภาษาอังกฤษ พร้อมกับบิดตัวหมุนทำท่าประกอบ ทำให้วิเวียนหัวเราะขำคิกคัก

ปลายนิ้วมือของอันดาไล่เลื่อนบรรทัดลงมาเรื่อย ๆ อาจารย์แปะประกาศก่อนที่พวกเธอจะเดินมาถึงไม่เกิน 1 นาที เพราะกระดาษที่เธอสัมผัสยังคงอุ่น ๆ

“เย้ ๆ ฐิติกรคอนสตรัคชั่น” อันดากระโดดอย่างดีใจเมื่อเห็นชื่อบริษัทที่เธออยากเข้าฝึกงาน วิเวียนจึงชะโงกหน้าเข้าไปมอง 

“ไม่มีชื่อแกนะ” 

“ก็มีชื่อแกไง ฉันดีใจแทนแกไม่ได้เหรอ” อันดาบอกเพื่อน แม้เธอจะเศร้าที่ไม่ได้ไปฝึกงานในบริษัทที่เธออยากไป แต่ดูจากรายการ อาจารย์จับแยกผู้หญิงออกจากกันทั้งหมด ด้วยความที่มีน้อยจึงแบ่งกันไป เพราะหลายองค์กรชอบมองผู้หญิงในสายงานนี้ไม่แข็งแกร่งเหมือนผู้ชาย

“แกได้ไปฝึกงานกับกอล์ฟด้วยนะ ยิ่งน่ายินดีไปกันใหญ่” อันดาบอกอย่างประชด เหมือนสุขไม่สุด 

“ถ้าฉันต้องเลือกระหว่างได้ฝึกงานที่ฐิติกรกับกอล์ฟนะ ฉันขอเลือกไปที่อื่น” อันดาบอกต่อ รู้ได้เลยว่าพวกเธอเข็ดขยาดกับกอล์ฟมากแค่ไหน

“เอ้า! ไม่อยากไปดมกลิ่นจักแร้ซีอีโอสุดหล่อแล้วเหรอ” วิเวียนแซว

“แค่นึกถึงตอนที่อีกอไปพูดเอาหน้ากับเจ้านาย หรือบรรดาพี่ที่ออฟฟิศ ฉันก็จินตนาการได้แต่ความเลวร้ายในระหว่างฝึกงานว่ะ เท่าที่เจอกันที่มหาวิทยาลัยก็เพียงพอแล้ว ปล่อยให้ฉันได้หลุดพ้นจากนายนั่นสักที”

วิเวียนหัวเราะขำเพื่อนสาว ที่จริงธีรชานนท์ก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรมากนัก เขาแค่ชอบเสนอตัวเอาหน้ากับอาจารย์บ่อยจนน่าหมั่นไส้เท่านั้นเอง  

“แต่แกก็ฝึกงานบริษัทใกล้ ๆ ฉันนะ” วิเวียนบอกเพื่อน “บริษัทนี้ก็ใหญ่ไม่แพ้กับฐิติกรเลย”

“แกเดาอารมณ์ฉันไม่ออกหรือไง นาทีนี้ฉันขอเสพผู้ชายหล่อ ๆ เว้ย! แกคิดดูว่าถ้าฉันเรียนจบกลับไปบ้าน ป๊ากับม๊าจะปล่อยให้ฉันรื่นเริงกับการลวนลามผู้ชายแบบนี้อยู่มั้ย ”

“เออ! ก็จริงว่ะ เรียนจบแล้วแกก็ต้องกลับไปแต่งงานกับคู่หมั้นป๊ากับม๊าของแกหมั้นกันเอาไว้ให้”

“อย่าพูดเรื่องคู่หมั้นได้ไหม หงุดหงิด” อันดาบอกอย่างอารมณ์เสีย เธอไม่ชอบพูดถึงเรื่องคู่หมั้น แต่วิเวียนก็ขยันแซวเรื่องนี้อยู่เรื่อย

“อ้าว!”

“ตอนนี้ฉันยังมีอิสระ ฉันจะใช้ชีวิตโสดให้เต็มที่ อ่อยผู้ชาย ล่าแต้มให้หนำใจ” อันดาบอกอย่างมาดมั่น

“ไม่ได้ฝึกงานที่นั่น ก็ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวฉันหาเรื่องไปนั่งรอแกที่บริษัทก็ได้ เรื่องอ่อยผู้ชายไม่ใช่ปัญหาสำหรับฉัน ขอให้หล่อถึงใจเป็นพอ”

วิเวียนเขกกะโหลกเพื่อน “แรด!!” 

การที่เรียนอยู่ในสาขาวิชาที่ห้อมล้อมด้วยผู้ชาย อยู่แต่กับกลุ่มเพื่อนผู้ชาย ทำให้คำพูดคำจาบางคำที่ใช้หยอกล้อกันแรงไปบ้าง แต่ก็แค่ล้อเล่นไม่เคยถือสา

“ย่อตัวรับมง!” อันดาย่อตัวลงล้อเลียนเพื่อน ทั้งคู่เสียงดังจนอาจารย์เปิดห้องออกมาเตือน

“พวกเธอเสียงดังอะไรกัน”

“ขอโทษค่ะอาจารย์” ทั้งคู่รีบยกมือไหว้พร้อมกับทำตัวลีบถอยหลังเดินออกไป