กรงสวาท ทาสพยัคฆ์ (Love Cage)

ท่ามกลางแสงแดดอันแรงร้อนในจังหวัดหนึ่งในภาคอีสาน ทำให้ใครหลายคนต้องหนีความร้อนด้านนอกมาพึ่งความเย็นภายในห้างดังแห่งหนึ่งแทน ไม่เว้นแม้แต่สองหนุ่มสาวรูปร่างหน้าตาดีที่กำลังก้าวเดินเคียงข้างกัน หากทว่าใบหน้าของทั้งคู่กลับไม่รื่นเริงแช่มชื่นดังที่ควรจะเป็นเลยสักนิด ฝ่ายชายนั้นใบหน้าเรียบนิ่งเย็นชาจนดูน่ากลัว ขณะที่ฝ่ายหญิงกำลังพยายามสุดฤทธิ์ที่จะปั้นหน้าให้รื่นเริงที่สุด ทั้งที่ภายในกำลังอัดแน่นด้วยความประหวั่นพรั่นพรึงและกระวนกระวายจนแทบจะอยากหนีไปจากตรงนั้น แต่ก็กลัวเกินกว่าจะหนีไปอย่างที่คิดได้

“อยากกินอะไร?” คำถามเรียบๆ นั้นทำให้ร่างเล็กที่จมอยู่กับภวังค์ของตัวเองสะดุ้งเฮือก ก่อนจะพยายามเก็บกดความกลัวไว้ลึกสุดใจ

“แพรอยากกินไอศกรีมค่ะ” หญิงสาวฝืนปั้นหน้าสดใสให้เป็นปกติเหมือนทุกครั้งที่ทำ ยามที่อยู่กับเขา

“นี่ก็เที่ยงแล้ว ผมว่าเราทานอาหารหลักกันก่อนแล้วกันนะ พอกินเสร็จแล้วผมจะพาไปกินไอศกรีม” น้ำเสียงเรียบๆ แย้งกลับมา

“ค่ะ” หญิงสาวตอบได้เพียงเท่านั้น เพราะถึงแม้เขาจะไม่ได้พูดด้วยน้ำเสียงบังคับ แต่ความมีอำนาจที่แฝงมากับคำพูดทุกประโยคของเขา ก็ไม่เคยทำให้เธอปฏิเสธความต้องการเขาได้เลยสักครั้ง

“ถ้างั้น...กินอาหารญี่ปุ่นแล้วกัน” ชายหนุ่มยังคงพูดด้วยท่าทางเรียบเรื่อย กระนั้นท่าทีของผู้นำที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจก็ทำให้เธอไม่กล้าขัดแย้งอีกเช่นเคย

“ก็ได้ค่ะ”

“งั้นก็ไปกัน...” ชายหนุ่มร่างสูงกำยำเดินนำหญิงสาวหน้าตาสะสวยเข้าไปในร้านอาหารญี่ปุ่นชื่อดังภายในห้างแห่งนั้น เขาเดินนำเธอไปยังมุมในสุดของร้าน เพราะค่อนข้างเป็นส่วนตัวมากกว่า เขาไม่ชอบอะไรที่มันวุ่นวายนัก ก่อนที่ทั้งคู่จะสั่งอาหารที่อยากทานกับพนักงาน

เมื่ออาหารมาเสิร์ฟ ทั้งคู่ก็ทานอาหารตรงหน้าด้วยความเงียบจนน่าอึดอัด ฝ่ายหญิงนั้นไม่รู้ว่าจะชวนเขาคุยอะไรดี ทั้งๆ ที่ครั้งก่อนหน้าที่เจอกัน เธอจะเป็นคนชวนเขาคุยจ้อ ส่วนเขาก็รอให้เธอเป็นคนเปิดปากพูดก่อน แต่เมื่อได้แต่ความเงียบกลับมา ชายหนุ่มก็ไม่คิดจะรอให้เธอเริ่มประเด็นอีกต่อไป

“ทำไมช่วงนี้เงียบไปล่ะ?” คำถามของเขาเล่นเอาหญิงสาวชะงักมือที่กำลังใช้ตะเกียบคีบอาหารเข้าปาก “ไม่ค่อยจะรับโทรศัพท์ผมเลย ไลน์หาก็ไม่ตอบ”

“เอ่อ...คือ...แพร...” หญิงสาวจนด้วยคำตอบ ไม่รู้ว่าควรจะแก้ตัวอย่างไรดีกับการหายหน้าหายตาไป ไม่ยอมรับการติดต่อจากเขาไม่ว่าทางใดก็ตาม ทั้งๆ ที่เคยติดต่อกันแทบจะทุกวัน “แพร...กำลังยุ่งๆ เรื่องที่จะเรียนต่อน่ะค่ะ ไม่รู้ว่าควรเรียนปริญญาโทต่อหรือเปล่า แล้วถ้าจะเรียนควรเรียนที่ไหนดี แพรเลยไม่ได้ติดต่อใครเลยช่วงนี้”

“งั้นหรือ?” ชายหนุ่มรำพันเหมือนจะรับรู้กับสิ่งที่เธอบอก แต่แน่นอนว่าเขาไม่เชื่อเลยสักนิด ก็ท่าทีเธอมันดูลุกลี้ลุกลนอย่างไรชอบกล แล้วคนอย่างเธอก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่โกหกได้เนียนเสียด้วยสิ

“ค่ะ” หญิงสาวรับคำแต่หลบสายตาจับผิดนั้นวูบ ก่อนจะรีบชวนเขาเปลี่ยนเรื่อง ไม่อย่างนั้นเธอได้ถูกต้อนให้จนมุมแน่ๆ เขาเป็นผู้ชายที่ฉลาดเหลือร้าย และคงไม่ปล่อยให้คนที่โกหกเขาลอยนวลไปได้โดยไม่ทำอะไรแน่ๆ “เอ่อ...แพรว่าเราทานอาหารกันก่อนดีกว่านะคะ แพรอยากไปทานไอศกรีมเร็วๆ”

ชายหนุ่มไม่ว่าอะไรออกมา แม้จะจับพิรุธผู้หญิงตรงหน้าได้มากเพียงใดก็ตาม เขาอยากให้เธอสารภาพความผิดด้วยตัวเธอเองก่อนที่เขาจะต้องลงทุนสืบหาความจริงด้วยตัวของเขาเอง