เสียงกระพรวนที่ดังขึ้นที่หน้าประตูร้านกาแฟที่จัดร้านได้อย่างมีสไตล์ของตัวเองดังขึ้น ทำให้คนที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์สำหรับรับออร์เดอร์และทำหน้าที่เป็นแคชเชียร์ต้องเงยหน้าขึ้นมอง แล้วก็เห็นว่าคนที่เพิ่งเดินพ้นประตูร้านที่เป็นกระจกสำหรับผลักเข้าออกนั้น ไม่ใช่ลูกค้าอย่างที่คิด แต่กลับเป็นเพื่อนรักที่มีสีหน้าอมทุกข์เป็นที่สุดต่างหาก

“ทำไมหน้าบูดอย่างกับตูดลิงมาเชียววันนี้?” คนที่เห็นใบหน้าเป็นทุกข์ของเพื่อนร้องถาม ด้วยคำพูดที่ประดิษฐ์ประดอยขึ้นให้กวนอวัยวะเบื้องล่างเสียเหลือเกิน ก็แหม...คนอย่างเธอพูดดีๆ กับเขาเป็นเสียที่ไหน แต่ละคำถ้าไม่ออกมาแล้วกวนอารมณ์น่ะ คงไม่ใช่คำพูดของรุจาภา วรลักษณ์หรอกน่า ถึงแม้ว่าปากจะเสียแค่ไหน แต่เธอก็เป็นห่วงเพื่อนด้วยความจริงใจเสมอนะ

“จ้า...ฉันมีเรื่องอยากปรึกษาแกหน่อยน่ะ” แพรพิลาศ อุทธนันท์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด ไม่ได้ค้อนกลับอย่างที่เคยทำยามที่โดนเพื่อนรักกวนบาทา และนั่นทำให้รุจาภาต้องขมวดคิ้วอย่างกังวลมากขึ้น ลงว่าแพรพิลาศผู้ร่าเริงเป็นนิจได้เอ่ยด้วยน้ำเสียงเช่นนี้แล้ว เรื่องที่เธอกำลังเครียดอยู่คงเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ

“เอ่อ...ถ้างั้นแกรอฉันแป๊บนึงนะ ขอเก็บร้านก่อน” รุจาภาบอกด้วยน้ำเสียงที่เริ่มจะกังวลมากขึ้น เมื่อหน้าตาสะสวยเจริญตาของแพรพิลาศบัดนี้เต็มไปด้วยความหม่นหมองจากเรื่องทุกข์ที่สุมอยู่ในใจ แพรพิลาศพยักหน้ารับ ก่อนเดินเลี่ยงออกไปนั่งที่โต๊ะตัวหนึ่งซึ่งอยู่ในสุดของร้านกาแฟแห่งนี้

รุจาภาช่วยลูกจ้างอีกสองคนเก็บร้านเมื่อเวลาเย็นย่ำมากแล้ว และเป็นเวลาปกติที่ร้านจะปิดทำการ เธอและแพรพิลาศต่างก็เป็นเจ้าของร้านกาแฟแห่งนี้ด้วยกัน ทั้งสองร่วมหุ้นกันเปิดร้านกาแฟเล็กๆ ร้านหนึ่งที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยที่ทั้งสองเรียนอยู่ ถ้านับตามอายุร้านตอนนี้...ร้านนี้ก็อายุเกือบๆ จะสามปีแล้วล่ะ เพราะรุจาภาและแพรพิลาศเปิดร้านนี้ตั้งแต่ทั้งสองคนเรียนอยู่ชั้นปีที่ 2

“เอาล่ะ...แกมีเรื่องทุกข์ใจอะไร ไหนลองเล่ามาให้ฉันฟังซิ” รุจาภาถามหลังจากเก็บร้านและลูกจ้างอีกสองคนกลับบ้านไปแล้ว ร่างบางทรุดนั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามกับเพื่อนรัก

“เฮ้อ...” แพรพิลาศถอนหายใจอย่างคนคิดไม่ตก ก่อนเปิดปากเล่าเรื่องทุกอย่างที่เก็บเงียบไว้มาเกือบปีแล้ว “แกก็รู้ใช่ไหมว่าอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ฉันก็ต้องแต่งงานกับพี่ชายของแก”

“อืม แล้วไง?” รุจาภาถามต่อ ทว่าความคิดหนึ่งวิ่งเข้ามาในสมอง ก็ทำให้เธอต้องจ้องหน้าเพื่อนรักเขม็ง “หรือว่าแกไม่อยากแต่งงานกับพี่ชายฉันแล้ว?”

“ไม่ใช่อย่างนั้น” แพรพิลาศปฏิเสธด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย “ก็เพราะฉันรักพี่จอม และฉันก็มั่นใจว่าอยากแต่งงานกับเขามากนี่แหละ ฉันเลยต้องมานั่งเครียดอยู่อย่างนี้?”

“อ้าว? ทำไมต้องเครียดล่ะ?” รุจาภาชักจะงงกับเพื่อนรักเข้าไปทุกที “ในเมื่อพี่ชายฉันก็รักและก็รอคอยที่จะแต่งงานกับเธอมาตลอดเก้าปี”

“คือ...ถ้าฉันเล่าอะไรให้แกฟัง แกสัญญากับฉันก่อนได้ไหมว่าจะไม่โกรธ?” แพรพิลาศถามด้วยน้ำเสียงกริ่งเกรง ว่ารุจาภาจะโกรธเธอจนไม่ยอมมองหน้า หากว่าเธอเล่าเรื่องบางอย่างให้เพื่อนรักฟัง

“ลองเล่ามาก่อนแล้วกัน”

“ไม่! แกสัญญาก่อนสิ” แพรพิลาศไม่ยอมเสียเหลี่ยมเพื่อนรักง่ายๆ หรอก รู้ดีว่าที่รุจาภาตอบอย่างนั้นเพราะไม่อยากให้คำตอบมามัดตัวตัวเองทีหลัง

“เออๆ!” รุจาภาตอบรับอย่างเสียไม่ได้ แม้จะไม่อยากจะสัญญาอะไรกับใครหน้าไหนก็ตาม แต่ก็อยากรู้เรื่องที่ทำให้เพื่อนรักทุกข์ใจมากกว่า “เล่ามาได้ยัง?”

“คือ...แกก็คงรู้มาตลอดใช่ไหมว่าฉันกับพี่ชายแกคบกันมาเกือบเก้าปีแล้ว?” คำถามของแพรพิลาศทำให้รุจาภาส่งสายตาประหนึ่งว่า จะมัวถามวกไปวนมาให้มันยืดเยื้อทำไม รีบๆ เข้าเรื่องเลยจะไม่ได้ดีกว่าหรือ? “และฉันก็รู้ตัวมาโดยตลอดว่าฉันต้องแต่งงานกับพี่จอมอย่างแน่นอน ในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ความจริงฉันรู้อนาคตของตัวเองมาตั้งแต่ปีหนึ่งแล้ว เพราะพ่อแม่ของฉันและแกเกริ่นๆ เรื่องนี้กับฉันและพี่จอมมานาน...”

“แล้ว?” รุจาภายังไม่คิดว่ามันมีเรื่องอะไรที่น่าทุกข์ใจตรงไหน ในเมื่อแพรพิลาศก็รู้ตัวมาก่อนตั้งสี่ปีแล้วว่าต้องแต่งงานกับรณกร พี่ชายที่แสนดีหาใครเปรียบไม่ได้ของเธอ

“ก็...คนเรานะ พอคบกันไปนานๆ ความรักแบบลุ่มหลงมันก็จืดจางไป เหลือไว้เพียงความผูกพันที่เป็นความรักขั้นที่ลึกซึ้งกว่านั้น” แพรพิลาศพยายามจะอธิบายในสิ่งที่เธอรู้สึกให้เพื่อนรักฟัง มันเป็นเรื่องละเอียดอ่อนยิ่งนักกับเรื่องของหัวใจ และมันเข้าใจยาก...หากว่าไม่ลองมาประสบด้วยตัวเอง ก็คงจะไม่มีใครเข้าใจได้ แต่ว่าตอนนี้...เธอหวังเพียงว่ารุจาภาจะยอมเข้าใจในความรู้สึกของเธอ แม้เพียงสักนิดก็ยังดี “แล้วฉัน...ก็เริ่มไม่แน่ใจว่าฉันยังอยากจะแต่งงานกับพี่จอมอยู่อีกหรือเปล่า? ยังอยากจะใช้ชีวิตทั้งชีวิตร่วมกับพี่จอมอยู่อีกไหม? ฉันอยากรู้ว่าพี่จอมจะเป็นคนที่ใช่สำหรับฉันเหมือนที่คบกันตอนแรกๆ หรือเปล่า? ฉันก็เลย...ลองคุยกับผู้ชายทุกคนที่ผ่านเข้ามา...จีบ...ฉัน”

“นี่แก...แกนอกใจพี่ชายฉันอย่างนั้นเหรอ!!?” รุจาภาโมโหแทบบ้าเมื่อรู้ว่าเพื่อนรักนอกใจพี่ชายที่แสนดีของเธอ เธอไม่แปลกใจหรอกที่แพรพิลาศจะมีชายหนุ่มมากหน้าหลายตาแวะเวียนมาขายขนมจีบ ก็แหม...แพรพิลาศออกจะสวยระดับดาวมหาวิทยาลัยขนาดนี้ พี่ชายของเธอไม่รู้ทำบุญด้วยอะไรถึงได้แพรพิลาศเป็นแฟน แต่ที่ไม่คาดคิดเลยก็คือเพื่อนของเธอจะนอกใจรณกร ทั้งๆ ที่พี่ชายของเธอนั้นออกจะเป็นพี่ชายที่แสนดีเพียบพร้อมอย่างที่หาในตัวผู้ชายคนอื่นได้ยากนัก ทั้งเป็นสุภาพบุรุษ เข้าใจผู้หญิง อดทนทุกอย่างเพื่อสร้างเนื้อสร้างตัว และที่สำคัญ...พี่ชายของเธอรักแพรพิลาศมากอย่างที่ไม่มีทางที่จะชายตาแลผู้หญิงคนไหนแน่ๆ ในชีวิตนี้ แต่เพื่อนของเธอทำอย่างนี้กับรณกรเนี่ยนะ!?

“ไหนแกบอกว่าจะไม่โกรธฉันไง?” แพรพิลาศรีบทวงสัญญา เมื่อเห็นรุจาภากำลังจะออกโรงเต้นงิ้วเข้าไปทุกที ใบหน้าสวยถมึงทึงด้วยความโมโหแทนพี่ชาย

“แกนอกใจพี่ชายฉันนะ! จะไม่ให้ฉันโกรธได้ไง?” รุจาภาตะคอกถามเพื่อนรักอย่างระงับอารมณ์ไม่อยู่ ใบหน้าเปี่ยมเสน่ห์ของแพรพิลาศซีดลงและเหมือนกำลังจะร้องไห้อยู่ร่อมรออยู่แล้ว

“ฉันรู้...” แพรพิลาศเสียงสั่นเครือด้วยความรู้สึกผิด เธอกลั้นก้อนสะอื้นเอาไว้ก่อนรีบอธิบายต่อ ลำพังแค่เธอรู้สึกผิดเองก็แย่พออยู่แล้ว นี่เพื่อนรักยังทำท่าจะโกรธเธอจนถึงขั้นเลิกคบอีกต่างหาก “แต่ว่า...ตอนนี้ฉันก็รู้ตัวแล้วว่าฉันยังรักพี่จอมอยู่ ยังอยากใช้ชีวิตที่เหลืออยู่อีกตลอดชีวิตกับพี่จอม ยังอยากจะแก่ไปพร้อมๆ กับพี่จอม พี่จอมคือผู้ชายที่ใช่และดีที่สุดสำหรับฉัน แกรู้ไหมว่าที่ผ่านมาตลอดหนึ่งปีที่ฉันลองคุยกับผู้ชายคนอื่น ลองเฟลิร์ตกับผู้ชายทุกคนที่ผ่านเข้ามาน่ะ ไม่เคยมีคนไหนที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าเขาดีไปกว่าพี่จอมเลยสักนิด พี่จอมคือคนที่ดีพร้อมที่สุดในสายตาของฉัน ฉันมักจะเอาเขาเหล่านั้นมาเปรียบเทียบกับพี่จอมเสมอ แล้วก็พบกับข้อเสียของพวกเขามากมายจนต้องเลิกคบไป ในเวลานานสุดก็สามอาทิตย์”

“นี่...นี่แก...นอกใจพี่ชายฉันมาตั้งปีเชียวเหรอ?” รุจาภายังคงถามด้วยสีหน้าขึงขัง แหม...พี่ชายเธอโดนเพื่อนรักของเธอหักหลังนะ! ไม่โมโหแทนก็บ้าแล้ว! แต่อย่างไรก็เถอะ...แพรพิลาศเป็นเพื่อนเธอที่คบกันมานาน นานกว่าที่แพรพิลาศจะคบกับพี่ชายเธอด้วยซ้ำ แล้วเมื่อเพื่อนทำผิดและก็ได้รู้สึกผิดแล้ว เธอจะไม่ให้อภัยเลยมันก็ดูจะใจจืดใจดำไปหน่อยกระมัง คนเรามันย่อมผิดพลาดกันได้ไม่ใช่หรือ? แล้วเมื่อพลาดทุกคนก็ย่อมหวังที่จะได้มีโอกาสแก้ตัวนี่นา อย่างไรเสียตอนนี้แพรพิลาศก็รู้แล้ว ว่ารักรณกรมากที่สุด เธอก็ควรจะเลิกโกรธและให้โอกาสเพื่อนรักอีกสักครั้งไม่ใช่หรือ? “ช่างเถอะๆ ยังไงแกก็รู้ตัวแล้วว่าทำผิด แล้วก็รู้แล้วว่าแกรักพี่ชายฉันที่สุด ฉันจะไม่โกรธแกก็ได้”

“ขอบใจนะจ้า แกเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันเลย” คราวนี้แพรพิลาศเริ่มจะยิ้มออกบ้างแล้ว เมื่อเพื่อนรักไม่ได้ถือโทษโกรธเคืองอย่างที่กังวลเอาไว้ แต่เมื่อนึกถึงปัญหาใหญ่อีกปัญหาที่เป็นผลพวงมาจากการไม่แน่ใจของเธอเอง แพรพิลาศก็ต้องมีสีหน้าเครียดขึ้นมาอีกครั้ง “แต่ปัญหามันไม่จบที่เท่านั้นน่ะสิ”

“อ้าว...ทำไมล่ะ?”

“ก็...ล่าสุดนี้ ฉันคบกับผู้ชายคนหนึ่งอยู่ เขาชื่อพยัคฆ์ เป็นเจ้าของไร่ที่เพชรบูรณ์ แล้วก็เป็นเจ้าของบริษัทรับออกแบบโปรแกรมคอมพิวเตอร์” แพรพิลาศเริ่มเล่าเหตุการณ์ที่เธอกับผู้ชายที่ชื่อว่าพยัคฆ์เจอกันให้เพื่อนรักฟัง “ฉันพบเขาเมื่อตอนที่ไปช่วยงานอาจารย์ในงานสัมมนางานหนึ่ง แล้วเราก็เริ่มคุยกัน...เริ่มทำความรู้จักกัน จนตอนนี้ก็หกเดือนแล้วที่ฉันลองคุยกับเขา”

“ว่าไงนะ!!!” คราวนี้ความโมโหของรุจาภาเหมือนจะปะทุขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อได้ยินว่าเพื่อนแอบคบกับผู้ชายอื่นมาหกเดือนแล้ว ในขณะที่ยังคบกับพี่ชายของเธออยู่ “ไหนแกบอกว่าไม่มีใครเกินสามอาทิตย์ไง!!?”

“ก็...คนนี้มันต่างจากคนอื่นน่ะ” แพรพิลาศพูดเสียงอ่อยอย่างหวาดเสียวว่ารุจาภาจะกระโดดขึ้นมาขย้ำคอเธอในวินาทีใดวินาทีหนึ่ง “คือ...คุณเสือเขาเป็นคนที่ดูเป็นผู้ใหญ่ มีอำนาจ แล้วก็...มีเสน่ห์ในตัวอย่างที่เขาเรียกกันว่าแรงดึงดูดทางเพศน่ะ แค่มองตาเขาฉันก็แทบจะละลายแล้วล่ะ...” รุจาภาตาเขียวปัดกับคำบรรยายสรรพคุณของคนที่ชื่อพยัคฆ์ จนแพรพิลาศต้องร้องห้ามไว้เสียก่อนที่รุจาภาจะแปลงร่างเป็นนางยักษ์ “เดี๋ยวๆ! นั่นแค่เริ่มต้น แกฟังให้จบก่อนสิ”

“ว่ามา”

“คือ...ฉันยอมรับนะ ว่าตอนแรกฉันหลงเขามากๆ จนคิดว่าฉันชอบเขา เขาดูเป็นคนคุยเก่ง มีเสน่ห์กับผู้หญิง แล้วก็บางครั้งก็เอาใจผู้หญิงเก่ง โรแมนติกด้วย ซึ่งต่างจากพี่จอม ช่วงนี้ฉันกับพี่จอมเหินห่างกัน จนถึงขั้นเย็นชา พี่จอมไม่เคยทำอะไรหวานๆ ให้กับฉัน แต่คุณเสือเขาทำ ฉันก็เลยหลวมตัวคิดว่าคบไว้คงไม่เสียหายหรอกมั้ง แต่ว่านะ...ฉันกลายเป็นพวกที่ไม่กล้ามีปากเสียง ไม่กล้าปฏิเสธความต้องการของเขา เพราะนอกจากเสน่ห์ในตัวของเขาแล้ว เขายังดูมีอำนาจ...อย่างที่ฉันไม่กล้าที่จะขัดในสิ่งที่เขาต้องการเลยสักครั้ง ฉันเริ่มรู้สึกว่าเขาชักจะอันตรายกับหัวใจของฉันเข้าไปทุกทีแล้ว และฉันเองก็ไม่พร้อมจะเสียผู้ชายที่แสนดีอย่างพี่จอมไปแน่ๆ”

“นี่แกคิดจะจับปลาสองมือเหรอ?” รุจาภาถามไปตามที่คิด และหากเพื่อนรักตอบมาว่าใช่ เธอก็คงรับไม่ได้เหมือนกันกับคำตอบนั้น

“เปล่า...” โชคดีที่แพรพิลาศไม่คิดจะทำอย่างที่รุจาภากล่าวหา “ฉันให้เวลาตัวเองในการทบทวนหัวใจดู แล้วฉันก็รู้ว่าฉันคงอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีพี่จอม เวลาฉันอยู่กับพี่จอม...ฉันสามารถเป็นตัวของตัวเองได้เต็มที่ จะดื้อจะอ้อนยังไงก็ได้ แต่พออยู่กับคุณเสือ ฉันทำอย่างนั้นไม่ได้ ฉันต้องคอยระวังตัว ต้องทำตัวเป็นผู้ใหญ่เพื่อให้เขาพอใจ ต้องทำในสิ่งที่ไม่อยากทำ ต้องกินในสิ่งที่ไม่อยากกิน ฉันอึดอัดและไม่เป็นตัวของตัวเอง แต่ฉันก็ถอนใจจากเขาไม่ได้ ฉันเลยตัดสินใจว่าฉันจะเลิกติดต่อกับเขา ก่อนที่เขาจะมามีอิทธิพลต่อฉันมากไปกว่านี้ และมันอาจจะทำให้ฉันเสียพี่จอม...ผู้ชายที่แสนดีที่สุดในชีวิตของฉันไป ฉันคิดจะให้ความเงียบค่อยๆ ห่างจากคุณเสือทีละนิดๆ จนต้องเลิกกันเหมือนอย่างที่เคยใช้กับคนอื่นๆ แต่มันก็ไม่ได้ผล”

“ทำไมล่ะ? นายเสืออะไรนั่นหลงรักเธอขนาดนั้นเชียวเหรอ?” ไม่ได้อยากจะดูถูกเพื่อนนะ แต่ว่าสงสัยจริงๆ ว่านายพยัคฆ์ที่เพื่อนพูดถึงหลงใหลได้ปลื้มอะไรเพื่อนรักของเธอนักหนา ก็พอรู้อยู่หรอกว่าแพรพิลาศเป็นคนสวยและมีเสน่ห์เฉพาะตัว แต่ว่าผู้หญิงเขาหนีหน้าถึงขนาดนี้แล้วก็น่าจะรู้ตัวได้แล้วนะ

“ไม่รู้สิ แต่เขาคอยตามฉันตลอดเลย วันนี้ก็เหมือนกัน...ฉันเพิ่งกลับมาจากไปเที่ยวกับเขา” แพรพิลาศเล่าด้วยน้ำเสียงเป็นเดือดเป็นร้อน

“ไหนแกว่าแกจะเลิกกับเขาไง? แล้วทำไมต้องไปเที่ยวกับนายเสืออะไรนั่นด้วย?” รุจาภาถามด้วยความไม่สบอารมณ์

“ก็...ฉันกลัวเขานี่นา” แพรพิลาศตอบเสียงเบา “แกไม่เคยรู้จักเขาแกไม่รู้หรอกว่าเขาน่ะน่ากลัวขนาดไหน ตอนดีน่ะ...ก็ดีใจหาย แต่มีครั้งหนึ่งฉันเคยเห็นเขาโกรธเรื่องงาน อาละวาดใส่โทรศัพท์จนฉันอดกลัวไม่ได้ ฉันกลัวว่าหากฉันไม่ไปกับเขา กลัวว่าหากเขารู้ว่าฉันมีแฟนอยู่แล้ว เขาจะโกรธแล้วทำร้ายคนรอบข้างฉัน อย่างพี่จอม...หรือแก ฉันกลัว...กลัวใจเขาจนไม่กล้าตีตัวออกห่างเขา” หญิงสาวเล่าเรื่องที่สุมเป็นไฟให้ทุกข์ในใจให้รุจาภาฟัง ก่อนคว้ามือเพื่อนมาบีบไว้แน่น ดวงตาคู่งามเต็มไปด้วยความกังวลอย่างยิ่งยวด “จ้า...แกต้องช่วยฉันนะ! ฉันอยากเลิกกับเขา แต่ก็กลัวว่าหากเขาโกรธขึ้นมา เขาอาจจะไปอาละวาดเอากับพี่จอม แล้วพี่จอมจะรู้เรื่องที่ฉันนอกใจ ฉันไม่อยากเสียพี่จอมไป ฉันรักพี่จอมจริงๆ นะจ้า แกช่วยฉันหน่อยนะเพื่อน”

“เฮ้อ...แต่แกก็ไม่น่าทำตั้งแต่แรกนี่นา” รุจาภาอดบ่นเพื่อนไม่ได้ แม้ว่าในใจน่ะจะตกลงช่วยเพื่อนรักไปตั้งแต่เห็นเพื่อนหน้าเครียดแล้วก็ตาม

“ฉันรู้...ฉันผิดไปแล้ว และฉันแก้ไขมันด้วยตัวเองเพียงลำพังไม่ได้ ช่วยฉันทีนะ...อย่าให้พี่จอมรู้เรื่องนี้ ช่วยกันคุณเสือออกไปที แล้วฉันสัญญาว่านอกจากนี้ไปฉันจะไม่ทำอะไรอย่างนี้อีก นะจ้า...นะ...”

รุจาภามองใบหน้าที่นองน้ำตาของเพื่อนรัก เรื่องนี้คงทำให้แพรพิลาศทุกข์ใจมาก...อาจจะมากที่สุดในชีวิตเลยก็ได้มั้ง

รุจาภาและแพรพิลาศเป็นเพื่อนรักกันมาตั้งแต่สมัยมัธยมต้น ตอนนั้นคุณสุชาติและพรเพ็ญ พ่อและแม่ของแพรพิลาศได้พาลูกสาวย้ายเข้ามาอยู่ที่บ้านหลังติดกันกับบ้านของรุจาภา เป็นหมู่บ้านจัดสรรสำหรับคนที่มีฐานะระดับกลางแห่งหนึ่งในจังหวัดหนึ่งทางภาคอีสาน ทั้งคู่สนิทสนมรักใคร่กันมาตั้งแต่เรียนมัธยมต้น กระทั่งทั้งคู่ขึ้นมัธยมปลาย แพรพิลาศก็คบกับรณกร...พี่ชายของรุจาภา ซึ่งขณะนั้นรณกรเรียนอยู่ชั้นปีที่ 3 ที่มหาวิทยาลัยชื่อดังในจังหวัดนั้น

ทั้งรณกรและแพรพิลาศคบกันมาภายใต้สายตาของผู้ใหญ่มาโดยตลอด รณกรเป็นคนที่ขยันขันแข็งในการทำงาน เขาให้เหตุผลว่าทำทุกอย่างเพื่อสร้างฐานะให้พร้อมที่จะขอแพรพิลาศแต่งงาน เพื่อที่จะไม่ทำให้เธอและลูกๆ ที่จะเกิดมาในอนาคตต้องลำบาก นั่นยิ่งทำให้สุชาติและพรเพ็ญนิยมชมชอบในตัวของแฟนหนุ่มของลูกสาวมากขึ้น ขณะที่ระวีและกาญจนา พ่อและแม่ของรณกรกับรุจาภาเอง ก็ชอบว่าที่ลูกสะใภ้คนนี้เหลือเกิน เพราะนอกจากจะสวยแล้วยังมีความสามารถอีกต่างหาก นั่นทำให้ทางผู้ใหญ่วางแผนการแต่งงานขึ้นในอีกสามเดือนข้างหน้า แผนการแต่งงานนี้ทั้งรณกรและแพรพิลาศต่างก็รับรู้มาตั้งแต่เมื่อสี่ปีก่อนแล้ว คือ...แพรพิลาศและรณกรจะแต่งงานกันทันทีที่ฝ่ายหญิงเรียนจบปริญญาตรี

“เอาเป็นว่า...ฉันจะลองคุยกับเขาดูให้แล้วกัน” รุจาภาตัดสินใจขึ้นในที่สุด ที่เธอทำ...ไม่ใช่เพื่อแพรพิลาศเพียงคนเดียว แต่เธอทำเพื่อปกป้องพี่ชายสุดที่รักของเธอด้วย เธอรู้ดีว่าพี่ชายของเธอรักแพรพิลาศมากแค่ไหน ที่ทำงานหนักทุกวันนี้ก็เพื่อแพรพิลาศนั่นแหละ และในเมื่อแพรพิลาศรู้แล้วว่าตนทำผิด และพร้อมจะแก้ไขข้อผิดพลาด เธอในฐานะเพื่อนก็ควรจะหยิบยื่นความช่วยเหลือไม่ใช่หรือ? หากเธอไม่ช่วยแพรพิลาศ แล้วนายพยัคฆ์อะไรนั่นเกิดไปตามรังควานพี่ชายของเธออย่างที่แพรพิลาศกังวลจริงๆ คนที่จะเสียใจที่สุดก็คือพี่ชายของเธอเองนั่นแหละ...ที่รู้ว่าครั้งหนึ่ง ถูกคนที่ตัวเองรักมากนอกใจ “แกนัดนายเสืออะไรนั่นมาที่ร้านอาทิตย์หน้านะ แล้วก็ไปชวนพี่ฉันไปพักร้อนที่ต่างจังหวัดสักพัก ป้องกันไว้ก่อนน่ะ”

“ขอบใจแกมากเลยนะจ้า ขอบใจจริงๆ” แพรพิลาศส่งความซาบซึ้งผ่านดวงตามาให้เพื่อนรัก

“เออๆ ไม่ต้องมาทำซึ้งมากนักหรอกน่ะ” รุจาภาบอกเสียงแข็งเพื่อแก้เขิน ที่อยู่ๆ เพื่อนก็มาทำซาบซึ้งบุญคุณเธอเสียจนเธอทำอะไรไม่ถูกแล้วเนี่ย “แต่แกสัญญากับฉันได้ไหม ว่าแกจะไม่ทำอย่างนี้อีก...จะไม่นอกใจพี่จอมอีก?”

“ได้ๆ ฉันสัญญา ฉันจะไม่มีวันนอกใจพี่จอมอีก” แพรพิลาศบอกด้วยรอยยิ้มเปรมปรี ก่อนเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าสวย “ฉันรู้แล้วว่าฉันรักพี่จอมที่สุด และฉันจะรักษาความรักของฉันให้ดีที่สุด เท่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะทำได้”