เธอคนนี้ ไม่ใช่สาวส้มหล่น

นอกเมืองจิง ชานเมือง

“จุ๋ม！“

ในความมืดมิด วัตถุหนักตกลงไปในแม่น้ำอย่างกะทันหัน ทำให้เกิดน้ำกระเซ็นเป็นวงกว้าง

ฉือเนี่ยนซึ่งนั่งพักอยู่ริมแม่น้ำ ถูกน้ำกระเซ็นใส่ไปทั้งตัว

ในอากาศมีกลิ่นสนิมจาง ๆ ลอยมา

กลิ่นนี้ เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี

เป็นกลิ่นเลือด

สิ่งที่เพิ่งตกลงไปในน้ำคือคน แถมยังเป็นคนที่ได้รับบาดเจ็บซะด้วย

ราวกับจะยืนยันความคิดของเธอ หลายเสียงที่จงใจกดให้แผ่วต่ำดังมาจากที่ไม่ไกลนัก

“หาต่อไป！“

“ห้ามพลาดเบาะแสใด ๆ แม้แต่นิดเดียว！”

“ห้ามให้มันรอดชีวิตไปได้เด็ดขาด！“

ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบและไม่เป็นระเบียบก็ดังเข้ามาในโสตประสาท

ฉือเนี่ยนลุกขึ้นเพื่อจะเดินจากไปโดยไม่รู้ตัว แต่ข้อเท้าของเธอกลับถูกจับไว้แน่น

“ช่วยผมด้วย…… ผมจะทำตามคำขอของคุณทุกอย่าง……“ เสียงของชายคนนั้นแผ่วเบาราวกับจะขาดใจ

จากนั้น มือที่จับข้อเท้าก็คลายออก ก่อนที่เขาจะเงียบไปอีกครั้ง

ดูเหมือนว่าจะหมดสติไปแล้ว

จิตใจของแพทย์ผู้เปี่ยมด้วยเมตตา ไม่ผิดต่ออาชีพของตน

การได้พบพานถือเป็นวาสนา งั้นก็ช่วยเขาไปเลยละกัน

ฉือเนี่ยนคิดพลางเริ่มขยับมือ

เธอหยิบขวดเล็ก ๆ ออกมาจากกระเป๋าคาดเอว จากนั้นก็เทยาออกมาเม็ดนึง คลำ ๆ แล้วยัดใส่เข้าไปในปากชายคนนั้น

เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ มีแสงสว่างส่องมาจาง ๆ

ฉือเนี่ยนรีบกลั้นหายใจดำลงไปในน้ำ และกดร่างชายคนนั้นลงไปในน้ำเพื่อซ่อนตัว

ไม่นานนักชายชุดดำหลายคนก็พากันกรูมาถึง แต่ผิวน้ำก็สงบนิ่งเป็นปกติไปแล้ว

กลุ่มคนค้นหาอยู่พักหนึ่งแต่ไม่พบอะไร จึงรีบจากไป

พอกลุ่มคนเดินไปไกลแล้ว ฉือเนี่ยนก็โผล่ขึ้นมาจากน้ำ แล้วลากชายคนนั้นขึ้นฝั่ง

น้ำในแม่น้ำตอนกลางคืนเย็นยะเยือก ทำเอาเธอหนาวเหน็บจนอดไม่ได้ที่จะจามออกมา

เธอหยุดพักครู่หนึ่ง แล้วรีบตรวจดูอาการของชายหนุ่มคนนั้น

เมื่อเห็นว่าเขายังมีสัญญาณชีพ เธอก็ทำการช่วยชีวิตด้วยการปั๊มหัวใจและผายปอดทันที

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ จู่ ๆ ชายคนนั้นก็ไอโขลกออกมาอย่างแรง พ่นน้ำที่สำลักออกมาเป็นจำนวนมาก

ฉือเนี่ยนยื่นมือไปแตะที่ใต้จมูกเขาเพื่อยืนยันว่าเขากลับมาหายใจแล้ว จากนั้นถึงได้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เมฆหมอกจางหายไป แสงจันทร์ส่องสว่างขึ้นเรื่อย ๆ

ฉือเนี่ยนมองเห็นใบหน้าคมคายของชายหนุ่มได้อย่างชัดเจน จากนั้นก็มีคำพูดหนึ่งผุดขึ้นในหัวของเธอ

ช่างเป็นผู้ชายที่หล่อเหลาอะไรอย่างนี้

ทันใดนั้น ชายหนุ่มที่นอนอยู่ก็ขยับตัว

เขาค่อย ๆ ปรือตาขึ้นเล็กน้อย เห็นภาพผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ตรงหน้าอย่างเลือนลาง

ภายใต้แสงจันทร์ รอยสักพระจันทร์เสี้ยวสีดำบนไหปลาร้าของหญิงสาวโดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ……

ลู่เหยียนสืออยากจะเลื่อนสายตาขึ้นไปมองให้เห็นใบหน้าของหญิงสาวให้ชัดเจน แต่เปลือกตาของเขากลับหนักอึ้ง

สติเลือนหาย และเขาก็จมสู่ห้วงนิทราไปอีกครั้ง

ฉือเนี่ยนเห็นดังนั้นก็ป้อนยาให้ชายหนุ่มอีกหนึ่งเม็ด

อาศัยแสงจันทร์สำรวจดูร่างกายที่เปียกโชกของเขา พบว่าเขาบาดเจ็บที่เอว

บาดแผลลึกมากและยังมีเลือดซึมออกมาอยู่

แต่ไม่ได้บาดเจ็บถึงจุดสำคัญ น่าจะแค่หมดสติจากการเสียเลือดมากเท่านั้น

เธอฉีกเสื้อผ้าของชายคนนั้นออกเพื่อล้างแผลให้เขา พร้อมกับโรยผงยาห้ามเลือด

เมื่อจัดการเรียบร้อยแล้ว เธอก็อดไม่ได้ที่จะบีบใบหน้าหล่อเหลาของชายคนนั้นเบา ๆ

“ยาช่วยชีวิต กลืนไปทีเดียวตั้งสองเม็ด ชีวิตคุณนี่มันมีค่าจริง ๆ”

พอช่วยชีวิตคนไว้ได้แล้ว ฉือเนี่ยนก็ตรวจดูข้าวของบนตัวเธออีกครั้ง และตั้งใจจะเดินจากไป

แต่ก่อนจากไปกลับนึกถึงสิ่งที่ชายคนนั้นเพิ่งพูดเมื่อครู่ จึงหันกลับไปพิจารณาเขาอย่างละเอียดตั้งแต่หัวจรดเท้า

สุดท้ายสายตาก็จับจ้องไปที่จี้ห้อยคออัญมณีของชายคนนั้น

จี้นั้นเป็นสีชาดทั้งอัน เมื่อกระทบแสงจันทร์ก็เปล่งประกายงดงามละลานตา

“ฉันไม่มีคำขออะไรที่คุณว่าหรอก แต่ฉันชอบของแปลก ๆ แบบนี้”

พูดจบ เธอก็ก้มตัวลงแล้วเอื้อมมือไปหยิบจี้มาถือไว้ในมืออย่างรวดเร็ว

“ช่วยชีวิตคุณไว้ แลกกับจี้ของคุณหนึ่งอัน ถือว่าเจ๊ากันนะ”