เจ้าชายอัฟฟาน บิน ฮัมเดน อัล-ฟาริส องค์รัชทายาทแห่งมหานครคาร์มาลย์ เดินกลับไปกลับมาภายในห้องทรงพระอักษร ใบหน้าหล่อเข้มสะดุดตาเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด
“ทำไมเสด็จพ่อจะต้องให้เราแต่งงานกับผู้หญิงไทยคนนั้นด้วย”
“ทรงเคยมีพันธสัญญาต่อกันพ่ะย่ะค่ะ องค์ชาย”
องครักษ์คนสนิทกราบทูลไปตามความที่ได้ล่วงรู้มา และนั่นก็ทำให้เจ้าชายอัฟฟานถึงกับขบฟันแน่น สองมือที่ทิ้งข้างลำตัวก็กำแน่นเช่นกัน
“เราไม่อยากแต่งงานกับผู้หญิงคนนี้” เจ้าชายอัฟฟานตวัดตามององค์รักเขม็ง “ซึ่งเจ้าก็รู้ใช่ไหมว่าเพราะอะไร มาฮัด”
องครักษ์หนุ่มหน้าตาถอดสีเลยทีเดียว ก่อนจะรีบกราบทูลปากคอสั่น
“กระหม่อม... กระหม่อมผิดไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“มันไม่ใช่ความผิดของเจ้า เราเข้าใจดี”
ดวงเนตรขององค์ชายอัฟฟานเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม และก็อดนึกถึงวันวานในอดีตไม่ได้
เพราะเขาไม่อยากแต่งงานกับผู้หญิงที่บิดาทรงคัดเลือกให้ ทำให้เขาเลือกที่จะส่งมาฮัดให้เดินทางไปกับขบวนสินสอดทองหมั้นแทน โดยที่ไม่มีใครล่วงรู้
มาฮัดได้รับคำสั่งจากเขาให้พยายามสืบหาความโสมมของแม่ว่าที่เจ้าสาวชาวไทยคนนั้นมาให้มากที่สุด แต่เรื่องมันกลับเลยเถิด เมื่อแม่ผู้หญิงคนนั้นรวบหัวรวบหางมาฮัดจนได้เป็นสามี โดยไม่มีโอกาสได้ล่วงรู้ว่ามาฮัดไม่ใช่เจ้าบ่าวของตัวเอง
กรามแกร่งขบกันแน่น ความเกลียดชังที่มีต่อผู้หญิงคนนั้นแทบจะทะลักออกมาจากช่องปาก
“แล้ว... แล้วองค์ชายจะจัดการยังไงดีพ่ะย่ะค่ะ หรือจะให้กระหม่อมไปกราบทูลองค์เหนือหัวดีว่าเรื่องราวทั้งหมดมันเป็นยังไง”
“ไม่ต้อง ถ้าเจ้าไปกราบทูลเสด็จพ่อ เจ้าก็จะหัวขาด หรือว่าอยากตายกันล่ะ”
“กระหม่อม... ไม่อยากตายพ่ะย่ะค่ะ”
“งั้นก็หยุดคิดเรื่องนี้ซะ”
“แล้วองค์ชายล่ะพ่ะย่ะค่ะ จะทรงทำยังไงดี ผู้หญิงไทยคนนั้นไม่ได้มีดีพอจะเป็นพระชายาแม้แต่นิดเดียว แถมกระหม่อมก็ยังไม่ใช่คนแรกของนางด้วย”
“เรากำลังคิดหาทางออกอยู่”
“หรือองค์ชายจะเสด็จหนีดีพ่ะย่ะค่ะ”
“การวิ่งหนีปัญหาไม่ใช่วิธีที่เราชอบ”
เจ้าชายอัฟฟานยังคงเดินกลับไปกลับมา คิ้วเข้มที่ยาวขนานไปกับดวงตารียาวราวกับดวงตาของนกเหยี่ยวขมวดมุ่นตลอดเวลา
“กระหม่อมว่า... ส่งคนไปสังหารนางเถอะพ่ะย่ะค่ะ”
เจ้าชายสูงศักดิ์หรี่ตาแคบมององครักษ์คนสนิทของตัวเอง ก่อนจะส่ายหน้า
“ถึงนางจะสำส่อนแค่ไหน แต่นางก็ไม่สมควรได้รับโทษตายจากเรา”
“แล้วองค์ชายจะ...”
“เราจะเดินทางไปพบนางที่เมืองไทย เจรจาขอให้นางยกเลิกการแต่งงานกับเรา”
“นางคงไม่ยอมหรอกพ่ะย่ะค่ะ เท่าที่กระหม่อมได้สัมผัสนาง นางดีใจมากที่จะได้เป็นพระชายา”
“เราจะมอบเงินให้นางสักจำนวนหนึ่ง อาจจะมากจนใช้ได้ทั้งชีวิตของนางเลย บางทีนางอาจจะมองเห็นเงินสำคัญกว่าตำแหน่งพระชายาก็ได้นะ”
“เอ่อ แล้วนางจะ... จะตกใจไหมพ่ะย่ะค่ะ ถ้ารู้ว่าคนที่นางนอนด้วยเมื่อหลายเดือนก่อนไม่ใช่องค์ชาย”
“นั่นแหละคือสิ่งที่จะทำให้นางละอาย”
เจ้าชายอัฟฟานเต็มไปด้วยความหวัง
“แต่กระหม่อมว่าผู้หญิงอย่างนางไม่น่าจะมีความละอายติดอยู่ในตัวนะพ่ะย่ะค่ะ”
“เจ้าอย่าพูดให้เราไม่สบายใจสิ” เจ้าชายอัฟฟานพูดแผ่วเบา “เจ้าไปเตรียมตัวได้แล้ว เราจะออกเดินทางไปเมืองไทยในคืนนี้”
“เอ่อ แล้วองค์ชายจะไม่กราบทูลเรื่องจะเดินทางออกนอกคาร์มาลย์ให้กับองค์เหนือหัวทรงทราบหรือพ่ะย่ะค่ะ”
“เราจะไปกราบทูลเสด็จพ่อก่อนจะออกเดินทางแน่นอน เจ้าไม่ต้องกังวลหรอก ไปเตรียมตัวได้แล้ว เราจะต้องถึงเมืองไทยในวันพรุ่งนี้”
เขาต้องรีบทำให้เรื่องนี้จบเร็วที่สุด เพราะกำหนดการแต่งงานเข้าใกล้มาทุกขณะแล้ว
“พ่ะย่ะค่ะ องค์ชาย”
มาฮัดมองเจ้าชายอัฟฟานที่เดินออกไปจากห้องทรงพระอักษรด้วยสายตาชื่นชมเป็นที่สุด จะมีเจ้าชายจากชาติอาหรับไหนบ้างนะ ที่ทรงพระงดงามที่พระพักตร์ และวรกายดั่งเช่นที่เจ้าชายอัฟฟานทรงมี
“ทรงพระโฉมงดงามเหลือเกินพ่ะย่ะค่ะ องค์ชายของกระหม่อม”
“เจ้าว่าอะไรนะ อัฟฟาน”
ฮัมเดน อัล-ฟาริส คือกษัตริย์องค์ปัจจุบันของประเทศคาร์มาลย์ ดินแดนทะเลทรายที่กว้างใหญ่ไพศาล และก็เป็นเพียงไม่กี่ประเทศในแถบตะวันออกกลางเท่านั้น ที่นับถือศาสนาคริส
“กระหม่อมจะเดินทางไปเมืองไทยในคืนนี้พ่ะย่ะค่ะเสด็จพ่อ”
“ไปทำไม่กัน อีกแค่สองอาทิตย์ก็จะถึงพิธีอภิเษกของเจ้าแล้วนี่ อัฟฟาน”
“กระหม่อมคิดถึงว่าที่เจ้าสาวของตัวเองน่ะพ่ะย่ะค่ะ เลยต้องไปเยี่ยมเยียนหาเสียหน่อย เสด็จพ่อทรงอนุญาตกระหม่อมด้วยนะพ่ะย่ะค่ะ”
ความจริงเขาไม่จำเป็นต้องมาขออนุญาตบิดาเลยก็ได้ แต่เพราะไม่อยากทำให้ท่านไม่พอใจ เนื่องจากท่านอายุเกือบเจ็ดสิบปีแล้ว
“ความรักของหนุ่มสาวที่มันรุนแรงจริงๆ เลยนะอัฟฟาน”
คนฟังแทบจะอาเจียนออกมาเสียให้ได้ แต่ก็จำต้องเก็บซ่อนมันเอาไว้
“จะว่าอย่างนั้นก็ได้พ่ะย่ะค่ะเสด็จพ่อ”
กษัตริย์ฮัมเดนหัวเราะเบาๆ อย่างชอบอกชอบใจ ก่อนจะเอ่ยอนุญาต
“ตามใจเถอะ อยากไปก็ไป”
“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะเสด็จพ่อ” เขากราบขอบคุณบิดา ก่อนจะพูดต่อ
“งั้นกระหม่อมขอตัวไปเตรียมตัวก่อนนะพ่ะย่ะค่ะ”
“อืม ตามสบายเถอะ”
“พ่ะย่ะค่ะ”
เขากำลังจะหมุนตัวเดินออกจากห้องทรงอักษรของบิดา แต่เสียงแหบแห้งของท่านเรียกขึ้นเสียก่อน เขาจำต้องชะงัก และหันไปมอง
“เสด็จพ่อมีอะไรกับกระหม่อมหรือพ่ะย่ะค่ะ”
กษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่ระบายยิ้มน้อยๆ มองบุตรชายผู้เลอโฉมของตนเองอย่างรู้ทัน
“เจ้าก็รู้ธรรมเนียมของคาร์มาลย์ใช่ไหม อัฟฟาน”
“ข้อไหนพ่ะย่ะค่ะ”
“ในคืนเข้าหอ เลือดพรหมจรรย์จากเจ้าสาวจะต้องถูกนำมาแขวนไว้ที่หน้าพระราชวัง”
กรามแกร่งของเจ้าชายอัฟฟานขบกันแน่น เขาพยายามกล้ำกลืนความเกลียดชังที่มีต่อเจ้าสาวลงไปในลำคออย่างยากลำบาก
“กระหม่อมทราบพ่ะย่ะค่ะ”
“ดีมาก เจ้าจะได้ไม่แตะต้องเจ้าสาวก่อนถึงวันเข้าหอยังไงล่ะ”
แม้ประเทศคาร์มาลย์จะเป็นประเทศเอกราชที่ปกครองด้วยกษัตริย์หัวสมัยใหม่ แต่กระนั้นบางเรื่องก็ยังยึดถือเอาไว้ไม่เสื่อมคลาย อาทิเช่น... เลือดพรหมจรรย์ของเจ้าสาว
เลือดพรหมจรรย์หรือ แม่นั่นเสียมันไปตั้งแต่อายุยังไม่ถึงสองหลักด้วยซ้ำล่ะมั้ง
เจ้าชายรูปงามค่อนแคระอย่างเกลียดชัง แต่ริมฝีปากก็พยายามที่จะระบายออกมาเป็นรอยยิ้ม
“กระหม่อมจะรักษาขนบธรรมเนียมประเพณีของคาร์มาลย์เอาไว้ยิ่งชีพพ่ะย่ะค่ะ”
องค์กษัตริย์สูงวัยระบายยิ้มน้อยๆ ก่อนจะโบกมือให้ลูกชายออกไป
เจ้าชายอัฟฟานก้าวออกมาพ้นห้องทรงพระอักษรของบิดาแล้วก็ยืนนิ่ง ดวงตามืดดำ สองมือข้างลำตัวกำยำกำแน่นเป็นหมัด
“เราจะไม่มีวันแต่งงานกับผู้หญิงสำส่อนแบบเธอแน่นอน มาริสา กอบกุล!”
“องค์ชายพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเตรียมพร้อมสำหรับการเดินทางแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
มาฮัดเดินมาหยุดคุกเข่าอยู่ตรงหน้าองค์ชายผู้สูงศักดิ์ และมีรูปโฉมราวกับเทพบุตร
“อืม งั้นเราออกเดินทางกันได้แล้ว”
“พ่ะย่ะค่ะ”
เจ้าชายอัฟฟานก้าวเท้าไปเบื้องหน้าด้วยท่าทางสง่างามโดยไม่ต้องปั้นแต่ง มุ่งหน้าตรงไปยังลานจอดเครื่องบินส่วนพระองค์ เพื่อมุ่งหน้าไปยังเมืองไทย
อาริตาก้าวเข้ามาในโรงพยาบาล มุ่งหน้าตรงไปยังห้องพักฟื้นของสมศักดิ์น้าชายแท้ๆ ด้วยความร้อนใจเป็นที่สุด หลังจากที่สมศักดิ์ถูกนำตัวมาส่งโรงพยาบาลแล้ว ดาริกาน้าสะใภ้ก็สั่งให้หล่อนรอฟังข่าวอยู่ที่บ้าน ทั้งๆ ที่หล่อนแสนจะเป็นห่วงน้าชายยิ่งนัก
“น้าศักดิ์แกปลอดภัยแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก”
นี่คือคำพูดทางโทรศัพท์ของดาริกาที่โทรมาบอกเมื่อครึ่งชั่วโมง แต่หล่อนทนอยู่ที่บ้านไม่ได้ จำต้องรีบดั้นด้นมาหาด้วยความเป็นห่วง
“ไม่ทราบว่าคนไข้ที่ชื่อสมศักดิ์ กอบกุลอยู่ห้องไหนคะ”
หล่อนรีบถามพยาบาลที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ด้วยความรีบร้อน
“อยู่ชั้นสาม ห้อง 80 ค่ะ”
“ขอบคุณมากค่ะ”
หล่อนรีบเดินเข้าไปในลิฟต์ และมุ่งหน้าไปยังห้องพักฟื้นของน้าชายทันที
เสียงลิฟต์ร้อง และประตูก็เปิดออก หล่อนรีบก้าวออกไป และมองหาห้องหมายเลข 80
หล่อนเดินไปตามทางแคบๆ ที่สองฝั่งเป็นห้องพักของผู้ป่วยทั้งหมดช้าๆ เฝ้ามองเลขหน้าห้องจนกระทั่งตามหาได้เจอ
“ห้องนี้นี่เอง”
หล่อนเดินไปหยุดที่หน้าประตูห้อง ยกมือขึ้นเคาะเบาๆ กำลังจะเปิดประตูเข้าไป แต่มีมือของใครบางคนมาแตะที่บ่าเสียก่อน หล่อนหันไปมอง
“น้าดา...”
ดาริกายืนอยู่ด้านหลังของหล่อน แถมยังมองหล่อนด้วยสายตาไม่พอใจ
“ใครใช้ให้มา น้าบอกแล้วใช่ไหมให้เฝ้าบ้าน”
“แต่ริต้าเป็นห่วงน้าศักดิ์ อยากมาเยี่ยม”
“ฉันก็โทรไปรายงานแล้วไงว่าน้าของเธอไม่เป็นอะไรแล้ว ตอนนี้พ้นขีดอันตรายแล้ว”
“แต่ริต้า...”
“หรือว่าอยากให้น้าของเธอตายๆ ไปซะล่ะ”
“ไม่นะคะ ริต้าไม่เคยอยากให้น้าศักดิ์ตาย”
หล่อนไม่เข้าใจเลยว่าทำไมดาริกาต้องกีดกันไม่ให้หล่อนเข้าไปเยี่ยมสมศักดิ์ด้วย
“งั้นก็กลับไปซะ”
“ขอริต้าเข้าไปดูน้าศักดิ์ก่อนไม่ได้เหรอคะ แค่แปบเดียวก็ยังดีค่ะ”
ดาริกาทำหน้าย่นใส่อย่างโมโห ก่อนจะโพล่งออกมาเสียงดังลั่น
“ที่ไม่ให้เข้าไปเยี่ยม ก็เพราะน้าของเธอไม่อยากเห็นหน้าของเธอยังไงล่ะ ริต้า!”
“ไม่อยากเห็นหน้าริต้า?”
“ใช่ น้าของเธอบอกว่าในเมื่อเธอไม่ยอมช่วยเหลือครอบครัว ก็เลยจะไม่ขอพบหน้าเธออีก”
อาริตาตกใจ รีบละล่ำละลั่กปากคอสั่น
“แต่ริต้า... ริต้าก็ตอบตกลงไปแล้วนี่คะว่าจะ... จะยอมปลอมเป็นพี่แมรี่ เพื่อแต่งงานน่ะ”
ดาริกาแทบซ่อนรอยยิ้มดีใจเอาไว้ไม่อยู่
“แน่ใจนะว่าไม่ได้โกหก”
“ริต้าเป็นคนไม่ชอบโกหก น้าดาก็รู้นี่คะ”
ดาริการะบายยิ้มออกมา ยกมือขึ้นตบบ่าของหล่อนแผ่วเบา
“งั้นก็ได้ ตามน้าเข้ามาเลย”
อาริตากะพริบตาถี่ๆ เพื่อไล่หยาดน้ำตาให้จางหายไป ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปในห้องพักฟื้นของสมศักดิ์
บนเตียงร่างของสมศักดิ์นอนนิ่งอยู่ ที่ศีรษะมีผ้าก๊อตสีขาวขนาดใหญ่ปิดเอาไว้แทบทั้งหมด
“น้าศักดิ์...”
“นี่ถ้าไม่ใช่เพราะเธอขัดคำสั่งนะ น้าศักดิ์ของเธอก็คงไม่คิดสั้นไปกระโดดให้รถชนแบบนี้หรอก” ดาริการีบซ้ำเติม ในขณะที่อาริตาร้องไห้ด้วยความเสียใจ
“ริต้าขอโทษค่ะ ริต้าขอโทษ...”
“จำเอาไว้ ถ้าน้าของเธอขอร้องให้ทำอะไรก็ทำๆ ไปเถอะ เพราะถึงยังไงเขาก็เลี้ยงดูเธอกับพี่สาวมาตั้งแต่เล็ก นี่ถ้าไม่มีไอ้ศักดิ์ ป่านนี้เธอกับพี่สาวของเธอคงตายตั้งแต่ยังไม่ได้หัดเดินแล้วล่ะ”
ดาริกายังคงทวงบุญคุณไม่หยุด แต่นั่นมันก็คือความจริงที่หล่อนไม่อาจจะปฏิเสธได้
“ริต้าจะทำ... จะทำทุกอย่างที่น้าศักดิ์ต้องการค่ะ”
“คิดได้แบบนี้ก็ดีแล้ว งั้นรีบกลับไปขัดเนื้อขัดตัว และเตรียมพร้อมแต่งงานเถอะ”
“ให้ริต้าอยู่เฝ้าน้าศักดิ์สักคืนไม่ได้เหรอคะ”
“เธอเป็นแค่หลานจะมาอยู่เฝ้าผัวของฉันทำไม กลับไปเถอะ น้าศักดิ์ของเธอปลอดภัยแล้ว”
“แต่ว่า...”
“ไหนว่าจะไม่ขัดคำสั่งไงล่ะ หรือว่าลืมคำพูดของตัวเองไปแล้ว อาริตา”
“ค่ะ... ริต้ากลับก็ได้ แต่น้าดาจะต้องดูแลน้าศักดิ์ให้ดีนะคะ ริต้าเป็นห่วง”
“เออๆ ไม่ต้องเป็นห่วงอะไรหรอก ฉันเป็นเมียมันมาตั้งหลายสิบปี จะทิ้งมันได้ยังไง”
แม้จะยังเป็นห่วง แต่หล่อนก็ไม่อาจจะดึงดันอยู่ต่อได้ ในที่สุดก็ต้องเดินออกมาทั้งน้ำตา
“น้าศักดิ์ ริต้าขอโทษ... ริต้าขอโทษ...”
หล่อนรีบป้ายน้ำตาทิ้ง เมื่อเห็นนางพยาบาลเดินสวนมาและจะเดินเข้าไปในห้องของสมศักดิ์
“เป็นลูกสาวของคนไข้เหรอคะ”
นางพยาบาลทักทายหล่อน แต่หล่อนก็ต้องรีบส่ายหน้าน้อยๆ ปฏิเสธ
“เป็นหลานสาวค่ะ”
นางพยาบาลยิ้มให้กับหล่อน ก่อนจะพูดขึ้น
“ไม่ต้องเป็นกังวลนะคะ คนไข้ไม่เป็นอะไรมาก น่าจะพรุ่งนี้ก็กลับบ้านได้แล้วล่ะค่ะ”
“แต่ว่า...”
หล่อนกำลังจะถาม แต่ประตูห้องพักฟื้นของสมศักดิ์ถูกเปิดออกด้วยฝีมือของดาริกาเสียก่อน
“นั่นยังไม่กลับอีกเหรอ ริต้า” พอดาริกาเห็นหล่อนคุยกับนางพยาบาลก็รีบไล่ทันที
“กำลังจะกลับแล้วล่ะน้าดา”
หล่อนตอบน้าสะใภ้ และยิ้มให้กับนางพยาบาล ก่อนจะเดินจากมา
ดาริกามองตามร่างของอาริตาไปจนลับสายตา จากนั้นก็รีบเดินตามนางพยาบาลเข้าไปในห้อง
“รบกวนคุณพยาบาลช่วยบอกคุณหมอให้หน่อยได้ไหมคะว่าคนไข้ยังคงตกใจกับการถูกรถเฉี่ยว ขอนอนต่ออีกสักสองสามคืน...” ดาริกาพูดกับนางพยาบาล
“แต่คุณหมอบอกว่ามีแค่รอยฟกช้ำและแผลถลอกนิดน่อยเองนะคะ ความจริงวันนี้ก็กลับบ้านได้แล้วล่ะค่ะ”
“เอ๊ะ คุณพยาบาลนี่ ก็บอกแล้วไงว่าจะขอนอนต่ออีกสักสองสามวัน เงินมีจ่าย เข้าใจไหมคะ”
“เอ่อ...” นางพยาบาลอึ้งไป
ดาริกาทำหน้าบูดใส่
“ตามที่ขอนะคะ อ้อ แล้วถ้าผู้หญิงคนนั้นมาขอเยี่ยมอีกตอนที่ฉันไม่อยู่ ไม่ให้เยี่ยมนะคะ”
“อ้าว ทำไมล่ะคะ เห็นเธอบอกว่าเป็นหลานสาว”
“หลานสาวจะมาแย่งผัวฉันน่ะสิคะ เข้าใจไหม”
นางพยาบาลเอ๋อกินอีกรอบ “แต่เธอสวยขนาดนั้น ไม่น่าจะมาชอบ...” หยุดพูดและมองไปยังสมศักดิ์ที่ตอนนี้เอาผ้าก็อตบนหัวไปซ่อนเรียบร้อยแล้วเล็กน้อย “ผู้ชายสูงวัยกว่ามากแบบคนไข้เลยนะคะ”
“ผัวฉันมีเงินไง เอาล่ะ คุณพยาบาลทำตามที่ฉันบอกก็แล้วกัน”
“ได้ค่ะ งั้นดิฉันขอตัวก่อนนะคะ”
“จะไปไหนก็ไปเถอะค่ะ น่ารำคาญ”
ดาริกามองนางพยาบาลที่เดินออกไปแล้วอย่างโมโห จากนั้นก็หันมาเล่นงานสมศักดิ์ต่อ
“แกนะแก เห็นไหมเกือบถูกจับได้แล้วว่าไม่ได้ถูกรถชนจริงๆ”
“อย่ามาพูดมากนังดา มึงจ่ายเงินค่ารถให้ไอ้สมมันไปหรือยัง เดี๋ยวมันมาทวงถึงโรงพยาบาลแล้วจะยุ่งกันใหญ่”
“จ่ายไปแล้วล่ะน่า”
ดาริกาตอบอย่างหงุดหงิด
“นี่รู้ไหมว่าฉันต้องคอยรับหน้าเสื่อตอบคำถามหมอกับนางพยาบาลทั้งหลายเกี่ยวกับเลือดหมูที่แกเอามาราดตัวเพื่อหลอกนังริต้ามันแค่ไหน ตอบจนน้ำลายจะแห้งหมดปากแล้วเนี่ย”
“เอาน่า เดี๋ยวนังริต้ามันแต่งงานไปกับเจ้าชาย เราสองคนจะได้สบายยังไงล่ะ อดทนหน่อย”
“แกก็พูดได้น่ะสิ นอนเฉยๆ นี่ ฉันน่ะต้องปากเปียกปากแฉะอยู่คนเดียว”
“มึงจะบ่นทำไมวะนังดา เดี๋ยวได้เงินมาเราก็ถลุงด้วยกันอยู่ดี” สมศักดิ์พูดอย่างโมโห และรีบพลิกตัวนอนหันหลังให้ “
“กูจะนอนแล้ว ถ้านังริต้ามันมา มึงก็เอาผ้าก็อตใต้หมอนมาปิดที่หัวกูด้วยก็แล้วกัน”
“แกก็เอาแต่ความสบายนะ ไอ้สมศักดิ์”
สมศักดิ์ไม่สนใจความไม่พอใจของภรรยา เขารีบหลับตาลงและไม่สนใจอะไรอีก
ดาริกานั่งกระฟัดกระเฟียดอยู่บนโซฟาภายในห้องพักฟื้นของสมศักดิ์อย่างโมโห
“นี่ถ้าไม่เพราะเงิน ฉันไม่ยอมแกแบบนี้หรอก ไอ้สมศักดิ์”
