บทที่1.จุดกำเนิดรอยแค้น!!

ท่ามกลางความเงียบยามดึกสงัด มีเพียงเสียงขยับปีกของแมลงปีกแข็งที่ดังอื้ออึงอยู่ในอากาศ...นอกนั้นแทบจะไม่มีเสียงอะไรเลย!! แต่...ในคฤหาสน์หลังใหญ่หลังหนึ่งที่ตั้งเด่นเหนือเนินเขาเตี้ยๆ เป็นบ้านหลังใหญ่ของเศรษฐีผู้หนึ่ง มันถูกปลูกสร้างไว้ใช้อยู่อาศัยมาเนิ่นนาน เพื่ออยู่อาศัยกันในครอบครัว ‘บดินทร์เดช’ กลางดึกสงัด...ที่สมาชิกทุกคนในบ้านนอนหลับสนิทอยู่ในห้องนอนของตัวเองใต้ผ้าห่มผืนหนา แต่ที่ถนนดินหลังบ้านถนนที่โรยด้วยหินกรวดเม็ดเล็กๆ ...กลับมีเงาตะคุ่มๆ ของบุรุษร่างกะทัดรัดผู้หนึ่งเดินย่องมาเงียบๆ เขาเงี่ยหูฟังเสียงครางกระเส่าของใครบางคนที่ลอยตามลมมา เสียงนั้นเหมือน ‘เขา’ กำลังจะขาดใจตาย... มันดังแว่วมาเข้าหูของเขา จนไม่สามารถข่มความอยากรู้เก็บไว้ในใจได้...ธรรวา บดินทร์เดชก้าวลงจากเตียงนอน เขาเดินตามเสียงแผ่วหวิวนั้นมา พยายามเงี่ยหูฟัง เอียงคอค้นหาทิศทางของเสียงนั่น เมื่อเกิดลางสังหรณ์แปลกๆ

วันหยุดยาวสอบปลายภาคเสร็จ เด็กชายรุ่นกระทง...อายุ18 ปี มีเวลาพักผ่อนยาวๆ หลังสอบเสร็จเกือบเดือน หนุ่มน้อยค่อนข้างมั่นใจ การสอบไล่ครั้งนี้ เขาผ่านเกณฑ์แน่ๆ และเทียม บิดาของเขาวางแผนชีวิตไว้ให้ ในอีก2 เดือนข้างหน้านี้ เขาจะต้องเดินทางไปเรียนต่อยังต่างประเทศเพื่อสะสมความรู้ ความสามารถกลับมาบริหารงานบริษัทของครอบครัว เมื่อเทียมวาดหวังไว้ ธรรวาคือทายาทที่เขาวางใจที่สุด จนถึงขนาดคิดจะให้หนุ่มน้อยสืบทอดกิจการ แม้ธรรวาจะเป็นแค่บุตรชายคนสุดท้องก็ตาม แต่แววฉลาดเฉลียวในตัวบุตรชายผู้นี้ มีให้ท่านเห็นตลอดเวลา

“อ่า...เร็วอีกสิ ฉันใจจะขาดแล้วนะคำแปง...” เสียงผู้หญิงครางกระเส่า แผ่วโหย หล่อนครางเร่งเร้าให้ใครบางคนที่หล่อนกำลังพันตูอยู่ด้วยกัน... เพิ่มความเร็วในสิ่งที่กำลังทำมากขึ้น!!

หนุ่มอายุสิบแปดขมวดคิ้วเป็นปม...เลือดลมในตัววิ่งพล่าน!! ถึงจะไม่เคยมีความสัมพันธ์ทางกายกับผู้หญิงคนไหนมาก่อน แต่เสียงครางแผ่วหวิวเช่นนี้...ไม่ว่าใครได้ยินก็ย่อมรู้ว่าหญิง-ชายคู่นี้กำลังเสพสังวาสกันอยู่อย่างเมามัน เพียงแต่ธรรวาอยากรู้!!? หญิง-ชายที่สมสู่กันอยู่นั่น... ใช่คนที่เขาคิดไว้หรือไม่

หนุ่มน้อยเหยียดยิ้มมุมปาก เขาได้ยินเต็มสองหู เมื่อสาวร่านราคะคนนั้น...เอ่ยนามชายคู่ขา...แบบเต็มปากเต็มคำ

ธรรวาหยุดกึก!! เขาได้ยินเสียงขาโต๊ะกระทบกับพื้นผิวดังกราวใหญ่ในอาคารเก่าๆ ตรงหน้า

เด็กหนุ่มย่องกริบ มองหารอยแตกของเนื้อไม้...และในที่สุดก็เจอ... แสงสว่างรำไร...ส่องผ่านรอยแตกของเนื้อไม้ออกมา เขาแนบใบหน้า สอดตามองผ่านรอยแตกของเนื้อไม้นั่น!! เมื่ออาคารหลังนี้ เป็นอาคารที่สร้างไว้เพื่อใช้เก็บของ แต่ใครบางคนนั้น...กลับใช้เป็นที่เริงรัก ลับหลังสายตาคนอื่นๆ เป็นที่ซ่องสุมมั่วโลกีย์ และธรรวาพอจะเดาออก ผู้หญิงที่กำลังครางหงิงๆ ประหนึ่งจวนเจียนจะขาดใจนั่น...คือใคร? ...ภรรยาคนล่าสุดของบิดาของเขาเอง สาวสวยวัย28 ปี ที่ก้าวเข้ามาในชีวิตเทียมแบบน่าสงสัย เพราะหล่อนผู้นั้น อายุห่างกับบิดาเขา เกือบ20ปี

สิ่งที่ธรรวาเห็นเต็มตา... เขานิ่งอึ้ง!! รู้สึกรังเกียจผู้หญิงร่านคนนี้เพิ่มขึ้น จนแทบจะอาเจียนออกมา

เรือนร่างขาวโพลนของดารัณยืนหันหลังให้ชายผิวดำคนหนึ่ง สัดส่วนความเป็นชายของชายผู้นั่งฝังลึกอยู่ในกลีบสาว แผ่นหลังดำมะเมื่อมของชายผู้นั้นเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ...มือแข็งกระด้างจับอยู่ที่เอวบาง เขาผู้นั้นกระชากร่างอ่อนบางของดารัณเข้าหาตัวตนสุดแรง พร้อมกับส่งเสียงคำรามเหมือนสัตว์ร้ายที่กำลังผสมพันธุ์อย่างดุดัน

ลำตัวของธรรวาแข็งเกร็ง ดวงตาเบิกโพลง เขากลั้นเสียงร้องเอาไว้ พร้อมกับเพ่งมองภาพแสนระทึกขวัญ ด้วยหัวใจที่เต้นเร่าๆ

คำแปงคืนคนงานคนหนึ่งที่บิดาของเขาจ้างวานให้ดูแลบ้าน ชายผู้นี้ทำงานจิปาถะ นิสัยไม่ค่อยพูดไม่นิยมสุงสิงกับใคร แต่ใครจะคิดล่ะ!! เบื้องหลังของชายผู้นี้โสมมจนไม่น่าให้อภัย เขาสมสู่กับภรรยาเจ้าของบ้านโดยไม่คิดละอาย หรือกลัว!!

เสียงคร่ำครวญเหมือนคนใกล้ตายดังโหยหวน ผสมกับเสียงลมหายใจฟืดฟ๊าดของชายฉกรรจ์ดังลั่นในความมืด คำแปงสาวบั้นเอวเร็วขึ้น! แรงขึ้น! เขาเสือกเสยแก่นกายสาดใส่ความกำยำของตนเองใส่นายสาวแบบไม่ออมแรง เพราะยิ่งเขาทำให้หล่อนถูกใจมากเท่าใด... เขาก็มักจะได้ของกำนัลติดมือกลับไปด้วย แค่เกมรักดุเดือดสุดสนุก เป็นความสุขที่ชายร่างใหญ่ไม่คิดปฏิเสธ เขาทุ่มเทแรงที่มีสนองอารมณ์ร่านของนายสาว เพื่อความสบายส่วนตัว แถมยังได้ปลดปล่อยความกำหนัดที่สั่งสมไว้ในอกตัวเองด้วยอีกทาง

ลมหายใจของธรรวาร้อนผ่าว แม้จะนึกรังเกียจพฤติกรรมของสองชาย-หญิง ที่กำลังเสพสมกันอย่างเมามันตรงหน้า พวกเขากระทำแบบไม่รู้จักอายฟ้า อายดินเมื่อเป็นการทำผิดศีลข้อ3. แต่...เด็กหนุ่มรุ่นกระทงอย่างธรรวาก็แค่ปุถุชนคนธรรมดาหนึ่ง ความกำหนัดตามวิสัยมนุษย์ผุดพรายขึ้นมาในอก เมื่อถูกกระตุ้นด้วยภาพและเสียงแบบจะๆ ตา จนความร้อนในกายไหลพล่าน เม็ดเหงื่อไหลซึมเต็มหน้าผากกว้าง เขาแนบกดใบหน้าชิดกับรอยแตกมากขึ้น จนลืมระวังตัวเหมือนเดิม

เพราะแสงอันน้อยนิดในห้องรกร้าง ดังนั้นแสงสว่างจากภายนอกจึงส่องรอดเขามาด้านใน ดารัณที่กำลังเกร็งกระตุกเพราะความเสียวซ่าน หล่อนมองเห็นความผิดปกตินั่น จนหล่อนต้องเพ่งสายตามองซ้ำ หญิงชั่วแอบแสยะยิ้ม เมื่อมองเห็นรอยแยกรอยใหญ่ๆ มีใครบางคนแนบสายตาจ้องมอง เธอพอจะเดาได้!! ใครคนนั้น...คือลูกเลี้ยงสุดหล่อที่หล่อนเฝ้ามองด้วยความพึงพอใจ เพราะความหนุ่มแน่นของธรรวามันน่าปรารถนาไม่น้อย เขาดูน่าลิ้มลอง ยิ่งกว่าผู้ชายทุกคนที่ดารัณเคยรู้จัก มีบางอย่างในร่างกายนั่นดึงดูดเธอเข้าหา แต่ความเย็นชาที่ลูกเลี้ยงแสดงออก ทำให้เธอทำเพียงมองอยู่ห่างๆ แต่ก็ไม่เคยคิดที่จะทดลองลิ้มรสเขาเลย

ริมฝีปากสีสดเผยออ้า “อ่า อูยยยย อ่าว์...” เธอแสร้งครางเสียงดังขึ้นอีกตั้งใจให้คนที่แอบซ่อนอยู่ได้ยินด้วย ขยับบั้นเอวส่ายไหวแบบมีชั้นเชิง แอ่นลำตัวจนโค้งงอ เนินอกอวบใหญ่สั่นไหว เธอสอดมือไปขยำขยี้เนินเนื้ออวบอูม พร้อมทั้งมโนในใจว่าคนที่กำลังกระทุ้งความกำยำใส่เธอ คือธรรวา

อารมณ์สยิวตื่นเพลิด เธอเสียวกระสันจนสุดกู่...ร้องครางเสียงแหลม พร้อมกับเร่งเร้าคำแปงไม่หยุด “เร็วอีก เร็วๆ สิ”

หนุ่มคนงานสาวบั้นเอวสุดแรง เขากระแทก กระทั้นนายสาวจนเหงื่อโทรม แต่หล่อนช่างทนทายาด ไม่ยอมไปถึงจุดหมายปลายทางสักที หนุ่มใหญ่กัดฟันกรอด เขาถอดถอนแก่นกายออกมาจากแอ่งน้ำเยิ้ม จนน้ำค้างไหลทะลักตามมาติดๆ ดารัณกำลังจะตวาด เพราะเธอกำลังได้ที่ แต่ก็กลับต้องร้องครางเสียงกระเส่าเหมือนเดิม เมื่อคำแปงกระแทกความกำยำสวนกลับมาเร็วๆ แบบแรงสุดติ่ง!!

“อูยยยย...อ่า...”

ธรรวายืนตัวเกร็ง ขาเขาสั่นไปหมด ดวงตาพร่ามัว ลมหายใจหอบกระชั้นเนื้อตัวเกร็งแข็ง

“กรี๊ดดดดด...” ในที่สุด หนุ่มคนงานก็ส่งนายสาวขึ้นไปแตะประตูสวรรค์ได้สำเร็จ หล่อนกรีดร้องเสียงแหลม ร่างกายอ่อนยวบ ทรุดฮวบลงไปนอนแผ่อ้าที่พื้นสกปรก คำแปงลดตัวตามติด เขายังไม่ถึงประตูสวรรค์ที่ว่านั่น หนุ่มร่างใหญ่โหมแรงหยดสุดท้ายสาดใส่นายสาวสุดฤทธิ์ แล้วจึงก้าวตามหล่อนขึ้นสวรรค์ชั้นฟ้าไปในที่สุด

ดารัณผลักร่างใหญ่เหม็นหืนของคำแปงออกไปจากร่างกาย หล่อนผุดลุกขึ้นยืน เดินนวยนาดไปทิ้งตัวนั่งบนโซฟาตัวเก่าๆ โดยไม่คิดอายสายตาวาวๆ ของคนงานร่างใหญ่ เมื่อร่างกายเปล่าเปลือยเย้ยฟ้าท้าลม

“ไปได้แล้ว...ดูดีๆ ล่ะ อย่าให้ใครเห็น”

หญิงสาวโบกมือไล่ เมื่อเสร็จสม คนงานผู้นี้ก็ไร้ประโยชน์

“คุณนาย...นานๆ จะมีโอกาส ครั้งเดียวพอเหรอครับ”

คำแปงท้วง เขาคว้ากางเกงผ้าฝ้ายมาสวมลวกๆ จ้องมองนายสาวด้วยสายตาวาววับ!!

ปากสีสดเหยียดยิ้ม หล่อนปรายตามองหนุ่มคนงานด้วยสายตาดูถูก หากไม่เพราะผัวแก่ทำให้ตนเองอดอยาก ดารัณไม่มีวันลดตัวมาเกลือกกลั้วกับคนงานชั้นต่ำแน่ๆ ในเมืองกรุงเธอสามารถหลบสายตาสามีออกไปเริงร่านอกบ้านได้ แต่บ้านนอกไกลปืนเที่ยงเช่นนี้ ได้คนงานหุ่นกำยำแก้ขัด ก็ดีอารมณ์ค้าง...เพราะเทียมไม่เคยส่งเธอถึง สวรรค์ชั้นฟ้าสักที

“ไปเถอะน่า!!”

หล่อนตวาดซ้ำ คำแปงจึงยอมตัดใจ เขาเดินออกไปนอกห้อง ปิดประตูที่แทรกผ่านออกไปเร็วๆ เดินย่องผ่านเงามืด เร้นกายหายไปกับสายลม โดยไม่มีใครรู้เรื่องชั่วช้าที่เขาเพิ่งกระทำลงไป

เด็กหนุ่มทรุดนั่ง เขาคู้เข่าขึ้นสอดมือกอดเข่าไว้แน่นๆ พร้อมกับน้ำตาที่ไหลซึม เพราะรู้สึกรังเกียจตัวเอง ความกำหนัดพลุ่งพล่านอยู่ในตัว อวัยวะความเป็นชายของเขาแข็งตึง ทั้งที่เขาควรจะรังเกียจผู้หญิงร่านราคะคนนั้น

ภาพการเสพสมของหล่อน กระตุ้นความปรารถนาในร่างกาย เขาเผลอมโน คิดจะเข้าไปแทนที่ผู้ชายอัปรีดิ์คนนั้น พร้อมทั้งสาดใส่ความรุ่มร้อนของตนเองกับผู้หญิงแพทยาที่กำลังครางคร่ำ ด้วยเรี่ยวแรงที่มี เขาช่างเป็นคนน่ารังเกียจ จนสุดที่จะทน

“อยากลองล่ะสิ ลองไหมล่ะคุณธรร?”

ดารัณยืนอิงกรอบประตู หล่อนไม่ได้นึกอาย เมื่อเปลือยเปล่าอยู่ท่ามกลางความเวิ้งว้างของอากาศ โนมเนื้ออวบใหญ่แกว่งไป ส่ายมา ปลายจะงอยอกสีคล้ำชี้ชู แต่กลับทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกถึงความแห้งผากในลำคอ เขาไล่สายตาลงต่ำเหมือนคนละเมอ จนถึงเนินนางอวบอูมกลางร่าง มีเส้นขนสีดำแผ่กระจายปลกคลุม กับเรียวขาอวบอัดแนบชิด จนเกิดเป็นรูปรอยสามเหลี่ยม แอ่งสวาทที่ผู้ชายยอมสยบ หากหล่อนจะอ้าขาให้ในเวลานี้ธรรวาเองก็คงไม่ต่างกัน

“คุณ-ไม่ควรทำแบบนี้ ถะ... ถ้าพ่อรู้!! คุณจะถูกเฉดหัวออกไปจากบ้านนี้”

เด็กหนุ่มกัดฟันพูดตะกุก ตะกัก เขาเสหลบตา เมื่อดารัณปรายตามองกลับมาด้วยสายตาฉ่ำเยิ้มไร้แววเกรงกลัว

“คุณพี่จะไม่มีวันรู้ค่ะ เพราะคุณธรรจะไม่พูด”

สาวกร้านโลกเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ เมื่อมีวิธีปิดปากลูกเลี้ยงได้แบบสนิทที่สุด

หล่อนเดินลิ่วๆ เข้าใส่เด็กหนุ่ม จนธรรวาผงะ เขาถอยหลังกรูด แต่เพราะไม่คิดว่าดารัณจะใช้ไม้นี้ เขาจึงไม่ทันได้ตั้งหลัก ก็โดนหญิงสาวเจนจัดโถมเข้าใส่เสียแล้ว หล่อนเสียดสีร่างกายเปล่าเปลือยอวบอัด กับร่างแกร่งกำยำของเด็กชายอายุ18 ปี ความอ่อนเดียงสา ประกอบกับความกระหายที่ผุดขึ้นมากลางใจ แม้จะรู้ว่าสิ่งที่ทำเป็นความน่าละอาย...แต่มนุษย์โลกก็เป็นเช่นนี้แหละ หากพ่ายแพ้แก่ดำกฤษนา

ดารัณจับมือสั่นๆ ของธรรวา วางแหมะที่เนินอกอิ่ม หล่อนส่ายลำตัว เสืยดสีกับหนุ่มน้อยแบบกระหยิ่มใจ จากนี้ไป เธอคงไม่ต้องอดอยากปากแห้ง...เมื่อสามีแก่คราวพ่อให้ความสุขถึงที่สุดไม่ได้ เธอก็ยังมีลูกชายหนุ่มแน่นของเขาเป็นตัวสำรอง

ริมฝีปากสีสดห่อเป็นวงกลม ครางเสียงกระเส่า เมื่อคนใต้ร่างเริ่มขยำขยี้เนินทรวงแม้จะเงอะๆ งะๆ แต่มันก็ทำให้ ความกระสันของหล่อนวิ่งพล่าน และยิ่งเป็นคนที่ตนเองพึงใจด้วยแล้วมันสุขซ่านจนอยากจะแหกปากร้องครางดังๆ ดารัณแลบลิ้นเลียริมฝีปาก ก่อนจะฉกปากบดจูบปากสีเข้มของธรรวาบดขยี้แรงๆ แบบคนเจนจัด เรียวลิ้นสีชมพูแทรกผ่านปากของเด็กหนุ่ม หล่อนไล่ต้อนคนอ่อนเดียงสาอย่างสนุก

“อ่า...”

เรือนกายอวบอัดเบียดส่าย เสียดสีจนไฟในกายธรรวาลุกพรึ่บ!! เขาหน้ามืดไป เมื่อความรัญจวนโอบล้อมรอบกาย เสื้อยืดสีขาว กับกางเกงบ็อกเซอร์ ถูกคนมือไวปลดเปลื้องออกไปจนหมด มีเพียงกางเกงชั้นในสีดำ ติดกายแค่ชิ้นเดียว แต่ความอลังการของชายหนุ่ม ก็ทำให้ดารัณนึกกระหยิ่ม สัดส่วนแข็งขันใต้กางเกงชั้นในนั่น มันโป่งบวมแทบจะทะลุเนื้อผ้าออกมา แม้จะยังไม่ได้เห็นด้วยสองตา แต่คนเจนจัดอย่างผู้หญิงกร้านโลก ที่ผ่านผู้ชายมาเป็นร้อยอย่างดารัณ เดาได้ไม่อยาก

“ชอบมั้ยคุณธรร ชอบที่รัณทำให้มั้ยคะ?” หล่อนกระถดตัวลงต่ำๆ ไม่ได้สนใจสักนิดว่าตนเองไม่ได้อยู่ในห้องหับมิดชิด เพราะความกำหนัดปิดบังความคิด แถมหากไม่รีบเผด็จศึก ลูกเลี้ยงของหล่อนรู้ตัวเข้า คงได้ซัดแห้วชามโต!! ดารัณจึงไม่รอช้า กลเม็ดเด็ดทรวงมีแค่ไหน หล่อนรีบงัดเอาออกมาใช้เพื่อจูงใจธรรวา หลังจากผ่านครั้งแรกไป...ครั้งต่อไปๆ เธอคงสุขถึงทรวง

ธรรวาพยายามฝืนความต้องการฝ่ายต่ำ แต่ดูเหมือนจะไร้ประโยชน์ เมื่อคนเจนโลกดักทางไว้ถูก หล่อนกระชากปราการด่านสุดท้ายของชายหนุ่ม “โอว้!!” พร้อมกับเสียงครางยาวเหยียด เมื่อความแข็งขึงของธรรวาดีดผึ่ง!! มันตั้งชูชัน พร้อมที่จะออกศึก หญิงสาวยิ้มกริ่ม เธอฝันหวานถึงอนาคตในภายภาคหน้า นอนเสวยสุขบนสมบัติของผัวแก่!! มีนายบำเรอเป็นลูกเลี้ยงที่ทั้งหนุ่มแน่นและหล่อเหลา ดารัณคิดแบบคนเห็นแก่ตัว เธอจะจูงจมูกธรรวาไว้ ด้วยเล่ห์เสน่หา เป็นความลับที่กำลังร่วมกันสร้าง เขาไม่มีทางกล้าหือกับตนเองแน่...เมื่อหล่อนรู้ ธรรวารักและเคารพบิดายิ่งกว่าใครๆ