หลังจากเฉียวซิงเฉินพูดออกมาเช่นนี้ ดวงตาของชายผู้นั้นก็หรี่ลงเล็กน้อย เขาถามออกมาอย่างคาดไม่ถึงว่า “คุณผู้หญิง คุณคิดดีแล้วเหรอ？ ผมเป็นคนพิการนะ หากคุณแต่งงานกับผม สักวันหนึ่งคุณจะต้องเสียใจกับการตัดสินใจในวันนี้ของคุณ”
เฉียวซิงเฉินไม่ได้ตอบตรง ๆ แต่กลับย้อนถามกลับไปว่า “คุณจะทิ้งภรรยาของตัวเอง เพื่อไปหาผู้หญิงคนอื่นรึเปล่า？”
“ไม่มีทาง” น้ำเสียงของเขาไม่มีความลังเลใด ๆ เลย
เฉียวซิงเฉินจึงตอบโดยไม่ลังเลว่า “ฉันก็ไม่มีวันเสียใจภายหลังเช่นกัน ขอแค่คุณกล้าแต่งงานกับฉัน ฉันก็กล้าที่จะแต่งงานกับคุณ！”
เมื่อเห็นว่าเธอจริงจังขนาดนี้ เขาก็ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธอีก “โอเค งั้นเรามาแต่งงานกันเถอะ”
ด้วยเหตุนี้ งานแต่งงานของเฉียวซิงเฉินที่เดิมทีจะต้องถูกยกเลิก จึงได้มีการจัดขึ้นตามกำหนด
โดยมีพยานเป็นบาทหลวง แล้วเธอก็ได้รับใบทะเบียนสมรสของพวกเขามา
ตอนที่เดินออกจากโบสถ์ เฉียวซิงเฉินยังคงรู้สึกมึนงงอยู่เล็กน้อย นี่เธอได้แต่งงานกับผู้ชายแปลกหน้าไปแล้วจริง ๆ เหรอเนี่ย！
นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เธอก็จะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่แล้ว
เธอเข็นวีลแชร์ของเขาออกไปข้างนอก แล้วจู่ ๆ เธอก็เกิดคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ “จริงสิ ฉันยังไม่รู้เลยว่าคุณชื่ออะไร”
“ลู่ถิงเซียว” ชายคนนั้นตอบกลับมา
เมื่อเฉียวซิงเฉินได้ยินเช่นนั้นก็ถามขึ้นมาอย่างตกใจทันที “คุณคือลู่ถิงเซียว คุณชายใหญ่ตระกูลลู่ ตระกูลที่เป็นเจ้าของลู่คอปปอเรชั่นอย่างนั้นเหรอ？”
ลู่ถิงเซียวเห็นถึงอาการตกใจของเฉียวซิงเฉินได้ในทันที เขาจึงอดไม่ได้ที่จะกระตุกมุมปากเผยรอยยิ้มออกมาอย่างเยาะเย้น
“ทำไม พอรู้ว่าตัวเองแต่งงานกับผู้ชายที่คนอื่นมองว่าเป็นคนไร้ประโยชน์ คุณเกิดนึกเสียใจขึ้นมาแล้วเหรอ？”
แทบจะทุกคนในเมืองต่างก็รู้เรื่องของคุณชายใหญ่ตระกูลลู่ ตระกูลที่เป็นเจ้าของลู่คอปปอเรชั่นกันหมด
หลังจากเขาเกิดมา แม่เขาเสียชีวิตระหว่างคลอด จากนั้นพ่อของเขาก็ไปแต่งงานใหม่
ต่อมาเนื่องจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ คุณชายใหญ่ก็เลยขาพิการทั้งสองข้าง ทำให้เขากลายเป็นผู้พิการไปโดยปริยาย
ซึ่งบังเอิญเป็นจังหวะเดียวกับที่แม่เลี้ยงให้กำเนิดคุณชายน้อยออกมาพอดี ลู่ถิงเซียวจึงยิ่งไม่เป็นที่โปรดปรานของตระกูลลู่เข้าไปใหญ่
ถ้าไม่ใช่เพราะคุณย่าของเขา ซึ่งก็คือย่าลู่คอยปกป้องเขามาตลอด เกรงว่าเขาที่เป็นคุณชายใหญ่คงจะถูกไล่ออกจากตระกูลลู่ไปตั้งนานแล้ว แล้วก็คงจะมีสถานะเลวร้ายยิ่งกว่าขอทานข้างถนนซะอีก......
ในมุมมองของลู่ถิงเซียว ผู้หญิงทั่วไปคงไม่มีทางยอมแต่งงานกับคนไร้ประโยชน์อย่างเขาแน่ ๆ เว้นเสียแต่ว่าจะยอมแต่งงานเพื่อเงิน
แต่เขาไม่เพียงแต่เป็นคนพิการเท่านั้น เพราะเขายังเป็นคุณชายใหญ่ที่ไม่เป็นที่โปรดปรานของตระกูลลู่อีกด้วย ท่าทางผู้หญิงคนนี้คงจะผิดหวังน่าดูเลยสิท่า？
ตอนแรกลู่ถิงเซียวนึกว่าจะได้เห็นสีหน้าไม่พอใจและเสียใจของเฉียวซิงเฉิน
แต่เฉียวซิงเฉินกลับรู้สึกแค่ว่าเธอเองก็มีปัญหาเช่นเดียวกันกับลู่ถิงเซียว ทั้งคู่ต่างก็เป็นคนน่าสงสารที่ถูกครอบครัวทอดทิ้งเหมือนกัน
เธอจึงจับมือเขาไว้ แล้วก็พูดขึ้นมาอย่างจริงจังว่า “ฉันบอกแล้วไงว่าหากฉันตัดสินใจที่จะแต่งงานกับคุณแล้ว ฉันจะไม่มีวันเสียใจภายหลังเด็ดขาด ฉันก็แค่คิดว่า ในเมื่อเราเป็นสามีภรรยากันแล้ว ต่อจากนี้ไปฉันจะเป็นครอบครัวที่อบอุ่นให้คุณเอง”
“งั้นเหรอ หวังว่าจะเป็นเช่นนั้นนะ！”
เห็นได้ชัดเลยว่าลู่ถิงเซียวไม่เชื่อคำพูดของเฉียวซิงเฉิน
เขาอยากจะดูสิว่า หลังจากที่ผู้หญิงคนนี้รู้ว่าเธอจะไม่ได้รับประโยชน์ใด ๆ จากเขา เธอจะยังเสแสร้งไปได้อีกนานแค่ไหน？
ในไม่ช้า รถคันหนึ่งก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าพวกเขา
“ไปกันเถอะ” เขาพูด
เฉียวซิงเฉินอดไม่ได้ที่จะถามว่า “คุณจะพาฉันไปไหนเหรอ？”
“ก็พาคุณกลับบ้านยังไงล่ะ ในเมื่อพวกเราแต่งงานกันแล้วก็ต้องไปอยู่ด้วยกันสิ ไม่ใช่รึไง？”
พาเธอกลับบ้านงั้นเหรอ？
เฉียวซิงเฉินรู้สึกซาบซึ้งใจขึ้นมาเล็กน้อย
จู่ ๆ เธอก็นึกขึ้นมาได้ว่า เธอกับเฉินหยูเจ๋อก็มีบ้านอยู่หลังหนึ่ง ซึ่งเป็นเรือนหอที่เธอตั้งใจเตรียมไว้สำหรับอนาคตของพวกเขา
แต่ตอนนี้เธอได้แต่งงานกับลู่ถิงเซียวแล้ว ดังนั้นเธอจะต้องรีบไปเคลียร์ของทุกอย่างข้างในที่เกี่ยวกับเธอออกมาโดยเร็วที่สุด
เมื่อคิดได้เช่นนี้ เธอก็พูดขึ้นมาว่า “ฉันยังมีธุระที่ต้องรีบกลับไปจัดการอีกนิดหน่อย คุณพอจะทิ้งช่องทางติดต่อกับที่อยู่เอาไว้ให้ฉันได้ไหมคะ？ หากฉันเคลียร์ธุระเสร็จแล้ว ฉันจะรีบย้ายไปอยู่กับคุณโดยเร็วที่สุดค่ะ”
“ไม่ให้ผมไปส่งเหรอ？” ลู่ถิงเซียวเลิกคิ้วขึ้นถาม
“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันจัดการเองได้” เฉียวซิงเฉินไม่อยากสร้างปัญหาให้ลู่ถิงเซียว
ลู่ถิงเซียวก็ไม่ได้พูดอะไรมากอีก หลังจากแลกช่องทางติดต่อกับเฉียวซิงเฉินเสร็จ เขาก็ขึ้นรถจากไปทันที
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เฉียวซิงเฉินก็รีบไปที่ชุมชนเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง แล้วก็เปิดประตูใหญ่ของเรือนหอออก
เธอมองดูทุกสิ่งทุกอย่างในเรือนหอ ตั้งแต่ผ้าที่ปูไว้บนโต๊ะ ภาพวาดบนผนัง ไปจนถึงกระถางต้นไม้ที่เขียวขวีสองกระถางข้างหน้าต่าง ทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่ เธอได้จัดเตรียมทุกอย่างเอาไว้อย่างตั้งอกตั้งใจ เพื่อที่จะให้บ้านหลังนี้อบอุ่นขึ้น......
ทว่าเฉียวซิงเฉินกลับเดินไปยังสิ่งของเหล่านี้และรื้อมันออก จับมันทิ้งลงถังขยะอย่างรวดเร็ว จะบอกว่าไม่ลังเลเลยก็ว่าได้
ในเมื่อเธอตัดสินใจที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่แล้ว เธอก็ไม่จำเป็นต้องมีเยื่อใยอะไรกับอดีตอีกต่อไป！
ขณะที่เธอกำลังโยนสิ่งของที่เหลือทิ้ง แล้วก็ทำการเก็บสัมภาระ เธอก็ไม่ทันได้สังเกตเห็นเลยว่ามีใครคนหนึ่งมาปรากฏตัวอยู่นอกประตู
หลังจากเฉินหยูเจ๋อเห็นว่าเกิดอะไรขึ้นด้านใน เขาก็อดไม่ได้ที่จะตะโกนขึ้นมาอย่างเกรี้ยวกราดว่า “เฉียวซิงเฉิน นี่คุณกำลังทำอะไรอยู่ฮะ？ ！”
เรือนหอที่เคยอบอุ่น เวลานี้ข้าวของระเกะระกะไปหมด จนจำภาพเดิมของมันแทบจะไม่ได้แล้ว
เฉียวซิงเฉินซึ่งเป็น ‘ผู้ก่อเหตุ’ ได้ขนของที่ยังไม่เสียหายไปเก็บไว้ในซอกเล็ก ๆ ราวกับจะทำการเคลียร์ที่นี้ให้โล่งไปเลย
เฉินหยูเจ๋อมองทุกสิ่งรอบตัวอย่างไม่อยากจะเชื่อ แล้วก็สาวเท้าเดินไปหาเฉียวซิงเฉิน
“เฉียวซิงเฉิน นี่คุณเป็นบ้าไปแล้วรึไง？ ผมแค่ออกไปแป๊บเดียว คุณถึงกับอารมณ์เสียจนต้องใช้วิธีแบบนี้เลยเหรอ？”
เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ราวกับพยายามที่จะข่มความโกรธเอาไว้ แล้วออกคำสั่งเธออย่างไร้ซึ่งความเกรงใจใด ๆ “ผมให้เวลาคุณหนึ่งชั่วโมง ทำให้ที่นี่กลับมาเป็นเหมือนเดิมเดี๋ยวนี้！”
เฉียวซิงเฉินเก็บข้าวของอย่างไม่รีบร้อน แล้วเธอก็หันไปมองเฉินหยูเจ๋ออย่างเย็นชา
เธอพูดด้วยสีหน้าเย้ยหยันว่า “เฉินหยูเจ๋อ นี่คุณไม่รู้อะไรเลยเหรอ หลายครั้งของที่สูญหายไปแล้ว มันก็ไม่สามารถเอากลับมาได้หรอกนะ แล้วก็ไม่มีทางที่จะทำให้มันกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ด้วย”
เฉินหยูเจ๋อขมวดคิ้วด้วยความรำคาญใจอย่างมาก “คุณต้องการจะสื่ออะไรกันแน่？”
เฉียวซิงเฉินไม่รู้เหมือนกันว่าเฉินหยูเจ๋อไปเอาความมันใจมาจากไหนถึงได้ถามเธออกมาเช่นนี้ บางทีคนอย่างเขา อาจจะคิดว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิดล่ะมั้ง
ไม่สิ ไม่ถูก ความอ่อนโยนของเขา มีเอาไว้ให้แค่เยว่เหมิงซิน ผู้หญิงที่เขารักคนเดียวเท่านั้น
เฉียวซิงเฉินมองเฉินหยูเจ๋ออย่างไร้อารมณ์ แต่ละคำที่เธอพูดออกมาเหมือนได้ใช้พลังของเธอไปจนหมดแล้ว
“ในวันแต่งงานของเรา คุณกลับไม่สนใจใยดีฉัน ไม่สนใจคำขอร้องของฉันเลย คุณทิ้งฉันไว้ที่งานแบบนั้น คุณรู้ไหมว่าตอนนั้นฉันรู้สึกยังไง เฉินหยูเจ๋อ คุณเคยคิดถึงฉันบ้างไหม？ เคยคิดไหมว่าฉันจะรู้สึกเสียใจมาก นี่คุณยังคิดว่าฉันแค่กำลังอารมณ์เสียอยู่งั้นเหรอ？”
ตอนที่เฉียวซิงเฉินพูดออกมาเช่นนี้ เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้าขึ้นมา ดวงตาของเธอเริ่มแดงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ เธอจ้องเขม็งไปที่เฉินหยูเจ๋อ
เมื่อเห็นเช่นนี้ เฉินหยูเจ๋อก็รู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย แต่พอย้อนคิดดูอีกที เขาก็รู้สึกว่ามันไม่ได้สำคัญเลยสักนิด
พวกเขาคบกันมาตั้งหลายปี เขาเคยทำให้เฉียวซิงเฉินโกรธมาก็ตั้งหลายครั้ง ซึ่งเขาไม่ได้รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องใหญ่อะไรเลย ยังไงเฉียวซิงเฉินก็ต้องให้อภัยเขาอยู่แล้ว
ด้วยความที่เมื่อก่อนเฉียวซิงเฉินสามารถที่จะทำความเข้าใจถึงเจตนาของเขาได้ ครั้งนี้เขาจึงคิดว่าหากค่อย ๆ เกลี้ยกล่อมเธอ เดี๋ยวเธอก็คงจะหายโกรธเอง
หลังจากที่เฉินหยูเจ๋อคิดได้เช่นนี้แล้ว ใบหน้าที่ดูโกรธเคืองของเขาก็จางหายไป เขาเริ่มยิ้มออกมาอย่างใจเย็นแทน
“เอาล่ะ ซิงเฉิน ผมเข้าใจนะว่าคุณกำลังอารมณ์ไม่ดีอยู่ แต่คุณอย่าทำให้เรื่องมันบานปลายแบบนี้สิ คุณลองดูสิ คุณทำอะไรกับเรือนหอของพวกเราไปบ้าง？”
เฉินหยูเจ๋อยิ้ม แล้วก็จับไหล่ที่เรียวเล็กของเฉียวซิงเฉินไว้ จากนั้นก็พูดเกลี้ยกล่อมเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ดูสิ คุณก็ระบายอารมณ์ไปแล้ว เลิกโวยวายเถอะ ไว้วันหลังเราค่อยเลือกวันที่ฤกษ์ดีกว่านี้กันใหม่ก็ได้ ผมสัญญานะว่า ผมจะจัดงานแต่งงานให้คุณแบบใหญ่โตและหรูหรากว่านี้ โอเคไหม？”
เฉียวซิงเฉินมองดูรอยยิ้มบนใบหน้าของเฉินหยูเจ๋ออย่างเงียบ ๆ แม้ว่าเขาจะพูดเช่นนี้ แต่ดวงตาของเขากลับดูไม่ได้จริงจังอะไรเลย แถมท่าทางเขายังดูเหมือนมั่นใจมากว่าจะสามารถควบคุมเธอไว้ในกำมือได้ เขาดูเหมือนจะมั่นใจมากว่าเธอจะตอบตกลง
จริงสิ เมื่อก่อนเขาก็ชอบทำแบบนี้มาตลอดเหมือนกันนี่？
เฉียวซิงเฉินหัวเราะเยาะตัวเองในใจ เธอให้โอกาสเขามากเกินไปจริง ๆ ซึ่งมันทำให้เขารู้สึกว่าเขาไม่จำเป็นต้องดูแลเอาใจใส่เธอก็ได้
เมื่อคิดได้เช่นนี้ เฉียวซิงเฉินก็สลัดมือของเฉินหยูเจ๋อออกจากไหล่ของเธอด้วยใบหน้าที่เย็นชา
“อย่ามาแตะต้องตัวฉัน ฉันรังเกลียด！”
เฉินหยูเจ๋อมองไปที่เฉียวซิงเฉินอย่างไม่อยากจะเชื่อ เธอไม่เคยทำกับเขาแบบนี้มาก่อน
หลังจากนั้น เฉียวซิงเฉินก็พูดอย่างเย็นชาว่า “เฉินหยูเจ๋อ งานแต่งงานมันจบลงแล้ว แล้วฉันก็ไม่ได้คิดจะจัดใหม่แล้วด้วย ที่ฉันมาที่นี่วันนี้ก็เพื่อย้ายของออกไปเท่านั้น”
เพราะเฉียวซิงเฉินผลักเขาออก เฉินหยูเจ๋อจึงรู้สึกไม่พอใจขึ้นมา หลังจากที่เขาได้ยินคำพูดของเธอในวินาทีต่อมา เขาจึงขมวดคิ้วด้วยความงุนงงและพูดว่า “ย้ายออกงั้นเหรอ？”
เฉียวซิงเฉินพยักหน้า “ใช่ ฉันจะย้ายออกไปตอนนี้เลย”
เฉินหยูเจ๋อรู้สึกเหมือนได้ฟังเรื่องตลกเรื่องหนึ่ง เขายังคงถามต่ออย่างขำ ๆ ไปว่า “คุณจะย้ายไปอยู่ที่ไหนได้？”
เฉินหยูเจ๋อรู้ดีว่าเฉียวซิงเฉินเป็นเด็กกำพร้า นอกจากบ้านหลังนี้ เธอก็ไม่มีที่ไปอีกแล้ว！
ในช่วงห้าปีที่ผ่านมา เฉียวซิงเฉินจะวนเวียนอยู่รอบตัวเขาตลอด เฉินหยูเจ๋อจึงมั่นใจมากว่าเธอไม่มีทางอยู่ได้ถ้าไม่มีเขา
ซึ่งสาเหตุที่เธอบอกว่าจะย้ายออก ก็เพื่อต้องการบีบบังคับให้เขายอมจำนนให้เธอเท่านั้น
เฉินหยูเจ๋อส่ายหน้าไปมาอย่างจนใจ ตอนที่เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่างกับเฉียวซิงเฉินต่อ
จู่ ๆ เสียงของเยว่เหมิงซินก็ดังมาจากด้านหลัง
“หยูเจ๋อ คุณบอกว่าเก็บของเสร็จแล้วก็จะออกมาไม่ใช่เหรอคะ？ ทำไมตั้งนานแล้วถึงยังไม่เสร็จอีกคะ？”
ทันทีที่เยว่เหมิงซินพูดจบ เธอก็เดินเข้าไป หลังจากที่เห็นเฉียวซิงเฉินยืนอยู่ตรงข้ามกับเฉินหยูเจ๋อ เธอก็แสดงสีหน้าประหลาดใจออกมาทันที “ซิงเฉิน ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้？”
เฉียวซิงเฉินชำเลืองมองไปที่เยว่เหมิงซินอย่างเฉยชาและพูดขึ้นว่า “ดูเหมือนที่นี่จะเป็นเรือนหอของฉันนะ ฉันจำเป็นต้องอธิบายให้เธอฟังด้วยเหรอว่าทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ได้ ว่าแต่เธอเถอะ มาทำอะไรที่นี่ล่ะ？”
เยว่เหมิงซินแสร้งทำเป็นลดสายตาลงอย่างคนที่ได้รับบาดเจ็บ แล้วก็พูดอย่างอ่อนแอว่า “พอดีฉันไม่ทันระวังโดนมีดผลไม้บาดเข้าน่ะ หยูเจ๋อก็เลยเป็นห่วงฉัน อยากจะย้ายมาอยู่เป็นเพื่อนฉันสักสองสามวัน”
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เธอก็ดูเหมือนจะเห็นกระเป๋าเดินทางของเฉียวซิงเฉิน เธอจึงเอามือปิดปากอย่างไม่อยากจะเชื่อ
“ซิงเฉิน นี่เธอจะทำอะไรน่ะ？ เธอคงไม่ได้โกรธหรอกใช่ไหม？ หรือต่อให้เธอจะโกรธ เธอก็อย่าทำจนเป็นเรื่องใหญ่โตแบบนี้เลยนะ หากเธอรู้สึกไม่สบายใจเธอบอกฉันได้นะ ฉันขอโทษเธอเองก็ได้ ทำไมเธอต้องทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้ด้วยล่ะ？”
เฉียวซิงเฉินยิ้มอย่างเย็นชา แล้วก็ค่อย ๆ เดินไปหาเยว่เหมิงซินอย่างช้า ๆ พลางถามขึ้นมาว่า “เธออยากจะขอโทษฉันจริง ๆ น่ะเหรอ เธอจริงใจใช่มั้ย？”
เยว่เหมิงซินคิดว่าเฉินหยูเจ๋อก็อยู่ตรงนี้ด้วย เธอจึงต้องแสดงละครต่อไป
เธอพยักหน้าอย่างน่าสงสารและพูดว่า “ก็ใช่น่ะสิ ขอแค่เธอไม่โกรธก็พอแล้ว”
“ได้สิ ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว” เฉียวซิงเฉินยิ้มแย้มสดใส แต่แววตาของเธอก็ดูไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ “ในเมื่อเธออยากจะขอโทษฉันจากใจจริง งั้นฉันก็จะไม่เกรงใจแล้วกัน”
วินาทีถัดมาหลังจากที่พูดจบ เฉียวซิงเฉินก็หวดมืออย่างแรง ตบหน้าเยว่เหมิงซินอย่างจังไปครั้งหนึ่ง
“เพียะ！”
