“เฮ้อ!” พิชชาภรณ์ถอนหายใจยาวอย่างหนักใจเป็นคำรบสองกับการเดาของปกรณ์ที่มันถูกต้องแม่นยำราวกับตาเห็น
“ต๊าย! บุญบาปนี่ฉันพูดถูกหรือยะ”
แทนคำตอบใบหน้าหวานภายใต้ผมยาวสีเข้มถึงกลางหลังพยักรับพร้อมกับขบริมฝีปากแน่น แต่คนถามกลับเห็นเป็นเรื่องตลกอย่างหาที่สุดมิได้จึงหัวเราะออกมาอย่างขบขัน
“ถ้าอย่างนั้นก็เอาไว้เดี๋ยวสักสามสิบห้า ถ้ายังไม่มีใครเอาเธอ เราสองคนค่อยมาแต่งกันเองก็ได้ แต่ว่าฉันไม่ทำการบ้านหรอกนะ บอกไว้ก่อน” ร่างสูงจีบปากจีบคอพูดอย่างนึกสนุก ด้วยรู้ว่าอีกฝ่ายเกลียดกลัวการใช้ชีวิตคู่เป็นที่สุด ทั้งๆ ที่ครอบครัวก็ออกจะอบอุ่นจนพิชชาภรณ์เคยออกปากว่า ‘อบอุ่นมากจนหนูร้อนเหงื่อท่วมแล้ว’
คนฟังเบ้ปากพลางปิดนิตยสารที่กำลังอ่านลงอย่างกระแทกกระทั้น ไม่นึกสนุกไปกับคนพูดแม้แต่น้อย เพราะคำพูดของเขาจี้ใจดำเธอเต็มๆ เลยนี่นา โดยเฉพาะคำว่า ‘ไม่มีใครเอา’
ปกรณ์รู้ดีว่าเพื่อนสาวของตนนั้นโสดชนิดที่เรียกได้ว่าตั้งแต่เกิดมาจนอายุจะสามสิบในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าก็ยังไม่เคยมีคำว่า ‘แฟน’ เข้ามาเฉียดใกล้เลยแม้แต่นิดเดียว ฉะนั้น คำว่า ‘แต่งงาน’ ก็ยิ่งไม่มีทางเป็นไปได้อย่างเด็ดขาด
“เจ๊ก็พูดได้สิ หนูจะสามสิบแล้วนะ”
หญิงสาวบ่นอุบถึงตัวเลขที่เพิ่มขึ้นตามวัย ทั้งที่เธอไม่ใช่ผู้หญิงหน้าตาขี้ริ้วขี้เหร่ ติดจะสวยกว่าดาราบางคนเสียด้วยซ้ำ แต่ไม่เคยเลยที่จะมีผู้ชายหน้าไหนมาขายขนมจีบอย่างเพื่อนคนอื่นๆ จนแล้วจนรอดก็เหลือเพียงเธอ ปกรณ์ และปณาลี เพื่อนในกลุ่มอีกคนเท่านั้นที่ยังนั่งครองตัวเป็นโสดอยู่บนคานทองนิเวศแบบนี้ ปกรณ์นั้นดีหน่อยที่ไม่ต้องห่วงเรื่องอายุ แถมยังสามารถครองตัวเป็นโสดได้โดยไม่ต้องสนใจเสียงรอบข้างด้วย แต่เธอนี่สิ เกือบจะสามสิบอยู่แล้ว แต่ยังไม่เคยมีผู้ชายคนไหนมาชายตาแลเลยสักคน คิดแล้วก็เจ็บจี๊ดในอก เธอเป็นถึงดาวมหาวิทยาลัยเชียวนะ
เสียงหัวเราะร่วนของเพื่อนชายใจสาวของพิชชาภรณ์ดังประกอบเป็นระยะๆ จนใบหน้าหวานงอง้ำอย่างขัดใจ มือใหญ่ตบลงบนหลังมือบางเบาๆ พลางเอ่ยปลอบ
“เอาน่า อยู่บนคานก็สบายดีออก จำไม่ได้หรือว่าเคยพูดอะไรไว้”
“จำได้”
คนจำได้ทำหน้าเมื่อย ไม่ใช่เธอกลัวว่าตัวเองจะขึ้นคาน เธอแอบคิดด้วยซ้ำไปว่าการใช้ชีวิตโสดแบบนี้ยังดีกว่าการที่จะต้องคอยห่วงหรือพะวงว่าอีกฝ่ายจะอยู่อย่างไร คิดอย่างไร แต่ที่น่าหนักใจตอนนี้ก็คือเธอเป็นลูกสาวคนเดียวและไม่มีทายาทมาสืบสกุลบิดานี่สิเป็นปัญหาที่บังคับให้เธอต้องหาใครสักคน แต่กว่าจะหาได้ กว่าจะแต่งงาน อู่ของเธอคงสึกจนไม่เหมาะแก่การมีเบบี๋อย่างแน่นอน และเมื่อถึงตอนนั้นนอกจากจะไม่ได้สิ่งที่ต้องการแล้วยังต้องมีใครก็ไม่รู้มานั่งปั้นจิ้มปั้นเจ๋ออยู่ข้างๆ อีก ‘อี๋! แค่คิดก็ขนลุกแล้ว’
คิดถึงจุดนี้มือเล็กก็ลูบต้นแขนของตัวเองอย่างอดไม่ไหว นี่แค่คิดเฉยๆ ยังขนลุกขนาดนี้ แล้วถ้าให้มีจริงๆ เธอขอกลั้นใจตายดีกว่า
“ถ้าอย่างนั้นก็เล่ามา” เห็นสีหน้าของเพื่อนก็รู้แน่ว่าอีกฝ่ายต้องการระบายความอัดอั้นตันใจ นางฟ้าผู้ใจดีจึงยอมสละเวลาเป็นกระโถนให้เพื่อนรักได้ระบายเป็นการชั่วคราว แม้ว่าหลังจากที่เอ่ยประโยคนั้นใบหน้าคมจะหันไปอีกทางก็ตามที
“ตอนนี้หนูตัดสินใจไม่ได้ว่าจะทำยังไงดี พวกคุณแม่อยากได้หลานไว้เลี้ยงแก้เหงา เมื่ออาทิตย์ก่อนพี่เซ ลูกพี่ลูกน้องของหนูพาเด็กๆ มาที่บ้าน พวกท่านดีใจมากเลยนะคะที่มีเด็กๆ มาร้องเรียกคุณย่าครับ คุณย่าขา” เสียงหวานบีบให้แหลมเล็กเหมือนเสียงเด็กขณะนึกถึงคำพูดที่ ‘ต้นกล้า’ กับ ‘ต้นแก้ว’ หลานชายหลานสาวตัวแสบเรียกเหล่าผู้อาวุโสทั้งหก
“แต่พอพี่เซกับพี่เอมพาเด็กๆ กลับเท่านั้นแหละ บ่นคิดถึงเช้า สาย บ่าย เย็น แถมพ่วงก่อนนอนอีกต่างหาก แล้วทุกอย่างก็มาลงที่หนูเมื่อคุณปู่เปรยขึ้นว่าอยากได้เหลน เจ๊ก็รู้ว่าหนูไม่อยากแต่งงาน แล้วหนูจะไปหาเหลนที่ไหนมาให้พวกท่านล่ะคะ”
หญิงสาวเล่าเรื่อยๆ พลางถอนหายใจอีกเฮือกใหญ่ เมื่อคิดถึงประโยคที่เศรษฐพงศ์และเอมอรตอบกลับมาเมื่อเธอโทรศัพท์ไปขอร้องให้พาเด็กๆ มาเที่ยวที่บ้านอีก
‘หนูเพลงก็แต่งงานสิครับ จะได้มีหลานไว้ให้พวกคุณยายเลี้ยง’
“แถมพี่เซยังมาบอกให้หนูแต่งงานอีก เรื่องอะไร หนูอุตส่าห์โสดมาได้ตั้งเกือบสามสิบปีเชียวนะ จะให้ไปแต่งงานกับใครก็ไม่รู้ได้ยังไง เจ๊ว่าจริงมั้ย”
“ถ้าหล่อนไม่อยากแต่งงานขนาดนั้น หล่อนก็หาผู้ชายสักคนมาทำหลานให้ท่านเสียสิ” ปกรณ์ที่ฟังบ้างไม่ฟังบ้างเพราะมัวแต่สนใจหนุ่มน้อยหน้ามนลูกค้าของร้านบอกปัดไปอย่างไม่ใส่ใจในคำพูดของตัวเองมากนัก
แต่นั่นกลับทำให้หญิงสาวที่กำลังนั่งกลุ้มได้พบหนทางสว่างที่รออยู่เบื้องหน้า อาจจะแปลกประหลาดจนดูเหมือนโรคจิตไปสักหน่อยแต่มันก็น่าจะได้ผลที่ดีเกินคาดไม่ใช่หรือ ทำลูกไม่จำเป็นต้องแต่งงานก็ได้นี่นา แค่มีผู้ชายสักคน
“ขอบคุณค่ะเจ๊!”
เสียงหวานร้องออกมาอย่างดีใจ เรียวแขนเล็กวาดโอบรอบลำคอแกร่งแล้วยื่นหน้าเข้าไปจุมพิตที่แก้มของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็วฟอดใหญ่ จนปกรณ์อ้าปากค้างเมื่อโดนจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัว
แต่พอจะหันมาแฉ่งเสียให้สมกับที่ทำให้หนุ่มหน้ามนที่อุตส่าห์เล็งไว้ตื่น พิชชาภรณ์ก็ก้มหน้าก้มตาเปิดนิตยสารรายปักษ์บนโต๊ะอย่างเอาเป็นเอาตายทิ้งให้ปกรณ์ได้แต่ค้อนปะหลับปะเหลือกให้กับลมฟ้าและอากาศ
หากทว่าผ่านไปแค่สิบนาทีพิชชาภรณ์ก็ร้องเรียกด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นขึ้นมาอีกคราจนเขาสะดุ้ง
“เจ๊! หนูเจอแล้ว”
สีหน้าและแววตายามลากปลายนิ้วไปตามตัวอักษรที่ปรากฏบนหน้านิตยสารกอสสิปรายปักษ์ชื่อดังชวนให้ถูกเรียกรู้สึกแปลกๆ โดยเฉพาะเมื่อริมฝีปากสีระเรื่อกระตุกยิ้มให้กับความคิดของตัวเอง
“เจออะไรย่ะหล่อน” ถามด้วยน้ำเสียงติดหงุดหงิดเพราะหนุ่มหน้ามนคนเดิมลุกขึ้นเดินหนีไปตกเสียงเรียกของหญิงสาว หมดกัน อุตส่าห์จ้องมาตั้งนาน
“เป้าหมายค่ะ”
“เป้าหมายอะไรกันยะ” ปกรณ์หันกลับมาถามด้วยความสนใจมากกว่าเมื่อครู่ ทั้งยื่นหน้าเข้าไปใกล้เพื่อดูสิ่งที่หญิงสาวกำลังให้ความสนอกสนใจ ดวงตาสีเข้มใต้กรอบแว่นสีดำไล่มองตามอักษรที่ปรากฏบนหน้ากระดาษ
‘บุรินทร์ ภักดีบุรมย์ นักธุรกิจรุ่นใหม่ไฟแรงของธุรกิจขนส่งติดอันดับโลก’
“ทำไม หนุ่มหล่อเริ่ดเพอร์เฟกต์ขนาดนี้...แกคิดจะจับเขาหรือไง" คนเดาเดาอย่างนึกสนุกด้วยมั่นใจว่าเพื่อนสาวไม่มีทางทำแบบนั้นอย่างแน่นอน เพราะหากพิชชาภรณ์ทำจริงคงไม่อยู่เป็นโสดมาจนถึงปูนนี้
ทว่าคำตอบที่ได้กลับทำให้ปกรณ์ตะลึงงันเมื่อ พิชชาภรณ์พิชชาภรณ์หันมาพยักหน้าตอบ
“ใช่ค่ะ”
ไม่เสียแรงที่เป็นเพื่อนกันมาหลายปี เดาความคิดของเธอเก่งจริงๆ พิชชาภรณ์นึกครึ้มในใจแล้วก็ฉีกยิ้มหวานขณะที่ดวงตากลมยังไม่ละไปจากภาพของชายหนุ่มสวมชุดสูทสีเข้มเบื้องหน้า
“นี่แหละผู้ชายที่จะมาเป็นต้นแบบของลูกหนู”
อีกฟากหนึ่งของเมืองหลวง ณ คอนโดมิเนียมสุดหรูที่มีแต่เหล่าเศรษฐีเท่านั้นมีสิทธิ์จับจองเป็นเจ้าของ ร่างสูงในชุดคลุมผ้าขนหนูสีเข้มตัวเดียวนั่งเอกเขนกอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ มือข้างหนึ่งถือแก้วบรั่นดีหมุนเล่นไปมาขณะมองเรือนร่างอรชรของนางแบบสาวที่กำลังพยายามโน้มใบหน้าคลอเคลียอยู่กับแผ่นอกแกร่ง มือนุ่มลูบไล้หน้าอกกว้างนอกสาบเสื้อก่อนจะเลื่อนเข้าไปสัมผัสเนื้อแท้ที่อยู่ภายในตามรอยแยกของเสื้อคลุม ริมฝีปากบางเฉียบยกมุมขึ้นสูงเมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมาจุมพิตคางสากของเขาเบาๆ
“วันนี้คุณไม่ไปทำงานหรือคะ”
เสียงหวานแหบพร่าเพราะอารมณ์ปรารถนากำลังเอ่อล้นเอ่ยถามชิดใบหูขาวพร้อมกับเป่าลมร้อนเพื่อกระตุ้นความกำหนัดให้อีกฝ่าย ริมฝีปากอิ่มขบเม้มเข้าที่ติ่งหูของเขาเบาๆ อย่างมันเขี้ยว มือข้างที่ว่างของชายหนุ่มลูบไล้ร่างอวบอิ่มในชุดคลุมผ้าแพรเนื้อบางที่ด้านในไร้ซึ่งอาภรณ์ใดๆ
“วันนี้ผมอยากอยู่กับคุณ” คำตอบที่ได้รับสร้างความพึงพอใจให้เธอจนต้องเผลอยิ้มกว้าง
เจ้าของร่างสูงสง่าวางแก้วบรั่นดีที่ยกดื่มจนหมดในรวดเดียวลงบนโต๊ะตัวเตี้ยข้างเก้าอี้แล้วจดริมฝีปากอุ่นร้อนนาบลงกับไหล่บาง ไล้เรื่อยไปตามลำคอระหงก่อนวกกลับมาที่ริมฝีปากอิ่มซึ่งเผยอรอท่า เรียวลิ้นสากฉกเข้าไปควานหาความหวานและเกี่ยวกระหวัดรัดกับลิ้นเล็กทันทีที่หามันเจอ กลิ่นน้ำอำพันคละคลุ้งชวนในหลงมัวเมาในรสพิศวาส มือทั้งสองข้างเลื่อนลงมาปลดชุดคลุมออกจากร่างงามเผยให้เห็นเนื้อแท้ขาวเนียนลออตา
ภัทรธิดา เศวตเวทย์ ลูบไล้ไหล่แกร่งด้วยความเสน่หาเมื่อเขาเลื่อนใบหน้าไปที่ซอกคอและทรวงอกอิ่ม ริมฝีปากที่ได้รับอิสระก็ส่งเสียงพึงพอใจให้เขาได้รับรู้ เพียงเท่านั้นก็เรียกรอยยิ้มหยันให้ปรากฏ
‘ผู้หญิง!’
“ไปที่เตียงกันดีกว่า” เขาเงยหน้าขึ้นจากทรวงอกอวบ พร้อมกับช้อนร่างบางขึ้นแนบอกในจังหวะเดียวกัน เพื่อเข้าสู่สนามกามกรีฑาอย่างเต็มตัว
ภายในห้องนอนถูกกางกั้นด้วยผ้าม่านสีทึบบดบังสายตาอยากรู้อยากเห็นจากด้านนอก ทั้งที่อยู่ชั้นบนสุดของคอนโดมิเนียมแต่บุรินทร์ก็ยังไม่ไว้ใจ หากคู่แข่งทางธุรกิจคิดอยากเล่นงานเขาและคู่ขาตอนเผลอ...ดังเช่นเวลานี้
“แดนคะ”
เสียงครางกระเส่าใต้ร่างทำให้บุรินทร์ยิ้มออกมาอย่างพอใจ หยาดเหงื่อบนเนื้อนวลเนียนทอประกายล้อกับแสงโคมไฟหัวเตียงยิ่งทำให้ร่างที่อยู่ใต้อาณัติงดงามจนเขาไม่สามารถหยุดความต้องการตามสัญชาตญาณของตนเองลงได้ ชายหนุ่มพรมจูบไปทั่วร่างของหญิงสาว ไม่มีส่วนใดของเธอที่เขาไปไม่ถึง ยิ่งสนิทชิดเชื้อความร้อนแรงของไฟพิศวาสยิ่งแผดเผา ยิ่งเร้าอารมณ์หนุ่มให้ตื่นตามอย่างไม่อาจห้าม
“แดนคะ ได้โปรดเถอะ แพทไม่ไหวแล้ว”
เสียงร้องขอความเมตตาทำให้ความอดทนของเขาถึงที่สุด มือหนาต้องเร่งความเร็วขึ้นอีกนิดเพื่อให้เธอหลุดพ้นจากความทรมานอันแสนหวาน และเหนือสิ่งอื่นใดคือให้พร้อมสรรพสำหรับตัวตนของเขา
จังหวะรักที่เขาพร่างพรมลงบนร่างทำให้หญิงสาวสะท้านไปทั่วทั้งสรรพางค์ ทรวงอกอิ่มสล้างกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจหอบถี่จนบุรินทร์ต้องครอบมันไว้ด้วยปาก และนั่นก็ยิ่งทำให้ร่างใต้อาณัติครางกระเส่ามากยิ่งขึ้น
นางแบบสาวเชิดหน้าขึ้นร้องครางเสียงหลงเมื่อความต้องการถึงจุดสูงสุด และโอกาสที่บุรินทร์จะได้ปลดปล่อยบ้างก็มาถึง
เขาเลื่อนขึ้นไปทาบทับร่างที่เพิ่งจะชิงขึ้นสวรรค์ไปก่อนด้วยนิ้วเรียวของเขา รอยยิ้มกระชากใจสาวของหนุ่มหล่อถูกส่งไปให้คนที่อยู่ใต้ร่าง ภัทรธิดาส่งยิ้มเซียวกลับมาให้ด้วยความเหนื่อยอ่อนหากแต่เย้ายวนใจในรสสวาท เธอรับรู้ได้โดนสัญชาตญาณว่ากามกรีฑาของวันนี้ยังไม่ถึงเวลาปิด แขนขาวยกขึ้นโอบรอบลำคอหนา ก่อนจะจัดท่าทางให้พร้อมสำหรับบทรักบทถัดไป
“พร้อมจะเดินทางไปกับผมหรือยังสาวน้อย”
ทั้งโต๊ะตกอยู่ในความเงียบแทบจะในทันทีที่พิชชาภรณ์ประกาศก้องว่าจะจับเพลย์บอยตัวพ่อมาเป็นต้นแบบของลูก ปกรณ์ถึงกับยกมือตบอกที่ไม่ค่อยจะมีของตัวเองดังอักๆ ด้วยความหนักใจกับนิสัยมุทะลุของอีกฝ่าย บทจะดื้อแพ่ง ต่อให้ยากเย็นแค่ไหนพิชชาภรณ์ก็จะต้องเอามาให้ได้ ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไรๆ เธอก็ไม่หวั่น นิสัยอย่างนี้เองที่ปกรณ์นึกห่วงว่าสักวันพิชชาภรณ์จะแพ้ภัยตน
“อยากได้แค่สเปิร์มของเขาเท่านั้นใช่มั้ย”
ปกรณ์เสี่ยงดวงลอบถามความคิด เพราะเพื่อนของเขาคนนี้คิดอะไรไม่ค่อยเหมือนชาวบ้านจึงแอบคิดในแง่ดีว่าพิชชาภรณ์ต้องการทำกิฟต์ แต่เหมือนคนตรงหน้าจะไม่ให้ความหวังเขาสักนิด เธอส่ายหน้าไปมาก่อนตอบ
“เจ๊คิดเหรอคะว่าถ้าหนูเดินเข้าไปหาเขาและบอกเขาว่า ‘ขอโทษนะคะ คุณบุรินทร์ ฉันขอสเปิร์มของคุณไปทำกิฟต์หน่อยได้ไหมคะ’ แล้วเขาจะให้หนูมาน่ะ”
“แล้วถ้าไม่ทำอย่างนั้น หล่อนจะทำยังไง”
“ก็...ทำอย่างที่ผู้ชายกับผู้หญิงเขาทำกัน”
สิ้นคำตอบของเพื่อนสาวทำเอาปกรณ์อ้าปากค้าง และเมื่อหาเสียงตัวเองเจอ ผู้จัดการชีวิตคนอื่นเป็นอาชีพก็รีบพูดออกมารัวเร็ว
“จะบ้าหรือยังไง ยายเพลง ผู้ชายคนนี้ไม่ได้จับง่ายๆ หรอกนะ” เอ่ยปรามก็แล้ว แต่หญิงสาวกลับส่งยิ้มหวานหยดกลับมาให้แทน
“หนูรู้ค่ะเจ๊” พิชชาภรณ์ละสายตาจากนิตยสารในมือมาที่คนปรามก่อนจะเริ่มเล่าอย่างจริงจัง “แต่ผู้ชายคนนี้มีทุกอย่างที่หนูต้องการ”
“แล้วทุกอย่างที่หล่อนต้องการก็เป็นอย่างเดียวกันกับที่บรรดาสาวๆ ครึ่งค่อนเมืองเขาต้องการใช่ไหม” ปกรณ์แสร้งโยนหินถามทาง เมื่อเห็นเพื่อนสาวนิ่งพลางขบริมฝีปากล่างเหมือนกำลังใช้ความคิดก็พูดขึ้น “หล่อนจะเอาอะไรไปสู้เขา ผู้หญิงพวกนั้นจ้องจะตะครุบเขาอย่างกับอะไรดี แล้วอย่างหล่อนมีอะไรไปต่อกรกับแม่สาวพวกนั้น”
“เจ๊ไง” มือใหม่หัดจับผู้ชายโพล่งขึ้นมาเมื่อคิดออก แต่คนถูกจับไปไว้ในความคิดร้องขึ้นมาอย่างตกใจ
“ฉันเนี่ยนะ!”
ปกรณ์ยกมือขึ้นทาบอกด้วยท่าทางโอเวอร์แอกติงจนดาราตุ๊กตาทองก็ยังต้องยกนิ้วให้
“ใช่ค่ะ หนูรู้นะว่าเจ๊สามารถแนะนำหนูให้รู้จักกับเขาได้ใช่ไหมคะ”
