บทที่1

สายใย

ห้าปีที่แล้ว

"วันนี้เลิกงานกี่โมง ตาเวย์" 

"ก็เหมือนทุกวัน พ่อจะถามทำไม ผมรู้หน้าที่ผมดีหน่าา"

"เออดี อย่างน้อยก็ยังมีความรับผิดชอบ"

สหรัสต่อว่าลูกชายตัวดี ตั้งแต่เขาอายุครบสิบแปด ก็กลายเป็นเสมือนผีดิบ กลับบ้านเช้าทุกวัน แถมมีหน้ามาเถียงกันหน้าด้านๆ ว่าที่ตัวเองกลับเช้าเพราะแม่ไม่ยอมให้กลับดึก แสบจริงๆเจ้าลูกชายตัวดี สมกับเป็นลูกชายคนเดียวของคุณสหรัส เจ้าของบริษัทเจเจคิวอิเล็กทรอนิกส์ ผู้ผลิตและจัดจำหน่ายเครื่องมือเทคโนโลยีชั้นนำทั่วเอเชีย 

ซึ่งการต่อว่าของเขา ก็ดูเหมือนเป็นเรื่องราวปรกติสุขของบ้านหลังนี้ เพราะเจ้าลูกชายตัวดีกลับมีสีหน้าที่ไม่สะทกสะท้านอะไร เป็นความสบายใจอีกรูปแบบนึง แถมยังดูเหมือนว่าเป็นที่น่าเอ็นดูสำหรับบ้านหลังนี้ เพราะเป็นสิ่งที่ทุกคนในบ้านแม้แต่คนใช้รับรู้ได้ถึงความอบอุ่นและความน่ารักของเจ้านาย

"ยังไงอย่าลืมถามน้องด้วยนะ ว่าอยากกินอะไรหรืออยากได้อะไรก่อนเข้าบ้านรึเปล่า นี่ก็เรียนปีสองแล้ว ยังทำตัวเป็นเด็กไปได้ ชอบหาข้ออ้างแวะออกไปตอนกลางคืน ทั้งพี่ทั้งน้อง" วิชุดาผู้เป็นมารดาขอบ่นบ้าง ที่ลูกทั้งสองนั้น ชอบหาเรื่องมาอ้างออกจากบ้านดึกๆดื่นๆทุกวัน ลำพังเจ้าลูกชายก็ไม่ห่วงหรอก โตจนตัวใหญ่กล้ามเป็นมัดๆแบบนี้แต่ลูกสาวนี่ล่ะสิ

เวย์คินได้แค่ก้มหน้าก้มตาจัดการอาหารเช้าตรงหน้า ไม่ได้ตอบกลับมารดาแต่อย่างไร 

"เรานี่ก็นะ ตาเวย์  ตามใจน้อง ชอบพาน้องออกไปเที่ยวดึกๆดื่นๆ ทำไม มีอะไรให้ทำกันนักหนา ฮึ"

คำถามประโยคสุดท้ายของผู้เป็นมารดา ทำเอาเจ้าตัวถึงกับสำลัก รีบหยิบแก้วน้ำตรงหน้ามาดื่มก่อนที่ไข่ดาวที่ติดคออยู่จะทำให้ตัวเองหายใจไม่ออก เมื่อทุกอย่างกลับมาเข้าที่เข้าทาง เบล สาววัยสิบเก้า ก็เข้ามาหอมแก้มผู้เป็นมารดา เธอทำแบบนี้อยู่ทุกวัน พร้อมกับเลื่อนเก้าอี้ตัวเดิมที่เธอนั่งอยู่เป็นประจำออก ก่อนจะนั่งลงพร้อมกับหันไปมองหน้าเวย์คิน พี่ชายของเขาพร้อมเผยรอยยิ้มอยู่สักพัก และหันมาทางมารดา

"เบลล์ชอบนี่คะ เบลชอบที่พี่เวย์ตามใจ แม่อย่าดุพี่เวย์น๊าาา" เธออ้อนผู้เป็นมารดา พร้อมกับทำตาปริบๆ ซึ่งเธอก็ทำได้สำเร็จ ผู้เป็นมารดาใจอ่อน ได้แต่ส่ายหัวให้กับความเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยของสองพี่น้อง

พี่น้องรักกันมันก็ดี แต่ขอให้รักในแบบพี่น้องจริงๆก็พอ

เบลนั่งทานข้าวในขณะที่มือนั้นก็คอยจัดทรงกระโปรง เธออยู่มหาวิทยยาลัยปีสองแล้ว เธอจึงได้เปลี่ยนยูนิฟร์อมจากกระโปรงพลีทมาเป็นกระโปรงทรงเอ ซึ่งเธอก็ตั้งใจเลือกตัวที่สั้นเหนือเข่า เพื่อที่จะได้ใส่แล้วดูโตและดูสาวสมวัยเธอ แต่นั่นมันก็ทำให้เวลานั่งเธออาจจะยังไม่ชิน เพราะมันเลื่อนขึ้นมาจนเห็นขาอ่อนเธอ

"ทำไมไม่ใส่ตัวที่มันยาวๆ หรือไม่ทำไมไม่กลับไปใส่แบบเดิมล่ะ ฮะ" น้ำเสียงคมเข้ม แต่ก็มีความรำคาญซ่อนอยู่เวย์คินที่นั่งข้างๆต่อว่าพร้อมกับเรียกสาวใช้ข้างๆให้ไปหยิบผ้ามาสักผืน ไม่นานสาวใช้มาถึงก็ยื่นผ้าให้กับเขา แต่เขากลับบอกให้ยื่นให้เธอแทน

"พี่เวย์ไม่ชอบหรอคะ ที่เบลล์ใส่แบบนี้" เธอถามกลับอย่างน้อยใจ แต่ก็ต้องรีบปั้นหน้ายิ้ม ก่อนที่มารดาและบิดาของทั้งสองจะจับพิรุจได้

ทั้งสองเดินมายังรถสปร์อตสัญชาติยุโรปคันประจำที่เวย์คินใช้ ในสายตาคนภายนอกนั้นอาจจะมองว่าสองพี่น้องนี้รักกันดีเป็นที่น่าอิจฉาของสาวๆ เมื่อเห็นพี่ชายที่หล่อเหลาดั่งพระเจ้าปั้นมาเองกับมือคอยรับส่งน้องสาวที่มหาลัยอยู่เป็นประจำ ตั้งแต่ปีหนึ่งจนปัจจุบัน

"ข้าว ไปด้วยกันสิ"ขณะที่เวย์คินกำลังเปิดประตูข้างคนขับให้เบลล์อยู่นั้น ข้าว สาวอีกคนในบ้านรุ่นราวคราวเดียวกับเบลก็กำลังเดินออกจากรั้วบ้านเพื่อไปมหาลัยพอดี เธออยู่ในท่าทีรีบร้อน เพราะระหว่างทางนั้น เธอกึ่งเดินกึ่งวิ่ง พร้อมพยายามยัดเสื้อนักศึกษาเข้ากระโปรง เมื่อได้ยินเสียง เบลล์ เธอจึงหยุดและตอบไปส่งๆอย่างเลี่ยงไม่ได้

"ไม่ล่ะ เดี๋ยวไปเองดีกว่า ขอบใจนะ" พูดจบเธอก็เดินจากไปโดยไม่สนใจจะหันมองมาที่คนถามและเจ้าของรถด้วยซ้ำ 

เวย์คินไม่ได้สนใจอะไร เขาขับรถออกมาจากบ้านตัวเองตามปรกติ เพราะก่อนที่เขาจะไปทำงาน ยังต้องแวะส่งน้องสาวที่มหาลัยเสียก่อน เขาขับรถมาตามทางตามปรกติซึ่งเป็นเส้นทางบ้านเขาไปถึงถนนหลัก ในตอนนั้นสายตาก็มองเห็นร่างเล็กซึ่งมองจากข้างหลังก็พอดูออกว่าเป็น ข้าว กำลังเดินอยู่บนริมถนน ถ้าเดาไม่ผิด คงกำลังไปป้ายรถเมล์ เมื่อเบลล์เห็นแบบนั้นจึงได้ลดกระจกลง เพื่อเกลี้ยกล่อมเธออีกครั้ง

"พี่เวย์ ขับช้าลงหน่อยค่ะ" เวย์คินนั้นไม่อยากโดนเธองอลอีก ได้แค่ทำตามคำขอ

"ไปด้วยกันเถอะข้าว ไหนๆเราก็เรียนที่เดียวกัน"

"ไม่เป็นไร เบลล์รีบไปเหอะเดี่ยวจะสายเอานะ"

"ข้าวก็ไปด้วยกันสิ ห่วงแต่เบลล์ ตัวเองก็จะสายแล้วเหมือนกันแหละ" 

เมื่อเห็นหญิงสาวนอกรถไม่มีท่าทีที่จะอ่อนข้อลง เวย์คินจึงเหยียบคันเร่งโดยไม่สนใจแล้วว่า เบลล์ นั้นจะงอลหรือโกทธเขาหรือเปล่า เพราะเขารู้ดี ว่าข้าวนั้นเป็นใจแข็งและหยิ่งยิ่งกว่าอะไร

กล่อมคนแบบนี้ไปมีแต่เสียเวลา

"พี่เวย์ เหยียบคันเร่งแบบนั้น ข้าวก็โดนฝุ่นหรอก" เบลล์หันมาผูกคิ้วปมอย่างหงุดหงิด ที่พี่ชายเขาทำนิสัยแบบนี้

"พี่รีบ เดี่ยวเราแวะคอนโดก่อนไหม เบลล์มีเรียนกี่โมง ถ้าเรียนเช้า ก็แวะที่เดิม บนรถก็ดีนะ " นัยตาสีดำเข้มหันมามองหญิงสาว มือสากลูบไล้ขาอ่อนจากตอนแรกที่ออกจากบ้านแค่ลูบไล้ตรงขาอ่อน แต่ตอนนี้นั้นลูบขึ้นไปถึงชั้นในกระโปรง นิ้วยาวคลึงบดรอยแยกใต้กระโปรงอย่างคุ้นมือ

"พี่..เวย์" เบลเริ่มครางเสียงตะกุกตะกัก แต่ก็ไม่ได้ขัดขืน ปล่อยให้เวย์คินทำตามใจบนเรือนร่างของเธอ เวย์คินเห็นแบบนั้นก็ได้ยิ้มออกมา เขารู้ทันจุดอ่อนของเธอ และใช้มันก่อนที่จะถูกเธองอล

ดักไว้ก่อน

"แวะที่เดิมแหละเนาะ ไกล้มหาลัยกว่า" ขายาวทำการเหยียบคันเร่งไปยังที่ประจำของเขาและเธอ เมื่อมาถึงก็ไม่รอช้า รีบหามุมจอดรถมุมลับตาคน พร้อมปลดสายคาดเบลล์ของเขาและเธอออก ร่างใหญ่ทำการค่อมร่างเล็กที่นอนรอเขาอยู่แล้ว พร้อมค่อยๆกดให้เบาะนั้นนอนลงไป

มือใหญ่ลูบผมสรวยพร้อมจ้องหน้าสวยตรงหน้า

"พี่เวย์ เมื่อคืนนี้ก็หลายรอบแล้วนะคะ ไม่เหนื่อยไม่เพลียบ้างหรอ"

"แล้วใครให้เราใส่กระโปรงสั้นแบบนี้ล่ะ"

"พี่เวย์ชอบหรอคะ" ใบหน้าสวยอมยิ้มที่ความพยายามเอาใจของเธอเหมือนได้ผล เธอเห็นคู่ควงของเขา ส่วนใหญ่มักจะแต่งตัวเซ็กซี่ เธอเลยอยากลองเปลี่ยนมาเอาใจเขาบ้าง และได้ผล เขาสนใจเธอ แม้ต่อหน้าคนอื่นนั้น เขาจะแกล้งเย็นชาไม่สนใจเธอเลยก็ตาม

หน้าสวยเป็นฝ่ายยื่นริมฝีปากเข้าประกบเจ้าของริมฝีปากหนาที่ค่อมเธออยู่ มือหนาโผประคองหนังศรีษะเล็กก่อนจะสอดลิ้นนุ่มเข้าไป แลกลิ้นกันพันละวัน เสื้อนักศึกษาที่รีดมาอย่างเรียบถูกเลิกขึ้นมาบนบ่า ชายหนุ่มละจากริมฝีปากหวานเลื่อนลงมาสนในหน้าอกกลมโตที่ถูกปิดบังด้วยบรา เขาปลดตะขอบราออกอย่างชำนาญมือ 

......................................................

ตอนแรกก็นัวมาเลยค่าาา

สวัสดีค่า คริลัวมาแล้ววว ฝากนิยายใหม่ของไรท์ด้วยนะคะ 

อย่าลืมกดติดตามเพื่อแจ้งเตือนตอนใหม่ กดหัวใจและคอมเมนท์เป็นกำลังใจให้กันเยอะๆนะ

""

ตอนที่2

ทำไมถึงทำเหมือนเป็นคนอื่นเลย

ใบหน้าหล่อเหลามุดอยู่ทรวงอกไม่ห่าง ใช้เรียวลิ้นโลมเลียอกอิ่ม แล้วสลัดบราออกไปให้พ้นทางเขา เผยให้เห็นยอดเต่งตึงสีชมพูที่เขานั้นได้เห็นและได้สัมผัสมานานหลายเดือน แต่ก็ยังคงหลงไหลและไม่เคยรู้สึกเบื่อหน่าย นอกจากนั้นกลับยิ่งอยากดูดดื่มให้จมคาปากเขามากขึ้นอยู่ทุกๆวันด้วยซ้ำ

"อ๊า พี่เวย์"เสียงครางกระเส่าใต้ร่างร้องเรียก เมื่อถึงพึ่งถึงจุดสุดยอดด้วยสัมผัสจากนิ้วของเขา น้ำหวานไหลอาบนิ้วจนเปียก เขาจัดการถอดกางเกงของตัวเองออก หยิบอุปกรณ์ป้องกันมาสวมใส่แก่นกายที่แข็งจนเห็นเส้นเอ็นปูดบวม ไม่นานรถทั้งคันก็เต็มไปด้วยเสียงลามก

รถสปร์อตคันหรูเลี้ยวเข้าตึกคณะนิเทศในมหาวิทยาลัยนานาชาติ นักศึกษาที่นั่งอยู่ใต้ตึกต่างรู้ดีว่าเจ้าของรถเป็นใคร เพราะพวกเขาเห็นรถคันนี้จนชินตาแล้ว 

"เบลเกือบมาสายแล้วเห็นไหม" เบลหันมาต่อว่าพี่ชายตัวดี ที่ใช้เวลากับเรือนร่างเธอจนทำให้เธอเกือบมาสาย

"แต่ก็ยังไม่สายนี่" เวย์คินส่งรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ตอบกลับ และโน้มหน้าหล่อเข้าไปจุ๊บปากเล็ก

ก็อก-ก็อก-ก็อก

คนในรถทั้งสองที่กำลังจูบลาต้องหยุดการกระทุกอย่างลง พร้อมหันไปมองที่ต้นเสียง เวย์คินเลื่อนกระจกลง เป็น ข้าว ที่มาเคาะกระจกของเขา

"คุณลุงกับคุณป้าโทรหาพวกคุณไม่ติด ท่านฝากมาบอกว่า ให้คุณเวย์แวะเข้าบ้านก่อนจะไปบริษัท" ใบหน้าเรียบเฉยสีหน้ามีความนิ่งพูดอย่างไร้อารมณ์ อธิบายถึงเหตุผลที่เธอต้องมาเคาะรถ แต่สายตาของเธอดันเหลือบไปมองเห็น ชุดนักศึกษาที่ยับยู่ยี่ต่างจากก่อนออกจากบ้าน พร้อมกับถุงยางอนามัยที่ใช้แล้ว เธอรีบเบี่ยงสายตาไปทางอื่น เพราะเธอได้ส่งสารเรียบร้อยแล้ว

"ทำไมข้าวเรียกพวกเราแบบนั้นล่ะ ฟังดูเหมือนเราเป็นคนอื่นเลย เรียกพี่เวย์สิ คุณพ่อคุณแม่เค้าก็พูดออกจะบ่อย ว่าข้าวไม่ใช่คนอื่น" เบลล์ที่เห็นกริยาห่างเหินของอีกฝ่าย ก็อดถามด้วยความสงสัยไม่ได้

"อยู่บ้านเดียวกัน แต่สถานะก็ต่างกันอยู่ดี จริงไหมคะ" แววตาที่ตอบกลับนั้นแสดงถึงเหตุผลของตัวเองอย่างชัดเจน ริมฝีปากขีดเส้นตรง เธอชัดเจนแบบนี้มาตั้งแต่ต้น

ไม่ใช่สิ ตั้งแต่เธอรู้ถึงความสัมพันธ์อันน่าขนหัวลุกของทั้งสองต่างหาก

หกเดือนที่แล้ว

ร่างบางหยิบจับอุปกรณ์ทำความสะอาดอย่างคุ้นชิน ทุกวันหยุดเธอจะรับหน้าที่ในการทำความสะอาดคฤหาสน์ ถึงแม้เจ้าของบ้านจะคอยห้ามปราม แต่เธอก็ยังคงยืนยันคำเดิม ว่าเธอขออยู่และตอบแทนบุญคุณของพวกท่านด้วยสถานะคนรับใช้ เธอเป็นวันรุ่นสมัยใหม่ เชื่อมั่นในความคิดของตัวเอง เธอไม่ชอบอะไรผูกมัก หรือพูดให้เข้าใจ

เธอไม่อยากติดหนี้บุญคุณใคร

"คุณข้าว เดี๋ยวแหวนจัดการเองค่ะ คุณข้าวไปนั่งทานของว่างเถอะ" สาวใช้รุ่นพี่รีบยื่นมือมารับอุปกรณ์ทำความสะอาดในมือของ ข้าว ถึงแม้เจ้าตัวจะยืนกรานว่าอยู่ในสถานะคนใช้ แต่เจ้านายของพวกเธอ ก็ยังคงบอกให้พวกเธอดูแล ข้าว ในฐานะลูกสาวของพวกเขา 

ซึ่งเท่ากับว่า ข้าว อยู่บ้านหลังนี้ในฐานะ คุณหนูอีกคนของบ้าน

"พี่แหวน คฤหาสน์ออกจะใหญ่ขนาดนี้ พี่ก็แบ่งส่วนรับผิดชอบกับฉันสิ อย่ามาห้ามเลย เสียเวลาของพี่ไปด้วย" ใบหน้าเรียวสวยไร้เครื่องสำอางตอบกลับด้วยรอยยิ้ม แต่มือก็ยังคงกำอุปกรณ์ในมือไว้แน่น

"โถ คุณข้าว งั้นแหวนทำความสะอาดบ้าน ส่วนคุณข้าวช่วยไปเอาเสื้อผ้าของคุณๆมาวางไว้ในห้องเครื่องซักผ้านะคะ แค่เอามาวางไว้ก็พอ โอเคนะคะ" รุ่นพี่สาวย้ำถึงหน้าที่ของเธอด้วยน้ำเสียงกึ่งบังคับ เธอรู้ดี ว่าสาวตรงหน้านั้นคงทำเกินหน้าที่ไปมากหากเธอไม่พูดดักทางไว้ก่อน ข้าว ได้พยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะยอมปล่อยอุปกรณ์ในมือให้รุ่นพี่ ส่วนตัวเองก็รีบเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสองของบ้าน

ร่างเล็ก เข้าออกทุกห้องในบ้านอย่างคุ้นชิน เธอหยิบตะกร้าผ้ามาวางเรียงไว้ เพื่อที่จะได้ยกลงไปทีเดียว จนมาถึงห้องห้องหนึ่ง เป็นห้องที่เธอนั้น แทบไม่อยากย่างกายเข้าไป เธอยืนทำใจยืนอยู่หน้าห้อง ก่อนจะเคาะประตู เพื่อเช็คให้แน่ใจ ว่าเจ้าของห้องนั้นไม่อยู่แน่ๆ

ก็อก~ก็อก~ก็อก

เมื่อทุกอย่างเงียบสนิท เธอจึงโล่งใจบิดลูกบิดและเดินเข้ามาในห้องอย่างสบายใจ

ว๊าย~

ตะกร้าที่ถือในมือหล่นลงพื้น ร่างสูงบางรีบหันหลังหลบกับภาพที่เห็นตรงหน้า

ในส่วนลึกสุดของห้อง คือเตียงนอนขนาดใหญ่ ในห้องถูกตกแต่งด้วยระเบียงที่ทำจากกระจก ถ้าหากปิดผ้าม่านไว้ ในห้องก็จะมืดสนิท ภาพที่ข้าวเห็นและตกใจจนต้องรีบหันหนี คือข้างเตียงนอนปรากฎร่างสูงโปร่งกำลังยืนเปลือยหันหลังใช้ผ้าขนหนูถูหลังของตนเองอยู่ ซึ่งหากไม่มีผ้าขนหนูผืนเล็กนั้น

เธอคงเห็น ในสิ่งที่ไม่ควรเห็น และไม่อยากจะเห็น

เมื่อได้ยินเสียงดังจากด้านหลัง ร่างใหญ่ก็ทำการใช้ผ้าขนหนูมาพันรอบเอว และเดินตรงดิ่งมาหาหญิงสาวที่ดูท่าจะไม่ค่อยชอบตนเท่าไหร่

"จะรอให้เฮียแต่งตัวเสร็จก่อน หรืออยากเห็นเฮียแก้ผ้าล่ะ ฮึ" เขาตั้งใจใช้น้ำเสียงชวนขนลุก ร่างสูงบางสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆบนหลังคอ และฟังจากน้ำเสียงกะล่อนนั่นเธอรู้ตัวแล้ว ว่าเธอโดนเขาแกล้งเข้าให้แล้ว

"ฉันแค่เข้ามาหยิบตะกร้าผ้าที่จะต้องซัก เคาะประตูแล้วแต่ไม่มีใครตอบ เลยนึกว่าไม่มีคนอยู่ เดี๋ยวฉันเข้ามาใหม่อีกรอบก็แล้วกัน" หญิงสาวเถียงกลับทันควัน และตอนนี้เธอรับรู้ได้ว่าตัวเองนั้นหน้าแดง หูแดง เลยคิดตั้งใจจะหนีก่อนที่เขาจะเข้าใจเธอผิด

"ไหนๆก็เข้ามาแล้ว ก็หยิบไปเลยสิ หรืออยากเข้ามาหาเฮียอีกรอบ" เวย์คินยังคงกวาดต้อนอีกฝ่ายอย่างสนุก

เดิมทีข้าวคอยตีตัวออกห่างจากตัวเอง นี่นับได้ว่าเป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ ที่เธอสนทนากับเขานานขนาดนี้

"ไม่เป็นไร เดี๋ยวข้าวไปหยิบของห้องที่เหลือก่อน เชิญคุณเวย์จัดการตัวเองให้เสร็จก่อนจะดีกว่า" ไม่ทันที่ร่างบางจะเดินออกจากห้อง ก็ถูกแขนกำยำทั้งสองข้างขวางทางไว้

หญิงสาวที่ถูกต้อนเข้าไปในวงแขน เธอเลือกจะเผชิญหน้าเพราะเริ่มหงุดหงิด เธอลืมตาขึ้นมาสู้ด้วยความโมโห แต่เมื่อลืมตาขึ้นเธอก็พบกับแผงอกแข็งแรงอยู่ตรงหน้า และด้วยสัญชาตญาณ..สายตาเธอมองไล่ลงไปยังส่วนล่าง หญิงสาวอ้าปากพงาบๆ เพราะพึ่งเคยเห็นและอยู่ไกล้กับซิกแพกเป็นลอนของเพศตรงข้ามครั้งแรก แต่ยังรู้สึกโล่งอกที่เขายังพันผ้าขนหนูเอาไว้ในส่วนนั้น

.............................................

ตอนที่3

ได้กันแล้วหรอ

"คุณเวย์ เอาแขนออกไป" เธอสบตาเขานิ่ง 

"ทำไมถึงต้องทำตัวห่างเหินกันด้วย ตอนเด็กติดเฮีย ร้องไห้จะมาอยู่กับเฮีย ทำไมตอนนี้ถึง..." เวย์คินมองเข้าไปในดวงตาที่นิ่งประดุจน้ำวน เขาไม่เข้าใจ ว่าทำไม ข้าว ถึงได้ทำตัวเหมือนรับเกียจเขานักหนา ทั้งๆที่ความสัมพันธ์ของพวกเขานั้นดีมาตั้งแต่เด็ก และดีมาตลอด เขารู้ตัวอีกที ข้าว ก็ทำเหมือนเขาเป็นคนอื่นไปซะแล้ว

"หลบด้วยค่ะคุณเวย์ "

"เรียกเฮียเวย์ก่อน" ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาไกล้อีกใบหน้าในวงแขนของเขาที่จ้องเขาอย่างเอาเรื่อง สองใบหน้าไกล้กันมากพอที่จะสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆของกันและกัน

"เรียกเฮียเวย์ และอ้อนเฮียเหมือนตอนเด็กก่อน เฮียถึงจะหลีกทางให้" ดวงตากลมโตไหวสั่นเหมือนจะอ่อนไหวไปกับคำพูดของคนเจ้าเล่ห์ ภาพทรงจำในวัยเยาว์ของเขาทั้งสองวิ่งเข้ามาในหัว แต่เพียงไม่กี่วิ หญิงสาวก็รวบรวมสติให้กลับมาปัจจุบัน

"ฉันลืมมันไปหมดแล้ว ฉันไม่เห็นว่าจะสำคัญและน่าจดจำตรงไหน และไม่มีเหตุผลที่ฉันต้องจำ "

"ข้าว..."

"หลบด้วยค่ะ ข้าวยังต้องไปเก็บเสื้อผ้าห้องของคุณเบลล์อีกนะคะ"

เมื่อเห็นเธอยืนกราน เขาเองก็ไม่มีทางเลือกอื่น หลบทางให้เธอไปหยิบเสื้อผ้าของเขาและเดินออกจากห้องไป โดยมีเขายืนมองอยู่ไม่จนประตูห้องเขาถูกปิดลง

เมื่อเธอออกจากห้องไป ชายหนุ่มก็จัดการแต่งตัว แต่ก็ยังคงมีใบหน้าไร้ความรู้สึกนั้นมากวนใจ เธอเข้ามาอยู่บ้านเขาได้ไม่นาน ตั้งแต่เธอเข้ามาบ้านหลังนี้ เธอก็หลบหน้าเขาตลอด เขาเองก็ไม่ได้ไม่อยากสนใจ แต่เพราะเขานั้นก็ยุ่งมาก ต้องเข้าไปฝึกงานที่บริษัทเพื่อรับตำแหน่งต่อจากบิดาของเขาแถมต้องดูแลเบลล์ น้องสาวของเขา ถึงแม้ความสัมพันธ์ของทั้งสองนั้นเป็นความสัมพันธ์ที่มากกว่าพี่น้องตั้งนานแล้ว

แต่วันนี้ เมื่อเขาได้เห็นอีกใบหน้าหนึ่ง ได้กลิ่นหอมอ่อนๆจากผู้หญิงอีกคนหนึ่ง มันก็ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาแบบงงๆ ทั้งที่เขาก็คั่วผู้หญิงคนอื่นก่อนเข้าบ้านทุกวัน แถมกลับมาบ้านยังมี เบลล์ ที่คอยออดอ้อนให้เขาเข้าไปหา เรียกได้ว่า ใช้งานแก่นกายได้คุ้มค่าวันต่อวันเลยจริงๆ

....

เมื่อหลุดพ้นจากวงแขนและออกมาจากห้องของเวย์คินได้สำเร็จ เธอรู้สึกโล่งใจอย่างที่สุด พร้อมกับมองตะกร้าผ้าที่เธอถือออกมาก่อนหน้านี้ด้วยด้วยความหงุดหงิด

เธอเคาะประตูแล้วแท้ๆ ร้ายนักนะ พ่อนักล่า

เมื่อมองไปยังตะกร้าผ้าที่เธอหยิบมาก่อนหน้า กลับพบว่า มันหายไปแล้ว แล้วก็พบว่าสาวใช้คนอื่นกำลังยกลงไปยังชั้นล่าง

"เอ๊ะ.."

"เดี่ยวพวกเรายกลงไปเองค่ะ รบกวนคุณข้าวไปหยิบของห้องคุณเบลล์ให้ด้วยนะคะ" สาวใช้รุ่นพี่อีกคนส่งยิ้มหวานให้ ก่อนจะเอื้อมมือมารับตะกร้าในมือเธอ

"ขอโทษด้วยนะคะ ข้าวทำงานช้าใช่ไหมคะ" เธอรู้สึกผิดเพราะเธอมัวแต่ไปเสียเวลากับคนเจ้าเล่ห์เลยทำให้คนอื่นต้องมาเหนื่อยเพิ่ม

"ป่าวสักหน่อย จริงๆคุณข้าวไม่เห็นต้องมาทำอะไรแบบนี้เลย ยังไงรบกวนไปหยิบของห้องคุณเบลล์ให้หน่อยค่ะ"

เมื่อได้ยินแบบนั้น เธอจึงรีบเดินตรงไปยังห้องนอนอีกห้องหนึ่ง เพื่อไม่ให้ทุกคนต้องเสียเวลาไปมากกว่านี้

ก็อก~ก็อก~ก็อก

"เบลล์ นี่ข้าวเองนะ"

"เข้ามาได้เลยข้าว เบลล์ไม่ได้ล็อก"

สองสาวส่งยิ้มให้กัน ทั้งสองนั้นสนิทสนมกันมาก เนื่องด้วยว่าพวกเธออายุวัยเดียวกันอยู่บ้านเดียวกัน และเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็กๆ แถมยังสอบติดมหาวิทยาลัยเดียวกันถึงแม้จะคนละคณะก็ตาม

"ทำไรอยู่หรอ ข้าวมารบกวนรึป่าว"

"ป่าว เราก็นั่งนึกโน่นนี่ไปเรื่อย" เมื่อข้าวเห็นใบหน้าสวยแดงเป็นลูกตำลึง ความอยากรู้เรื่องของเพื่อนสาวก็เข้ามาครอบงำ เธอหยิบตะกร้าผ้า ส่งให้สาวใช้รุ่นพี่ ก่อนจะเลือกอยู่คุยต่อกับเพื่อนสาว

"นั่งยิ้มคนเดียวแบบนี้ เบลล์มีแฟนหรอ ใครอ่ะ เล่าให้ข้าวฟังบ้างดิ"

เมื่อได้ยินคำถามจากเพื่อน เบลล์ก็ได้แต่ยิ้มแหย่ๆ"จะเรียกแฟนได้รึป่าวนะ"

"ถ้าไม่ใช่แฟน ใครจะมาทำให้เบลล์ของเราหน้าแดงได้ขนาดนี้ล่ะ" ข้าวหยิกแก้มสวยไปหนึ่งที

"ก็เค้ายังไม่เคยขอเราเป็นแฟนเลยนิ"

"ใครหรอ ถ้าไม่ชัดเจนก็ปล่อยไปเถอะ อีกไม่กี่เดือนเราก็จะได้เข้ามหาวิทยาลัยกันแล้ว ถึงตอนนั้น ค่อยหาเอาใหม่ก็ไม่สาย"

เบลล์ได้แค่มองหน้า ข้าว เพื่อนสนิทของเธอ ข้าวเป็นคนสวยและมีเสน่ห์ แถมยังเป็นคนฉลาด มองโลกในแง่ความเป็นจริง เธอรู้สึกสบายใจทุกครั้งที่ได้อยู่ไกล้ 

ช่วง ม.ปลาย พวกเธอเรียนอยู่คนละโรงเรียน แต่ทุกวันหยุด เสาร์ อาทิตย์ พ่อและแม่ต่างพาทั้งสองครอบครัวมาเจอกัน เพราะพ่อแม่ของทั้งสองนั้น สนิทกันมาก พ่อของข้าวเป็นลูกน้องคนสนิทของสหรัส ทั้งสองครอบครัวนับว่าเป็นมิตรภาพที่ดีกันเลยทีเดียว

" ข้าว"เชื่อในรักแรกไหม"

"เชื่อสิ รักแรก พรหมลิขิต แต่เอ๊ะ สรุปว่ามีแฟนแล้วจริงๆใช่ไหม" ข้าวจ้องมองไปที่เบลล์อย่างคะยั้นคะยอคำตอบ เมื่อเบลล์เห็นก็ได้แต่บิดตัวเอียงอาย ต่างจากบุคลิกของตัวเอง

เบลล์ เป็นสาวสวยสายเซ็กซี่ ตั้งแต่แตกเนื้อสาว เบลล์ก็มักจะมีผู้ชายมารุมจีบ เพราะเธอถือได้ว่าเป็นสาวมั่นคนนึงเลยก็ว่าได้ เพราะเหตุผลนี้ แม่จึงบังคับให้เวย์คินรับส่งและดูแลเธอ เพราะหากชายคนไหนกล้าฝ่าด่านเวย์คินมาจีบน้องสาวเขา ถือได้ว่า ผู้ชายคนนั้นคงจะเป็นผู้กล้าแห่งชาติ ซึ่งแน่นอน ว่ายังไม่เคยมี

"แหมเก็บเงียบเลย เล่าให้ข้าวฟังหน่อยสิ" 

"ก็อย่างที่บอก เค้ายังไม่เคยขอเบลล์เป็นแฟนเลย แต่ว่าพี่เค้าเป็นผู้ชายที่ดีมากเลยนะ ทั้งอบอุ่น ทั้งน่ารัก ดูแลเราดีมากด้วย เราอยู่กับพี่เค้า เรามีความสุขมากๆเลยนะ แถมพี่เค้ายัง...." เบลล์หยุดคำพูดไว้ด้วยใบหน้าและหูที่แดงจนแทบระเบิด ข้าวที่ได้เห็นท่าทีนั้นก็เดาได้ว่า

"ได้กันแล้วหรอ"

........................................