“คุณหลิน ห้องของคุณพร้อมแล้ว อยู่ที่ชั้นสามในสุดค่ะ”
เมื่อได้ยินคำพูดของสาวใช้ หลิน ซีเหยา มองหน้าจอโทรศัพท์ด้านซ้ายบนเพื่อดูเวลา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “เร็วขนาดนี้ ห้องแน่ใจว่าจัดไว้เรียบร้อยแล้วใช่ไหม ?”
สาวใช้เดินเข้ามาใกล้เธอและกระตุ้นว่า “ตามฉันมาเถอะค่ะ คุณหลิน ขอพูดตรงๆ นะคะ คุณเป็นคนจากชนบท อย่ามีข้อเรียกร้องมากเกินไปจะดีกว่า”
หลิน ซีเหยายิ้มเบาๆ ก่อนจะมองสาวใช้ด้วยสายตาเรียบเฉย “คุณก็รู้ว่าฉันเป็นแขกของตระกูลเซิน ไม่กลัวหรือว่าฉันจะบอกผู้เฒ่าตระกูลเซิน?”
แม้เสียงของเธอจะไม่ดัง แต่กลับมีอำนาจข่มขู่มาก
สาวใช้ที่มองเธอรู้สึกกลัวขึ้นในใจ
เพราะเธอเคยเห็นสายตาแบบนี้มาก่อน—สายตาของคนที่มีอิทธิพล เพียงแค่เห็นครั้งเดียวก็ไม่อาจลืมได้
แต่ทำไมผู้หญิงที่มาจากชนบทถึงมีสายตาแบบนี้ได้?!
ในขณะที่เธอยังไม่ทันได้ตกใจว่าทำไมผู้หญิงจากชนบทถึงมีอำนาจเช่นนี้ ร่างกายของเธอก็เริ่มสั่นแล้วส่ายหัวด้วยความกลัว
“ขอโทษค่ะ คุณหลิน ฉันไม่ได้มีเจตนาอื่น เพียงแค่อยากพาคุณไปพักผ่อนเร็วๆ”
เมื่อเห็นสาวใช้ยอมรับผิดทันที หลิน ซีเหยาก็เก็บสายตากลับด้วยความเบื่อหน่าย หยิบกระเป๋าขึ้นแล้วลุกขึ้นยืน บรรยากาศรอบตัวกลับมาเป็นปกติและไร้พิษภัย “ไปเถอะ”
สาวใช้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ทันใดนั้นก็รู้สึกอายที่ถูกผู้หญิงจากชนบทหลอกให้กลัว
เมื่อเดินเข้าห้อง หลิน ซีเหยาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
เธอสำรวจรอบๆ อย่างไม่แสดงอาการตกใจ การตกแต่งดูเรียบง่ายและสะอาด แต่ดูไม่เข้ากับบ้านนี้เท่าไหร่ ในห้องยังมีตู้เหล้า ซึ่งไม่เหมือนห้องที่จัดไว้สำหรับผู้หญิง
เธอพบมีดโกนยี่ห้อดังในห้องน้ำ
ขณะเดียวกัน มีข้อความใหม่เด้งขึ้นมาบนโทรศัพท์
【เสื้อผ้าที่คุณต้องการเตรียมไว้ให้แล้ว จะส่งไปที่ตระกูลเซินเร็วๆ นี้ อย่าลืมตรวจสอบ... เออ คุณหมายตาหนึ่งในสามหนุ่มเซินคนไหนไว้หรือ?】
หลิน ซีเหยาเปิดอ่านข้อความตอบกลับไปว่า 【ยังไม่ได้เจอเลย ช่วยหาข้อมูลของทั้งสามคนให้หน่อย ยิ่งละเอียดเท่าไหร่ยิ่งดี】
ไม่นานเพื่อนก็ส่งข้อมูลของสามหนุ่มเซินมาให้
เธอเปิดดูเอกสาร พบว่าข้อมูลละเอียดกว่าที่คิด นอกจากรูปภาพและข้อมูลพื้นฐานแล้ว ยังมีประวัติการเติบโต การทำงาน และประวัติความรักอย่างละเอียด
สามหนุ่มเซินมีความแตกต่างกันในหลายด้าน แต่สิ่งที่เหมือนกันคือหน้าตาที่หล่อเหลา โดยเฉพาะเฉิน หยานโจว ลูกชายที่ไม่ค่อยได้รับความสำคัญ ถูกเรียกว่าเป็นคนไร้ค่าในนอร์ธซิตี้
ดูจากประวัติของเขาแล้ว ไม่เอาการเอางานและชอบเที่ยวเตร่ คำว่าไร้ค่ายังเบาไปสำหรับเขา แต่หน้าตาของเขากลับหล่อเหลาอย่างน่าทึ่ง หลิน ซีเหยากล้าพูดว่า แม้แต่คนที่จู้จี้จุกจิกที่สุดในโลกก็คงไม่มีทางจับผิดใบหน้านี้ได้
ไม่ต้องเดาก็รู้ว่า "หวังดี" ของสี่สาวที่เลือกผู้ชายให้เธอคงเป็นชายหนุ่มคนนี้แน่
เธอไม่ได้เปิดเผยเรื่องนี้ ยังแกล้งให้สาวใช้ช่วยจัดกระเป๋า ส่วนเธอนั่งสบายๆ เลือกไวน์ขวดมาชิม
เธอมีลางสังหรณ์ว่า คืนนี้น่าจะเป็นคืนที่น่าสนใจ
ที่ตระกูลเซิน คืนนี้เงียบสงบ
เฉิน หยานโจว กลับบ้านด้วยกลิ่นเหล้าติดตัว
คืนนี้เขากลับดึกกว่าปกติ เพราะได้ยินว่าผู้เฒ่าตระกูลเซินเชิญสาวนามสกุลหลินเข้ามาอยู่ที่บ้าน มีโอกาสหนึ่งในสามที่เขาจะได้เป็นสามีของสาวหลินคนนี้
เขาไม่สนใจผู้หญิงที่มาแบบไม่มีที่มาที่ไป จึงตั้งใจจัดงานที่ไนท์คลับเพื่อหลีกเลี่ยงการพบเจอเธอ
เมื่อกลับถึงห้อง เขาอาบน้ำเย็นแล้วขึ้นเตียงเตรียมตัวจะนอน
แต่พอเอนตัวลง เขาก็รู้สึกถึงความผิดปกติ
ความอบอุ่นเล็กน้อยข้างตัวและกลิ่นน้ำหอมที่เลือนลางในอากาศบ่งบอกว่า มีผู้หญิงอยู่ข้างๆ!
เมื่อรู้เช่นนั้น เขารีบจะลุกขึ้น แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไร ร่างกายที่หอมหวานก็พลิกตัวขึ้นมาบนตัวเขา
“ใครน่ะ!” เฉิน หยานโจว พูดเสียงต่ำ พยายามผลักเธอออกจากตัว
แต่มือเล็กนุ่มที่อ่อนนุ่มก็วางลงบนแก้มของเขาและตบเบาๆ “อืม. .. อย่าซน...”
เสียงละเมอแบบออดอ้อนของเธอทำให้เขานิ่งงัน ทั้งลมหายใจร้อนที่พ่นใส่คอทำให้เขารู้สึกจั๊กจี้
เฉิน หยานโจวยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็รู้สึกว่ามือของผู้หญิงที่นอนอยู่บนตัวเริ่มเคลื่อนไหวอย่างไม่สงบและเลื่อนลงมาตามคอของเขาอย่างไม่ตั้งใจ
เขารีบลุกขึ้น เปิดไฟหัวเตียงแล้วตะโกนใส่เธอด้วยความโกรธ “ไม่รู้จักอาย! คุณ...”
คำพูดถูกขัดจังหวะ
เห็นหญิงสาวบนเตียงนอนหลับสนิท ดูเหมือนว่าเธอไม่รู้สึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น ผมยาวที่ยุ่งเหยิงปกปิดใบหน้าแต่ไม่สามารถซ่อนความงามของเธอได้
เธอเป็นใครกัน?
หลังจากที่ เฉิน หยานโจว สงบสติลง เขาก็เริ่มคิดว่าหญิงสาวคนนี้ต้องเป็นคุณหนูหลินที่ลือกันว่าจะมาอยู่กับครอบครัวเซินแน่ๆ ในขณะเดียวกัน เขาก็สังเกตเห็นกลิ่นแอลกอฮอล์ที่อบอวลในอากาศไม่ได้มาจากตัวเขาเพียงคนเดียว
เขาก้มมองไปที่โต๊ะข้างเตียง ก็เห็นขวดวอดก้าว่างเปล่าอยู่จริงๆ ขวดวอดก้าที่เขาเก็บไว้นานหลายปีถูกหญิงสาวดื่มจนหมด!
เฉิน หยานโจว รู้ได้ทันทีว่าการที่หญิงสาวคนนี้ปรากฏตัวอย่างไม่มีเหตุผลในห้องของเขาไม่ใช่เรื่องดีแน่ เขาจึงหันหลังเตรียมออกไปทันที
แต่ประตูห้องกลับถูกล็อกจากด้านนอก ดูเหมือนจะมีคนตั้งใจทำเช่นนี้ เพื่อให้เขาและคุณหนูหลินจากชนบทติดกัน
ขณะที่เฉิน หยานโจวกำลังคิดหาทางออก เขารู้สึกได้ว่ามีมือมากอดเอวเขาไว้
เมื่อหันกลับไป เขาก็สบตากับดวงตาที่ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยเสน่ห์หรืออันตราย
แต่เขารู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก
ดวงตาคู่นี้ช่างคล้ายกับคนในความทรงจำของเขา
“คุณเป็นใครกันแน่...” เฉิน หยานโจวถามออกไปอย่างไม่รู้ตัว หญิงสาวไม่ได้ตอบ
แต่หัวเราะเบาๆ พร้อมกับยกสายตาขึ้นมอง ตาเธอหม่นหมองด้วยความมึนเมา เสียงที่ออกมายังคงมีความมึนเมาอยู่ : “คุณจะไปไหนเหรอ?”
เฉิน หยานโจวเพิ่งจะพูด แต่ก็เผลอครางออกมาเบาๆ
เพราะหญิงสาวคนนี้กัดเขาผ่านเสื้อเชิ้ต! แม้ว่าแรงไม่หนัก แต่เฉิน หยานโจวรู้สึกเหมือนร่างกายถูกบดขยี้โดยรถไฟที่เต็มไปด้วยสินค้า จนขยับตัวไม่ได้ในทันที
“คุณหล่อจัง...” หญิงสาวบ่นอุบอิบ พร้อมกับซบใบหน้าที่งดงามลงบนอกของเขา ขยับไปมา
ริมฝีปากร้อนของเธอสัมผัสผ่านเสื้อเชิ้ต ทุกครั้งที่เธอขยับตัว เขารู้สึกเหมือนถูกไฟฟ้าช็อตทั้งตัว
ไม่นาน เขาก็รู้สึกถึงความรู้สึกที่เกิดขึ้นจากท้องน้อย
บ้าจริง!
เฉิน หยานโจวสาปแช่งในใจ เขาผลักมือที่อ่อนนุ่มของหญิงสาวออกไปอย่างไม่คิดชีวิต แล้วรีบหนีออกไปทางหน้าต่าง หญิงสาวที่เมาเหล้า ช่างน่ากลัวกว่าที่เขาคิด
แต่สิ่งที่เขาไม่รู้คือ หลังจากที่เขาไปแล้ว หญิงสาวที่เมามองตามด้วยความสนใจ แล้วเดินไปที่หน้าต่างเพื่อชมเงาที่เขาหนีไปอย่างสะบักสะบอม
หลิน ซีเหยา แปลกใจไม่น้อย
หนุ่มเจ้าชู้ที่ลือกันกลับกลายเป็นคนใสซื่ออย่างไม่น่าเชื่อ ไม่เหมือนกับคนที่หมกมุ่นอยู่ในวงการบันเทิงตลอดเวลาเลย
ฝีมือก็ไม่เลว สามารถปีนลงจากชั้นสามได้อย่างง่ายดาย
น่าสนใจจริงๆ
เช้าวันรุ่งขึ้น ชอบ รีบไปที่ห้องของ เฉิน หยานโจว อย่างกระตือรือร้นโดยไม่ได้กินอาหารเช้า เจียงม่าน เดินออกจากห้องมาพอดี เมื่อเห็นบรรยากาศนี้ก็อดไม่ได้ที่จะดึงเธอไว้ : “เช้าตรู่แบบนี้ คุณจะไปไหน?”
ชอบ ยิ้มอย่างมีเลศนัยแล้วดึงมือออกจาก เจียงม่าน : “ไปจับคนแอบมีชู้ คุณรอดูได้เลย”
“จับคนคบชู้?”
เจียงม่าน ยังไม่ทันตอบ ชอบ ก็ให้คนเปิดประตูห้องของ เฉิน หยานโจว แล้วเดินเข้าไปทันที
ถ้ามีคนเห็น หลิน ซีเหยา กับ เฉิน หยานโจว นอนด้วยกัน พวกเขาก็ต้องแต่งงานกัน!
“ตื่นได้แล้ว แดดส่องถึงก้นแล้ว ดูเหมือนว่าพี่ชายกับคุณหนูหลินเมื่อคืนจะสนุกกันมากเลย ไม่เสียชื่อจริงๆ...”
ชอบ พูดยังไม่ทันจบก็ชะงัก
เพราะสิ่งที่เห็นไม่เหมือนที่คิดไว้ ห้องนี้ไม่มีคู่รักที่กอดกันนอน มีเพียงหลิน ซีเหยา ที่เพิ่งตื่นนอน
หลิน ซีเหยา ทำหน้าตางัวเงีย ขยี้ตาแล้วมองไปที่คนอื่นๆ ยิ้มเล็กน้อย : “ที่แท้ครอบครัวเซินของพวกคุณมีบริการปลุกตอนเช้าด้วย แต่ครั้งหน้ารบกวนเคาะประตูก่อนนะ เพราะฉันอาจจะไม่ได้ใส่เสื้อนอนทุกครั้ง”
ใบหน้าของ ชอบ เปลี่ยนเป็นสีเข้มกว่าเดิม เธอรีบวิ่งไปเปิดผ้าห่มและสั่งให้คนรับใช้ไปดูในห้องน้ำและห้องสุขา แต่ก็ไม่พบอะไรเลย
เป็นไปไม่ได้ เธอเห็น เฉิน หยานโจว กลับมาเอง และเธอเป็นคนล็อกประตูด้วยตัวเอง ทำไมเขาถึงไม่อยู่ในห้อง?
“คนไหน?” ชอบ ถาม หลิน ซีเหยา ด้วยความโกรธ: “ฉันถามว่าคนไหน?”
หลิน ซีเหยา ทำหน้าตาไร้เดียงสา: “คนไหน? ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ มีแค่ฉันคนเดียวในห้องนี้”
“เป็นไปไม่ได้ ! ฉันเห็นพี่ชายกลับมาเมื่อคืน...”
เสียงชายที่มีเสน่ห์สุดขีดขัดจังหวะของ ชอบ ดังเข้ามาในห้อง : “น้องสาว คุณยังเด็กอยู่ ทำไมถึงมองอะไรไม่เห็นแล้ว?”
