นอร์ธซิตี้ ครอบครัวเซิน ซึ่งเป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงที่สุด ได้รับการคัดเลือกจากหัวหน้าครอบครัวผู้สูงอายุให้มีหลานสะใภ้คนหนึ่ง ทำให้เกิดการพูดคุยกันทั่วทั้งครอบครัวเซิน
เพราะหลานสะใภ้ที่กำลังจะถูกนำกลับมา ไม่ใช่สาวงามจากตระกูลสูงศักดิ์ แต่เป็นสาวจากชนบทแท้ๆ
“ได้ยินว่าเป็นเพราะสาวจากชนบทคนนี้โชคดีช่วยหัวหน้าครอบครัวผู้สูงอายุไว้ เลยถูกนำตัวกลับมาเพื่อเป็นการตอบแทนบุญคุณ”
“ไม่รู้ว่าหลานชายคนไหนจะโชคร้ายถูกเลือกให้แต่งงานกับสาวจากชนบทคนนี้”
“ใช่เลย สาวจากชนบทแบบนี้ต้องน่าเกลียดและหยาบคายแน่ๆ ต่อให้เข้ามาในตระกูลที่ร่ำรวยก็แค่เรื่องตลก!”
ขณะพูด รถที่บรรทุกสาวจากชนบทคนนั้นก็แล่นเข้ามาในลานบ้านและหยุดลง ทุกคนเงียบลงทันที และมองไปด้วยความอยากรู้
เมื่อประตูรถเปิดออก เท้าคู่หนึ่งที่งดงามก้าวออกมาก่อน ตามด้วยน่องเรียวตรง และเอวที่บอบบาง รวมไปถึงหน้าอกที่อวบอิ่ม
ร่างที่งดงามทำให้ทุกคนตะลึงในตอนแรก และเมื่อเห็นใบหน้านั้น ทุกคนก็ต้องตกใจอีกครั้ง
นี่เป็นสาวงามจากที่ไหนกัน? พวกเขาทำงานที่ครอบครัวเซินมาหลายปี ก็เคยเห็นสาวงามจากตระกูลสูงศักดิ์มากมาย แต่ไม่มีใครที่ทำให้ตื่นตาเหมือนผู้หญิงคนนี้
“นี่ใคร?”
“ไม่ได้ยินว่ามีสาวงามตระกูลไหนมาเยี่ยมวันนี้นะ”
“หรือว่านี่คือหลิน ซีเหยา?”
เมื่อพูดเช่นนี้ ทุกคนก็เงียบไปด้วยความไม่เชื่อ
เป็นไปได้ยังไง ? ผู้หญิงคนนี้มีความสง่างามที่ยากจะปิดบัง ทำไมจะเป็นสาวจากชนบทที่ไม่มีความรู้ได้ ?
หลิน ซีเหยาเพิ่งก้าวลงจากรถ ก็รู้สึกถึงสายตาและการพูดคุยที่พุ่งเข้ามา แต่เธอไม่สนใจ หยิบกระเป๋าจากที่นั่งแล้วจะเดินเข้าไปในบ้านเซิน
บรรดาคนใช้ที่ตกตะลึงรีบวิ่งไปขวางเธอไว้ หญิงรับใช้วัยกลางคนที่นำหน้าถือสเปรย์แอลกอฮอล์ที่เตรียมไว้นานแล้ว ฉีดใส่เธอทันที
“ปัดเป่าสิ่งไม่ดีตามความเชื่อ” หญิงรับใช้วัยกลางคนมองหลิน ซีเหยาด้วยสายตาดูถูกยิ่งกว่าเห็นขยะ “ฉันขอเตือนหลิน ซีเหยาว่า ครอบครัวเซินไม่เหมือนที่บ้านนอกที่คุณเคยอยู่ ที่นี่มีกฎเกณฑ์มากมาย คนที่อาศัยอยู่ก็มีค่า คุณอย่าได้คิดว่ามีหัวหน้าครอบครัวผู้สูงอายุหนุนหลังแล้วจะไม่เคารพสามพี่น้องและคุณนายและคุณหนู”
เมื่อพูดจบ คุณนายเซิน เจียงม่าน และสี่สาว ชอบ ก็มาถึงด้วยการทักทายที่เคารพจากทุกคน
เมื่อเห็นหลิน ซีเหยาครั้งแรก ชอบก็รู้สึกอิจฉาทันที เธอไม่คิดว่าจากบ้านนอกจะมีดอกไม้ที่งดงามขนาดนี้
แต่เมื่อเธอพิจารณาชุดราคาถูกที่หลิน ซีเหยาใส่แล้ว อารมณ์ของเธอก็กลับมาเป็นปกติ
สาวจากชนบทที่ดูดีแค่ไหนก็ไร้ค่า เป็นแค่ของเล่นไร้น้ำหนัก
ชอบจึงเลือกที่จะให้บทเรียนแก่หลิน ซีเหยาทันที ด้วยการเสียดสีว่า “ดูจนๆ เชียว ไม่มีแม้แต่ชุดดีๆ ใส่ ไม่รู้ว่าคุณปู่เห็นอะไรในตัวคุณ”
หลิน ซีเหยาไม่สนใจ เธอถามว่า “คนอื่นในครอบครัวเซินอยู่ไหน?”
ท่าทางของเธอทำให้ชอบรู้สึกเหมือนชกหมัดใส่ผ้าฝ้าย ทำให้เธอหงุดหงิดแล้วบ่นว่า “พี่ชายทุกคนยุ่งมาก แน่นอนว่าอยู่ที่บริษัท นี่คุณคิดว่าตัวเองสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ คิดว่าพวกเขาจะมาต้อนรับคุณ?”
เจียงม่านก็จ้องมองเธอด้วยสายตาดูถูก ก่อนจะหยิบบัตรออกมา
“ชอบพูดถูก เมื่อคุณมาถึงครอบครัวเซินแล้ว คุณไม่ควรแต่งตัวจนเช่นนี้ บัตรนี้มีห้าแสนบาท เอาไปซื้อเสื้อผ้าดีๆ สักชุด จะได้ไม่ทำให้ครอบครัวเซินขายหน้า!”
หลิน ซีเหยายิ้มเล็กน้อย ก่อนจะรับบัตรไปและโยนลงในกระเป๋า
“ขอบคุณค่ะ”
คุณนายเซินและลูกสาวโกรธกับท่าทางไม่ใส่ใจของเธอทันที แต่หลิน ซีเหยาก็ไม่สนใจพวกเธอ เดินเข้าไปในบ้านเซินเพื่อสำรวจ
เมื่อมองไปรอบๆ ที่ที่เธอจะอยู่ในอนาคต หลิน ซีเหยาพอใจพอสมควร จากนั้นก็นั่งลงบนโซฟาอย่างเป็นธรรมชาติ หยิบมือถือขึ้นมา เปิดหน้าต่างสนทนาและโอนเงินห้าแสนไป
【ซื้อเสื้อให้ฉันด่วน】
ปลายทางตอบกลับทันทีด้วยเครื่องหมายคำถามหลายตัว : 【???? คุณหนูล้อเล่นใช่ไหม? ห้าแสนไม่พอแม้แต่เศษเสื้อผ้าของคุณ ฉันจะไปหาซื้อจากไหน?】
หลิน ซีเหยาหัวเราะเบาๆ ด้วยความสนุก: 【แค่ลองเล่นดู แม่สามีในอนาคตขอมา】
【ไม่ใช่เถอะ คุณจะเข้าครอบครัวเซินจริงๆ เหรอ? ทำไมต้องทำแบบนี้!】
【แค่ลองเล่นดู ครอบครัวนี้น่าสนุกดี】
หลิน ซีเหยาคุยอย่างตั้งใจ ไม่สังเกตเห็นว่าชอบกำลังดึงเจียงม่านไปบ่นด้วยความโกรธ
“แม่ ดูสาวจากชนบทคนนั้นสิ เหมือนคนมีการศึกษาหรือเปล่า? ขี้เกียจพูดถึงเลย ไม่รู้ว่าออกมาจากหมู่บ้านไหน ชอบทำตัวเก่ง! ฉันไม่เข้าใจเลยว่าคุณปู่คิดอะไรอยู่ การตอบแทนบุญคุณแค่ให้เงินก็พอแล้ว ทำไมต้องให้คนที่ไม่มีความสำคัญมาแต่งงานด้วย? ช่างเป็นคนแก่ที่ความคิดไม่ชัดเจน...”
“หยุด!” เจียงม่านขัดชอบและตำหนิว่า “อย่าพูดถึงหัวหน้าครอบครัวผู้สูงอายุอย่างไม่เคารพ ระวังปาก”
ชอบรีบเงียบไปทันที
จริงๆ แล้วเจียงม่านก็เห็นด้วยกับคำพูดของชอบ แต่เธอต้องรักษาภาพลักษณ์ของคุณนายเซิน จึงสั่งคนรับใช้ให้จัดห้องให้หลิน ซีเหยา
ชอบมองตามคนรับใช้ขึ้นไปชั้นบนและตามไปด้วย
คนรับใช้กำลังจะทำความสะอาดห้องรับแขก ชอบชี้ไปที่ห้องข้างๆ และยิ้มว่า “ไม่ต้องจัดห้องแล้ว ห้องนี้ดีพอแล้ว”
คนรับใช้ชะงักและทำหน้าลำบากใจ : “แต่นี่เป็นห้องของท่านชายคนที่สอง ...”
“ลูกนอกสมรสจะเรียกว่าท่านชายได้ยังไง? ฉันเป็นคุณหนูตระกูลเซิน คุณกล้าขัดใจฉันไหม?”
ชอบหัวเราะเยาะในใจ คิดร้ายว่า ไม่ใช่ต้องเลือกคู่เหรอ? สาวจากชนบทกับลูกนอกสมรส เหมาะกันดี!
“คุณหลิน ห้องของคุณพร้อมแล้ว อยู่ที่ชั้นสามในสุดค่ะ”
เมื่อได้ยินคำพูดของสาวใช้ หลิน ซีเหยา มองหน้าจอโทรศัพท์ด้านซ้ายบนเพื่อดูเวลา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “เร็วขนาดนี้ ห้องแน่ใจว่าจัดไว้เรียบร้อยแล้วใช่ไหม ?”
สาวใช้เดินเข้ามาใกล้เธอและกระตุ้นว่า “ตามฉันมาเถอะค่ะ คุณหลิน ขอพูดตรงๆ นะคะ คุณเป็นคนจากชนบท อย่ามีข้อเรียกร้องมากเกินไปจะดีกว่า”
หลิน ซีเหยายิ้มเบาๆ ก่อนจะมองสาวใช้ด้วยสายตาเรียบเฉย “คุณก็รู้ว่าฉันเป็นแขกของตระกูลเซิน ไม่กลัวหรือว่าฉันจะบอกผู้เฒ่าตระกูลเซิน?”
แม้เสียงของเธอจะไม่ดัง แต่กลับมีอำนาจข่มขู่มาก
สาวใช้ที่มองเธอรู้สึกกลัวขึ้นในใจ
เพราะเธอเคยเห็นสายตาแบบนี้มาก่อน—สายตาของคนที่มีอิทธิพล เพียงแค่เห็นครั้งเดียวก็ไม่อาจลืมได้
แต่ทำไมผู้หญิงที่มาจากชนบทถึงมีสายตาแบบนี้ได้?!
ในขณะที่เธอยังไม่ทันได้ตกใจว่าทำไมผู้หญิงจากชนบทถึงมีอำนาจเช่นนี้ ร่างกายของเธอก็เริ่มสั่นแล้วส่ายหัวด้วยความกลัว
“ขอโทษค่ะ คุณหลิน ฉันไม่ได้มีเจตนาอื่น เพียงแค่อยากพาคุณไปพักผ่อนเร็วๆ”
เมื่อเห็นสาวใช้ยอมรับผิดทันที หลิน ซีเหยาก็เก็บสายตากลับด้วยความเบื่อหน่าย หยิบกระเป๋าขึ้นแล้วลุกขึ้นยืน บรรยากาศรอบตัวกลับมาเป็นปกติและไร้พิษภัย “ไปเถอะ”
สาวใช้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ทันใดนั้นก็รู้สึกอายที่ถูกผู้หญิงจากชนบทหลอกให้กลัว
เมื่อเดินเข้าห้อง หลิน ซีเหยาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
เธอสำรวจรอบๆ อย่างไม่แสดงอาการตกใจ การตกแต่งดูเรียบง่ายและสะอาด แต่ดูไม่เข้ากับบ้านนี้เท่าไหร่ ในห้องยังมีตู้เหล้า ซึ่งไม่เหมือนห้องที่จัดไว้สำหรับผู้หญิง
เธอพบมีดโกนยี่ห้อดังในห้องน้ำ
ขณะเดียวกัน มีข้อความใหม่เด้งขึ้นมาบนโทรศัพท์
【เสื้อผ้าที่คุณต้องการเตรียมไว้ให้แล้ว จะส่งไปที่ตระกูลเซินเร็วๆ นี้ อย่าลืมตรวจสอบ... เออ คุณหมายตาหนึ่งในสามหนุ่มเซินคนไหนไว้หรือ?】
หลิน ซีเหยาเปิดอ่านข้อความตอบกลับไปว่า 【ยังไม่ได้เจอเลย ช่วยหาข้อมูลของทั้งสามคนให้หน่อย ยิ่งละเอียดเท่าไหร่ยิ่งดี】
ไม่นานเพื่อนก็ส่งข้อมูลของสามหนุ่มเซินมาให้
เธอเปิดดูเอกสาร พบว่าข้อมูลละเอียดกว่าที่คิด นอกจากรูปภาพและข้อมูลพื้นฐานแล้ว ยังมีประวัติการเติบโต การทำงาน และประวัติความรักอย่างละเอียด
สามหนุ่มเซินมีความแตกต่างกันในหลายด้าน แต่สิ่งที่เหมือนกันคือหน้าตาที่หล่อเหลา โดยเฉพาะเฉิน หยานโจว ลูกชายที่ไม่ค่อยได้รับความสำคัญ ถูกเรียกว่าเป็นคนไร้ค่าในนอร์ธซิตี้
ดูจากประวัติของเขาแล้ว ไม่เอาการเอางานและชอบเที่ยวเตร่ คำว่าไร้ค่ายังเบาไปสำหรับเขา แต่หน้าตาของเขากลับหล่อเหลาอย่างน่าทึ่ง หลิน ซีเหยากล้าพูดว่า แม้แต่คนที่จู้จี้จุกจิกที่สุดในโลกก็คงไม่มีทางจับผิดใบหน้านี้ได้
ไม่ต้องเดาก็รู้ว่า "หวังดี" ของสี่สาวที่เลือกผู้ชายให้เธอคงเป็นชายหนุ่มคนนี้แน่
เธอไม่ได้เปิดเผยเรื่องนี้ ยังแกล้งให้สาวใช้ช่วยจัดกระเป๋า ส่วนเธอนั่งสบายๆ เลือกไวน์ขวดมาชิม
เธอมีลางสังหรณ์ว่า คืนนี้น่าจะเป็นคืนที่น่าสนใจ
ที่ตระกูลเซิน คืนนี้เงียบสงบ
เฉิน หยานโจว กลับบ้านด้วยกลิ่นเหล้าติดตัว
คืนนี้เขากลับดึกกว่าปกติ เพราะได้ยินว่าผู้เฒ่าตระกูลเซินเชิญสาวนามสกุลหลินเข้ามาอยู่ที่บ้าน มีโอกาสหนึ่งในสามที่เขาจะได้เป็นสามีของสาวหลินคนนี้
เขาไม่สนใจผู้หญิงที่มาแบบไม่มีที่มาที่ไป จึงตั้งใจจัดงานที่ไนท์คลับเพื่อหลีกเลี่ยงการพบเจอเธอ
เมื่อกลับถึงห้อง เขาอาบน้ำเย็นแล้วขึ้นเตียงเตรียมตัวจะนอน
แต่พอเอนตัวลง เขาก็รู้สึกถึงความผิดปกติ
ความอบอุ่นเล็กน้อยข้างตัวและกลิ่นน้ำหอมที่เลือนลางในอากาศบ่งบอกว่า มีผู้หญิงอยู่ข้างๆ!
เมื่อรู้เช่นนั้น เขารีบจะลุกขึ้น แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไร ร่างกายที่หอมหวานก็พลิกตัวขึ้นมาบนตัวเขา
“ใครน่ะ!” เฉิน หยานโจว พูดเสียงต่ำ พยายามผลักเธอออกจากตัว
แต่มือเล็กนุ่มที่อ่อนนุ่มก็วางลงบนแก้มของเขาและตบเบาๆ “อืม. .. อย่าซน...”
เสียงละเมอแบบออดอ้อนของเธอทำให้เขานิ่งงัน ทั้งลมหายใจร้อนที่พ่นใส่คอทำให้เขารู้สึกจั๊กจี้
เฉิน หยานโจวยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็รู้สึกว่ามือของผู้หญิงที่นอนอยู่บนตัวเริ่มเคลื่อนไหวอย่างไม่สงบและเลื่อนลงมาตามคอของเขาอย่างไม่ตั้งใจ
เขารีบลุกขึ้น เปิดไฟหัวเตียงแล้วตะโกนใส่เธอด้วยความโกรธ “ไม่รู้จักอาย! คุณ...”
คำพูดถูกขัดจังหวะ
เห็นหญิงสาวบนเตียงนอนหลับสนิท ดูเหมือนว่าเธอไม่รู้สึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น ผมยาวที่ยุ่งเหยิงปกปิดใบหน้าแต่ไม่สามารถซ่อนความงามของเธอได้
เธอเป็นใครกัน?
หลังจากที่ เฉิน หยานโจว สงบสติลง เขาก็เริ่มคิดว่าหญิงสาวคนนี้ต้องเป็นคุณหนูหลินที่ลือกันว่าจะมาอยู่กับครอบครัวเซินแน่ๆ ในขณะเดียวกัน เขาก็สังเกตเห็นกลิ่นแอลกอฮอล์ที่อบอวลในอากาศไม่ได้มาจากตัวเขาเพียงคนเดียว
เขาก้มมองไปที่โต๊ะข้างเตียง ก็เห็นขวดวอดก้าว่างเปล่าอยู่จริงๆ ขวดวอดก้าที่เขาเก็บไว้นานหลายปีถูกหญิงสาวดื่มจนหมด!
เฉิน หยานโจว รู้ได้ทันทีว่าการที่หญิงสาวคนนี้ปรากฏตัวอย่างไม่มีเหตุผลในห้องของเขาไม่ใช่เรื่องดีแน่ เขาจึงหันหลังเตรียมออกไปทันที
แต่ประตูห้องกลับถูกล็อกจากด้านนอก ดูเหมือนจะมีคนตั้งใจทำเช่นนี้ เพื่อให้เขาและคุณหนูหลินจากชนบทติดกัน
ขณะที่เฉิน หยานโจวกำลังคิดหาทางออก เขารู้สึกได้ว่ามีมือมากอดเอวเขาไว้
เมื่อหันกลับไป เขาก็สบตากับดวงตาที่ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยเสน่ห์หรืออันตราย
แต่เขารู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก
ดวงตาคู่นี้ช่างคล้ายกับคนในความทรงจำของเขา
“คุณเป็นใครกันแน่...” เฉิน หยานโจวถามออกไปอย่างไม่รู้ตัว หญิงสาวไม่ได้ตอบ
แต่หัวเราะเบาๆ พร้อมกับยกสายตาขึ้นมอง ตาเธอหม่นหมองด้วยความมึนเมา เสียงที่ออกมายังคงมีความมึนเมาอยู่ : “คุณจะไปไหนเหรอ?”
เฉิน หยานโจวเพิ่งจะพูด แต่ก็เผลอครางออกมาเบาๆ
เพราะหญิงสาวคนนี้กัดเขาผ่านเสื้อเชิ้ต! แม้ว่าแรงไม่หนัก แต่เฉิน หยานโจวรู้สึกเหมือนร่างกายถูกบดขยี้โดยรถไฟที่เต็มไปด้วยสินค้า จนขยับตัวไม่ได้ในทันที
“คุณหล่อจัง...” หญิงสาวบ่นอุบอิบ พร้อมกับซบใบหน้าที่งดงามลงบนอกของเขา ขยับไปมา
ริมฝีปากร้อนของเธอสัมผัสผ่านเสื้อเชิ้ต ทุกครั้งที่เธอขยับตัว เขารู้สึกเหมือนถูกไฟฟ้าช็อตทั้งตัว
ไม่นาน เขาก็รู้สึกถึงความรู้สึกที่เกิดขึ้นจากท้องน้อย
บ้าจริง!
เฉิน หยานโจวสาปแช่งในใจ เขาผลักมือที่อ่อนนุ่มของหญิงสาวออกไปอย่างไม่คิดชีวิต แล้วรีบหนีออกไปทางหน้าต่าง หญิงสาวที่เมาเหล้า ช่างน่ากลัวกว่าที่เขาคิด
แต่สิ่งที่เขาไม่รู้คือ หลังจากที่เขาไปแล้ว หญิงสาวที่เมามองตามด้วยความสนใจ แล้วเดินไปที่หน้าต่างเพื่อชมเงาที่เขาหนีไปอย่างสะบักสะบอม
หลิน ซีเหยา แปลกใจไม่น้อย
หนุ่มเจ้าชู้ที่ลือกันกลับกลายเป็นคนใสซื่ออย่างไม่น่าเชื่อ ไม่เหมือนกับคนที่หมกมุ่นอยู่ในวงการบันเทิงตลอดเวลาเลย
ฝีมือก็ไม่เลว สามารถปีนลงจากชั้นสามได้อย่างง่ายดาย
น่าสนใจจริงๆ
เช้าวันรุ่งขึ้น ชอบ รีบไปที่ห้องของ เฉิน หยานโจว อย่างกระตือรือร้นโดยไม่ได้กินอาหารเช้า เจียงม่าน เดินออกจากห้องมาพอดี เมื่อเห็นบรรยากาศนี้ก็อดไม่ได้ที่จะดึงเธอไว้ : “เช้าตรู่แบบนี้ คุณจะไปไหน?”
ชอบ ยิ้มอย่างมีเลศนัยแล้วดึงมือออกจาก เจียงม่าน : “ไปจับคนแอบมีชู้ คุณรอดูได้เลย”
“จับคนคบชู้?”
เจียงม่าน ยังไม่ทันตอบ ชอบ ก็ให้คนเปิดประตูห้องของ เฉิน หยานโจว แล้วเดินเข้าไปทันที
ถ้ามีคนเห็น หลิน ซีเหยา กับ เฉิน หยานโจว นอนด้วยกัน พวกเขาก็ต้องแต่งงานกัน!
“ตื่นได้แล้ว แดดส่องถึงก้นแล้ว ดูเหมือนว่าพี่ชายกับคุณหนูหลินเมื่อคืนจะสนุกกันมากเลย ไม่เสียชื่อจริงๆ...”
ชอบ พูดยังไม่ทันจบก็ชะงัก
เพราะสิ่งที่เห็นไม่เหมือนที่คิดไว้ ห้องนี้ไม่มีคู่รักที่กอดกันนอน มีเพียงหลิน ซีเหยา ที่เพิ่งตื่นนอน
หลิน ซีเหยา ทำหน้าตางัวเงีย ขยี้ตาแล้วมองไปที่คนอื่นๆ ยิ้มเล็กน้อย : “ที่แท้ครอบครัวเซินของพวกคุณมีบริการปลุกตอนเช้าด้วย แต่ครั้งหน้ารบกวนเคาะประตูก่อนนะ เพราะฉันอาจจะไม่ได้ใส่เสื้อนอนทุกครั้ง”
ใบหน้าของ ชอบ เปลี่ยนเป็นสีเข้มกว่าเดิม เธอรีบวิ่งไปเปิดผ้าห่มและสั่งให้คนรับใช้ไปดูในห้องน้ำและห้องสุขา แต่ก็ไม่พบอะไรเลย
เป็นไปไม่ได้ เธอเห็น เฉิน หยานโจว กลับมาเอง และเธอเป็นคนล็อกประตูด้วยตัวเอง ทำไมเขาถึงไม่อยู่ในห้อง?
“คนไหน?” ชอบ ถาม หลิน ซีเหยา ด้วยความโกรธ: “ฉันถามว่าคนไหน?”
หลิน ซีเหยา ทำหน้าตาไร้เดียงสา: “คนไหน? ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ มีแค่ฉันคนเดียวในห้องนี้”
“เป็นไปไม่ได้ ! ฉันเห็นพี่ชายกลับมาเมื่อคืน...”
เสียงชายที่มีเสน่ห์สุดขีดขัดจังหวะของ ชอบ ดังเข้ามาในห้อง : “น้องสาว คุณยังเด็กอยู่ ทำไมถึงมองอะไรไม่เห็นแล้ว?”
