"คุณเกวคะ คุณพ่อให้มาตามค่ะ" เสียงเลขาคุณราชันย์เข้ามาหาทั้งสองคนหญิงสาวจึงขอตัวแยกจากกันกับเขา

เบน อีเกียริเก้ กระชับมือถือในมือแน่น ยิ้มเจ้าเล่ห์เหมือนเดิม เขามองเห็นช่องทางและการอยู่ในประเทศไทยอย่างมีความสุข

"ลืมบอกไปอีกอย่างนะคนสวย ไม่มีอะไรในโลกนี้ที่ เบนอยากได้แล้วไม่ได้ รวมถึงไม่มีพลาดเลยสักครั้ง" เขายิ้มย่องในใจ มองตามเรือนร่างงามจนลับสายตา

“เกว แกคุยอยู่กับใครนะ หน้าตาดูดี หล่อมากๆ อึ๋ย... เห็นแล้วขนลุก” ตาหยีเพื่อนรักเพื่อนซี้ของเกวที่รอลุ้นดูเธอเดินแบบอยู่ที่ด้านหน้าของเวที เดินเข้ามาจับมือเพื่อนสาวคนสวยพูดเย้าเบาๆ ส่งสายตามองไปยังหนุ่มฝรั่งรูปหล่อนั้นเป็นระยะ

“คุณเบน เพื่อนธุรกิจของพี่ริทและก็คุณพ่อน่ะ” เกวตอบไป เหลือบมองใบหน้าหล่อแบบเขินๆ

“มีเครานิดๆ ด้วย น่าลูบไล้” ตาหยีพูดพร้อมทำหน้าทำตาเยิ้มไปด้วย เกวตีเปรี๊ยะไปที่แขนของเพื่อนพอได้รู้สึกเจ็บ

“เซี้ยวใหญ่นะตาหยี” เธอหัวเราะร่วนในท่าทีของเพื่อนสาว

“ว่าแต่ช่วยไปเป็นเพื่อนฉันเลือกชุดไปดินเนอร์คืนนี้หน่อยสิ” เกวเอ่ยชวนตาหยี แต่ตัวเธอเองกลับทำหน้าแดงมีอาการเขินอาย

“หา... เขาชวนแกกินข้าวเหรอ อ๊าก... ไม่ยอม ทำไมไม่เป็นฉันบ้างนะ” ตาหยีทำท่าทางกรี๊ดแต่ไม่ออกเสียง

“ฉันละยอมเธอจริงๆ โรคหื่นเมื่อเห็นผู้ชายนี่ ไม่มีใครเกินนะ” เกวติติงเพื่อนสาวเชิงล้อเล่น

“เหอะ เหอะ เหอะ ก็ทำไปแบบนั้นแหละ เคยไหม ฟงแฟนฉันยังไม่เคยมีเลย” ตาหยีพูดพลางหยิบกระจกเล็กๆ ที่พกอยู่ในกระเป๋าถือเป็นประจำออกมาส่องมองที่ใบหน้าของตัวเอง

“เกว ฉันก็ดูสวยนะ แกว่าไหม แต่ทำไมไม่ยักมีใครมาจีบ” เธอบ่นเปรยๆ ทำหน้าเซ็งๆ

“อะแฮ่ม... อะไรๆ ยายหมวยเล็ก” เสียงริทที่เดินทำท่ากระแอมกระไอ กระแซะเข้าที่สีข้างของตาหยีอย่างแรง จนสาวสวยถึงกับเซไปเลยทีเดียว

“ไง ติ่มซำขายดีไหมช่วงนี้” เขาทักทายเพื่อนสนิทของน้องสาว

“เฮ้... พี่ริทอะ กระแทกเข้ามาแรงๆ อีกสิคะ หึ๋ย..” เธอทุบกำปั้นไปบนไหล่ของหนุ่มหล่อดังปึก

“เล่นเป็นเด็ก” เขาต่อว่า แล้วยีมือลงไปบนหัวของตาหยีแรงๆ

“โอย... ก็ดูทำสิ ผู้ใหญ่ที่ไหนเขาทำกันแบบนี้ เกวเธอจัดการพี่ชายของเธอเลยนะ” เธอหันไปทำเสียงแว้ดเบาๆ มองรวิกานต์กึ่งขอความช่วยเหลือ

“สองคนนี้เป็นอะไรก็ไม่รู้ เจอหน้ากันทีไรกัดกันได้ทุกที” เกวต่อว่าทั้งสองออกไปแรงๆ

“เฮ้ย... ไม่ใช่หมานะ” ริทพูดขึ้น

“ดิ... เห็นฉันหน้าเหมือนลูกหมาหรือไง” ตาหยีมองเพื่อนรักทำตาโต สองคนแทบพูดออกไปพร้อมๆ กัน เกวหัวเราะออกมาเสียงดัง พลอยทำให้ทั้งสองที่ทำท่าจะปะฉะดะกันเหมือนทุกทีได้หัวเราะตามออกมา

มีเพื่อนร่วมธุรกิจของริทอยู่คนหนึ่ง โบกไม้โบกมือเรียกริทจากจุดที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก

“ไปก่อนนะสองสาว ยายหยีไว้พี่ไปกินติ่มซำที่ร้านนะ” เขาสะกิดข้อศอกของตาหยีเบาๆ ก่อนจะเดินจากไป

“อือ ทำไมแกไม่จีบพี่ริทละ โสดสนิทเลยนะ ไม่เห็นพี่ริทเคยคบสาวที่ไหนสักคน” เกวแกล้งเอ่ยลุ้นเพื่อน

“เหอะ เหอะ เหอะ ฉันขอบายนะ เห็นมีสาวๆ เป็นคอก แกยังว่าพี่ริทไม่มีใครอีก แล้วอีกอย่างพี่แกนะเนี้ยบซะขนาดนั้น แกว่าพี่ริทเป็นเกย์หรือเปล่าอะ” ตาหยีจ้องมองตามหลังริทตาเป็นมัน มองเขาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า จริงๆ เธอก็แอบปลื้มพี่ชายของเพื่อนอยู่ไม่น้อย

“แก ปากนะ ดีละ ฉันจะฟ้องพี่ริท” เกวชี้หน้าว่าเพื่อน

“เฮ้ย เฮ้ย เฮ้ย อย่านะแก ฉันพูดเล่นๆ เดี๋ยวฉันก็โดนอะดิ แค่คิดถึงหน้าพี่ริทตอนโมโหแล้ว... กึ๋ย... อีกอย่างเล่นแรงๆ แกล้งฉันเจ็บๆ ด้วย” ว่าแล้วก็ทำขนลุกไปทั้งตัว

“ว่าแต่คืนนี้ แกจะเอาชุดไหน สีอะไร แบบยังไงดี หาในห้างนี้แหละ ชักตื่นเต้น ฉันเห็นหน้าคุณเบนแล้ว อ้าย... อยากเป็นคุณหนูเกวจริงๆ” ตาหยียกมือมากุมไว้ที่หน้าอกทำหน้าชวนฝัน ก่อนจะรีบดึงแขนเพื่อนให้เดินตรงไปยังร้านขายเสื้อผ้ายี่ห้อดังๆ ที่มีอยู่ดาดาษในห้างสรรพสินค้าใหญ่เช่นนี้

“ก็ต้องสวยเปรี้ยวตามสไตล์ อยากมีฝรั่งมาจีบจุง” ตาหยียังทำตาหวานเชื่อมแบบฝันกลางวัน เพ้ออยู่คนเดียว โดยที่เกวมองเธอแบบขำๆ

“พอเลย เดี๋ยวไปสปากัน ฉันได้ตั๋วฟรีมาด้วยสองใบ” เกวรีบบอกเพื่อน ยกมือตบกระเป๋าที่สะพายข้างโชว์เพื่อน

“ก็ดีอะซิ อุ้ย... โชคดีเป็นบ้าเลย เมื่อวันก่อนฉันโทรไปเล่นเกมกับพี่กั้งเอฟเอ็มหนึ่งร้อยหนึ่งจุดห้า แม้พลาดไปนิดเดียว อดเลย กดโทรยังไงก็ไม่ติด เซ็ง” เธอโม้ถึงรายการวิทยุรายการโปรด

“บ้าเอาเรื่องนะแก เดี๋ยวนี้ใครฟังวิทยุกัน” เกวแซวเพื่อน

“ฉันนี่ไง คนหนึ่งแหละ” พูดจบก็ฮัมเพลงทันสมัย เกวได้แต่มองหน้าเพื่อนส่ายหัวระรัว

“อย่าทำหน้าเครียดค่ะคุณเกว เดี๋ยวคิ้วย่นไม่สวยสมกับที่ได้รับคำเชิญนะคะ” ตาหยียกมือขยี้ตรงหัวคิ้วของเพื่อนรักที่ขมวดเข้าหากันอย่างไม่ได้ตั้งใจ

“ถ้าเขาจีบ แกก็อย่าลืมตกลงเป็นแฟนกับเขาเลยนะ หล่อขนาดนั้น ฉันถวายตัวเลย ...” ตาหยียังไม่วายลุ้นเพื่อนแบบผิดๆ ขยับปากพูดไปเรื่อยเปื่อย

“ยัง... ยังไม่หยุดอีก ไป... เดินต่อได้แล้ว” เกวรีบดันหลังเพื่อนให้เข้าไปร้านขายเสื้อผ้าที่อยู่ตรงหน้า สองสาวยังเมาท์มอยกันแบบออกฤทธิ์

รถสปอร์ตสีดำคันหรูวิ่งเข้ามาจอดเทียบกับบันไดหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ของเสี่ยยักษ์ คุณราชันย์ หงส์สกุลเกียรติ คุณพ่อของรวิกานต์

“คุณเกวค่ะ มาแล้วค่ะ” เสียงคนรับใช้ที่ได้ยินเสียงเครื่องยนต์ รีบอาสาออกไปดูให้ แล้ววิ่งแจ้นกลับมารายงานด้วยหน้าตาตื่น และมีสีหน้ายินดีปรีดาอย่างมาก ยิ่งเห็นหน้าตาคมคายหล่อเหลาของแขกผู้มาเยือน ชายหนุ่มลูกครึ่งไทย-สเปน เบน เอียเกริเก้ เธอยังรู้สึกใจเต้นตึกตักแทนผู้เป็นนายเสียอีก

หญิงสาวสวมใส่ชุดราตรียาวสีขาวคร่อมปลายเท้า เปิดไหล่กว้างเผยผิวเนียนนุ่มสีน้ำผึ้ง หญิงสาวรวบผมขมวดเก็บปมไว้อย่างสวย มีปิ่นปักผมที่ประดับด้วยไข่มุกที่เป็นส่วนหนึ่งของงานที่เธอเป็นผู้ออกแบบเอง เธอเลือกสวมสร้อยคอทองคำขาวเส้นไม่ใหญ่มากนัก และมีจี้มุกสีขาวสวยเช่นกัน เกวสวมใส่ส้นสูงถึงสามนิ้ว ทำให้เธอดูสูงโปร่งน่ามอง ด้วยหุ่นที่ผอมเพรียว และความสูงถึงหนึ่งร้อยหกสิบแปด ซม. ทำให้ชายหนุ่มที่ให้ความสนใจเธอออกนอกหน้า ยิ้มกว้างออกมาและเอ่ยทักทาย

“สวยมากเลยครับ คุณเกรท” เขาส่งสายตายิ้มแย้ม ยื่นมือส่งให้ตอนที่เธอเยื้องกรายก้าวลงบันไดขั้นแรก

“ขอบคุณค่ะ” เธอเอ่ยขอบคุณเขาเบาๆ ยิ่งได้เห็นหน้าตาของเขาตอนนี้ ที่โกนหนวดเคราเสียเกลี้ยงเกลา น่ามองยิ่งกว่าเมื่อตอนกลางวันเสียอีก

ชายหนุ่มรูปงาม หน้าตาคมเด่น สูงชะลูดดูดีไปเสียหมด เขามาในชุดสูทสีเทางาช้าง ดูเด่นสะดุดตา สาวใช้สองคนที่แอบอยู่หลังประตูต่างทำปากขมุบขมิบขยิบตาให้แก่กัน ต่างชื่นชมและชื่นชอบหนุ่มสาวทั้งคู่

สาวงามยิ้มกว้างให้กับชายหนุ่มที่เพิ่งรู้จักเป็นวันแรก เขาเปิดประตูรถให้ พร้อมทั้งช่วยเก็บชายกระโปรงของชุดที่เธอใส่ให้ด้วย เธอกล่าวขอบคุณเขาอีกครั้งหนึ่ง ได้เห็นอีกมุมที่น่ารักของเบนที่ช่างเอาใจและดูเป็นสุภาพบุรุษมากๆ เธอยิ้มพอใจนึกชื่นชอบเขาอยู่ในใจ

เธอยอมรับไมตรีจากเขา เพราะเสียงกระซิบจากพ่อและพี่ชายให้ช่วยเชียร์ชายหนุ่มผู้นี้ให้ตกลงซื้อโรงแรมให้ได้ และประวัติที่น่าสนใจของเขา ทำให้เสี่ยยักษ์อยากผูกไมตรีกับชายหนุ่มเอาไว้

“มันจะดีหรือคะ พี่ริท” เธอย้อนถามพี่ชายกลับไปเบาๆ เขาแค่ขยิบตาให้ ตอนที่พ่อของเธอคุยกับชายหนุ่ม

“เกวชวนคุยก็ไม่เก่งเสียด้วย” เธอพูดออกตัว ริทก็ส่ายหน้าก่อนจะผงกหัวแบบให้เธอตกลง พร้อมส่งสายตาขอความเห็นใจ เธอจำต้องยอมรับสภาพ ยอมจำนนอย่างเสียไม่ได้ ต้องรับปากมาดินเนอร์กับเบน

“ผมจองที่พิเศษแห่งหนึ่งเอาไว้ สำหรับเราสองคนโดยเฉพาะ ผมคิดว่าคุณคงชอบ แต่ไม่รู้ผมจะปล่อยไก่ตัวใหญ่หรือเปล่านะ เพราะคุณเกรทเป็นคนที่นี่” เขาพูดพลางหันมายิ้มชวนคุย

เธอเสียอีกที่นั่งยิ้มอยู่เงียบๆ ออกอาการหน้าแดงเขินยกใหญ่ ตอนนี้ใจเต้นตึกๆ จะน่าอายไหมหนอ ถ้าจะบอกว่า ยังไม่เคยมีคนรัก หรือตกหลุมรักใคร อาจจะมีผู้ชายตามมาขายขนมจีบอยู่บ้าง แต่พอเห็นเธอไม่เล่นด้วย และคุยเป็นเพื่อนไปเสียทุกคน พลอยทำให้พวกผู้ชายค่อยๆ หายไปทีละคน

แต่ตอนนี้เบนทำให้เธอหวั่นไหวได้ขนาดนี้ กลิ่นน้ำหอมของเขาช่างน่าหลงใหล รวิกานต์เหลือบตามองเขาเป็นระยะ เห็นแค่มุมหน้าเพียงเสี้ยวของเขายังใจเต้นแรงเลย

‘เขาช่างเป็นคนที่เท่และดูดีอะไรยังงี้ ไม่อยากจะนึกเลยว่าถ้าอยู่กับเขาสองคนเธอจะเป็นเช่นไรบ้าง’ เธอคิดไปยิ้มไป

“คุณเกรทชอบทานอะไรเป็นพิเศษไหมครับ เมนูที่โปรดปรานนะครับ” เขาถามขึ้น เพราะเธอนั่งเงียบมาตลอดเส้นทาง

“เกรทกินอะไรก็อร่อยทั้งนั้นค่ะ” เธอตอบเขาตามความเป็นจริง

ถึงจะเป็นคุณหนูอยู่บ้านหลังใหญ่โต แต่เธอไม่เคยเรื่องมากในเรื่องอาหารการกินเลย อะไรก็ได้ ถึงแม้จะมีคนที่คอยเอาอกเอาใจเธอมากมาย

เบนแปลกใจกับคำตอบของเธอ เขานึกมาก่อนหน้าว่าเธอคงเป็นหญิงสาวที่ดูหยิ่ง และคงเข้าถึงได้ยาก อาจจะคงดูเรื่องมากเหมือนสาวๆ ที่เขาเคยคบ ต้องให้เขาเอาใจไปเสียทุกครั้ง

บทสนทนาที่เริ่มสนุกขึ้น และทั้งสองก็ดูผ่อนคลาย ทำให้มีเสียงหัวเราะระหว่างการเดินทางเพิ่มมากขึ้น

รวิกานต์มองทางที่เธอขับรถผ่านแทบทุกวัน เบนขับรถมุ่งตรงไปโรงแรมห้าดาวสุดหาดแหลมพันวา เขาจอดรถตรงลานจอด โดยใช้บริการรถของโรงแรม เพื่อพาทั้งสองไปส่งยังบ้านพัก ที่เบนจองเอาไว้ที่อยู่บนยอดสูงสุดของโรงแรมแห่งนี้ ห้องนี้เห็นวิวโดยรอบได้ถึงสามร้อยหกสิบองศา

เสียงไวโอลินที่ไพเราะเริ่มบรรเลง โดยมีชายหนุ่มวัยกลางคนร่างท้วมที่ถูกว่าจ้างมา บรรเลงดังจนมาถึงประตูทางเข้า มีพนักงานคอยเปิดประตูให้ พอเดินเข้าไปแค่นิดเดียวก็เป็นสระว่ายน้ำข้างเรือนพักหลังใหญ่ ถูกประดับตกแต่งไปด้วยดอกไม้สีขาว และโคมไฟหยดน้ำราคาแพงที่ถูกจัดวางไว้อย่างสวยงาม

รวิกานต์ตะลึงไปถึงความงามโดยรอบบริเวณที่เบนทุ่มทุนประดับตกแต่ง ที่แน่ๆ โรงแรมนี้ เป็นโรงแรมที่แขกที่มาพักต้องจ่ายแพงที่สุด ไม่ต่ำกว่าคืนเป็นแสนๆ แล้วเจ้าของโรงแรมหนุ่มก็ยังเป็นเพื่อนสนิทกับพี่ริทของเธอเสียด้วย

เขาจับจูงพาเธอเดินไปยังโต๊ะทานอาหารสุดหรูที่ถูกเตรียมเอาไว้อย่างดีเช่นกัน เธอหันไปส่งยิ้มให้กับเขา เบนเลื่อนเก้าอี้ให้เธอนั่ง เขายังช่วยจัดชายกระโปรงให้เธอเหมือนเดิม ก่อนที่เขาตรงไปนั่งยังฝั่งตรงข้าม มีบริกรค่อยเลื่อนเก้าอี้ให้กับเบน

ไวน์ที่เพิ่งถูกเปิด บริกรหนุ่มค่อยๆ เทรินสู่แก้วคริสทัลราคาแพง ทุกอย่างถูกจัดเตรียมด้วยความตั้งใจจริงของหนุ่มลูกครึ่งผู้มีแผนการอยู่ในใจ

“ผมหวังว่าคืนนี้จะเป็นคืนแห่งความสุขของคุณเกรทและก็ผม” เขาเอ่ยเสียงนุ่ม ยกแก้วใสๆ ยื่นมาตรงหน้าของหญิงสาวยิ้มอย่างสดใส เธอยกแก้วขึ้นชนกับเขาเสียงดังกังวาน รอยยิ้มของทั้งคู่ส่งถึงกัน แสดงความจริงใจเผยออกมาจากดวงตาของทั้งคู่

“ไวน์ที่ดีที่สุดในโรงแรมนี้ และเป็นไวน์ที่แพงที่สุดด้วย” เขาพูดเพื่อให้เธอฟังแล้วดูดี แต่ไม่ได้เอ่ยเพื่อโอ้อวดตัวเองแต่อย่างใด

บริกรหนุ่มยกจานออร์เดิร์ฟออกมาเสิร์ฟ เบนกล่าวอวยพรให้เธอทานอาหารอร่อยเป็นภาษาสเปน

“Que tengas una buena cena”