“โอ๊ยๆๆเจ็บจะตายอยู่แล้ว นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ตอนโดนยิงตายยังไม่เจ็บเท่านี้เลย”
ใบหม่อนบ่นออกมาอย่างอดไม่ได้เธอรู้สึกปวดตรงบริเวณท้องน้อยเป็นอย่างมากโดนยิงทะลุปอดตายแต่ปวดท้องเนี่ยนะนี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกับเรากันแน่ในขณะที่กำลังคิดทบทวนอยู่นั้นเธอก็ได้แต่สงสัยว่าทำไมเธอตายไปแล้วศพก็เผาแล้วตอนนี้เธอน่าจะเป็นวิญญาณไม่ใช่เหรอทำไมถึงรู้สึกเจ็บปวดเช่นนี้พลันหูกลับได้ยินเสียงหญิงชราบอกให้เธอเบ่ง เบ่งอะไรใบหม่อนยังไม่เข้าใจจับต้นชนปลายไม่ถูกจู่ๆท้องที่เมื่อสักครู่หายปวดแล้ว ตอนนี้กลับปวดขึ้นมาอีกและดูเหมือนว่าจะรุนแรงกว่าเมื่อสักครู่
“เบ่งเจ้าค่ะเบ่ง”
“โอ๊ยปวดท้อง จะให้เบ่งอะไรเล่า”
“ก็เบ่งคลอดเช่นไรเจ้าคะ เบ่งเจ้าค่ะ”
“เอ้าเบ่งก็เบ่ง โอ๊ยๆปวดๆ อื้ออออ”
“แว๊ๆอุแง๊ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”
“เป็นลูกชายเจ้าค่ะ”
“เบ่งอีกเจ้าค่ะเบ่งยังเหลืออีกสองคน”
ใบหม่อนได้แต่คิดในใจนี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรพึ่งจะรู้ว่าตายไปแล้วคลอดลูกได้ด้วยสามียังไม่มีแฟนยังหาไม่ได้แต่ตายแล้วกลับคลอดลูกได้ นี่มันบ้าเกินไปแล้ว
“เบ่งเจ้าค่ะเบ่งหัวเด็กออกมาแล้ว”
“เบ่งก็เบ่ง อื้อๆๆๆๆ”
“แง๊ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ” ลูกชายเจ้าค่ะ
“เบ่งอีกเจ้าค่ะเบ่ง ยังเหลืออีกคน” หมอตำแยที่ตอนนี้เริ่มเหงื่อตก
“อื้อๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”
“แง๊ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆอุแว๊ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”
“ลูกชายเจ้าค่ะ”
หลังจากที่เบ่งจนครบสามครั้งแล้วใบหม่อนที่ทะลุมิติมาคลอดลูกก็สลบไปด้วยความเหนื่อยล้าและอ่อนเพลีย ส่วนด้านนอกห้อง บัวตองผู้เป็นพี่สะใภ้เดินวนไปวนมาด้วยความวิตกกังวลเพราะสามีและน้องชายสามีเข้าเมืองเอาของป่าที่หามาได้ไปขายยังไม่กลับมาใบหม่อนผู้เป็นน้องสะใภ้ก็ปวดท้องคลอดกะทันหัน นางตกใจจนจับต้นชนปลายไม่ถูกไม่รู้จะทำสิ่งใดก่อนเพราะนางเองก็พึ่งท้องอ่อนๆเท่านั้นยังดีที่มีเพื่อนบ้านอย่างป้าหวานคอยให้การช่วยเหลือและตามหมอตำแยมาให้หาไม่แล้วนางเองก็ไม่รู้จะจัดการได้ยังไง
หมอตำแยจัดการทำความสะอาดเด็กทั้งสามคนและใบหม่อนเสร็จเรียบร้อยถึงได้นำเด็กออกมา ทั้งสามถูกห่อด้วยผ้าสีขาวโดยที่ข้อมือมีด้ายผูกอยู่ตามลำดับการเกิดคนแรกผูกหนึ่งเส้น คนที่สองสองเส้นและคนที่สามสามเส้น ไม่เคยมีใครคลอดลูกแฝดสามมาก่อน นับเป็นเรื่องที่แปลกและอันตรายกับแม่ผู้อุ้มท้องเป็นอย่างมาก หากดูแลตัวเองไม่ดีพอคงต้องตายทั้งแม่ทั้งลูก เมื่อหลานๆถูกส่งออกมาจากห้องด้านในบัวตองถอนหายใจด้วยความโล่งอก
“แม่นางบัวตองข้ากลับก่อนส่วนน้องสะใภ้เจ้านางแค่หลับไปเท่านั้น ไม่พ้นคืนนี้นางคงฟื้นคืนสติแล้วล่ะ”
“ขอบคุณแม่หมอมากเจ้าค่ะ นี่เจ้าค่ะค่าทำคลอด” บัวตองยื่นเงินให้หมอตำแย หนึ่งเหรียญเงินเป็นค่าทำคลอด
“ขอบใจเจ้ามากข้าไปล่ะดูแลนางดีๆล่ะ”
หมอตำแยกลับไปแล้วบัวตองนำหลานๆทั้งสามไปนอนเรียงกันข้างๆน้องสะใภ้นางนั่งมองสี่แม่ลูกที่นอนเรียงกันด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ครอบครัวนางถือว่ายากจนมาก นางและสามีพร้อมกับน้องชายและน้องสะใภ้ถูกบังคับให้แยกเรือนออกมาจากเรือนใหญ่โดยแม่เลี้ยงของสามีพวกนางได้มาเพียงที่ดินห้าไร่ติดกับป่ารกร้างท้ายหมู่บ้าน ทันทีที่พ่อสามีของนางออกไปคุ้มกันคาราวานสินค้าแม่เลี้ยงก็ได้ขับไล่พวกนางออกมาถึงจะบอกว่าแยกบ้านก็แค่พูดให้ดูดีเท่านั้น หลังจากแยกบ้านแล้วถือว่าไม่มีอะไรที่เกี่ยวของกันอีก
บัวตองนั่งนิ่งหลานๆเกิดมาอีกสามคนอีกไม่นานลูกของนางก็จะเกิดมาอีกคน ตอนนี้ทั้งนางละน้องสะใภ้ไม่สามารถช่วยงานสามีได้มากมายนักยิ่งตอนนี้น้องสะใภ้คลอดแล้วแถมยังเป็นแฝดสามอีก เช่นนี้จะทำยังไงถึงจะผ่านความโหดร้ายนี้ไปได้อีกไม่นานจะเข้าฤดูหนาวแล้ว คงไม่ต้องอดตายกันใช่หรือไม่ สามีและน้องชายต้องอดมื้อกินมื้อให้ภรรยาได้กินอิ่ม
ใบหม่อนที่ตอนนี้ที่เริ่มรู้สึกตัวก็กำลังคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง เธอลืมตาขึ้นมามองรอบๆสำรวจจนทั่วห้อง เนี่ยเธออยู่ที่ไหน อย่าบอกนะว่าทะลุมิติมาเหมือนกับนิยายที่อ่านตายล่ะหว่าทะลุมิติมาทั้งทีก็ให้มันดีๆหน่อยไม่ได้หรือไงทะลุมาคลอดลูกนี่นะ หรือว่าเธอจะฝันไปแต่ความฝันมันจะเจ็บปวดได้ปานนั้นเชียวหรือ เธอหันไปมองข้างๆพบเด็กน้อยในห่อผ้านอนหลับอยู่สามคนใบหม่อนเริ่มคิดแล้วว่าเรื่องนี้มันคุ้นๆ
“เวรแล้วไงอย่าบอกนะว่าทะลุมิติมาในนิยายที่เราโยนทิ้ง โผล่มาก็ตอนคลอดลูกพอดีนี่มันเกิดอะไรขึ้นในนิยายนางเอกทะลุมาตอนคลอดลูกพอดีไม่มีอะไรแถมมาทั้งนั้นไม่มีพลังวิเศษ ไม่มีมิติแถมยังเป็นโลกล้าหลังโว้ยแบบนี้อย่าถามหาเลยมิติตอนนี้หาสติตัวเองแทบไม่เจอนี่มันเกิดขึ้นได้ยังไง”
ใบหม่อนตีอกชกลมอยู่กับตัวเองอยู่นานสองนานจากนั้นก็หลับไปด้วยความอ่อนเพลีย เด็กๆทั้งสามก็หลับข้างๆท่านแม่ของเขาโดยไม่ส่งเสียงร้องใดๆออกมา บัวตองออกไปยืนรอสามีอยู่หน้าบ้านด้วยความร้อนใจจะเกิดอะไรขึ้นกับสามีและน้องชายหรือไม่ทำไมป่านนี้แล้วยังไม่กลับมาอีก นางเดินกลับไปกลับมาจนป้าหวานมาพบเข้าและบอกให้นางเข้าบ้านไปพักผ่อนบ้างเดี๋ยวจะเป็นอันตรายต่อเด็กในท้องนาง ตั้งแต่เมื่อวานนางยังไม่ได้นอนจนถึงตอนนี้
“บัวตองเจ้าจะเดินกลับไปกลับมาทำไม กลับไปนอนพักบ้างเจ้าไม่ได้นอนตั้งแต่เมื่อวานไม่ใช่หรือระวังมันจะมีผลต่อเด็กในท้องของเจ้า”
“ข้าห่วงท่านพี่กับน้องชายน่ะป้าหวาน”
“อนันต์กับคิมหันต์สองพี่น้องล้วนนับว่ามีฝีมือทั้งคู่เจ้าอย่ากังวลไปกลับไปนอนพักและดูแลน้องสะใภ้เจ้าก่อน”
“เจ้าค่ะป้าหวานขอบคุณท่านมากที่เตือนสติข้า”
“เอาเถอะๆแค่เรื่องเล็กน้อยข้าไปล่ะ”
หลังจากที่ป้าหวานจากไปแล้วบัวตองเดินกลับเข้าไปในบ้านหลังเล็กเพื่อดูว่าแม่ลูกตื่นหรือยัง นางเปิดประตูเข้าไปเห็นแม่ลูกนอนหลับสนิทไม่มีทีท่าจะตื่นเลย ช่างเป็นเด็กที่รู้ความจริงๆปกติก็ต้องร้องหิวแล้วไม่ใช่หรือ ไม่ใช่ว่าเป็นอะไรไปแล้วทั้งแม่ทั้งลูกนะเมื่อเดินเข้าไปดูทุกคนยังมีลมหายใจอยู่นางค่อยวางใจเดินกลับห้องตัวเองไป แต่นางไม่สามารถข่มตาหลับลงได้จึงได้เดินออกไปนั่งรอสามีที่แคร่ไม้ไผ่หน้าบ้าน
เวลาผ่านไปจนนานเท่าไหร่ไม่รู้นางได้ยินเสียงเด็กๆร้องดังออกมาจากในบ้าน บัวตองสาวเท้ากลับเข้าบ้านเพื่อช่วยน้องสะใภ้ดูแลเด็กๆ
“น้องสะใภ้เจ้าตื่นแล้วดื่มน้ำเสียหน่อยเจ้ารู้สึกอย่างไรบ้าง”
“เอ่อคือว่า” ใบหม่อนไม่รู้จะพูดอะไรนี่สวรรค์กลั่นแกล้งเธอหรือไงถึงได้ส่งนางมาในนิยายที่เธอโยนทิ้งกันเล่าแทนที่จะส่งนางเอกไม่ได้เรื่องคนนั้นมา แต่ทำไมส่งเธอมาแทนล่ะ บัวตองเห็นน้องสะใภ้อึ้งอยู่นานจึงได้เรียกนางเสียดัง
“น้องสะใภ้ เจ้าดูลูกๆเจ้าก่อนดีหรือไม่ สงสัยจะหิวกันแล้วเอานมให้ลูกเจ้ากินก่อนเถอะ”
ใบหม่อนเอาลูกเข้าเต้าด้วยความมึนงง แฟนไม่เคยมีสามียังไม่เกิด พอตายแล้วดันมาเกิดใหม่ตอนคลอดพอดีแบบนี้จะทำอะไรได้เล่าหลังจากให้นมลูกแบบเงอะๆงะๆแล้วใบหม่อนก็กินข้าวต้มที่บัวตองนำมาให้ด้วยความหิวโหยจากนั้นก็ล้มตัวลงนอนข้างๆเด็กทั้งสามคนทันที
ระหว่างนั้นใบหม่อนได้ทบทวนความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมที่มีชื่อเดียวกับเธอ ตายเพราะคลอดลูกหากเธอไม่ทะลุมิติมาลูกๆเองก็คงตายไปด้วย
“หรือจะเป็นวันนั้นที่เราฝันจำได้รางๆว่าฝากลูกๆข้าด้วย นี่อย่าบอกนะว่าไอ้นิยายเฮงซวยนั้นที่เราโยนทิ้งมันดูดเราเข้ามาในนิยายรึเปล่า ถ้าเป็นแบบนั้นดีเลยใบหม่อนคนนี้จะเปลี่ยนเนื้อหาให้ยับ ในเมื่อให้เธอมาเป็นนางเอกเช่นนั้นชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง"
หลังจากที่พูดคนเดียวพูดเองเออเองไปสักพักใบหม่อนก็หลับตามลูกๆของเธอไป ก่อนจะหลับเธอได้บอกกับใบหม่อนคนก่อนว่าขอให้ไปสู่ภพภูมิที่ดีไม่ต้องห่วงลูกๆเธอจะดูแลให้เองและได้ยินเสียงขอบคุณดังแว่วมาเธอหลับยาวจนกระทั่งถึงเวลาพลบค่ำพี่สะใภ้อย่างบัวตองนำข้าวต้มมาให้ใบหม่อนกินประทังความหิว
“ทนๆกินไปก่อนนะท่านพี่กับน้องชายไปขายของในเมืองยังไม่กลับมาข้าเองก็ไม่รู้ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือไม่”
“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะข้ากินได้ ตอนนี้กี่โมงแล้ว”
“ตอนนี้บ่ายสี่โมงแล้วล่ะ”
“พี่สะใภ้เองก็ไปกินข้าวเถอะท่านเองก็กำลังท้องอยู่”
“อืมข้าไปล่ะเจ้าต้องการอะไรก็เรียกข้าได้ตลอดเวลา”
หลังจากบัวตองเดินออกไปแล้วใบหม่อนมองดูสภาพบ้านที่อยู่ตอนนี้นี่มันกระท่อมชัดๆย้อนมาในโลกที่มีวัฒนธรรมผสมปนเปกันไปไม่พอคนในยุคนี้ยังไม่รู้ว่าอะไรกินได้หรือไม่ได้ พวกเขาจะกินในสิ่งที่พ่อแม่พากินเท่านั้นไม่เป็นไรในเมื่อให้ข้ามาแล้วข้าก็ต้องอยู่ให้รอดแต่เสียดายไม่น้อยอดเจอคุณพ่อคุณแม่เลยใบหม่อนได้แต่ถอนหายใจ
บนท้องฟ้าเหนือกระท่อมสองสามีภรรยาจับมือกันยืนกลางอากาศทอดสายตาลงมองในกระท่อมด้วยสายตาอ่อนโยน
“คุณพี่เจ้าคะถ้าลูกรู้เข้าว่าเราส่งให้ลูกมาที่นี่ลูกจะโกรธไหมเจ้าคะ”
“ไม่หรอกน่าลูกจะได้ไม่เหงาไงที่สำคัญลูกมีพร้อมไม่ว่าจะสามีหรือลูกจะได้มีครอบครัวที่อบอุ่นไง”
“แต่เราส่งลูกมาในนิยายที่ลูกโยนทิ้งเพราะไม่พอใจเนื้อเรื่องนะ”
“ก็ดีแล้วยังไงลูกจะได้มาเปลี่ยนเนื้อหาให้เป็นไปในแบบที่ลูกต้องการยังไงล่ะเราไปกันเถอะหมดเวลาของเราแล้ว”
“พ่อกับแม่ขอให้ลูกโชคดีนะใบหม่อน”
บัวตองนั่งรอสามีและน้องชายของสามีอยู่เป็นเวลานานเท่าไหร่ไม่รู้จนกระทั่งทั้งสองคนกลับมาถึงบ้านด้วยสภาพที่ไม่ดีนัก นางตกใจเป็นอย่างมากและร้อนรนถามผู้เป็นสามีออกไป
“ท่านพี่เกิดอันใดขึ้นทำไมถึงได้มีสภาพเช่นนี้ท่านบาดเจ็บหรือเจ้าคะ”
“ใจเย็นๆบัวตองไม่มีอะไรหรอกแค่เกิดเรื่องนิดหน่อยเท่านั้น” อนันต์ตอบผู้เป็นภรรยา
"พี่บัวตองแล้วเมียของข้าล่ะนางไปไหน" คิมหันต์ถามพี่สะใภ้ของตนเองเพราะไม่เห็นผู้เป็นภรรยาออกมารอเหมือนทุกครั้ง
"โอ๊ย ข้าลืมไปเสียสนิทเลย ภรรยาของเจ้าคลอดแล้วบุตรของเจ้าเป็นชายทั้งหมด"
"พี่บัวตองท่านหมายความว่าอย่างไรที่ว่าเป็นชายทั้งหมด"
"ก็หมายความว่าเจ้าได้ลูกแฝดยังไงล่ะแถมไม่ใช่แฝดสองด้วยแต่เป็นแฝดสาม"
“นี่ท่านไม่ได้ล้อข้าเล่นใช่หรือไม่พี่บัวตอง”
“เอ๊ะ คิมหันต์ข้าเป็นพี่สะใภ้เจ้าไม่ใช่เพื่อนเล่นเจ้านะจะได้มาล้อเล่นได้ แล้วเรื่องแบบนี้เอามาล้อเล่นได้ด้วยหรือ”
“ข้ารู้แล้วๆ ท่านอย่าโกรธไป ข้าขอโทษข้าเพียงถามให้แน่ใจเท่านั้น”
“จะมาถามอะไรก็เข้าไปดูเองสิ จริงๆเลยคนบ้านนี้เป็นอะไรกันไปหมด”
“พอเถอะๆ คิมหันต์เจ้าเลิกถามเซ้าซี้ส่วนบัวตองอย่าโมโหเดี๋ยวลูกเกิดมาหน้าเหี่ยว” อนันต์ห้ามทัพน้องสามีกับพี่สะใภ้แต่คำที่พูดออกมาก็เหมือนมาจุดไฟโกรธให้บัวตองผู้เป็นภรรยาเพิ่ม
“ท่านพี่ ท่านก็อีกคนที่พูดออกมานี่คิดดีหรือยังว่าแต่พวกท่านยังไม่ได้บอกเลยนะว่าทำไมถึงกลับมาเอาป่านนี้”
“เกิดเรื่องนิดหน่อยน่ะระหว่างทางที่กลับมาเลยทำให้กลับมาช้า”
“อย่าบอกนะว่าคนพวกนั้นมาดักทำร้ายและแย่งชิงข้าวของเหมือนครั้งอื่นๆ”
“เป็นเช่นนั้นแหละแต่รอบนี้พวกข้าสองคนไม่ยอมเหมือนทุกครั้งก็เลยเกิดการต่อสู้กันเกิดขึ้น”
“แล้วพวกท่านบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่ และพวกนั้นได้อะไรไปบ้าง”
“ไม่เป็นอะไรมากแค่ฟกช้ำและพวกมันไม่สามารถเอาอะไรไปได้”
“เฮ้อเมื่อไหร่พวกนั้นจะรามือเสียที เราจะปล่อยให้เป็นแบบนี้หรือเจ้าคะท่านพี่”
“พี่ก็ไม่รู้เช่นกัน คงต้องรอท่านพ่อกลับมาจากล่องคาราวานตอนนี้เราทำอะไรไม่ได้”
“ถ้าหากท่านพ่อกลับมาแล้วนางบอกว่าพวกเราเองที่ขอแยกบ้านเล่าเจ้าคะ"
“อันนั้นก็แล้วแต่ท่านพ่อจะตัดสินใจ พี่เองจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายพวกเราได้อีก”
“ยังดีนะเจ้าคะที่ท่านพี่และคิมหันต์ไม่ได้ออกไปล่องคาราวานรอบนี้ถึงงานคุ้มกันคาราวานจะได้ค่าแรงดีแต่เสี่ยงอันตรายมากเช่นกันถ้าหากท่านสองคนไม่อยู่เหลือแค่ข้ากับใบหม่อนคงรับมือกับคนพวกนั้นไม่ไหว”
“อืมนับว่าโชคดี ไม่เช่นนั้นก็คงต้องมีเรื่องร้ายเกิดขึ้นแน่”
“ท่านพ่อจะเชื่อพวกเราหรือไม่เจ้าคะ”
“พี่ก็ไม่อาจรู้ได้ อย่าเพิ่งคิดมากไปก่อนเลยอะไรจะเกิดก็คงต้องเกิดไปดูหลานกันเถอะ”
คิมหันต์รีบวิ่งเข้ามาในบ้านทันทีเขามุ่งหน้า ตรงไปยังห้องนอนของตัวเองและภรรยา เมื่อเปิดประตูเข้าไปภาพที่ปรากฏต่อสายตาคือภาพที่สี่แม่ลูกนอนเรียงกันบนเตียงช่างเป็นภาพที่ดูอบอุ่นยิ่งนัก เขารีบเข้าไปดูลูกๆทันทีเสียดายที่เขาไม่ได้อยู่ตอนที่นางคลอดหากคนพวกนั้นไม่มาดักแย่งชิงของจากเขาสองพี่น้องเขาคงกลับมาทันตอนภรรยาคลอด นับว่าเกินความคาดหมายมากใครจะไปคิดว่าเขาจะได้ลูกแฝดเช่นนี้ ช่างดีนักต่อไปเขาก็เป็นท่านพ่อแล้วคิมหันต์นั่งมองลูกเมียอยู่นิ่งๆจนกระทั่งใบหม่อนรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา
พอใบหม่อนลืมตาขึ้นมาเจอคิมหันต์นั่งอยู่ข้างเตียงในใจลอบอุทานว่า เรือหายล่ะไอ้หน้าหล่อนี่ใครวะอย่าบอกนะว่าเป็นสามีของเธอในโลกประหลาดๆใบนี้ นี่มันเวรกรรมอะไรกันเว้ยส่งมาในนิยายห่วยแตกไม่พอ โปรโมชั่นแถมลูกสามพร้อมสามีอีกหนึ่งเหรอฟะเกินจะรับไหวจริงๆ ใบหม่อนได้แต่มองหน้าคิมหันต์ตาปริบๆ
“ใบหม่อนเจ้าตื่นแล้วหรือเจ็บตรงไหนหรือไม่”
“ที่ถามนี่คิดดีหรือยังคนคลอดลูกจะเจ็บตรงไหนได้ ถามอะไรไม่เข้าเรื่อง”
คิมหันต์ได้แต่นิ่งอึ้งกับคำตอบที่ได้จากภรรยา นี่เขาทำอะไรให้นางโกรธหรือเปล่าหรือว่าจะโกรธเขาที่ไม่ได้อยู่กับนางตอนนางคลอดมันต้องใช่แน่ๆไม่เช่นนั้นนางคงไม่พาลโกรธเขาหรอก
“เอ่อ คือว่าพี่แค่เป็นห่วงใบหม่อนน่ะพอดีตอนขากลับจากเมืองมีเรื่องนิดหน่อยน่ะ”
“อืม แล้วนี้ท่านกลับมานานแล้วหรือ” ใบหม่อนที่กำลังพยายามทำใจยอมรับให้ได้กับชีวิตใหม่ที่ไม่ไฉไลเอาซะเลยถามคิมหันต์ออกไป
“กลับมาได้สักพักแล้วพี่เห็นเจ้าหลับอยู่น่ะก็เลยไม่กล้าเรียกเจ้าพักผ่อนเยอะๆ เจ้าหิวหรือยังพี่จะได้ไปทำอะไรมาให้เจ้ากินก่อน”
“หิว มากด้วยท่านมาก็ดีข้าต้องการอาบน้ำท่านช่วยต้มน้ำให้ข้าหน่อย”
“ได้ๆ พี่จะจัดการให้” คิมหันต์รู้สึกว่าภรรยาของเขาแปลกๆ ทำไมเหมือนนางน่ากลัวขึ้นหรือว่าจะเป็นผลกระทบจากการที่นางคลอดลูกให้เขา แน่ล่ะคลอดตั้งสามคนเลยนะ ต่อไปนี้เขาต้องดูแลนางให้ดีตามใจนางให้มากๆ
คิมหันต์ที่เดินออกไปนอกห้องเพื่อไปที่ห้องครัวเตรียมต้มน้ำมาให้เมียอาบ อนันต์ผู้เป็นพี่ชายเดินสวนเข้ามาทันทีด้านหลังมีบัวตองเดินตามมาติดๆเห็นน้องชายออกจากห้องไปจึงได้ถามออกมา
“นั่นเจ้าจะไปไหนรึ”
“เมียข้าอยากอาบน้ำน่ะข้าจะไปต้มน้ำให้นางอาบและหาอะไรมาให้นางกินด้วย”
“อ่อเช่นนั้นก็ไปเถอะ ข้าจะเข้าไปดูหลานเสียหน่อย”
“อืมฝากดูแลเมียข้าด้วยนะพี่บัวตอง”
“ไปเถอะๆข้ารู้แล้ว”บัวตองโบกมือไล่คิมหันต์
ทั้งสองคนเดินเข้าห้องมาเพื่อดูหลานๆ อนันต์มองเด็กๆทั้งสามคนด้วยสายตาโง่งม นี่น้องชายของเขาทำได้ยังไง
“เป็นอย่างไรบ้างใบหม่อน ดีขึ้นบ้างหรือยัง” อนันต์ถามน้องสะใภ้
“ดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะพี่อนันต์ ”
“หลานๆไม่งอแงเลย นี่ตั้งชื่อแล้วหรือยัง”
“ยังเจ้าค่ะรอพี่คิมหันต์มาก่อนค่อยให้เขาตั้งชื่อให้ลูก”
“อืมเจ้าพักผ่อนเถอะพี่สองคนไปก่อน”
หลังจากพี่ชายและพี่สะใภ้หันหลังเดินออกจากห้อง ใบหม่อนได้แต่นั่งตีอกชกลมกับตัวเอง จะทำยังไงล่ะเนี่ยโว้ยยใครมันส่งเธอมาในนิยายห่วยแตกพรรค์นี้ได้เอาก็เอาวะผัวก็มีแล้วลูกก็มีแล้วครบ ครอบครัวอบอุ่นจริงๆอุ่นจนร้อนเลยขอตายอีกรอบได้ป่ะแต่จะว่าไปสามีก็หล่อดีเหมือนกันมาขนาดนี้แล้วคงต้องยอมรับใช่ป่ะตกลงคือพรหมลิขิตใช่ไหมที่เขียนให้เป็นอย่างนั้น ใบหม่อนนั่งบ่นในใจบ่นไร้สาระจนคิมหันต์ยกน้ำมาให้อาบ เมื่ออาบน้ำเสร็จก็กินข้าวอิ่มแล้วก็ให้นมลูก เป็นอยู่แบบนี้ชีวิตวนลูปอยู่แค่นี้ จนเวลาผ่านไปหนึ่งเดือนใช่แล้วทุกคนเราถูกส่งมาในนิยายเฮงซวยที่เราซื้อมาและปาลงถังขยะนั่นเอง
หลังจากหนึ่งเดือนมานี้ใบหม่อนพักฟื้นร่างกายโดยมีสามีในนามตอนนี้ดูแลเป็นอย่างดี ลูกๆเป็นเด็กดีเลี้ยงง่ายไม่ร้องงอแง นอกจากเวลาหิวและขับถ่าย ใบหม่อนได้มีโอกาสออกมานอกบ้านสำรวจที่ทาง ป่าเขาอุดมสมบูรณ์ ตามเนื้อเรื่องของนิยายที่ใบหม่อนได้อ่านมานิดหน่อยนั้นคนที่นี่จะว่าโบราณก็ไม่ใช่จะสมัยใหม่ก็ไม่เชิงมันแบบผสมปนเปไปหมด ในป่ามีของกินมากมายแต่คนที่นี่ไม่รู้จักและไม่รู้ว่าสามารถกินได้
ต่อไปทำอะไรดีล่ะลูกสามผัวหนึ่งบ้านจนจะเอาอะไรกินเข้าไปถ้าเป็นแบบนั้นก็ตายรอบสองเลยจ้า ต้องเข้าไปดูว่าในป่ามีอะไรที่พอนำมาเป็นอาหารได้บ้าง ใบหม่อนล่ะเครียดใบหม่อนล่ะไม่ปลื้ม ส่งฉันมาทำอะไรคะไหนล่ะคะมิติ อะไรก็ไม่มียังดีที่สติยังอยู่ครบ อย่าให้รู้เชียวว่าใครส่งฉันมา ใบหม่อนเริ่มบ่นเริ่มเกรี้ยวกราดจะส่งมาแก้ไขเนื้อเรื่องหรือไงไหนล่ะตัวช่วย
คนที่ส่งมานั้นได้แต่สะดุ้งทุกครั้งที่ใบหม่อนเกรี้ยวกราด ไม่ใช่ว่าไม่ได้ให้อะไรเลยแต่มันยังไม่ถึงเวลาที่จะเอามาใช้ได้อีกอย่างเธอต้องรู้ด้วยตัวของเธอเอง ทั้งสองคนได้แต่มองให้กำลังใจใบหม่อนเท่านั้น
“หม่อนเข้าบ้านเถอะเดี๋ยวถูกลมเย็น” คิมหันต์เดินมาตามภรรยาที่ออกมานอกบ้านนานแล้ว
“ข้ารู้แล้ว ลูกตื่นรึยัง”
“ยังเลย สรุปชื่อลูกจะเอายังไงให้พี่ตั้งหรือ”
“นี่พี่ลูกเกิดมาได้เดือนแล้วยังไม่มีชื่อ พี่คิดว่าพี่เป็นพ่อของลูกป่ะ”
“เอ้าก็เป็นสิใบหม่อนเป็นเมียพี่ ทั้งสามคนก็ลูกของพี่ ทำไมใบหม่อนพูดจาแปลกๆ”
“ก็ในเมื่อเป็นลูกพี่ พี่ก็สมควรตั้งชื่อให้ลูกไม่ถูกหรือเจ้าคะ” (ถามนี่ไม่รู้รึ แกล้งโง่หนิ บ่นในใจ)
“จ้ะๆ ถูกจ้ะ เอาเป็นว่า อาทิตย์ ตะวัน เพลิงกัลป์ ตามนี้นะจ๊ะ”
“เข้าบ้านกันเถอะเดี๋ยวลูกตื่นขึ้นมาไม่เจอใครจะร้องเอา
ทั้งสองคนหันหลังกลับเข้าบ้าน คิมหันต์มองใบหม่อนด้วยความแปลกใจ นี่เมียเขาแค่คลอดลูกทำไมถึงเปลี่ยนไปเยอะหรือว่านางเป็นแม่คนแล้วเลยต้องเปลี่ยนตัวเอง ก็ดีนางจะได้ไม่ต้องโดนคนพวกนั้นรังแกตอนเขาไม่อยู่
