ของเหลวร้อนจัดสาดกระทบหน้าอกและใบหน้าของฉัน
ความเจ็บปวดแล่นปราดขึ้นมาทันทีจนตาพร่า
ฉันกรีดร้อง หงายหลังตกจากเก้าอี้
ฉันกระแทกพื้นอย่างแรง ศีรษะฟาดกับพื้นไม้ขัดมัน
โลกรอบตัวหมุนคว้าง
ท่ามกลางม่านแห่งความเจ็บปวด ฉันเห็นธามกระโดดลุกขึ้นยืน สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสยดสยอง
“อรุณา!”
เขาเริ่มก้าวมาหาฉัน แต่ไอลดาเร็วกว่า
เธอคว้าแขนเขาไว้ ใบหน้าของเธอเองก็อาบไปด้วยน้ำตา เสียงของเธอกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง
“สมควรแล้วธาม! มันเยาะเย้ยไอ! คุณไม่เห็นเหรอ? เป็นความผิดของมันที่ทำให้ไอขับรถชน! เป็นความผิดของมันที่ทำให้ไอมีลูกไม่ได้! มันทำลายชีวิตไอ!”
ธามหยุดชะงัก
เขามองจากร่างที่กองอยู่บนพื้นของฉันไปยังใบหน้าที่กำลังร้องไห้ฟูมฟายของไอลดา
สงครามครั้งเก่าที่คุ้นเคยเกิดขึ้นในดวงตาของเขา
หน้าที่กับความปรารถนา ความรู้สึกผิดกับความรัก
ไอลดาโอบแขนรอบเอวเขา ซบหน้ากับอกของเขา “พาไอไปจากที่นี่เถอะธาม” เธอร้องไห้ “ได้โปรด พาไอกลับบ้าน ไอ…ไอกลัว”
เขามองฉันเป็นครั้งสุดท้าย
ฉันนอนอยู่ในแอ่งซุป ผิวหนังของฉันแสบร้อนไปหมด การมองเห็นเริ่มมืดลง
ฉันเห็นความลังเลของเขา
ฉันเห็นทางเลือกที่เขากำลังจะตัดสินใจ
เขาช้อนร่างไอลดาขึ้นอุ้มแล้วพาเธอออกจากร้านอาหารไป
เขาไม่หันกลับมามองเลย
สิ่งสุดท้ายที่ฉันรู้สึกก่อนที่ความมืดจะกลืนกินฉันไปจนหมดคือพื้นเย็นเฉียบใต้แก้มของฉัน
ฉันตื่นขึ้นมาพร้อมกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อและเสียงบี๊บของเครื่องมือแพทย์
โรงพยาบาลอีกแล้ว
หน้าอกและลำคอของฉันถูกพันด้วยผ้าพันแผล
ความเจ็บปวดตุบๆ แผ่ซ่านไปทั่วผิวหนัง
พยาบาลหน้าตาใจดีกำลังตรวจสายน้ำเกลือของฉัน
“โอ้ ฟื้นแล้วเหรอคะ” เธอยิ้มอย่างอ่อนโยน “ทำเอาพวกเราตกใจหมดเลย คุณมีแผลไฟไหม้ระดับสองที่ค่อนข้างน่ากลัว แต่เดี๋ยวก็จะดีขึ้นค่ะ โชคดีมากเลยนะคะ”
ฉันไม่รู้สึกว่าตัวเองโชคดีเลย
“สามีคุณเป็นห่วงมากเลยนะคะ” เธอพูดต่อพลางจัดหมอนให้ฉัน “เขาอยู่ที่นี่ทั้งคืน เดินไปเดินมาอยู่หน้าห้อง เพิ่งจะออกไปซื้อกาแฟเมื่อกี้นี้เอง คุณได้สามีที่ดีนะคะ”
ภาพของธามที่อุ้มไอลดาออกไปแวบเข้ามาในความคิด
หัวใจของฉันบีบรัดอย่างรุนแรง เจ็บปวดเสียยิ่งกว่าแผลไฟไหม้ใดๆ
เขาทิ้งฉันไว้บนพื้น
“เราหย่ากันแล้วค่ะ” ฉันพูด เสียงแหบแห้ง
พยาบาลดูประหลาดใจ แต่ก่อนที่เธอจะได้พูดอะไร ประตูห้องของฉันก็เปิดผางออก
เป็นธาม
เขาดูเหนื่อยล้า ผมเผ้ายุ่งเหยิง และขอบตาแดงก่ำ
“รุ้ง” เขาพูด ความโล่งใจฉายชัดบนใบหน้า
เขารีบวิ่งมาที่ข้างเตียงฉัน
“อย่าพูดแบบนั้นสิ เราไม่ได้หย่ากันจริงๆ ซะหน่อย”
เขาพยายามจะจับมือฉัน แต่ฉันดึงมันกลับ
“ไอลดา… เธอไม่ได้ตั้งใจ” เขาเริ่มพูด คำแก้ตัวที่คุ้นเคยอยู่บนริมฝีปาก “เธอแค่ไม่สบาย เธอรู้สึกผิดมาก ร้องไห้ทั้งคืนเลย”
เขาขอโทษ “ผมขอโทษนะรุ้ง ผมขอโทษจริงๆ”
ฉันมองเขา มองผู้ชายที่ฉันรักมานานแสนนาน และฉันไม่รู้สึกอะไรเลยนอกจากความเหนื่อยล้าที่กัดกินลึกลงไปในจิตวิญญาณ
“เธอก็สำคัญกว่าอยู่แล้วนี่ ใช่ไหม” ฉันพูดเสียงเรียบ “คนที่คุณทิ้งฉันไว้บนพื้นเพื่อไปหา”
“มันไม่ใช่แบบนั้นนะ…”
“เรื่องทั้งหมดนี่” ฉันพูดแทรก “เกมป่วยๆ ของการหย่าแล้วแต่งงานใหม่ ความเจ็บปวดของฉันเพื่อบรรเทา ‘ความวิตกกังวล’ ของเธอ… ฉันพอแล้วธาม”
เสียงของฉันเบา แต่กลับแข็งแกร่งกว่าที่เคยเป็นมาหลายปี
“ไปอยู่กับเธอสิ ไปดูแลเธอ เธอต้องการคุณมากกว่าอย่างเห็นได้ชัด”
เขาดูสับสน ราวกับไม่เข้าใจคำพูดของฉัน
“รุ้ง คุณยังโกรธอยู่เหรอ? ผมรู้ว่าผมทำผิด ผมรู้ว่าผมควรจะอยู่กับคุณ”
เขาคว้ามือฉันไว้ จับแน่น
“เธอขู่จะฆ่าตัวตายนะรุ้ง! เธอมีมีด! คุณจะให้ผมทำยังไง?”
เขาดูสิ้นหวัง เสียงของเขาอ้อนวอน
“นี่มันก็แค่การแสดง คุณก็รู้ คุณจะเป็นภรรยาของผมเสมอ คนเดียวเท่านั้น”
เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ คำพูดของเขาราวกับยาพิษอ่อนๆ
“รออีกหน่อยนะ หมอของเธอบอกว่าเธอกำลังดีขึ้นแล้ว พอเธอหายดี เราก็จะมีชีวิตที่เราต้องการมาตลอดได้ ผมสัญญา”
“นานแค่ไหนคะธาม?” ฉันถาม คำถามลอยค้างอยู่ในอากาศที่ปลอดเชื้อระหว่างเรา “อีกห้าปี? สิบปี? คุณจะคอยปลอบเธออยู่ข้างเตียงตอนเธอใกล้ตายในขณะที่ฉันยังต้องรออยู่อย่างนั้นเหรอ?”
เขาเงียบไป
“มันเป็นความผิดของผมเอง” ในที่สุดเขาก็กระซิบ คำพูดเดิมๆ ที่เขาพูดมาเป็นพันครั้ง “ผมเป็นหนี้บุญคุณเธอ”
ฉันได้ยินประโยคนี้มานับครั้งไม่ถ้วน
มันเคยทำให้ฉันรู้สึกเห็นใจ
แต่ตอนนี้มันทำให้ฉันรู้สึกเหนื่อย
ฉันหลับตาลง
หน้าอกของฉันรู้สึกหนักอึ้ง เหมือนเต็มไปด้วยปูนเปียก
“ใช่” ฉันกระซิบตอบ “คุณเป็นหนี้บุญคุณเธอ”
ฉันสูดหายใจ เตรียมที่จะพูดคำที่ฉันควรจะพูดมานานหลายปีแล้ว
คำที่ฉันตัดสินใจในรถคันนั้น
แต่ทันทีที่ฉันอ้าปาก โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น
เป็นวิดีโอคอล
ใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาของไอลดาปรากฏขึ้นเต็มหน้าจอ
เสียงของเธอแหลมสูงและเต็มไปด้วยการกล่าวหา
“ธาม บวรเดช! คุณสัญญาว่าจะกลับมาทันที! ทำไมคุณไปอยู่กับมัน? ไอบอกแล้วไงว่าให้อยู่ห่างๆ มัน!”
เธอเริ่มสะอื้น “ไอไม่กินข้าว ไอจะไม่กินอะไรทั้งนั้นจนกว่าคุณจะกลับมา ถ้าไออดตายก็เป็นความผิดของคุณ!”
สีหน้าของธามเปลี่ยนเป็นความหงุดหงิดและจำยอมที่คุ้นเคย
เขาขมับขมับ
“โอเค ไอลดา ใจเย็นๆ ผมกำลังไป”
เขาลุกขึ้นจะไป
เขาโน้มตัวลงจะจูบหน้าผากฉัน แต่ฉันหันหน้าหนี
“รุ้ง พักผ่อนนะ” เขาพูดเบาๆ “เดี๋ยวคืนนี้ผมจะกลับมาดูอาการ”
เสียงหัวเราะขื่นๆ หลุดออกมาจากริมฝีปากฉัน
คืนนี้เหรอ
หลังจากที่เขากล่อมไอลดาเข้านอนและสัญญากับเธอสารพัดแล้วน่ะนะ
ฉันมองเขาที่รีบเดินออกจากประตูไป โทรศัพท์ยังคงแนบหู เสียงของเขาเป็นเสียงพึมพำปลอบโยนที่เบาและนุ่มนวลซึ่งมีไว้สำหรับผู้หญิงอีกคน
ประตูคลิกปิดลง ทิ้งให้ฉันอยู่ในความเงียบ
ฉันหันหน้าไปจ้องมองประตูที่ว่างเปล่า
“ฉันกำลังจะบอกว่า” ฉันกระซิบกับห้องที่ว่างเปล่า “ว่าคุณเป็นหนี้บุญคุณเธอทุกอย่าง เพราะฉะนั้นคุณก็เอาเธอไปเลย”
“แต่ฉันไม่ได้เป็นหนี้บุญคุณอะไรพวกคุณทั้งสองคนเลยสักนิด”
“นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ธาม บวรเดช คุณกับฉัน เราจบกันแล้ว จบกันจริงๆ”
ฉันใช้เวลาหนึ่งสัปดาห์ในโรงพยาบาล
แผลไฟไหม้ที่หน้าอกและลำคอเริ่มหายดี ทิ้งไว้เพียงรอยแผลเป็นสีแดงน่าเกลียด
ธามมาเยี่ยมบ้างเป็นครั้งคราว
เขาจะสัญญาว่าจะมาอยู่ด้วยตอนหมอตรวจ จะช่วยพยาบาลเปลี่ยนผ้าพันแผล
แต่แล้วโทรศัพท์ของเขาก็จะดังขึ้น
ไอลดาจะร้องไห้ หรือกรีดร้อง หรือขู่จะกระโดดตึก
และธามก็จะจากไป
ทุกครั้ง
หลังจากที่เขาไป โทรศัพท์ของฉันก็จะสว่างขึ้น
ข้อความจากไอลดา
[ธามเพิ่งทำซุปไก่สูตรพิเศษให้ไอกิน เขาบอกว่ามีไว้สำหรับไอคนเดียว]
ตามมาด้วยรูปซุปไก่ร้อนๆ หนึ่งถ้วย
อีกข้อความหนึ่ง
[เขาอยู่กับไอทั้งคืนเลย เขาจับมือไอจนกระทั่งไอหลับไป]
ตามมาด้วยวิดีโอของธามที่หลับอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงของเธอ มือของเขากำมือของเธอไว้แน่น
[คืนนี้เขาจะพาไอไปเดทเพื่อเป็นการไถ่โทษเรื่องที่แกทำ]
[เขาอุ้มไอกลับบ้านเพราะไอเจ็บเท้า]
และแล้ว ข้อความที่ทำลายความชาชินของฉันจนหมดสิ้นก็มาถึง
รูปภาพ
ไอลดาเงยหน้าขึ้น จรดริมฝีปากกับริมฝีปากของธาม
ดวงตาของเขาปิดสนิท
ตามมาด้วยวิดีโอ
มือของเธอลูบไล้เข้าไปใต้เสื้อของเขา
หัวใจของฉันที่คิดว่ากลายเป็นหินไปแล้ว รู้สึกถึงแรงกดดันที่รุนแรงและบดขยี้
ฉันหายใจไม่ออก
ฉันไม่ได้ตอบกลับ
ฉันแค่ลบข้อความเหล่านั้นทิ้งไปทีละข้อความ
ในวันที่ฉันออกจากโรงพยาบาล ฉันจัดการเรื่องเอกสารด้วยตัวเอง
ฉันนั่งแท็กซี่กลับไปที่บ้านที่เราเคยเรียกว่าบ้าน
เมื่อฉันไปถึง ไอลดายืนอยู่หน้าประตู
ธามยืนอยู่ข้างๆ เธอ ดูเคร่งเครียด
เธอมีกระเป๋าเดินทางใบหนึ่ง
“เธอไม่มีที่ไป” ธามพูดก่อนที่ฉันจะได้เอ่ยปาก “เจ้าของห้องเช่าไล่เธอออก”
ไอลดากำลังพยายามจะดันตัวเองเข้าไปในบ้าน
“นี่มันบ้านของธาม ก็หมายความว่ามันเป็นบ้านของไอ! แกห้ามไอไม่ได้!”
ธามรั้งเธอไว้ เสียงของเขาหนักแน่นเป็นครั้งแรก
“ไอลดา ไม่ได้ นี่คือบ้านของผมกับอรุณา คุณอยู่ที่นี่ไม่ได้”
เธอเริ่มกรีดร้อง เสียงแหลมเหมือนสัตว์จนตรอก
“ถ้าคุณไม่ให้ไอเข้าไป ไอจะวิ่งให้รถชนเดี๋ยวนี้เลย! ไอจะทำจริงๆ!”
เขาดูหมดหนทาง ติดกับ
แล้วเขาก็เห็นฉันยืนอยู่ที่ประตูรั้ว
ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ
“รุ้ง! กลับมาแล้วเหรอ”
เขารีบวิ่งมาหาฉัน เสียงของเขาเป็นเสียงพึมพำขอโทษที่เบาหวิว
“เธอจะอยู่แค่สองสามวันนะ แค่จนกว่าผมจะหาที่อยู่ใหม่ให้เธอได้ ผมสัญญา”
ฉันมองข้ามเขาไปยังไอลดา ซึ่งตอนนี้กำลังจ้องมองฉันด้วยแววตาแห่งชัยชนะ
ฉันลดสายตาลง
เสียงของฉันสงบ ปราศจากอารมณ์ใดๆ
“ได้สิ”
ธามดูตกใจ “คุณ… คุณไม่ว่าอะไรเหรอ?”
ฉันส่ายหน้า รอยยิ้มขื่นๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปาก
“จะมีอะไรให้ว่าล่ะ?”
ฉันไม่ใช่เจ้าของบ้านหลังนี้อีกต่อไปแล้ว
ฉันเป็นแค่แขกชั่วคราวที่กำลังจะถูกขับไล่ในไม่ช้า
ไอลดาผลักธามแล้วเดินอาดๆ เข้าไปในบ้านเหมือนเป็นเจ้าของ
“โอ๊ย ที่นี่มันรสนิยมแย่ชะมัด” เธอประกาศพลางย่นจมูก “ต้องเปลี่ยนใหม่หมดเลย”
เธอเริ่มสั่งแม่บ้านไปทั่ว
“โซฟานี่น่าเกลียด เอาไปทิ้งซะ แล้วก็ผ้าม่านนี่ด้วย! โยนทิ้งไปเลย!”
แล้วสายตาของเธอก็ไปหยุดอยู่ที่รูปแต่งงานขนาดใหญ่ที่แขวนอยู่ในห้องนั่งเล่น
มันเป็นรูปของธามกับฉันในวันที่มีความสุขที่สุดของเรา
“และนั่น” เธอพูดพลางชี้นิ้วแหลมๆ “น่าเกลียดที่สุด เอาลงมาแล้วเผาทิ้งซะ”
แม่บ้านมองไปที่ธามอย่างไม่แน่ใจ
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พยักหน้าเบาๆ อย่างยอมแพ้
“ทำตามที่เธอบอก”
ฉันคาดไว้แล้ว
ฉันคาดว่าเขาจะยอมแพ้
ฉันรู้สึกเหมือนมีเสียงหัวเราะอยู่ในอก
ฉันหันหลังกลับโดยไม่พูดอะไรสักคำแล้วเดินไปที่ห้องนอนเพื่อเก็บของ
ถ้าพวกเขาอยากให้ฉันไป ฉันก็จะทำให้มันง่ายสำหรับพวกเขา
ฉันจะลบตัวเองออกจากบ้านหลังนี้
ฉันดึงกระเป๋าเดินทางออกมาแล้วเริ่มใส่ของลงไป
เสื้อผ้า หนังสือ อุปกรณ์ศิลปะเก่าๆ ของฉัน
ของที่ฉันรัก
เมื่อฉันออกมาจากห้องนอนพร้อมกับลากกระเป๋าเดินทาง ห้องนั่งเล่นก็กลายเป็นซากปรักหักพัง
รูปแต่งงานของเราแตกกระจายอยู่บนพื้น กระจกแหลกละเอียด ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของฉันถูกฉีกขาด
หนังสือของฉันถูกดึงออกจากชั้นวางและโยนกองรวมกัน
แจกันสวยๆ ที่ฉันซื้อตอนไปฮันนีมูนแตกเป็นชิ้นๆ
บ้านที่ฉันสร้างขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ดูแลด้วยความรัก ถูกทำลายลง
ฉันยืนอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง แค่มองดูซากปรักหักพัง
ไอลดายืนอยู่ท่ามกลางซากเหล่านั้น รอยยิ้มเยาะเย้ยและมีชัยปรากฏบนใบหน้าของเธอ
“ทั้งหมดนี่” เธอพูดพลางผายมือไปรอบๆ ห้อง “และก็แก… พวกแกทั้งหมดกลายเป็นอดีตไปแล้ว”
ฉันไม่สนใจเธอ
ฉันเบื่อเกมของเธอแล้ว
แต่เธอมายืนขวางหน้าฉันไว้
“คิดจะไปไหน?”
สายตาของเธอจับจ้องไปที่กระเป๋าเดินทางที่เปิดอ้าอยู่
เธอเห็นชุดสีน้ำมันที่เต็มไปด้วยฝุ่นที่ฉันเก็บไว้
สีหน้าของเธอบิดเบี้ยว
“ยังจะแกล้งทำเป็นศิลปินอยู่เหรอ? จะอวดว่าตัวเองเก่งแค่ไหน? ว่าเขาเคยรักแกมากแค่ไหนงั้นเหรอ?”
ฉันแค่จ้องมองเธอ ความเงียบของฉันเป็นกำแพงที่เธอทำลายไม่ได้
“หลีกทางให้ฉัน ไอลดา”
ฉันพยายามจะเดินอ้อมเธอไป
ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว
“อีสารเลว!”
เธอคว้าแจกันกระเบื้องเคลือบหนักๆ จากโต๊ะข้างๆ แล้วเหวี่ยงใส่หัวฉัน
ฉันถอยหลังกรูด หลบการโจมตีนั้นได้
แจกันแตกกระจายกับผนังด้านหลังฉัน
ขณะที่ฉันโซซัดโซเซ เสียหลัก เธอก็พุ่งเข้ามา
เธอใช้มือทั้งสองข้างวางบนหน้าอกฉันแล้วผลัก
อย่างแรง
ฉันกำลังยืนอยู่ที่หัวบันไดใหญ่
“ไปลงนรกซะ อรุณา!” เธอกรีดร้อง เสียงของเธอเต็มไปด้วยพิษสง
ฉันรู้สึกถึงช่วงเวลาที่ไร้น้ำหนัก
จากนั้นก็เกิดแรงกระแทกที่รุนแรงและรวดเร็วเมื่อร่างกายของฉันกลิ้งตกลงไปตามบันได
ความเจ็บปวดระเบิดไปทั่วร่าง
ฉันลงไปกองอยู่ที่ด้านล่าง ศีรษะของฉันกระแทกกับพื้นหินอ่อนดัง ‘แคร็ก’ น่าสยดสยอง
เลือด
ฉันรู้สึกได้ถึงเลือดอุ่นๆ ที่เกาะเป็นก้อนบนเส้นผม ไหลนองอยู่ข้างใต้
ร่างกายของฉันกระตุก เป็นอาการสั่นอย่างรุนแรงหลายครั้ง
การมองเห็นของฉันพร่ามัว
สิ่งสุดท้ายที่ฉันเห็นก่อนจะหมดสติไปคือธาม ที่วิ่งเข้ามาทางประตูหน้า ใบหน้าของเขาเป็นภาพที่สมบูรณ์แบบของความสยดสยอง
