เสียงทะเลาะกัน ของเด็กหญิงฝาแฝดสองคนดูเหมือนจะกลายเป็นเรื่องใหญ่โตมากขึ้น เมื่อคนที่ทำผิดกลับก่อกวน ตุ๊กตาตัวขนาดกลางถูกยื้อยุดฉุดกระชาก คนหนึ่งจับตัวและหัวไว้ อีกคนจับแขนตุ๊กตาไว้มั่น บอกใจว่าไม่มีวันปล่อยมือแน่นอน
“พี่พิณ ปล่อยมือตุ๊กตาของซอนะ” เสียงเล็กๆ ของเด็กหญิง ณัฐชยาในวัยเก้าขวบเอ่ยบอกพี่สาวฝาแฝดที่ชื่อว่า...ธัญชยา
“เรื่องอะไรจะปล่อย อีกอย่างเธอไม่ต้องมาพูดดี เพราะฉันจะเอาตุ๊กตาตัวนี้” แทนที่จะปล่อยมือ แต่ธัญชยากลับยื้อตุ๊กตาจนเธอเกือบจะยึดได้ทั้งตัว ติดแต่แขนตุ๊กตาซึ่งน้องสาวยังจับไว้แน่น
“ไม่...ซอไม่ให้ พี่พิณมีตุ๊กตาออกตั้งเยอะ ทำไมต้องมาแย่งตุ๊กตาตัวนี้ของซอด้วย” สีหน้างอง้ำของณัฐชยาเอ่ยตอบกลับไป
“ก็ฉันจะเอา”
“ซอไม่ให้”
“ไม่ให้ใช่ไหม...ดี เอามานี่” เมื่อได้ยินจากปากณัฐชยาว่าไม่ให้แบบนี้แล้ว ธัญชยาก็ยิ่งอยากเอาชนะมากขึ้น ตั้งแต่จำความได้ณัฐชยาหรือใครไม่เคยปฏิเสธความต้องการของธัญชยาคนนี้ได้แม้แต่คนเดียว
“พี่พิณ...อย่านะ ปล่อยมือจากตุ๊กตาของซอ” เพราะเห็นรอยขาดตรงแขนตุ๊กตาทำให้ณัฐชยาเอ่ยห้ามพี่สาว แต่ธัญชยากลับไม่เชื่อฟัง เด็กหญิงออกแรงยื้อจนในที่สุดแขนตุ๊กตาก็ขาดจากตัว นั่นทำให้ธัญชยาเสียหลัก เซถลาลงไปนั่งก้นกระแทกพื้น
เพราะอายและไม่ต้องการให้ณัฐชยาเข้ามาแย่งตุ๊กตาไปจากมือ ทางเดียวที่ธัญชยาทำได้ตอนนี้คือร้องห่มร้องไห้ เสียงร้องไห้ที่ดังขึ้นภายในห้องนั่งเล่นของครอบครัวเพ็ญประเสริฐ ไม่มีท่าทีจะลดน้อยลง จากเสียงร้องก็ตามมาด้วยเสียงกรี๊ดแสบแก้วหูที่แสดงออกถึงความไม่พอใจและโกรธมากจนควบคุมตัวเองไม่ได้
และนั่นทำให้ลินดา ผู้เป็นมารดาของเด็กทั้งสองคนรีบเข้ามาดูว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่พอสายตาหันไปเห็นบุตรสาวคนโตวัยเก้าขวบ!
ผู้ซึ่งเปรียบดั่งแก้วตาดวงใจของเธอนั่งร้องไห้กับพื้นห้อง ก็รีบเข้าไปโอบกอด ปลอบใจ พร้อมกับส่งสายตาไม่พอใจปนรังเกียจมายังลูกสาวคนเล็กที่ยืนนิ่ง ในมือมีแขนตุ๊กตาติดอยู่ ภาพที่มารดาโอ๋พี่สาวทำให้เด็กน้อยอดที่จะอิจฉาไม่ได้
“เกิดอะไรขึ้นพิณ ไหนบอกแม่สิลูก” น้ำเสียงอ่อนโยนน่าฟังเอ่ยถามธัญชยาบุตรสาวคนโต ที่ตอนนี้หน้าตาแดงก่ำ
“ซอ...ซอแย่งตุ๊กตาหนูไปค่ะคุณแม่”
“ซอเปล่าแย่งนะคะคุณแม่ นี่มันตุ๊กตาของซอ” ณัฐชยารีบแย้งขึ้นทันที เพราะตุ๊กตาตัวนี้เป็นของเธอจริงๆ
เพราะถ้าหากเป็นของธัญชยาพี่สาวฝาแฝดแล้ว เธอจะถูกมารดาห้ามไม่ให้แตะแม้แต่ปลายนิ้วด้วยซ้ำ
“อย่ามาพูดแทรกซอ” ลินดาเอ่ยปรามบุตรสาวคนเล็กด้วยน้ำเสียงดุ แววตาแสดงออกถึงความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด นั่นทำให้ณัฐชยาแทบจะร้องไห้ออกมา แม้จะเป็นเด็ก แต่เธอก็รู้ว่ามารดานั้นรักพี่สาวมากกว่าเธอแค่ไหน
“ตุ๊กตาของเธอแล้วยังไง ก็ฉันอยากได้” แทนที่จะยอมรับว่าตนผิด ธัญชยากลับไม่ทำแบบนั้น
“พี่เขาอยากได้ก็ให้ไปสิซอ ทำไมต้องขัดใจพี่เขาด้วย”
“แต่ตุ๊กตาตัวนี้คุณพ่อให้ซอ” ขณะพูดณัฐชยาก็ก้มมองแขนตุ๊กตาในมือ
“พ่อให้แล้วจะทำไม...จำไว้ ถ้าพี่พิณอยากได้อะไรที่เป็นของเรา ซอต้องให้ ห้ามมีข้อแม้เด็ดขาด เข้าใจไหม”
“ซอไม่เข้าใจ ก็นี่มันเป็นของซอ ทำไมต้องยกให้พี่พิณด้วย” เพราะความเป็นเด็กที่ไร้เดียงสา ทำให้ณัฐชยาเอ่ยถามในสิ่งที่เธอนั้นยังคงไม่เข้าใจ
“ก็เพราะฉันสั่ง” ลินดาเอ่ยประโยคที่ณัฐชยานั้นได้ยินมาตั้งแต่จำความได้ ถ้ามารดาสั่งเธอต้องทำตามอย่างไม่มีเงื่อนไข ทั้งๆ ที่อยากต่อต้าน แต่สุดท้ายเธอกลับทำไม่ได้ ซึ่งธัญชยาเองก็เอ่ยสมทบกับมารดาอีกแรง
“ใช่...เพราะคุณแม่สั่ง อีกอย่างฉันเป็นพี่ ฉันขออะไรเธอก็ต้องให้” คำว่าเป็นพี่ขออะไรแล้วณัฐชยาต้องให้ เหมือนคำประกาศิตที่เธอนั้นต้องทำตามเสมอ
“ลุกขึ้นนะพิณ เดี๋ยวแม่พาไปซื้อตุ๊กตาตัวใหม่ เอาที่สวยและใหญ่กว่านี้เลยนะลูก”
“ไม่เอาค่ะ พิณอยากได้ตัวนั้น” ธัญชยาปฏิเสธก่อนจะมองมายังณัฐชยา
เธอไม่เคยแพ้ให้น้องสาวคนนี้มาก่อน
แพ้...แม้แต่ครั้งเดียวก็ยังไม่เคย
และอะไรที่เธออยากได้ แม้จะเป็นของณัฐชยาเธอก็จะต้องได้มันมา เธอต้องชนะเสมอ
“เอามาให้พี่เขาสิซอ” ลินดาเอ่ยสั่งเสียงห้วน
“ไม่ค่ะ”
“นี่แกกล้าขัดคำสั่งฉันเหรอ” สายตาที่ลินดาจ้องมองมาที่ ณัฐชยานั้นช่างไร้ซึ่งความรัก ทั้งๆ ที่ทั้งคู่เป็นแม่ลูกกัน
และนั่นก็ทำให้ณัฐชยารู้สึกเจ็บปวกเสมอ
“ซะ...ซอ”
“เอามานี่” ในเมื่อณัฐชยาไม่ยอมยกให้ดีๆ ธัญชยาจึงเข้าไปกระชากตุ๊กตามาจากมือทันที
แต่พอพลิกดูไปมาแล้วพบว่ามันไม่ได้น่ารัก จึงโยนทิ้งไปต่อหน้าต่อตาณัฐชยา
“ไม่เห็นจะอยาได้”
“ใช่ค่ะลูก ตัวนี้เก่าก็เก่า สกปรกจะตายไป เดี๋ยวเราออกไปห้างแม่จะซื้อตัวใหม่ที่สวยๆ แพงๆ ให้ดีกว่านะคะ” ลินดาเออออตามบุตรสาวคนโปรด
“ค่ะคุณแม่” ธัญชยาเอ่ยรับ แต่ก่อนจะออกไปจากห้องนั่งเล่น เธอกลับเดินไปหาตุ๊กตาตัวโปรดของณัฐชยา
แล้วใช้เท้าเหยียบ!
ณัฐชยารีบเข้าไปห้าม จึงถูกธัญชยาผลักจนเซถลา ในขณะที่ลินดาได้แต่ยืนดูเท่านั้น
“สมน้ำหน้า” ธัญชยาสะแยะยิ้มใส่น้องสาวผู้อ่อนแออย่างสะใจ จากนั้นก็เดินกลับออกไปพร้อมมารดา เพราะลึกๆ เธอไม่ได้ต้องการตุ๊กตาขี้เหร่ตัวนั้นมากมาย แต่หมั่นไส้ที่ณัฐชยาหวงและเห่อ อุ้มไปนั่นไปนี่รอบๆ บ้าน นั่งคุยกับมันราวกับคนบ้า เธอจึงเข้าไปแย่งจนแขนตุ๊กตาขาด พอจังหวะที่ล้มไปนั่งกับพื้นก็ร้องไห้ให้ดัง เพื่อให้มารดาได้ยิน และก็จริง เพราะเมื่อมารดาเข้ามา เธอนั้นชนะใสๆ ต่อให้ผิดมารดาก็จะเข้าข้างบอกว่าเธอถูก
เมื่อมารดาและพี่สาวฝาแฝดกลับออกไปแล้ว น้ำตาของความเสียใจ น้อยใจของณัฐชยาก็ไหลอาบแก้ม เธอก้มหยิบตุ๊กตาขึ้นมากอดและพยายามเอาแขนที่ขาดหวังมาต่อให้เป็นเหมือนเดิม แต่พยายามอยู่นานเท่าไหร่ก็ไม่เป็นผล ณัฐชยานั่งร้องไห้กับตุ๊กตาตัวโปรดและหวงมากที่สุด จนป้าอ้วนแม่บ้านที่เลี้ยงณัฐชยามาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอยต้องเข้ามาดู
“คุณหนูซอ อย่าร้องนะคะคนดีของป้า”
“ป้าจ๋า” แทนที่จะหยุดร้อง พอเห็นหน้าป้าอ้วน ณัฐชยากลับร้องไห้มากขึ้น อ้อมกอดของป้าอ้วนนั้นอบอุ่นและคอยปกป้องดูแลณัฐชยาเสมอ เพราะเลี้ยงมาตั้งแต่แรกเกิดทำให้ป้าอ้วนรัก ณัฐชยาเหมือนลูกแท้ๆ ก็ไม่ปาน
“โธ่...ทูนหัวของป้า ไม่ร้องนะ ไม่ร้อง”
“ซอจะทำยังไงดีคะ ตุ๊กตาแขนขาดแบบนี้ ถ้าพ่อกลับมาเห็นต้องโกรธมากแน่ๆ” เสียงสะอึกสะอื้นเอ่ยถาม ดวงตายังคงแดงก่ำ รวมถึงหยาดน้ำตาก็ยังไหลเป็นสาย ป้าอ้วนใช้มืออวบๆ เช็ดคราบน้ำตาให้คุณหนูของเธอ
“ถ้าขาดเราก็ซ่อมได้ เดี๋ยวป้าทำให้”
“จริงเหรอคะป้าอ้วน” แววตาเป็นประกายของณัฐชยาเอ่ยถาม
“จริงสิคะ รู้แบบนี้ก็หยุดร้อง เดี๋ยวถ้าคุณพ่อกลับมาเห็นคุณซอตาบวมๆ แบบนี้จะไม่สบายใจเอา”
“ค่ะ ซอไม่ร้องแล้ว” ใบหน้าที่เศร้าสลดเมื่อครู่เริ่มมีรอยยิ้มขึ้นมาทันที
“งั้นนั่งรอป้าตรงนี้ก่อนนะคะ เดี๋ยวป้าไปเอาเข็มกับด้ายก่อน”
“ค่ะ” ณัฐชยาพยักหน้ารับ ป้าอ้วนจึงปลีกตัวไปเอาเข็มกับด้าย จากนั้นก็กลับมาเย็บแขนของตุ๊กตาที่ขาดให้เข้าที่เข้าทาง โดยมีณัฐชยาคอยช่วย คอยลุ้นอยู่ข้างๆ กระทั่งเห็นว่าป้าอ้วนเย็บแขนตุ๊กตาเสร็จจึงเข้าไปกอดและหอมแก้มให้หลายครั้งอย่างขอบคุณ
เสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาใกล้กลับไม่ได้ทำให้ณัฐชยารู้ตัว หญิงสาวยังคงเหม่อคิดเรื่องในอดีต กระทั่งเสียงที่คุ้นหูเอ่ยถามขึ้น
“นั่งคิดอะไรอยู่คะคุณซอ” เจ้าของชื่อหันไปมองยังคนที่เอ่ยถาม พร้อมกับส่งยิ้มให้
“คิดเรื่องเก่าๆ อยู่นะคะป้า” ณัฐชยาในวัยยี่สิบปีเอ่ยบอก ตั้งแต่เด็กจนถึงตอนนี้เธอผ่านเรื่องราวที่กระทบกระเทือนต่อสภาพจิตใจมาก็มาก แต่ณัฐชยาก็มีสติที่จะรับมือ ซึ่งป้าอ้วนคือหนึ่งคนที่คอยดึงเธอให้ขึ้นมาจากหลุมมืดที่คอยดักฉุดตัวณัฐชยาให้ลงไปจมกับความโกรธแค้นและเกลียดชัง
“เรื่องก็นานมาแล้ว ยังจะเก็บมาคิดอีกทำไมคะ ทุกข์ใจเปล่าๆ”
“ซอโชคดีนะคะที่ซอมีคุณพ่อ มีป้าอ้วนอยู่ข้างๆ เพราะถ้าซอไม่มีใครให้ยึดเหนี่ยวเลย ป่านนี้ซอจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้”
“คุณซอของป้า” มืออุ่นๆ ของป้าอ้วนกุมมือบอบบางของ ณัฐชยาไว้แล้วบีบเบาๆ เพราะรู้ว่าในใจของณัฐชยานั้นมีรอยแผลที่ยังไม่มีวันจางหายไปได้ง่ายๆ ก่อนจะมองหน้าณัฐชยาแล้วอมยิ้ม เด็กผู้หญิงที่โหยหาความรักจากมารดาในวัยเด็กคนนี้เติบโตมาอย่างสวยงาม
ป้าอ้วนส่งยิ้มให้ณัฐชยา เธอทำงานเป็นแม่บ้านอยู่ที่นี่มานาน รู้และเห็นอะไรมาก็เยอะแต่ก็พูดไม่ได้ สิ่งที่เห็นและสะเทือนใจดูเหมือนจะเป็นเรื่องของสองพี่น้องที่ได้ชื่อว่าฝาแฝดคู่นี้ แม้จะเกิดวันเดียวกัน ห่างกันแค่เพียงไม่กี่นาที แต่ณัฐชยากลับไม่เคยได้รับความรัก ความห่วงใยจากผู้เป็นมารดา ผิดกับฝาแฝดผู้พี่ที่ชื่อธัญชยาที่ได้รับความรักไปจนล้น จนกลายเป็นเด็กเอาแต่ใจ
เหตุที่เป็นแบบนั้นเพราะขณะที่ลินดาคลอดลูกแฝด เธอเกือบเสียชีวิตจากอาการตกเลือดหลังจากคลอดลูกคนแรกออกมาได้อย่างง่ายดาย ผิดกับเด็กที่ยังอยู่ในท้องอีกคนซึ่งก็คือณัฐชยา ที่ทำให้เธอเกือบเสียชีวิต ทรมานอยู่ในห้องคลอดด้วยสภาวะเป็นตายเท่ากัน นั่นทำให้ลินดาเกลียดลูกอีกคนขึ้นมาจับหัวใจที่สร้างความลำบากให้เธอตั้งแต่ตอนนั้น ตั้งแต่ที่ณัฐชยาเกิดมาก็ถูกมารดากล่าวโทษต่างๆ นานาว่าเป็นต้นเหตุทำให้เธอเกือบตายมาแล้ว จึงไม่สนใจใดๆ ไม่เคยอุ้ม ไม่เคยให้ดื่มนมจากอก ไม่เคยให้ความรักแม้แต่น้อย ผิดกับลูกแฝดคนโตที่ได้รับความรักจากเธอไปหมดหัวใจ และดูเหมือนจะได้รับความรักเกินความจำเป็นเสียด้วย
“ขอบคุณนะคะป้าอ้วน”
“ค่ะ” ป้าอ้วนเอ่ยรับสั้นๆ มืออวบยกขึ้นลูบใบหน้าเรียว จำได้ว่าตั้งแต่เกิดมานั้นอ่อนแอมาก จนต้องอยู่ในตู้อบนานเป็นเดือนๆ เพราะร่างกายไม่สมบูรณ์เท่าไหร่นัก
พอโตขึ้นมาหน่อยก็ป่วยออดๆ แอดๆ จนต้องเข้าออกโรงพยาบาลเป็นว่าเล่น นั่นยิ่งทำให้ลินดาหงุดหงิดยามที่เห็นว่า ณัฐชยาไม่สบาย เพราะสุขภาพของลูกคนเล็กช่างผิดกับธัญชยาลูกคนโต ที่เลี้ยงง่ายเป็นที่สุด หน้าตาก็น่ารักน่าชัง ณัฐชยาเป็นเด็กที่น่าสงสารมากคนหนึ่ง แม้จะมีมารดาแต่กลับโตมาด้วยนมกระป๋อง
แต่เรื่องในอดีตก็ทำให้ณัฐชยานั้นโตมาอย่างคนที่เข้มแข็ง หญิงสาวมีภูมิคุ้มกันตัวเองจากเรื่องรอบตัวได้ดี แต่ก็มีในบางครั้งที่ความอ่อนแอเข้ามาเล่นงาน อย่างเช่นวันนี้ วันที่เธอเอาแต่นั่งเหม่อย้อนคิดถึงเรื่องเก่าๆ ในอดีต สลับกับมองตุ๊กตาในมือที่เคยยื้อแย่งกับธัญชยาจนแขนขาดมาแล้ว ความเจ็บปวดในวัยเด็กนั้นฝังรากลึกในหัวใจ แต่ณัฐชยาก็เลือกที่จะลืม เพราะการจดจำนั้นไม่ได้ทำให้ชีวิตเธอดีขึ้นเลย
“คุณหนูของป้า อย่าคิดมากนะคะ” คำปลอบโยนของป้าอ้วนฟังดูอบอุ่น ณัฐชยาได้ยินคำปลอบแบบนี้มาตั้งแต่เด็กๆ
“ซอไม่ได้คิดมากแล้วนะคะป้า แต่บางทีก็อดไม่ได้จริงๆ” คำตอบที่ได้ยินทำให้ป้าอ้วนส่งยิ้มมา แววตาเอ็นดูมองหญิงสาวที่ตนนั้นรักเหมือนลูกแท้ๆ ก็ไม่ปาน
จำได้ว่าแม้ธัญชยากับณัฐชยาจะเป็นฝาแฝด แต่ก็แทบจะไม่มีเค้าโครงความเหมือน ตอนเด็กๆ ณัฐชยานั้นตัวผอมบางผิวคล้ำ เสื้อผ้าไม่เคยมีชุดใหม่ๆ มีเพียงชุดที่พี่สาวไม่ชอบแล้วเท่านั้น
ส่วนธัญชยาเป็นเด็กน่ารักน่าชัง ผิวขาวอมชมพูแก้มยุ้ย ลินดาอุ้มไปทางไหนก็มีแต่คนชมชอบ ของใช้ล้วนแต่มียี่ห้อขายตามห้าง กระทั่งทั้งคู่โตเป็นสาวสะพรั่ง ตอนนี้รูปร่าง หน้าตากลับยิ่งเหมือน จนหลายคนแยกไม่ออกว่าใครคือธัญชยาหรือณัฐชยา
มนตรีเองก็กลัวว่าลูกสาวคนเล็กจะมีปมด้อยเรื่องมารดา จึงมอบความรักให้ณัฐชยามากเช่นกัน แต่ลึกๆ แล้วณัฐชยานั้นอยากได้ความรัก ความห่วงใย การโอบกอด คำชื่นชม รอยยิ้มจากผู้เป็นแม่อยู่ไม่น้อย แต่ในเมื่อไม่ได้ตามที่ต้องการจึงพยายามไม่คิดมาก แค่ได้อยู่ใกล้ๆ ก็มากพอแล้ว
“ซอหิวแล้ว ป้าอ้วนมีอะไรให้ซอกินบ้างคะ”
“ก๋วยเตี๋ยวลุยสวนเป็นยังไงคะ ของโปรดคุณซอ เดี๋ยวป้ายกมาให้ทาน”
“ได้ค่ะ” เสียงสดใสของณัฐชยาเอ่ยรับ ป้าอ้วนยกมือขึ้นลูบใบหน้านวลของหญิงสาวเบาๆ ก่อนจะปลีกตัวไปยังครัวเพื่อทำก๋วยเตี๋ยวลุยสวน แต่ใจนั้นก็อดคิดเรื่องในอดีตไม่ได้เช่นกัน
“คุณดานะคุณดา คุณซอเธอก็ออกจะน่ารักขนาดนี้ ทำไมถึงยังชังได้ลงคอ” เพราะคำว่าลูกชังนี่กระมัง ถึงทำให้ณัฐชยานั้นเจียมตัวและเข้มแข็ง
ตั้งแต่จำความได้ณัฐชยาพยายามทำทุกอย่างให้แม่ยิ้มและรักเธอ ไม่ว่าจะเรื่องนิสัยก็เรียบร้อยอ่อนหวาน การเรียนก็ได้ที่หนึ่งทุกครั้ง เป็นนักเรียนที่ได้รับความชื่นชมจากคุณครูเสมอ สอบชิงทุนได้จึงมีโอกาสเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนไปเรียนต่อยังต่างประเทศอยู่บ่อยครั้ง และยังสอบเข้ามหาวิทยาลัยรัฐบาลชื่อดังได้อีก สร้างความภาคภูมิใจให้มนตรีมาก แต่ลินดากลับไม่รู้สึกภูมิใจหรือเอ่ยชมลูกสาวคนเล็กแม้แต่ครั้งเดียว
ผิดกับธัญชยาแฝดผู้พี่ ที่มีนิสัยเอาแต่ใจ อยากได้อะไรก็ต้องได้เพราะถูกมารดาตามใจตั้งแต่เด็กๆ ใช้เงินฟุ่มเฟือย ใช้ของมียี่ห้อตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าทั้งที่ไม่ได้หาเงินเอง ติดเพื่อน ติดแฟชั่น ใช้ชีวิตตรงกันข้ามกับณัฐชยาโดยสิ้นเชิง ไม่มีหัวเรื่องเรียนสักเท่าไหร่นัก จึงเรียนมหาวิทยาลัยเอกชนที่ค่าเทอมนั้นแพงกว่าณัฐชยาหลายเท่าตัว
แต่ถึงอย่างนั้นลินดาก็เต้มใจที่จะจ่าย โดยหารู้ไม่ว่าตอนนี้ลินดากำลังรังแกลูกสาวทางอ้อม เพราะทำให้ธัญชยาไม่มีภูมิคุ้มกันอื่นใดนอกเสียจากความรักอันท่วมท้น และดูเหมือนจะมากเกินความจำเป็นจากมารดาด้วยซ้ำ
กรี๊ดดดดดดด!!!!!
เสียงกรีดร้องที่ดังออกมาจากห้องนอนของธัญชยา ทำให้ ลินดารีบเข้าไปดูลูกสาว ก่อนจะเห็นว่าธัญชยานั้นขว้างปาข้าวของซะจนกระจัดกระจายเกลื่อนเต็มพื้นไปหมด สีหน้าก็ดูโกรธเกรี้ยวราวกับจะไปกินเลือดกินเนื้อใคร
ลินดาเข้าไปโอบกอดลูกสาวไว้ แต่ธัญชยาก็สะบัดตัวให้หลุดจากอ้อมกอดนั้นของมารดาอย่างรำคาญ แต่ถึงอย่างนั้นลินดาก็ยังคงไม่ยอมปล่อยมือ
“คุณแม่อย่าจับตัวพิณได้ไหม พิณรำคาญ”
“ได้ลูกได้ ” ลินดาเอ่ยรับ ใจนั้นรู้สึกแปล๊บๆ กับคำพูดที่ได้ยินนี้ไม่น้อย
“เป็นเพื่อนประสาอะไร ถึงมาดูถูกกันแบบนี้ อย่าให้เจออีกนะ จะด่าให้ลืมบรรพบุรุษเลย คอยดู” คำพูดของธัญชยาทำให้มารดาที่ได้ฟังถึงกับคิ้วขมวด
“ลูกพิณ ไม่เอา ไม่พูดแบบนี้นะลูก พูดจาไม่เพราะ ไม่สมเป็นผู้ดีเลยนะคะลูก”
“ก็พิณโมโหนี่คะคุณแม่” แทนที่จะหยุดพูด แต่ท่าทางของธัญชยากลับดูกระฟัดกระเฟียดและบ่นด้วยประโยคหยาบๆ อีกหลายประโยค
“โมโหเรื่องอะไร ไหนเล่าให้แม่ฟังซิ” น้ำเสียงน่าฟังของลินดาเอ่ยถาม เพราะอยากให้ธัญชยานั้นลดความโกรธลงมา ขืนเธอใส่อารมณ์ไปด้วยอีกคน วันนี้คงไม่ได้รู้สาเหตุที่ทำให้ธัญชยาโมโหก็เป็นได้
“ก็วันนี้พิณจะไปซื้อกระเป๋าแบรนด์เนมใบใหม่กับเพื่อน แต่พอพิณหยิบบัตรเครดิตออกมา เพื่อนๆ กลับบอกว่าบัตรเครดิตของพิณวงเงินคงไม่เพียงพอ พิณอายมาก อายจนต้องรีบกลับมาบ้านเนี่ยค่ะ”
“โธ่...แม่ก็นึกว่าเรื่องอะไร เดี๋ยวแม่ให้บัตรเครดิตแบบไม่จำกัดวงเงินลูกใช้ใบหนึ่ง คราวนี้ลูกพิณของแม่จะอารมณ์ดีขึ้นได้หรือยัง”
“จริงเหรอคะคุณแม่” จากสีหน้าบึ้งตึงเพราะโมโห พอได้ยินว่ามารดาจะให้บัตรเครดิตแบบไม่กำหนดวงเงินมาใช้ธัญชยาก็ตาโตเป็นไข่ห่านทันที
“จริงสิ แม่จะโกหกลูกไปทำไม อีกอย่างแม่ก็ไม่ค่อยได้ใช้อยู่แล้ว ลูกอยากได้อะไรก็ซื้อ ลูกจะได้เป็นที่หนึ่ง ไม่มีใครกล้าว่าอะไรอีก” แม้จะรู้ว่านี่คือสิ่งที่ไม่ควร แต่ลินดาก็ยังทำ เพราะอยากเห็น ธัญชยานั้นมีแต่ความสุข
“ขอบคุณนะคะ พิณรักคุณแม่มากที่สุด”
“แม่ก็รักลูกพิณมากเหมือนกันจ้ะ”
