“ตามมา!” เขาสั่งแล้วเดินฉับๆ ตรงไปยังห้องทำงานส่วนตัว แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็หันขวับกลับมาอีกครั้ง!
“จะยืนอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม” เขาถามเมื่อยังเห็นแม่ตัวดียืนเป็นหุ่นขี้ผึ้งอยู่กับที่ ดวงตาสีน้ำตาลไหม้วาววับราวกับพยัคฆ์ร้ายกำลังจับจ้องเหยื่อ
ยามสบตากับเขา ช่อมาลียิ่งขาสั่นพั่บๆ ใจจริงอยากขยับก้าวเท้าตามไป แต่จนแล้วจนรอดก็ก้าวไม่ออกสักที
“ต้องให้ลากไปไหมฮึ”
“มะ...ไม่...ไม่ต้องค่ะ” ช่อมาลีรีบโบกไม้โบกมือพัลวัน ยิ่งเห็นคนตาดุมองนิ่ง ก็ยิ่งลนลาน ดวงตาของเขาดุดันและนิ่งลึกจนเธอรู้สึกหวาดหวั่น ยิ่งเขาเปล่งเสียงเข้มสั่งการเธอยิ่งหวั่นเกรง
“รีบตามมา ยืนบื้ออยู่ได้” เสียงเข้มดุออกคำสั่งอีกครั้ง และครั้งนี้ช่อมาลีรีบก้าวฉับๆ ตามไปติดๆ เพราะขืนยืนกระบิดกระบวนอยู่ตรงนี้ เธออาจถูกเขาหักแข้งหักขาฆ่าหมกห้องน้ำเอาได้
ช่อมาลีเริ่มรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องเมื่อเริ่มเข้าใกล้อาณาเขตห้องของเจ้านายไปทุกขณะ หากเป็นไปได้เธออยากวิ่งหนีไปเสีย เพราะไม่รู้ว่าอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าจะพบเจอกับอะไรบ้าง แต่จากการประเมินด้วยสายตาแล้วแม่บ้านสาวคิดว่าเธอคงวิ่งไปได้เพียงไม่กี่ก้าวก็คงไม่พ้นถูกจับตัวมาลงทัณฑ์แน่นอน ก็ช่วงขาของเขาออกจะยาวขนาดนั้น ขาสั้นๆ ของเธอหรือจะพารอดพ้นไปได้
รองประธานหนุ่มหยุดยืนหน้าประตูห้องทำงานแล้วปรายตามองแม่บ้านสาวที่เดินตามหลังมาต้อยๆ ดวงตาสีน้ำตาลไหม้สำรวจรายละเอียดบนใบหน้ารูปไข่ตลอดจนเรือนร่างเล็กกะทัดรัดแต่กลมกลึงสมส่วนจากหัวจรดเท้าในเวลาเพียงพริบตาเดียวก็ตวัดสายตากลับไปยังประตูห้อง มือใหญ่จับลูกบิดขยับเปิดประตูเดินนำเข้าไปก่อน
ช่อมาลีที่เดินตามมาถึงหยุดชะงักไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยเต้นระทึกเมื่อมองเข้าไปข้างในห้องทำงาน ความจริงเธอก็เพิ่งเข้ามาทำความสะอาดในห้องนี้ได้ไม่ถึงชั่วโมงดี และมันก็เป็นห้องทำงานที่ดูเป็นระเบียบสะอาดตาซึ่งเธอเองยังอยากมีห้องดีๆ แบบนี้กับเขาบ้าง แต่ก็ทำได้แค่ฝันเท่านั้น แล้วทำไมตอนนี้เธอถึงรู้สึกว่าห้องนี้มันน่ากลัวเช่นนี้นะ
“ต้องให้จุดธูปอันเชิญไหมถึงจะเข้ามาได้” น้ำเสียงห้วนสั้นนั้นฉุดดึงช่อมาลีให้หลุดจาภวังค์ แม่บ้านสาวสะดุ้งสุดตัว ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างจ้องมองเจ้าของเสียงอย่างตื่นตะลึง ริมฝีปากอิ่มสั่นระริกยามเอ่ยตอบรัวเร็ว
“มะ...ไม่...ไม่ต้องค่ะ” ว่าแล้วคนกลัวจนตัวสั่นก็เดินตัวลีบลอดผ่านช่องบานประตูที่เปิดแง้มไว้กับร่างสูงใหญ่ของเจ้านายที่ยังยืนจังก้ารอคอยปิดประตูอยู่
‘ภีมวัจน์’ ส่ายศีรษะยามมองตามแผ่นหลังแบบบางของแม่บ้านสาวที่ผ่านหน้าไป หนุ่มลูกครึ่งผงะเล็กน้อยเมื่อได้กลิ่นหอมอ่อนๆโชยมาจากเรือนร่างของหญิงสาว หัวคิ้วสีน้ำตาลเข้มขมวดมุ่น เพราะกลิ่นนั้นมันชวนให้เขาก่อเกิดความรู้สึกหวามไหว หัวใจแกร่งเต้นแรงขึ้นอย่างน่าประหลาดใจ จะว่าเป็นกลิ่นของน้ำหอมชั้นดีก็ไม่น่าใช่เพราะคนอย่างเธอคงไม่มีเงินมากพอที่จะซื้อของแบรนด์เนมราคาแพงๆ แบบนั้นมาใช้แน่นอน
ข้อสำคัญ! เขาคุ้นชินกับกลิ่นหอมของน้ำหอมราคาแพงลิบลิ่วนั้นดีว่ากลิ่นใดเป็นกลิ่นใดบ้าง
รองประธานหนุ่มสลัดความคิดเหล่านั้นออกไปแล้วปั้นหน้านิ่งดังเดิม สายตาคมดุจับจ้องมองดวงหน้าซึ่งประกอบไปด้วยเครื่องหน้าที่ลงตัวกันพอดี ผมดำขลับที่ซอยสั้นนั้นเผยให้เห็นพวงแก้มยุ้ยน่าหยิก ซ้ำผิวแก้มนั้นยังขาวอมชมพูน่าลูบไล้ยิ่งนัก
ช่อมาลีกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเฝื่อนเต็มทน ขาแข้งพาลสั่นเอาดื้อๆ เมื่อต้องยืนเผชิญหน้ากับเจ้านายหนุ่มหลังจากเดินตามเข้าไปหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน แม่บ้านสาวหลุบตาต่ำลงมองพื้นห้องเพราะไม่กล้าสบสายตาดุดันนั้น
เวลาแต่ละวินาทีกว่าจะผ่านไป มันช่างเนิ่นนานเหลือเกินในความรู้สึกของช่อมาลี แม่บ้านสาวพยายามนับหนึ่งถึงสิบวนเวียนไปมาในใจระหว่างยืนรอคำพิพากษา และเมื่อเห็นเจ้านายไม่เอ่ยปากเสียที หญิงสาวจึงทำใจกล้าเอ่ยปากขออนุญาตอย่างกล้าๆ กลัวๆ
“เอ่อ... ช่ะ...ช่อ เอ่อ... ขออนุญาต...น...นั่งนะคะ” คนประหม่าบอกพร้อมดึงเก้าอี้ออกเตรียมหย่อนกายนั่งลง เพราะคิดว่าการยืนค้ำศีรษะเจ้านายคงไม่เหมาะสม แต่ยังไม่ทันได้หย่อนก้นลงนั่ง เสียงเข้มดุก็ตวาดกังวาน
“ใครใช้ให้เธอนั่งฮะ!”
ช่อมาลีสะดุ้งโหยง ผุดลุกขึ้นยืนตัวตรงด้วยความตกใจ หน้าที่ซีดอยู่แล้วยิ่งซีดเผือดหนักเข้าไปใหญ่ เพราะนอกจากเขาจะตวาดเสียงกร้าวแล้ว ดวงตาเขายังดุดันบ่งบอกความไม่พอใจอีกด้วย
“ช...ช่อ...เอ่อ...ช่อ...ขอโทษค่ะ”
ภีมวัจน์แทบกลั้นหัวเราะไว้ไม่ได้เมื่อเห็นเจ้าหล่อนหวาดผวาจนลนลาน ริมฝีปากหยักร้ายคล้ายจะเผลอยกยิ้ม แต่เจ้าตัวก็รีบดึงสติกลับมาปั้นสีหน้าเครียดขึงดังเดิม
“บอกฉันมาซิว่าเธอเข้ามาทํางานที่นี่ได้ยังไง”
ช่อมาลีกระพริบตาปริบๆ แม่บ้านสาวอึกอัก พยายามดึงสติกลับมาแล้วเรียบเรียงคำตอบ
“ว่าไง ฉันถามไม่ได้ยินหรือไงฮะ”
“ดะ...ได้ยินค่ะ” ช่อมาลีสะดุ้งโหยงเมื่อโดนตวาดใส่เสียงดัง อาการหวาดผวาครอบงำว่าหนักหนาแล้วยิ่งมากมายขึ้นไปอีก แม่บ้านสาวรีบร่ายยาวบอกเล่าประวัติความเป็นมาของตัวเองโดยละเอียดทันที
ภีมวัจน์เอนกายพิงพนักเก้าอี้ทรงสูงกอดอกหรี่ตามองคนเล่าไม่หยุด พอเห็นเจ้าหล่อนพูดเอาๆแทบไม่มีช่วงเว้นหายใจ ก็อดขบขันกับความหวาดผวาเกินเหตุนั้นไม่ได้
ฟังประวัติความเป็นมาของเธอแล้วความจริงก็น่าสงสารอยู่หรอก แต่วีรกรรมแสบสันที่เธอก่อก็ทำให้เขาไม่อาจปล่อยผ่านไปได้ รองประธานหนุ่มยื่นมือไปหยิบกระดาษชำระมาเช็ดคราบน้ำสกปรกบนใบหน้า
เขาก็ประหลาดคน...แทนที่จะไปอาบน้ำชำระล้างร่างกายก่อนแล้วค่อยกลับมาชำระความกับยัยตัวแสบ เขากลับทนนั่งตัวเหม็นหึ่งคันยุกยิกเพราะน้ำเลอะๆนั่น ฟังเจ้าหล่อนสาธยายอยู่ได้
“จบหรือยัง”
“คะ” ช่อมาลีชะงัก เมื่อจู่ๆเจ้านายหน้าดุก็โพล่งขึ้นกลางคัน แม่บ้านสาวกระพริบตาปริบๆก่อนทำท่านึกราวกับต้องการทบทวนว่าเธอยังเล่าตกหล่น เรื่องใดไปบ้างหรือไม่
“คำถามง่ายๆ ไม่เข้าใจหรือไงฮะ” ภีมวัจน์ดุพร้อมจ้องอย่างตำหนิ
ช่อมาลีหน้าเสีย แต่ก็พยายามยิ้มเข้าสู้
“เอ่อ... ค่ะ จบแล้วค่ะ”
“ถ้าจบแล้วก็ไปได้ และพรุ่งนี้ไม่ต้องมาทำงานอีก”
“ฮะ...ว่ายังไงนะคะ” คนถูกสั่งหยุดงานหน้าเหวอ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง ลำคอที่แห้งผากอยู่แล้วยิ่งแห้งมากขึ้นหลายเท่าตัว
“ฉันบอกว่าพรุ่งนี้ไม่ต้องมาทำงานอีก”
“ช่อรู้ค่ะว่าช่อผิดที่ เอ่อ...เอากระป๋องน้ำครอบหัวคุณ แล้วก็ทั้งทุบทั้งตี แต่ว่านั่นต้องถึงขั้นสั่งพักงานเลยเหรอคะ”
“ใครว่าฉันสั่งพักงาน”
“อ้าว! ก็คุณ...”
“ฉัน... ไล่เธอออก”
“ไล่ออก!”
“ใช่! ฉันไล่ออก ทำไมไม่เข้าใจอะไรไม่ทราบ” ภีมวัจน์เลิกคิ้วถาม สีหน้านิ่งเรียบไม่บ่งบอกความรู้สึก เขาทำราวกับว่าสิ่งที่กำลังพูดถึงนี้เป็นเรื่องแสนธรรมดาเสียเหลือเกิน
“คุณจะไล่ช่อออกแบบนี้ไม่ได้นะคะ ช่อทำผิดอะไร คุณถึงตัดสินช่อแบบนี้” ช่อมาลีโวยวายด้วยความลืมตัว ความกลัวตกงานทำให้เธอเถียงกลับใจขาดดิ้น แต่โวยออกไปแล้วเจอสายตาคมกริบขึงตาใส่ คนลืมตัวไปชั่วขณะก็เริ่มได้สติ
“เธอนี่...นอกจากจะขี้โวยวาย ไร้สติ แล้วยังเป็นพวกมองไม่เห็นความผิดของตัวเองอีกนะ” ภีมวัจน์ตำหนิแล้วยิ้มหยัน
ช่อมาลีชะงักงันกับคำต่อว่า เธออาจขี้ตื่นตกใจ เธอยอมรับ แต่เรื่องเป็นคนไม่ยอมรับผิดนี่เธอเถียงใจขาดดิ้น
“ช่อรู้ค่ะว่าช่อผิด แต่ว่านั่นมันเกินไปไหมคะ”
ภีมวัจน์ใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้มก่อนขบริมฝีปากตัวเองแล้วกัดกรามกรอด ดวงตาคมกริบจับจ้องมองคนหน้าตื่นนิ่ง อึดใจก็เค้นเสียงรอดไรฟันถามกลับไป
“ไอ้การที่เธอเอาน้ำสกปรกโสโครกนั่นมาสาดใส่รองประธานอย่างฉัน เธอว่ามันผิดมากพอที่ฉันจะไล่เธอออกไหมช่อมาลี”
“แต่ช่อไม่ได้ตั้งใจนี่คะ ใครเป็นช่อก็ต้องทำแบบนี้ทั้งนั้น ในเมื่อคุณทำตัวน่าสงสัย”
“หึๆ อย่างนั้นเหรอ ...แล้วถ้าเกิดคนที่เธอสาดน้ำใส่วันนี้เป็นแขกของฉัน เป็นลูกค้าของบริษัท เธอลองใช้สมองโง่ๆของเธอคิด แล้วก็บอกฉันหน่อยซิว่าจะเกิดอะไรขึ้น”
ช่อมาลีเบิกตากว้างมองเจ้านายตัวโตราวเห็นสัตว์ประหลาด ลมหายใจหอบสั้นยามเจ้าตัวพยายามสะกดกลั้นความเคืองโกรธกับคำด่าว่าแสนแสบทรวง
“เธอจะรับผิดชอบไหวไหม กับความเสียหายที่จะเกิดขึ้น ...ช่อมาลี”
แม่บ้านสาวสูดลมหายใจเข้าสุดลึกก่อนเค้นเสียงตอบกลับไป
“แต่นั่น...มันยังไม่เกิดขึ้นนะคะ คุณจะเอามาตัดสินมั่วๆ แบบนี้ไม่ได้”
ไม่รู้ความหวาดกลัวหดหายไปไหนหมด ตอนนี้ช่อมาลีเถียงกลับฉอดๆ ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าเปล่าประโยชน์
มองตาเขาแล้วเธอก็รู้ว่าเขาไม่มีวันเปลี่ยนใจ!
ภีมวัจน์เขม้นมองคนตัวเล็กด้วยความรู้สึกโมโหสุดใจ นึกชื่นชมอยู่หรอกที่เธอสลัดความกลัวทิ้งแล้วลุกขึ้นมาโต้เถียงทวงความยุติธรรม แต่เธอคงลืมไปว่ากำลังงัดข้ออยู่กับใคร
“ช่อหวังว่าคุณจะยังคงมีจริยธรรมของการเป็นเจ้านายคนอยู่บ้างนะคะ”
“ฉันควรเก็บคนอย่างเธอไว้รอให้เกิดเรื่องก่อนอย่างนั้นสินะช่อมาลี”
“คุณ!”
“อย่ามาเรียกฉันว่า ‘คุณ’ เธอไม่มีสิทธิ์” ภีมวัจน์ตวาดสั่ง
ช่อมาลีชะงักงันไม่รู้รอบที่เท่าไร หญิงสาวมองเจ้านายที่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงด้วยความรู้สึกบอกไม่ถูก จะว่าเธอเกรงกลัวแต่ความรู้สึกนั้นไม่น่าจะหลงเหลือแล้ว เธอว่าเขาเหมือนอันธพาลที่ระรานคนอื่นโดยไม่ฟังเหตุผลมากกว่าจะเป็นผู้บริหารที่น่าเคารพยำเกรง
“ฉันเป็นรองประธานบริษัท ...เป็นเจ้านายเธอ อย่ามาเรียกฉันว่า ‘คุณ’ เหมือนที่เธอใช้เรียกใครๆ จำเอาไว้"
“ค่ะท่านรองฯ” ช่อมาลีรับคำห้วนๆ ดวงตากลมโตผิดกับสาวชาวเหนือคนอื่นๆที่หากมีเชื้อสายชาวเหนือแท้ๆจะยาวรีราวดวงตาหงส์จับจ้องมองคนสั่งเขม็ง ภีมวัจน์เห็นแล้วอดหมั่นไส้ไม่ได้
“ท่าทางถือดีแบบนี้เหรอช่อมาลีที่เธอคิดว่าฉันควรเห็นใจลดหย่อน ผ่อนโทษให้เธอน่ะ หึๆ”
ช่อมาลีถอนหายใจ เธอยอมรับว่าเธอโกรธที่เขาด่าว่าและรับไม่ได้กับการตัดสินโทษของเขา และเธอก็ต้องการปกป้องศักดิ์ศรีของตัวเองจนลืมตัวไปชั่วขณะ
“ช่อขอโทษค่ะที่ทำอะไรลงไปไม่ดูให้ดี ช่อสัญญาว่าจะไม่ให้มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีก” ช่อมาลีกัดฟันข่มอารมณ์ยอมลดตัวตนเอ่ยขอโทษ เพราะว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเธอก็มีส่วนผิด และเธอไม่อยู่ในฐานะที่จะต่อปากต่อคำกับเขา เธอเป็นลูกน้องส่วนเขาเป็นเจ้านาย
“ก็ยังดีนะที่ยังรู้ตัวว่าผิด แต่ฉันยืนยันคำเดิม”
“ท่านรองฯ”
“ไปได้แล้ว”
“มันไม่ยุติธรรมเลยนะคะ ได้โปรดเถอะค่ะ อย่าไล่ช่อออกเลยนะคะ ถ้าคุณ... เอ่อ... ถ้าท่านไล่ช่อออก แล้วช่อจะทำยังไง จะทำงานที่ไหนล่ะคะ ช่อ... ช่อต้องใช้เงินมากมาย ...พ่อ ...แม่ แล้วก็น้องๆของช่อ พวกเขารอคอยความหวังเดียวจากช่ออยู่นะคะ ได้โปรด...”
“นั่นมันเรื่องของเธอ ไม่เกี่ยวกับฉัน”
“ท่านรองฯ” ช่อมาลีใจหายวาบ เธอพร่ำพรรณนายาวเหยียด แต่เขาตอบกลับสั้นๆ หน้าตาย ตอบกลับอย่างคนไร้ความเมตตา
“ออกไปได้แล้ว หวังว่าพรุ่งนี้จะไม่เห็นหน้าเธอที่นี่อีก”
วาจาของเขาช่างแล้งน้ำใจจนช่อมาลีน้ำตาไหลพรากอาบสองแก้มนวล ริมฝีปากอิ่มสั่นระริกยามเจ้าตัวพยายามเก็บข่มความรวดร้าวใจ
“ท่านรองฯคะ ...ได้โปรดเมตตาช่อเถอะนะคะ ช่อเดือดร้อนจริงๆ ถ้าท่านไล่ช่อออก ที่บ้านช่อต้องเดือดร้อนแน่ๆ สิ้นเดือนต้องจ่ายดอกเบี้ยอีก ถ้าไม่จ่ายที่ดินที่บ้านช่อก็จะถูกยึด ได้โปรด...” ช่อมาลีอ้อนวอน ดวงตาคู่กลมทอดมองเขาอย่างร้องขอความเห็นใจ
ภีมวัจน์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาเว้าวอนคู่นั้น เห็นเธอมองมาอย่างคนไร้หนทางและต้องการโอกาส คนประกาศขับไล่ก็ได้แต่มองนิ่ง
“ท่านคะ ได้โปรดเห็นใจ ช่อจะตกงานไม่ได้”
“นั่นมันเรื่องของเธอ เป็นปัญหาของเธอที่เธอต้องแก้ไขเอง ไม่เกี่ยวกับฉัน เชิญ!”
“ท่าน!”
“จะออกไปดีๆ หรือต้องให้ฉันเรียกรปภ.มาจับเธอโยนออกไปฮึ”
ช่อมาลีเบิกตากว้างมองผู้ได้ชื่อว่าเป็นเจ้านายราวกับเห็นเขาเป็นอสูรร้าย เขาช่างแข็งกระด้างและเย็นชา เขาเป็นคนไร้หัวใจหรืออย่างไรกัน ถึงได้ไม่มีความเห็นใจและเมตตาใคร
เธอไม่คิดเลยว่ารองประธานหนุ่มที่ใครๆ กล่าวขานถึงว่ามีความเก่งกาจอย่างหาตัวจับได้ยากนั้น แท้จริงเขาจะมีนิสัยมองไม่เห็นใครในสายตาเช่นนี้ หรือเขาคิดแต่เพียงเรื่องผลประโยชน์ส่วนตัวเท่านั้น!
“คนใจร้าย ไอ้คนไร้มนุษยธรรม คุณมันคนใจดำ ใจเหี้ยมผิดมนุษย์ สักวันคุณจะไม่หลงเหลือใคร ฮึก! ฮือ...” จบคำบริภาษ ช่อมาลีก็หมุนกายแล้ววิ่งออกจากห้องไป หัวใจดวงน้อยร่ำไห้หนักหน่วง เครียดขึงกับปัญหาหนักอกที่ต้องเผชิญ
ภาพใบหน้าอมเศร้าของพ่อแม่และน้องเล็กๆ อีกสองคนเด่นชัดขึ้นมาในห้วงมโนนึก หากเธอหางานใหม่ไม่ได้แล้วทางบ้านของเธอจะเป็นอย่างไร!
