แสงแดดยามเย็นสาดส่องลงมา
กองเรือที่ออกเดินทางไปสี่ปี
ในที่สุดก็กลับมาเทียบท่า เรือรบขนาดใหญ่ตรงกลาง มีชายหนุ่มค่อยๆ เดินลงมา เขามีดวงตาที่แดงเรื่อๆ แสดงถึงความรู้สึกหลากหลาย ทั้งอาลัยและไม่อยากจากลา
ขณะที่บนดาดฟ้าเรือที่เต็มไปด้วยผู้คนในชุดเครื่องแบบสีฟ้าทะเล ทุกคนยืนตรงทำความเคารพด้วยมือขวา น้ำตาคลอเบ้า จ้องมองชายหนุ่มที่กลับสู่ผืนดินอย่างสง่างาม
“ขอส่งท่านผู้กล้า!” “ขอส่งท่านผู้กล้า!”
เสียงตะโกนดังก้องไปทั่วชายฝั่ง พร้อมกับเสียงปืนใหญ่ร้อยกระบอกที่ยิงออกมาต้อนรับการกลับมาของชายหนุ่มคนนั้นอย่างยิ่งใหญ่
จากนั้น รองสั่งการที่รับผิดชอบการส่งมอบงานก็พาชายหนุ่มขึ้นไปนั่งที่เบาะหลังของรถเก๋งสีดำ รองสั่งการมองดูชายหนุ่มในรถด้วยความเคารพและอาลัยว่า “ท่านสั่งการ ท่านจะจากไปจริงๆ หรือ?”
ชายหนุ่มชื่อว่า เย่เฟิง เข้าประจำการเพียงสี่ปี แต่สามารถปราบสามชาติและทำให้ทะเลจีนตะวันออกไม่มีใครกล้ารุกรานอีก
เขาได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้สั่งการ และได้รับสมญานามว่า ดาวอังคาร
“อืม ขอกลับไปพักผ่อนสักระยะ ตอนนี้ทะเลจีนตะวันออก อยู่ภายใต้การควบคุมของกองเรือประเทศมังกร ใครจะกล้ารุกรานอีก? ขับรถได้เลย!”
มองดูผืนดินอันเป็นที่รักที่กลับมาพบอีกครั้ง เย่เฟิงรู้สึกเต็มไปด้วยความรู้สึก ไม่เพียงแค่ดินแดนที่อยู่ตรงหน้า
แต่สิ่งที่ทำให้เขาอยากกลับมาอย่างเร่งด่วน คือรูปถ่ายงานแต่งงานในมือของเย่เฟิง
ในรูปถ่าย หญิงสาวข้างๆ เย่เฟิงมีความงดงามอย่างยิ่ง คิ้วเรียวโค้งและดวงตาคม จมูกโด่ง ปากเชอร์รี สวยยิ่งกว่าดาราแถวหน้า
“หยูหยาน ผ่านมาหลายปีแล้ว คุณสบายดีไหม?”
เนื่องจากหน้าที่พิเศษและความลับของภารกิจ ทำให้เขาไม่สามารถบอกอะไรให้คนภายนอกทราบได้ ตอนนี้ในที่สุดเขาก็สามารถกลับมาดูได้
เมื่อมองดูรูปถ่าย เย่เฟิงอดไม่ได้ที่จะนึกถึงอดีต
เมื่อสี่ปีก่อน เซียวหยูหยานคือประธานสาวสวยที่ทุกคนในเมืองเมฆารู้จัก
ส่วนเขา เย่เฟิง ก็แค่คนที่ถูกครอบครัวทิ้งให้ต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก
เซียวหยูหยานช่วยเขา ให้ที่อยู่อาศัยและงานเป็นผู้รักษาความปลอดภัย
แต่ในงานฉลองครบรอบบริษัท เซียวหยูหยานและเย่เฟิงถูกวางยาและถูกใส่ร้าย ทั้งสองเกิดความสัมพันธ์กัน!
ในคืนเดียว เรื่องนี้ถูกสื่อหลายแห่งรายงาน และไม่มีใครในเมืองเมฆาที่ไม่รู้เรื่องนี้
แม้จะมีข่าวลือวิดีโอลามกของเซียวหยูหยานและผู้รักษาความปลอดภัยแพร่กระจาย
แม้ว่าท้ายที่สุดจะพิสูจน์ว่าเป็นเท็จ แต่ข่าวลือเหล่านี้ก็แพร่กระจายไปทั่ว
เรื่องอื้อฉาวนี้ทำให้มูลค่าบริษัทลดลงกว่าสองในสิบ
เพื่อไม่ให้สถานการณ์บานปลาย คุณนายเสี่ยวหัวหน้าครอบครัว จึงแทรกแซงและบังคับให้เย่เฟิงแต่งงานเป็นลูกเขย
ข่าวการแต่งงานของทั้งสองสะเทือนเมืองเมฆา
แม้ว่าสถานการณ์บริษัทจะคงที่ แต่ชื่อเสียงของเซียวหยูหยานตกต่ำลง เพราะแต่งงานกับผู้รักษาความปลอดภัย เธอถูกเย้ยหยันจากคนในครอบครัว
เย่เฟิงรู้สึกผิดในใจ พอดีศัตรูทำการท้าทายที่เขตแดน กองทัพจึงมีการเกณฑ์ทหาร เขาจึงตอบรับการเรียกและไปต่อสู้ที่สนามรบทะเลจีนตะวันออก
เพื่อหวังว่าวันหนึ่งจะคู่ควรกับเซียวหยูหยาน
บัดนี้ประสบความสำเร็จและกลับมาอย่างมีเกียรติ เย่เฟิงมาถึงเมืองเมฆา ก็รีบไปที่ห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุดทันที
หลังจากไม่ได้เจอกันมาหลายปี เขาต้องการซื้อของขวัญที่เตรียมมาอย่างดีให้ภรรยา
เมื่อเดินเข้าสู่ห้างสรรพสินค้า หลายสิ่งมีราคาสูงจนทำให้เขาตกใจ กระเป๋าใบเล็กๆ หนึ่งใบก็เพียงพอที่จะฝึกทหารได้ทั้งปี ซึ่งเทียบเท่ากับค่าใช้จ่ายในการฝึกทหารทั้งปี
ขณะที่เย่เฟิงกำลังดูสินค้า เขาได้ยินเสียงร้องไห้ดังมาจากมุมหนึ่งของห้าง
เมื่อเขาหันไปดู พบว่าเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ นั่งร้องไห้อยู่ในมุมหนึ่ง
เย่เฟิงมองดูใบหน้าของเด็กหญิงที่เปียกไปด้วยน้ำตา
รู้สึกใจสั่น หากเขากับเซียวหยูหยานมีลูก ตอนนี้ก็คงจะโตขนาดนี้แล้ว
คิดถึงตรงนี้ เย่เฟิงรู้สึกผิดในใจมากขึ้น
อีกทั้ง เด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่หลงทางในห้าง พ่อแม่ของเธอคงเป็นห่วงมาก
ในฐานะทหารของประชาชน เขาจะปล่อยไว้ไม่ได้
เย่เฟิงเดินไปนั่งยองๆ ตรงหน้าเด็กหญิง มองเธอและพูดด้วยเสียงอ่อนโยนที่สุดว่า “หนูน้อย พ่อแม่ของหนูอยู่ไหน ให้คุณลุงพาไปหาดีไหม?”
แต่เด็กหญิงแค่สะอื้นและเช็ดน้ำตาไม่พูดอะไร
เย่เฟิงในฐานะสั่งการทะเลจีนตะวันออกที่ทำให้หลายคนกลัว แต่ตอนนี้กลับไม่รู้จะทำอย่างไรกับเด็กอายุห้าหกขวบ
เขาเกาศีรษะ มองดูชุดกระโปรงลายดอกไม้และทรงผมบันของเด็กหญิงแล้วหาเรื่องคุยต่อว่า “วันนี้หนูแต่งตัวสวยเหมือนเจ้าหญิงเลย บอกคุณลุงได้ไหมว่าทำไม?”
เด็กหญิงได้ยินคำชมก็หยุดร้องไห้ เงยหน้าขึ้นด้วยตาเปียกน้ำตา มองเย่เฟิงจนใจอ่อน
“เพราะ…วันนี้เป็นวันเกิดของหนูค่ะ”
ได้ยินคำตอบของเด็กหญิง เย่เฟิงรู้สึกสะดุดใจ เพราะครั้งเดียวที่เขาได้ฉลองวันเกิดกับเซียวหยูหยาน เธอก็จัดทรงผมแบบนี้
แต่เย่เฟิงก็รีบเก็บความรู้สึกนั้นไว้
ตอนนี้ต้องทำให้เด็กหญิงมีความสุขก่อน เขายิ้มและเช็ดน้ำตาบนแก้มของเด็กหญิงออก แล้วถามว่า “หนูชื่ออะไร?”
“คุณลุง หนูชื่อว่าโคโค่ค่ะ”
หลังจากพูดคุยกัน เด็กหญิงก็ลดความระแวงในใจลงและตอบเย่เฟิงด้วยเสียงอ่อนหวาน
“งั้นคุณลุงพาโคโค่ไปหาพ่อแม่ดีไหม?”
“ไม่เอา! แม่บอกว่าพ่อไปที่ไกล วันนี้วันเกิด พ่อก็ไม่กลับมาหาโคโค่!”
เด็กหญิงพูดอย่างน่าสงสาร น้ำตาที่มุมตาเริ่มจะไหลอีกครั้ง เย่เฟิงรู้สึกใจอ่อน
จึงอุ้มเธอขึ้นเบาๆ
ดูเหมือนว่าต้องพาเธอไปที่ศูนย์รับเด็กหลง เย่เฟิงตอนนี้ก็ไม่สนใจเรื่องซื้อของให้เซียวหยูหยานแล้ว
เขากระแอมสองครั้งแล้วพูดเบาๆ ว่า “โคโค่ งั้นคุณลุงพาไปซื้อของขวัญวันเกิดดีไหม?”
เด็กหญิงได้ยินคำนี้ จึงเช็ดน้ำตาออกและพยักหน้าด้วยความดีใจ
เย่เฟิงพาเด็กหญิงไปที่ร้านของเล่น ซื้อของเล่นตุ๊กตาให้เธอ
จากนั้นเย่เฟิงก็อุ้มเด็กหญิงไปที่ศูนย์รับเด็กหลง
ตอนนี้เย่เฟิงยังมีงานต้องทำ ไม่มีทางที่จะดูแลเด็กหญิงคนนี้ได้
เขาจึงต้องให้เจ้าหน้าที่ช่วยดึงดูดความสนใจของเธอ เขาตรวจสอบให้แน่ใจว่าเด็กหญิงปลอดภัยแล้วจึงจากไป
เย่เฟิงเพิ่งจากไปไม่ทันไร หญิงสาวในชุดกระโปรงสีดำแบบ OL ผมยาวก็รีบมาที่ศูนย์รับเด็กหลง
“โคโค่!”
เมื่อเธอเห็นเด็กหญิงปลอดภัย น้ำตาที่กักขังไว้ก็ไหลออกมาอย่างไม่สามารถยับยั้งได้ เธอรีบวิ่งไปกอดเด็กหญิงแน่น
สำหรับเธอ ลูกสาวคือทุกสิ่งทุกอย่าง!
สี่ปีก่อน หลังจากแต่งงานไม่นาน เธอก็พบว่าตัวเองตั้งครรภ์
แต่ชายคนนั้นกลับหายไปจากครอบครัวเสี่ยวอย่างไร้ร่องรอย
จนกระทั่งพ่อบอกเธอว่าชายคนนั้นขอเงินสามแสนแล้วจากไป
สี่ปีนี้ เธอต้องทนกับความอับอายและข่าวลือมากมาย
ไม่นับการตั้งครรภ์โดยไม่ตั้งใจ แม้แต่ตำแหน่งประธานบริษัทก็ถูกครอบครัวริบไปในช่วงที่เธอคลอด
เธอเคยคิดจะฆ่าตัวตาย
แต่เมื่อนึกถึงลูกในท้อง เธอจึงพยายามอยู่ต่อไป
และทั้งหมดนี้เกิดจากชายที่หายไปสี่ปี!
เธอมีตาแดงเรื่อ พูดกับโคโค่ด้วยเสียงอ่อนโยนว่า "หนูไปไหนมา? แม่บอกให้หนูรอแม่ดีๆ ไง"
“แม่คะ เมื่อกี้หนูเจอลุงคนหนึ่ง เขายังซื้อของขวัญให้หนูด้วยนะ!”
“ดูสิ! ถ้าพ่อกลับมา เขาจะซื้อของขวัญให้หนูไหมคะ?”
เซียวหยูหยานได้ยินคำพูดนี้ ใจเธอกระตุก
“โคโค่ หนูลืมที่แม่บอกแล้วหรือ? พ่อเขาไปที่ไกลมาก ต้องนานมากกว่าจะกลับมา! เมื่อเขากลับมาแน่นอนว่าจะมีของขวัญให้หนู”
ได้ยินคำนี้ เซียวหยูหยานกอดลูกสาวแน่นด้วยความรัก ในใจเธอเต็มไปด้วยความโกรธเกลียดต่อชายที่จากไปโดยไม่บอกกล่าวคนนั้น!
เย่เฟิงไม่ได้คิดมากเกี่ยวกับเหตุการณ์เล็กๆ กับเด็กหญิง สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเขาตอนนี้คือการเลือกของขวัญที่สวยงามและมุ่งหน้าไปยังครอบครัวเสี่ยวเพื่อพบกับเซียวหยูหยาน
ในขณะนั้นเอง โทรศัพท์ของเย่เฟิงดังขึ้น ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอคือ ร็อด
“นายเย่ คุณอยู่ในเมืองเมฆาใช่ไหม ?” ทันทีที่เปิดปาก ร็อดก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้น
“อืม ผมกลับมาแล้ว”
เย่เฟิงมองไปที่บัตรในมือ เกือบลืมไปว่าบัตรนี้เป็นสิ่งที่อีกฝ่ายมอบให้เขา
ร็อดคงให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มาก จึงได้รู้ว่าเขากลับมาที่เมืองเมฆา
เมื่อก่อน ร็อดอยู่ในสถานการณ์ลำบาก เกือบถูกพวกค้ามนุษย์ลักพาตัว โชคดีที่ระหว่างเดินทางไปต่างประเทศเพื่อเป็นทาส เขาได้พบกับเย่เฟิง
ในตอนนั้น เย่เฟิงกำลังปฏิบัติภารกิจ และช่วยร็อดไว้ได้ เพื่อขอบคุณ เย่เฟิง ร็อดจึงมอบบัตรธนาคารใบเดียวที่เขามีให้
ตอนนี้เย่เฟิงยังไม่รู้ว่าคนที่เขาช่วยชีวิตไว้ กลายเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองเมฆาไปแล้ว กลุ่มพาร์คสันที่เขาเป็นเจ้าของก็ไม่มีใครเทียบได้ !
ร็อดที่อยู่ปลายสายโทรศัพท์เต็มไปด้วยความตื่นเต้น เมื่อก่อนเขาไม่สามารถตอบแทนได้ ตอนนี้เขาก็ได้กลายเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแล้ว
“นายเย่ สี่ปีผ่านไป ในที่สุดก็ได้เจอกันอีกครั้ง!”
“แต่พูดถึงเรื่องนี้ นายเย่กลับมาครั้งนี้ มีแผนจะตั้งรกรากในเมืองเมฆาไหม?”
ร็อดเคยไปสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับเย่เฟิงที่เป็นผู้มีพระคุณของเขา
ดังนั้น เขารู้เรื่องของเย่เฟิงกับเซียวหยูหยานบ้างเล็กน้อย
เพราะเมื่อก่อนครอบครัวเสี่ยวมีลูกเขยที่มาทำให้ทุกคนรู้จักกันทั่ว
ครอบครัวเสี่ยวกลายเป็นที่หัวเราะเยาะของทุกคนในตอนนั้น หากเย่เฟิงตั้งรกรากในเมืองเมฆา ร็อดก็สามารถเดาได้ว่าเป็นเพราะเซียวหยูหยาน
“อืม ผมกลับมาพักผ่อนช่วงหนึ่ง และหลังจากนี้จะอยู่ที่เมืองเมฆา” เย่เฟิงมองดูเวลา ตอบอย่างง่ายๆ เพราะสถานะของเขาตอนนี้พิเศษ ไม่ต้องการเปิดเผยมากเกินไปเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาที่ไม่จำเป็น
“ดี!”
“ในเมื่อคุณเย่ตั้งใจจะอยู่ต่อ ผมร็อดจะสนับสนุนอย่างเต็มที่”
“ผมจะให้พ่อบ้านเตรียมของขวัญส่งไปที่ครอบครัวเสี่ยว เพื่อใช้เป็นของขวัญให้คุณเสี่ยว เมื่อผมมาถึงเมืองเมฆาแล้วจะไปพบคุณเย่”
“อ้อ นายเย่เพิ่งกลับมา หากมีความต้องการใดๆ บอกพ่อบ้านได้เลย คำพูดของนายเย่ก็เหมือนคำพูดของผม”
เย่เฟิงคิดจะปฏิเสธ แต่คิดอีกครั้งว่าเขาต้องการบางสิ่งเพื่อไปหาครอบครัวเสี่ยวและเซียวหยูหยาน ไม่เช่นนั้นหยูหยานจะถูกมองไม่ดี
จึงตอบรับไป ร็อดที่อยู่ปลายสายมีสีหน้าดีใจ แม้ว่ายังไม่พอที่จะตอบแทนบุญคุณก็ตาม
เขาเปิดประเด็นตรงๆ ว่า:
“นายเย่ เมื่อก่อนคุณช่วยผมในช่วงที่ย่ำแย่ที่สุด และช่วยเงินจำนวนหนึ่ง ทำให้ผมมีโอกาสสร้างกลุ่มพาร์คสัน
ดังนั้นคุณเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่อันดับสองของกลุ่มพาร์คสัน ผมกำลังจะเกษียณ อยากเชิญคุณมาเป็นตำแหน่งซีอีโอของบริษัท”
ตำแหน่งซีอีโอของกลุ่มพาร์คสัน เป็นตำแหน่งที่หลายคนใฝ่ฝันถึง
แต่เย่เฟิงยิ้มเบาๆ ปฏิเสธอย่างสุภาพว่า:
“ผมไม่มีความสนใจในตำแหน่งซีอีโอเลย”
ถ้าเย่เฟิงไม่อยากเป็นซีอีโอ ร็อดคิดไม่ออกว่าจะตอบแทนบุญคุณอย่างไร!
“นายเย่กลับมาที่เมืองเมฆาครั้งนี้ เพื่อคุณเสี่ยวใช่ไหม คุณไม่ต้องใช้เวลามากในการบริหารกลุ่มพาร์คสัน มีตำแหน่งนี้ก็สามารถดูแลครอบครัวได้ดียิ่งขึ้น”
เมื่อพูดถึงครอบครัว เย่เฟิงหยุดคิด คิดว่าจะตอบรับหรือไม่
ครอบครัว ...หยูหยาน...ตำแหน่งซีอีโอกลุ่มพาร์คสัน...
เย่เฟิงเคยเห็นขนาดของกลุ่มพาร์คสัน และห้างสรรพสินค้าที่เขาอยู่ตอนนี้ก็เป็นหนึ่งในธุรกิจของกลุ่ม
หากเขาเป็นซีอีโอกลุ่มพาร์คสัน แน่นอนว่าจะช่วยธุรกิจของเซียวหยูหยานได้ !
ครอบครัวเสี่ยวก็จะมองเย่เฟิงต่างออกไป !
คิดถึงตรงนี้ เย่เฟิงก็พยักหน้าเห็นด้วย ร็อดยิ้มทันที
“ดี นายเย่ ตกลงตามนี้นะ!”
หลังจากวางสาย เย่เฟิงเรียกแท็กซี่ตรงไปที่หน้าบ้านครอบครัวเสี่ยว
เย่เฟิงมองสถานที่ที่ไม่ได้พบกันนาน ในใจพลุ่งพล่าน เขากำลังจะได้เจอเซียวหยูหยานแล้ว!
ในขณะนี้ ในบ้านครอบครัวเสี่ยวเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความสุข
เย่เฟิงสูดลมหายใจลึก กำลังจะเปิดประตูเข้าไป แต่ประตูครอบครัวเสี่ยวเปิดออกก่อนทันที ทำให้สายตาทั้งสองฝ่ายได้พบกัน
ใบหน้าของคนในครอบครัวเสี่ยวเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ราวกับว่ามีเรื่องดีๆ กำลังจะเกิดขึ้น
แต่เมื่อเห็นเย่เฟิงที่ประตู รอยยิ้มของทุกคนก็หยุดชะงักทันที
โดยเฉพาะพ่อและแม่ยาย ใบหน้าไม่ได้แสดงความยินดี มีเพียงความเกลียดชังเท่านั้น!
“เย่เฟิง?”
แม่ยาย หลิว มานติง ตกใจเล็กน้อย จากนั้นก็หน้าดำด่าทอออกมา : “คุณยังกล้ากลับมาอีกเหรอ!”
“ออกไปซะ! ครอบครัวเสี่ยวของเราไม่ต้อนรับแก!”
“แอบหนีไปข้างนอกตั้งหลายปี ตอนนี้รู้จักกลับมาหรือ?” “อู๊ย! คนไม่มีความคิด มาหน้าด้านๆ ได้ไง!” หลิว มานติงยืนเอามือเท้าเอว ขวางประตูอย่างดุดัน
พ่อสามี เสี่ยวหมิงเฉียง ยืนอยู่ข้างๆ พูดเสริมเสียงเย็นชา :
“เย่เฟิง ถ้ารู้ตัวก็รีบไปซะ!”
“วันนี้มีแขกสำคัญมาที่ครอบครัวเสี่ยวของเรา ฉันเตือนแกอย่ามาทำลายบรรยากาศ รีบออกไปก่อนที่ฉันจะไม่เกรงใจ
!” “อย่ามาที่นี่ทำให้แผนของเราพัง!” เสียงของหลิว มานติงดังแหลมและดังมาก
เย่เฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อย คำที่อยากจะพูดติดอยู่ที่ริมฝีปากแต่ไม่ได้พูดออกไป
เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเป็นพ่อแม่ของเซียวหยูหยาน ด้วยเห็นแก่หน้าเซียวหยูหยาน เย่เฟิงก็ต้องอดทน
แต่หลิว มานติงกลับคิดว่าเย่เฟิงไม่กล้าตอบโต้ ทำให้เธอยิ่งหยิ่งยโสมากขึ้น ชี้นิ้วด่าเย่เฟิงว่า: “ฮึ! ขยะก็คือขยะ โดนต่อว่าแล้วยังเฉย!”
“อู๊ย ไอ้หน้าแห้งนี้ ยังคิดจะเกี่ยวข้องกับครอบครัวเสี่ยวของเรา อย่ามาอวดดี!”
ในขณะที่เย่เฟิงกำลังทนคำด่า เสียงรถยนต์ก็ดังก้องมาจากหน้าประตู
ทุกคนเงยหน้ามอง รถ BMW X7 รุ่นใหม่จอดอยู่ตรงหน้าทุกคน ชายอ้วนคนหนึ่งลงจากรถอย่างโอ้อวด ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำมัน
เมื่อหลิว มานติงเห็นรีบเข้าไปต้อนรับทันที ทิ้งเย่เฟิงไว้ตรงนั้น
ยังมีคนบางคนผลักเย่เฟิงเพราะคิดว่าเขายืนขวางประตู
“โอ้โห จางเซิง จางเส้าท่านมาถึงแล้ว! พวกเรารอท่านมานานแล้ว” ในพริบตา สีหน้าของหลิว มานติงเปลี่ยนไปหลายครั้ง
“จางเส้า เซียวหยูหยานจะกลับมาเร็วๆ นี้ เมื่อรู้ว่าท่านจะมา พวกเราทั้งครอบครัวดีใจมาก ท่านเชิญเข้ามานั่งก่อน อย่าเพิ่งรีบ” เสี่ยวหมิงเฉียงก็ต้อนรับอย่างอบอุ่น พาเข้าไปในบ้าน
เย่เฟิงที่ยืนอยู่หน้าประตูเริ่มโกรธไม่ไหวแล้ว!
เขาสังเกตเห็นท่าทางของหลิว มานติงและคนอื่นๆ ว่าต้องการจับคู่เซียวหยูหยานกับจางเซิง
นั่นคือภรรยาของเขา!
จางเซิงก็สังเกตเห็นเย่เฟิงที่ถูกละเลยอยู่หน้าประตู เดาออกว่าเย่เฟิงไม่เป็นที่ยอมรับของครอบครัวเสี่ยว จึงหยอกล้อด้วยรอยยิ้มถามว่า: “คนนี้คือใคร…”
สมาชิกครอบครัวเสี่ยวที่เมื่อครู่วิ่งไปหาจางเซิงทั้งหมด ลืมเย่เฟิงไปชั่วขณะ พอถูกเตือนก็จำได้
หลิว มานติงทำหน้าบึ้ง พูดด่าทอว่า: “เย่เฟิง! เซ็นใบหย่าแล้วไปให้พ้น แกคิดจะเข้ามาเกี่ยวข้องกับครอบครัวเราอีกหรือ?”
เสี่ยวหมิงเฉียงก็เสริมเสียงว่า : “ใช่ๆ ที่เซียวหยูหยานได้จางเส้าสนใจ นั่นคือโชคดีของเธอ”
“แล้วแกล่ะ? คิดจะให้เซียวหยูหยานตามแกไปกวาดถนนกินลมชมวิวหรือ?”
เสียงหัวเราะดังมาจากในบ้าน จางเซิงยิ่งยิ้มเยาะ
“โอ้โห ฉันคิดว่าใคร ที่แท้ก็ไอ้ขี้แพ้เย่เฟิงนี่เอง!”
“ไม่เจอกันนาน สงสัยคงไปขอทานที่ไหนมา ฮ่าๆๆ…”
จางเซิงมองเย่เฟิงด้วยสายตาเหยียดหยาม
“ใช่แล้ว นี่เพิ่งกลับมาหรือ?” “ดูจากสภาพของแก สงสัยคงไม่มีที่อยู่”
“ที่บ้านฉันมีกรงสุนัขหลงทาง อยากให้ฉันจัดให้แกไหม?” “ถือว่าให้หมาของฉันลำบากหน่อย” จางเซิงพูดพลางถ่มน้ำลายด้วยความดูถูก
“เย่เฟิงได้ยินไหม จางเส้ามีน้ำใจช่วยเหลือแก ระวังอย่าปฏิเสธน้ำใจดีของเขา! ฉันว่าแกเหมาะที่จะไปอยู่ในกรงหมานั้น!” หลิว มานติงพูดหยามเยาะ คนรอบๆ มองเย่เฟิงด้วยสายตาดูถูก
เย่เฟิงยิ้มบางๆ พูดเบาๆ ว่า: “จางเส้าคิดวิธีนี้ได้ แสดงว่าคนในบ้านจางเส้าคงเคยอยู่ในกรงหมาไม่น้อย!”
“แต่เสียดายจริงๆ ฉันเย่เฟิงไม่สนใจเรื่องนี้ มีแต่คนในบ้านจางเส้าที่มีรสนิยมแปลกๆ”
ทันทีที่พูดจบ สีหน้าจางเซิงเปลี่ยนไปทันที ดูเหมือนกินขี้เข้าไป
หลิว มานติงตกใจมาก นี่คือแขกสำคัญของเธอ ถ้าเย่เฟิงทำให้เขาแค้นใจ ครอบครัวเสี่ยวจะกลายเป็นอะไร?
“เย่เฟิง แกไอ้หมาไร้ค่า อย่ามาขวางที่นี่! รีบเซ็นใบหย่าแล้วออกไป ไม่งั้นฉันจะแจ้งร้องเรียนต่อเจ้าพนักงานว่าแกเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต!” หลิว มานติงโบกมืออย่างดุร้าย
ในขณะนั้นเอง มีสองเงาปรากฏตัวที่ประตู
คนหนึ่งใหญ่คนหนึ่งเล็ก คือเซียวหยูหยานจูงมือเสี่ยวเค่อกลับมา!
