ดาวอังคารไม่มีใครเทียบได้

แสงแดดยามเย็นสาดส่องลงมา

กองเรือที่ออกเดินทางไปสี่ปี

ในที่สุดก็กลับมาเทียบท่า เรือรบขนาดใหญ่ตรงกลาง มีชายหนุ่มค่อยๆ เดินลงมา เขามีดวงตาที่แดงเรื่อๆ แสดงถึงความรู้สึกหลากหลาย ทั้งอาลัยและไม่อยากจากลา

ขณะที่บนดาดฟ้าเรือที่เต็มไปด้วยผู้คนในชุดเครื่องแบบสีฟ้าทะเล ทุกคนยืนตรงทำความเคารพด้วยมือขวา น้ำตาคลอเบ้า จ้องมองชายหนุ่มที่กลับสู่ผืนดินอย่างสง่างาม

“ขอส่งท่านผู้กล้า!” “ขอส่งท่านผู้กล้า!”

เสียงตะโกนดังก้องไปทั่วชายฝั่ง พร้อมกับเสียงปืนใหญ่ร้อยกระบอกที่ยิงออกมาต้อนรับการกลับมาของชายหนุ่มคนนั้นอย่างยิ่งใหญ่

จากนั้น รองสั่งการที่รับผิดชอบการส่งมอบงานก็พาชายหนุ่มขึ้นไปนั่งที่เบาะหลังของรถเก๋งสีดำ รองสั่งการมองดูชายหนุ่มในรถด้วยความเคารพและอาลัยว่า “ท่านสั่งการ ท่านจะจากไปจริงๆ หรือ?”

ชายหนุ่มชื่อว่า เย่เฟิง เข้าประจำการเพียงสี่ปี แต่สามารถปราบสามชาติและทำให้ทะเลจีนตะวันออกไม่มีใครกล้ารุกรานอีก

เขาได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้สั่งการ และได้รับสมญานามว่า ดาวอังคาร

“อืม ขอกลับไปพักผ่อนสักระยะ ตอนนี้ทะเลจีนตะวันออก อยู่ภายใต้การควบคุมของกองเรือประเทศมังกร ใครจะกล้ารุกรานอีก? ขับรถได้เลย!”

มองดูผืนดินอันเป็นที่รักที่กลับมาพบอีกครั้ง เย่เฟิงรู้สึกเต็มไปด้วยความรู้สึก ไม่เพียงแค่ดินแดนที่อยู่ตรงหน้า

แต่สิ่งที่ทำให้เขาอยากกลับมาอย่างเร่งด่วน คือรูปถ่ายงานแต่งงานในมือของเย่เฟิง

ในรูปถ่าย หญิงสาวข้างๆ เย่เฟิงมีความงดงามอย่างยิ่ง คิ้วเรียวโค้งและดวงตาคม จมูกโด่ง ปากเชอร์รี สวยยิ่งกว่าดาราแถวหน้า

“หยูหยาน ผ่านมาหลายปีแล้ว คุณสบายดีไหม?”

เนื่องจากหน้าที่พิเศษและความลับของภารกิจ ทำให้เขาไม่สามารถบอกอะไรให้คนภายนอกทราบได้ ตอนนี้ในที่สุดเขาก็สามารถกลับมาดูได้

เมื่อมองดูรูปถ่าย เย่เฟิงอดไม่ได้ที่จะนึกถึงอดีต

เมื่อสี่ปีก่อน เซียวหยูหยานคือประธานสาวสวยที่ทุกคนในเมืองเมฆารู้จัก

ส่วนเขา เย่เฟิง ก็แค่คนที่ถูกครอบครัวทิ้งให้ต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก

เซียวหยูหยานช่วยเขา ให้ที่อยู่อาศัยและงานเป็นผู้รักษาความปลอดภัย

แต่ในงานฉลองครบรอบบริษัท เซียวหยูหยานและเย่เฟิงถูกวางยาและถูกใส่ร้าย ทั้งสองเกิดความสัมพันธ์กัน!

ในคืนเดียว เรื่องนี้ถูกสื่อหลายแห่งรายงาน และไม่มีใครในเมืองเมฆาที่ไม่รู้เรื่องนี้

แม้จะมีข่าวลือวิดีโอลามกของเซียวหยูหยานและผู้รักษาความปลอดภัยแพร่กระจาย

แม้ว่าท้ายที่สุดจะพิสูจน์ว่าเป็นเท็จ แต่ข่าวลือเหล่านี้ก็แพร่กระจายไปทั่ว

เรื่องอื้อฉาวนี้ทำให้มูลค่าบริษัทลดลงกว่าสองในสิบ

เพื่อไม่ให้สถานการณ์บานปลาย คุณนายเสี่ยวหัวหน้าครอบครัว จึงแทรกแซงและบังคับให้เย่เฟิงแต่งงานเป็นลูกเขย

ข่าวการแต่งงานของทั้งสองสะเทือนเมืองเมฆา

แม้ว่าสถานการณ์บริษัทจะคงที่ แต่ชื่อเสียงของเซียวหยูหยานตกต่ำลง เพราะแต่งงานกับผู้รักษาความปลอดภัย เธอถูกเย้ยหยันจากคนในครอบครัว

เย่เฟิงรู้สึกผิดในใจ พอดีศัตรูทำการท้าทายที่เขตแดน กองทัพจึงมีการเกณฑ์ทหาร เขาจึงตอบรับการเรียกและไปต่อสู้ที่สนามรบทะเลจีนตะวันออก

เพื่อหวังว่าวันหนึ่งจะคู่ควรกับเซียวหยูหยาน

บัดนี้ประสบความสำเร็จและกลับมาอย่างมีเกียรติ เย่เฟิงมาถึงเมืองเมฆา ก็รีบไปที่ห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุดทันที

หลังจากไม่ได้เจอกันมาหลายปี เขาต้องการซื้อของขวัญที่เตรียมมาอย่างดีให้ภรรยา

เมื่อเดินเข้าสู่ห้างสรรพสินค้า หลายสิ่งมีราคาสูงจนทำให้เขาตกใจ กระเป๋าใบเล็กๆ หนึ่งใบก็เพียงพอที่จะฝึกทหารได้ทั้งปี ซึ่งเทียบเท่ากับค่าใช้จ่ายในการฝึกทหารทั้งปี

ขณะที่เย่เฟิงกำลังดูสินค้า เขาได้ยินเสียงร้องไห้ดังมาจากมุมหนึ่งของห้าง

เมื่อเขาหันไปดู พบว่าเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ นั่งร้องไห้อยู่ในมุมหนึ่ง

เย่เฟิงมองดูใบหน้าของเด็กหญิงที่เปียกไปด้วยน้ำตา

รู้สึกใจสั่น หากเขากับเซียวหยูหยานมีลูก ตอนนี้ก็คงจะโตขนาดนี้แล้ว

คิดถึงตรงนี้ เย่เฟิงรู้สึกผิดในใจมากขึ้น

อีกทั้ง เด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่หลงทางในห้าง พ่อแม่ของเธอคงเป็นห่วงมาก

ในฐานะทหารของประชาชน เขาจะปล่อยไว้ไม่ได้

เย่เฟิงเดินไปนั่งยองๆ ตรงหน้าเด็กหญิง มองเธอและพูดด้วยเสียงอ่อนโยนที่สุดว่า “หนูน้อย พ่อแม่ของหนูอยู่ไหน ให้คุณลุงพาไปหาดีไหม?”

แต่เด็กหญิงแค่สะอื้นและเช็ดน้ำตาไม่พูดอะไร

เย่เฟิงในฐานะสั่งการทะเลจีนตะวันออกที่ทำให้หลายคนกลัว แต่ตอนนี้กลับไม่รู้จะทำอย่างไรกับเด็กอายุห้าหกขวบ

เขาเกาศีรษะ มองดูชุดกระโปรงลายดอกไม้และทรงผมบันของเด็กหญิงแล้วหาเรื่องคุยต่อว่า “วันนี้หนูแต่งตัวสวยเหมือนเจ้าหญิงเลย บอกคุณลุงได้ไหมว่าทำไม?”

เด็กหญิงได้ยินคำชมก็หยุดร้องไห้ เงยหน้าขึ้นด้วยตาเปียกน้ำตา มองเย่เฟิงจนใจอ่อน

“เพราะ…วันนี้เป็นวันเกิดของหนูค่ะ”

ได้ยินคำตอบของเด็กหญิง เย่เฟิงรู้สึกสะดุดใจ เพราะครั้งเดียวที่เขาได้ฉลองวันเกิดกับเซียวหยูหยาน เธอก็จัดทรงผมแบบนี้

แต่เย่เฟิงก็รีบเก็บความรู้สึกนั้นไว้

ตอนนี้ต้องทำให้เด็กหญิงมีความสุขก่อน เขายิ้มและเช็ดน้ำตาบนแก้มของเด็กหญิงออก แล้วถามว่า “หนูชื่ออะไร?”

“คุณลุง หนูชื่อว่าโคโค่ค่ะ”

หลังจากพูดคุยกัน เด็กหญิงก็ลดความระแวงในใจลงและตอบเย่เฟิงด้วยเสียงอ่อนหวาน

“งั้นคุณลุงพาโคโค่ไปหาพ่อแม่ดีไหม?”

“ไม่เอา! แม่บอกว่าพ่อไปที่ไกล วันนี้วันเกิด พ่อก็ไม่กลับมาหาโคโค่!”

เด็กหญิงพูดอย่างน่าสงสาร น้ำตาที่มุมตาเริ่มจะไหลอีกครั้ง เย่เฟิงรู้สึกใจอ่อน

จึงอุ้มเธอขึ้นเบาๆ

ดูเหมือนว่าต้องพาเธอไปที่ศูนย์รับเด็กหลง เย่เฟิงตอนนี้ก็ไม่สนใจเรื่องซื้อของให้เซียวหยูหยานแล้ว

เขากระแอมสองครั้งแล้วพูดเบาๆ ว่า “โคโค่ งั้นคุณลุงพาไปซื้อของขวัญวันเกิดดีไหม?”

เด็กหญิงได้ยินคำนี้ จึงเช็ดน้ำตาออกและพยักหน้าด้วยความดีใจ

เย่เฟิงพาเด็กหญิงไปที่ร้านของเล่น ซื้อของเล่นตุ๊กตาให้เธอ

จากนั้นเย่เฟิงก็อุ้มเด็กหญิงไปที่ศูนย์รับเด็กหลง

ตอนนี้เย่เฟิงยังมีงานต้องทำ ไม่มีทางที่จะดูแลเด็กหญิงคนนี้ได้

เขาจึงต้องให้เจ้าหน้าที่ช่วยดึงดูดความสนใจของเธอ เขาตรวจสอบให้แน่ใจว่าเด็กหญิงปลอดภัยแล้วจึงจากไป

เย่เฟิงเพิ่งจากไปไม่ทันไร หญิงสาวในชุดกระโปรงสีดำแบบ OL ผมยาวก็รีบมาที่ศูนย์รับเด็กหลง

“โคโค่!”

เมื่อเธอเห็นเด็กหญิงปลอดภัย น้ำตาที่กักขังไว้ก็ไหลออกมาอย่างไม่สามารถยับยั้งได้ เธอรีบวิ่งไปกอดเด็กหญิงแน่น

สำหรับเธอ ลูกสาวคือทุกสิ่งทุกอย่าง!

สี่ปีก่อน หลังจากแต่งงานไม่นาน เธอก็พบว่าตัวเองตั้งครรภ์

แต่ชายคนนั้นกลับหายไปจากครอบครัวเสี่ยวอย่างไร้ร่องรอย

จนกระทั่งพ่อบอกเธอว่าชายคนนั้นขอเงินสามแสนแล้วจากไป

สี่ปีนี้ เธอต้องทนกับความอับอายและข่าวลือมากมาย

ไม่นับการตั้งครรภ์โดยไม่ตั้งใจ แม้แต่ตำแหน่งประธานบริษัทก็ถูกครอบครัวริบไปในช่วงที่เธอคลอด

เธอเคยคิดจะฆ่าตัวตาย

แต่เมื่อนึกถึงลูกในท้อง เธอจึงพยายามอยู่ต่อไป

และทั้งหมดนี้เกิดจากชายที่หายไปสี่ปี!

เธอมีตาแดงเรื่อ พูดกับโคโค่ด้วยเสียงอ่อนโยนว่า "หนูไปไหนมา? แม่บอกให้หนูรอแม่ดีๆ ไง"

“แม่คะ เมื่อกี้หนูเจอลุงคนหนึ่ง เขายังซื้อของขวัญให้หนูด้วยนะ!”

“ดูสิ! ถ้าพ่อกลับมา เขาจะซื้อของขวัญให้หนูไหมคะ?”

เซียวหยูหยานได้ยินคำพูดนี้ ใจเธอกระตุก

“โคโค่ หนูลืมที่แม่บอกแล้วหรือ? พ่อเขาไปที่ไกลมาก ต้องนานมากกว่าจะกลับมา! เมื่อเขากลับมาแน่นอนว่าจะมีของขวัญให้หนู”

ได้ยินคำนี้ เซียวหยูหยานกอดลูกสาวแน่นด้วยความรัก ในใจเธอเต็มไปด้วยความโกรธเกลียดต่อชายที่จากไปโดยไม่บอกกล่าวคนนั้น!