เวลาต่อมา @ twenty-four-seven Club

แก๊งหนุ่มๆ ยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวเดิมโดยมีพาเพลิน กับพลอยไพลินตามมานั่งคุมสามีของตัวเอง อันที่จริงก็ไม่ได้เรียกว่าคุมหรอกต้องเรียกมาตามมาให้สามีคุมเสียมากกว่าเพราะว่าตั้งแต่เธอสองคนย่างกรายเข้ามาก็ผ่านสายตาของหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่หลายคนจนคนเป็นสามีทั้งสองทนไม่ไหวรีบลุกจากโต๊ะของตัวเองไปรับคนรักของตัวเองที่ถูกรุมล้อมด้วยหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่เป็นจำนวนมาก

"เผลอไม่ได้เลยนะ" ชานนท์ค่อนคอดคนรักของตัวเองที่นั่งอยู่บนตักแกร่งของเขาไม่ยอมปล่อยให้เธอไปนั่งที่โซฟาง่ายๆ เพราะกลัวคนอื่นไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นของเขา

"นี่ก็อีกคน" ไทก้าเองก็ด้วยโอบรอบเอวบางของคนรักเอาไว้อย่างหวงแหน แถมยังนั่งทำตาถมึงทึงใส่คนอื่นๆ อีกด้วย

"พวกมึงก็เกินไปนะบางทีอะ"

"มึงลองมีเมียดูเถอะไอ้ลม แล้วจะรู้ว่าที่พวกกูเป็นไม่เกินจริง" ชานนท์ว่าให้ลมหนาวพร้อมทั้งกระชับท่อนแขนของตัวเองอีกครั้ง สายตาของเขาสอดส่องลงไปที่ชั้นล่างก่อนจะหันมาถามคนรักของตัวเอง

"มากันยังไงครับ"

"ยัยเตยมาส่งค่ะ"

"แล้วน้องเตยไม่เข้ามาด้วยเหรอครับ"

พรึ่บ!

ลมหนาวถามขึ้นในตอนที่การันต์เดินกลับมานั่งที่โต๊ะพอดีเขาได้ยินบทสนทนาของเพื่อนในกลุ่มแต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมากมาย แต่ว่าชื่อ เตยหอม งั้นเหรอเขาจำได้อยู่บ้างว่าเป็นเพื่อนของแก๊งเมียเพื่อนของเขา แต่เขาไม่สนใจหรอกนะไม่ชอบเล่นคนใกล้ตัว

"แหมพี่ลม สนใจเพื่อนเพลินเหรอ"

"นั่นสิ เห็นอย่างนี้ยัยเตยก็ฮอตมากนะคะ แต่ยัยนั่นซื่อบื้อไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรหรอก คิก คิก"

พลอยไพลินเสริมขึ้นอีกที อันที่จริงเธอก็อยากสนับสนุนกลุ่มเพื่อนของแฟนเธอให้เตยหอมเพื่อนรักอยู่เหมือนกันนะ เพราะทั้งหล่อทั้งรวย เธออยากสนับสนุนให้ใครก็ได้ในกลุ่มไม่ว่าจะเป็นพี่เข็มทิศ หรือพี่ลมหนาว แต่คนเดียวที่ไม่อยากสนับสนุนเพื่อนให้คือพี่การันต์เนี่ยแหละ เธอไม่อยากให้เพื่อนเธอต้องมาเจ็บช้ำเพราะผู้ชายแบบนี้

หากมองพี่การันต์ในฐานะพี่ชาย หรือเพื่อน หรือเพื่อนสามี เขาก็เป็นคนดีคนหนึ่งที่คบได้อย่างสนิทใจ ทั้งหล่อ ทั้งรวย แถมยังดูอบอุ่น แต่หากให้มองเขาในฐานะผู้ชายคนหนึ่งเธอคงให้เพื่อนเธอถอยห่างเพราะเธอเองก็ได้ยินชื่อเสียงอันลือเลื่องของเขามามากโขอยู่ แม้จะโด่งดังเรื่องความสามารถแต่ที่โด่งดังไม่แพ้กันเลยก็น่าจะเรื่องผู้หญิง

"เปล่าหรอกครับ แต่พี่มีเพื่อนคนหนึ่งมันสนใจน้องเตยอยู่ชื่อวีก้า"

การันต์ที่นั่งอยู่นิ่งๆ ไม่ได้สนใจเรื่องอะไรที่คนในกลุ่มพูดเขามองลงไปที่ชั้นล่างก็เห็นผู้หญิงคนที่เขาเพิ่ง ผ่านไปทางนั้น มองขึ้นมาหาเขาด้วยสายตายั่วยวน ส่วนเขาก็เพียงแค่ยิ้มให้เป็นมารยาทเท่านั้นแต่ถ้าจะให้ผ่านไปทางเก่าอีก คงไม่เอาแล้วแหละรู้สึกว่าเธอคนนั้นมันไม่สนุกเลยสักนิด

ทว่า... สายตาคมกริบนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนราวกับมีประกายจ้องมองไปที่หญิงสาวผิวขาวราวกับหิมะ ผมสีช็อกโกแลตของเธอยาวสยายไปจนถึงกลางหลังมีดัดลอนธรรมชาตินิดๆ ให้ดูน่ามอง เธอรูปร่างเล็กแต่ดูดีและโดดเด่นตั้งแต่เดินเข้ามาแล้ว ใบหน้าวีเชฟอย่างลงตัว ปากนิดจมูกหน่อยอย่างมีเสน่ห์ เขาจ้องมองท่าทางการเดินของเธออกผายไหล่ผึ่งอย่างคนที่บุคลิกภาพดี ดีมาก ดีจนเกินไป ดีจนโดดเด่นเกินกว่าใครๆ ผู้หญิงคนนี้ใส่ชุดกางเกงขาสั้นสีขาวกับเสื้อสีดำแหวกอกจนเห็นเนินเนื้อจะมองว่าเซ็กซี่ก็ใช่ จะมองว่าน่ารักก็ใช่อีก ใช่แล้วผู้หญิงคนนี้สเปคเขาเลย

"พี่วีก้าที่เป็นเจ้าของสายการบินรึเปล่าคะ หล่ออยู่นะ แถมรวยด้วย"

"ใช่ครับ อันที่จริงพี่เองก็ยังไม่เคยเห็นน้องเตยเลยแต่ไอ้วีก้าบอกว่าเคยเห็นครั้งหนึ่งที่มหา'ลัยตอนที่มันไปรับน้องสาวที่นั่น พอดีมันจำน้องลินกับน้องเพลินได้น่ะครับ" ลมหนาวอธิบายไปตามความจริงขณะที่กำลังกระดกแก้วเครื่องดื่มขึ้นก็ต้องชะงักค้างกับหญิงสาวที่เดินตรงเข้ามา

กลิ่นหอมประจำตัวของเธอโชยเข้ามากระทบกับจมูกโด่งของการันต์เข้าอย่างจัง มันเป็นกลิ่นที่เขาไม่เคยได้กลิ่นเลย คล้ายว่าจะเป็นกลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นหอมอะไรบางอย่างที่ไม่สามารถอธิบายได้ ยิ่งใกล้เข้ามาหัวใจแกร่งของเขาก็ยิ่งเต้นแรงขึ้น คล้ายกับเลือดในกายมันพลุ่งพล่านไม่อยู่สุข

"เป็นไรวะไอ้รันต์ ทำไมหน้ามึงแดงๆ"

"เปล่า" เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองเป็นอะไร ตั้งแต่ได้เห็นหญิงสาวคนนั้นหัวใจเขามันก็ไม่อยู่สุขเลยสักนิดเขาเองไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้ให้สาวคนไหนมาก่อนเลยทั้งๆ ที่ตัวเองเป็นผู้ล่าแท้ๆ แต่พอ...

ตึก...

ตึก...

ตึก...

"เตย ทางนี้" ได้จ้องตากับเธอที่เดินมาหยุดอยู่ที่โต๊ะของเขาก็รู้สึกราวกับว่าแท้จริงแล้วตัวเองเป็นแค่เหยื่อหรือเปล่า หญิงสาวหน้าสวยที่เดินอยู่ข้างล่างเมื่อครู่ ตอนนี้มายืนอยู่ที่กลุ่มของเขาแล้ว เขาเองได้ยินพลอยไพลินกับพาเพลินคนรักของเพื่อนพูดถึงเตยหอมบ่อยๆ แต่ก็ไม่เคยเห็นตัวจริงสักครั้ง ยกเว้นแค่เพียงครั้งนี้เท่านั้นที่ได้เห็นเข้าอย่างเต็มตา เขาบังเอิญสบตากับเธอเข้าหัวใจของคนหนุ่มยิ่งเต้นแรงขึ้น ร่างกายมันร้อนรุ่มราวกับกำลัง ต้องมนต์เสน่ห์

"หวัดดี ขอโทษที่เข้ามาช้านะเราหาที่จอดรถยากมาก"

"ไม่เป็นไร นั่งสิ" พาเพลินเชื้อเชิญเพื่อนสาวของตัวเองให้นั่งลงแต่ที่นั่งก็เต็มไปหมดแล้วไม่รู้ว่าจะให้เพื่อนรักนั่งตรงไหน

"สวัสดีพี่ชานนท์ พี่ไทก้า และทุกคนนะคะ วันนี้ขอเตยร่วมโต๊ะด้วยคนนะคะ" โปรยยิ้มอีกแล้ว ให้ตายเถอะจะยิ้มอะไรนักหนาวะแค่นี้ก็จะตายอยู่แล้ว

"ไอ้รันต์มึงขยับหน่อยดิ ไข่มึงใหญ่มากมั้งนั่งอ้าอะไรขนาดนั้น" เข็มทิศเอ่ยบอกเพื่อนรักที่เอาแต่นั่งนิ่ง ส่วนเพื่อนอีกคนของเขาลมหนาวก็กระดกแก้วเครื่องดื่มจนน้ำน่าจะเต็มท้องมันไปแล้ว

พรึ่บ!

"ขอบคุณนะคะ"

อ่า... เสียงหวานโคตรตอนครางชื่อเขาคงจะเพราะน่าดู แม่งเอ่ยอยากฟังเสียงครางเลยวะ ตัวก็หอม หอมฉิบหายเลย ผู้หญิงอะไรวะตัวแม่งโคตรหอมเลย แขนก็เล็กเรียว ผิวก็เนียนละเอียด แม่งเอ่ยหอมยันเส้นผมเลยอยู่ๆ ก็รู้สึกปวดปร่าที่กลางกายแต่ก็ไม่กล้าแสดงออกมากจนต้องเปลี่ยนท่านั่งเป็นนั่งไขว่ห้างแทน

"น้อยเตยหอมใช่ไหมครับ พี่ชื่อลมหนาวนะ"

"ยินดีที่ได้รู้จักนะคะพี่ลมหนาว"

"เสียงน้องหวานมากเลยครับ"

"เหรอคะ ขอบคุณนะคะ" การันต์ใช้จังหวะที่ไม่ค่อยมีคนสังเกตแอบขยับเข้าใกล้คนตัวเล็กที่มาใหม่อีกนิด แต่ก็ทำราวกับตัวเองไม่ได้คิดอะไรกับหญิงสาวเลย หญิงสาวไร้เสน่ห์ไม่มีอะไรให้เขาสนใจต่างจากภายในใจที่มันกำลังเต้นโครมครามจนหายใจติดขัด เขาพยายามลอบสูดดมกลิ่นหอมของคนตัวเล็กที่นั่งข้างกายอย่างเนียนๆ

"เออ เตยนี่พี่เข็มทิศเคยเจอกันปะ" พลอยไพลินแนะนำขึ้น

"จำไม่ได้เลยอ่า" เข็มทิศไม่ได้ว่าอะไร แต่กลับยิ้มเอ็นดูให้กับหญิงสาวตัวเล็ก เขาเองก็คิดว่าไม่น่าจะเคยเจอกันมาก่อนนะ เพราะถ้าเคยเจอกันเขาต้องจำเธอได้แน่เธอเล่นโดดเด่นขนาดนี้

"ส่วนคนที่นั่งข้างเธอ ชื่อพี่การันต์รู้จักกันไว้สิ"

"อ่อ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ" ทักทายเขาพร้อมโปรยยิ้มน่ารักไปให้อย่างเป็นธรรมชาติของเธอ

"อืม"

หลายวันต่อมา @TK University

รถสปอร์ตหรูลัมโบร์กีนีสีดำด้านขับเข้ามาจอดที่จอดรถวีไอพีของมหา'ลัยชื่อดังระดับประเทศของเพื่อนรักเนื่องจากวันนี้ชายหนุ่มเลิกงานเร็ว และไม่รู้จะไปไหนรู้สึกเบื่อๆ เลยว่าจะมาหาไทก้าเพื่อนรักสักหน่อยเผื่อจะชวนมันคุยนั่นนี่

ชายหนุ่มลงจากรถหรูของตัวเองท่ามกลางสายตาของเหล่านักศึกษาทั้งชายและหญิงที่มองมา การที่การันต์มาที่นี่ไม่ใช่แค่เพียงมาหาเพื่อนเท่านั้นแต่เขามาหาเหยื่อแก้เบื่อของตัวเองที่ไปตกได้มาเมื่อสองวันก่อนที่คลับของเข็มทิศ เขารู้มาว่าเธอเรียนที่นี่ด้วยเลยกะว่าจะพาไปหาอะไรทำแก้เบื่อสักหน่อย

ทนายหนุ่มเดินไปถึงหน้าห้องของผู้บริหารเขาเปิดประตูเข้าไปโดยไม่เคาะก่อนอย่างถือวิสาสะแต่ไทก้าก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะเขาเองก็ชินแล้วกับนิสัยแบบนี้ของเพื่อนๆ ตัวเอง

"มาทำไม"

"โถ่ ท่านผู้อำนวยการครับเพื่อนมาหาไม่ดีใจเหรอ"

"มาหากู หรือมาหาเหยื่อ ไอ้เวร"

"อย่าพูดอย่างนั้นเลย ผมดูไม่ดีนะครับท่านผู้อำนวยการ"

"เบาหน่อย มหา'ลัยกูไม่ใช่ซ่อง แต่ถ้านอกมหา'ลัยไม่เป็นไร"

"หึ" การันต์เดินเข้ามานั่งที่เก้าอี้ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับโต๊ะทำงานของไทก้า เห็นไทก้าเอาแต่ยืนจ้องไปที่นอกกระจกหน้าต่างเมื่อครู่แล้ว ราวกับไม่ค่อยมีสมาธิทำงานเขาเองก็ไม่รอช้าด้วยความสงสัยลุกขึ้นไปดูบ้างว่าเพื่อนรักดูอะไร

"ดูอะไรวะไอ้แว่น"

"เมียกูแม่ง แรดวะ"

"ทำไมอะ"

"แหกตาดูดิ" ไทก้าชี้ไปที่ม้าหินอ่อนใต้ตึกคณะที่พาเพลินกับพลอยไพลิน นั่งอยู่เห็นมีชายหนุ่มอยู่สองสามคนมานั่งร่วมโต๊ะด้วย แต่ดูท่าแล้วน่าจะเป็นการทำงานกลุ่มมากกว่าไทก้าเลยจำเป็นต้องปล่อยไป เขาพยายามอดทนเอาไว้เดี๋ยวคืนนี้ค่อยว่ากัน แม้ตาจะยังจ้องไปที่คนรักของตัวเองราวกับคาดโทษทั้งๆ ที่เธอไม่ได้ผิดอะไร

ต่างกับอีกคนที่กวาดสายตามองหาใครบางคน คนที่เขาเคยเจอเมื่อหลายวันก่อนคนที่ตัวหอมๆ คนที่ผิวขาวๆ เขายังจำได้ดีเลยว่าคืนนั้นแม้จะไม่ได้มีการพูดคุยกันเพราะส่วนใหญ่เข็มทิศกับลมหนาวจะชวนคนตัวเล็กคุยมากกว่าแต่เขาก็ลอบสูดดมกลิ่นหอมของเธอจนชุ่มฉ่ำปอด แถมกลับมาบ้านก็เล่นเอานอนแทบไม่หลับมันสงสัยคนอะไรจะหอมได้ขนาดนั้นวะ

ครืด~ ครืด~ ครืด~

เสียงสมาร์ตโฟนเครื่องหรูดังขึ้นเป็นของการันต์เขาหยิบขึ้นมาดูเห็นชื่อที่แสดงหน้าจอก็ยกยิ้มมุมปาก เหยื่อของเขาคงเรียนเสร็จแล้วเลยโทรมาหา ทนายหนุ่มกดรับสายทันทีทว่า... ขณะที่กำลังกดรับสายโทรศัพท์สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นคนตัวเล็กที่เดินมาคู่กับเหยื่อของเขาด้วยท่าทางยิ้มแย้มอย่างเป็นธรรมชาติเดินเข้าไปในกลุ่มที่มีพาเพลินกับพลอยไพลิน และน้ำมนต์นั่งอยู่

"ครับ"

"เรียนเสร็จแล้วเหรอ"

"โอเคครับเดี๋ยวเจอกันนะ"

ไทก้าที่ลอบฟังอยู่ก็เหลือบตามองไปที่การันต์เพื่อนรักก่อนจะละสายตากลับไปจ้องมองที่คนรักของตัวเองด้วยอาการที่ต้องข่มอารมณ์หึงหวงเอาไว้ อยู่ๆ เขาก็พูดขึ้นเมื่อเห็นว่าการันต์ยังไม่ออกไปปกติการันต์กระดี๊กระด๊าเหมือนปลากระดี่ได้น้ำจะตายไป

"เหยื่อมึงโทรมาแล้ว?"

"อืม"

"ไม่ไป?"

"เดี๋ยวค่อยไปก็ได้"

ไทก้าแอบแปลกใจเล็กน้อยที่ครั้งนี้การันต์ไม่รีบไปปลดปล่อยความเครียดเหมือนอย่างที่เคยทำก่อนจะถามการันต์ขึ้นเพราะความอยากรู้

"ครั้งนี้ใครวะ แล้วจะควงนานไหม"

"มิเกล นิเทศ เดี๋ยววันนี้ลองของก่อน ถ้าไม่ถูกใจก็ไม่ไปต่อ"

"หึ พูดแบบนี้ทีไรกูก็เห็นครั้งเดียวตลอดเอาจริงๆ กูไม่ค่อยเห็นมึงกินซ้ำเลยนะ"

"กูรำคาญอะ แม่งชอบวุ่นวายครั้งเดียวจบมันก็ดี"

ปากพูดแต่สายตาคมนัยน์ตาสีน้ำตาลสว่างจ้องมองไปที่หญิงสาวตัวเล็กผมสีช็อกโกแลตไม่วางตา เขาเผลอเลียริมฝีปากของตัวเองราวกับอยากลิ้มลองของอร่อยที่เขาเห็น อยากรู้ว่าจะหอมเหมือนที่เคยได้กลิ่นไหม อยากรู้ว่ารสชาติของเธอจะหวานหรือเปล่า เมื่อเห็นว่ามิเกลแยกกับเตยหอมแล้วเขาก็หยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาอีกครั้ง

(ขาา~)

"เกลครับ เดี๋ยวไปเจอกันที่ห้างนะครับ"

(อ้าวทำไมล่ะคะ เกลเห็นรถพี่จอดอยู่นะ)

"ผมยังคุยธุระกับเพื่อนไม่เสร็จเลยครับ เกลไปเดินเล่นรอก่อนนะ"

(ก็ได้ค่ะ รีบมานะคะ)

"ครับ"

ไทก้าชี้นิ้วเข้าหาตัวประมาณว่าคุยธุระกับกูตอนไหน แต่การันต์ก็ทำเพียงแค่ยักไหล่ขึ้นเท่านั้นอย่างไม่สนใจอะไร เขายังคงยืนจ้องหญิงสาวผมสีช็อกโกแลตไม่วางตา ยิ่งอยู่ในชุดนักศึกษาแบบนี้เธอแม่งยิ่งน่า...

อึก...

"มึงมองเตยหอมเหรอ" ไทก้าถามขึ้นเมื่อมองไปตามสายตาของเพื่อนรัก

"เปล่า กูก็มองไปเรื่อยเปื่อย" ตอบเฉไฉไปเรื่อย

"ดีแล้ว อย่ายุ่งกับเตยเลย" ไม่อยากให้ยุ่งเพราะรู้ว่าเพื่อนของตัวเองนิสัยยังไง แล้วยิ่งเป็นกลุ่มเพื่อนของเมียตัวเองด้วย ก็ยิ่งไม่อยากให้ยุ่งไม่ใช่อะไรหรอกกลัวเมียอาละวาดใส่ อีกอย่างสงสารเตยหอมด้วยถ้าต้องมาเสียใจเพราะเพื่อนของเขาเดี๋ยวจะมองหน้ากันไม่ติด

"กูไม่คิดยุ่งกับคนใกล้ตัวอยู่แล้ว มึงจะอะไรนักหนา" หวงอะไรกันนักหนาแค่ผู้หญิงคนเดียว

"เอ้า มึงดุกูทำไมเนี่ย กูเสียใจนะ"

"กูไปก่อนนะ ลูกกูต้องการของแล้ว" เขาชี้ไปที่เป้ากางเกงตัวเองแล้วยกยิ้มยียวนให้เพื่อนรัก

"เออ" ที่ลาเพื่อนออกมาเพราะเห็นว่าหญิงสาวผมสีช็อกโกแลตเดินออกมาจากกลุ่มเพื่อนๆ แล้ว เธอเดินตรงไปทางที่จอดรถวีไอพีเขาจำได้ว่าทิศทางที่เธอเดินมันคือทางนั้น ทนายหนุ่มรีบสาวเท้าเดินออกมาทันทีปล่อยให้ไทก้ายืนจ้องเมียรักกับผู้ชายอื่นต่อไป

ลานจอดรถวีไอพี

"งื้อออ ยะ ยางแบนได้ไง" เตยหอมเดินมาที่รถมินิคูเปอร์สีน้ำเงินของตัวเองทันทีที่ถึงรถก็เห็นว่าล้อยางของเธอมันแบนไปข้างหนึ่ง หญิงสาวทำท่าจะร้องไห้เพราะเธอไม่รู้ว่าควรทำยังไง หรือจะกลับไปหาพาเพลินกับพลอยไพลินดีแฟนพาเพลินทำงานที่นี่น่าจะช่วยเธอได้อยู่นะ หญิงสาวหมุนตัวกลับตั้งท่าจะเดินไปหาเพื่อนๆ ตัวเองเหมือนเดิมแต่ทว่า...

ตุบ!

"อ๊ะ!" วันนี้ก็หอมเหมือนเดิมเลยแฮะ มุมปากหนายกยิ้มพอใจแต่น่าเสียดายที่คนตัวเล็กไม่ทันเห็น เตยหอมเงยหน้าขึ้นมองเพราะความสูงที่ต่างระดับกันอยู่พอสมควร ก่อนจะก้าวถอยหลังไปเล็กน้อย

"ขอโทษนะคะ ฉันไม่ทันระวัง" การันต์ขมวดคิ้วยุ่งเมื่อเห็นสีหน้า และแววตาใสซื่อของเธอราวกับจำเขาไม่ได้ เขาไม่ตอบแต่ยังยืนจ้องเธออยู่อย่างนั้น สายลมก็ช่างเป็นใจพัดผมของคนตัวเล็กอย่างพลิ้วไหวนั่นยิ่งขับให้เขาได้กลิ่นหอมจากร่างกายเธออย่างพอใจ

"จะไปไหน"

"เอ่อ ขอตัวนะคะ" เธอไม่ชอบคุยกับคนที่ไม่รู้จัก และยิ่งผู้ชายคนนี้เธอยิ่งไม่รู้จักเข้าไปใหญ่อยู่ๆ ก็มายืนขวางเธอไว้เป็นพวกโรคจิตหรือเปล่าก็ไม่รู้ เตยหอมตั้งท่าจะเดินหนีไปแต่ในขณะนั้นชายหนุ่มแปลกหน้าสำหรับเธอก็คว้าแขนเรียวของเธอเอาไว้

หมับ!

"อ่ะ!"

"ปะ ปล่อย" เธอกดเสียงต่ำอย่างไม่พอใจที่ใครก็ไม่รู้มาถูกเนื้อต้องตัวเธอ แต่ทว่าคนตัวสูงก็นิ่งไม่ทำตามแถมยังยกยิ้มมุมปกราวกับคนที่เป็นโรคจิต เธอจ้องตากับเขาเพื่อกดดันให้เขาปล่อยส่วนเขาก็จ้องตาเธอกลับเช่นกัน

"รถยางแบนเหรอ ให้ฉันช่วยไหม"

"ไม่เป็นไร แต่ช่วยปล่อยแขนฉันก่อนได้ไหม" เธอเลื่อนสายตามองลงไปที่แขนตัวเองที่ถูกผู้ชายแปลกหน้าจับเอาไว้ ก่อนที่มือหนาจะค่อยๆ คลายความแน่นออกแล้วยังยืนขวางทางเธออยู่ เขาไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ที่เธอจำเขาไม่ได้ แต่ที่เขาพอใจสำหรับวันนี้คือตัวเธอนิ่มมากนิ่มอย่างที่เขาชอบ นิ่มอย่างที่เขาต้องการ

"เดี๋ยวฉันช่วย"

"มะ ไม่เป็นไรค่ะ" เขาจ้องเธออีกครั้งอย่างคุกคาม แล้วก้าวเท้าเข้าประชิดตัวเธอทำให้เตยหอมต้องถอยหลังไปจนต้นขาด้านหลังของเธอชนเข้ากับกระโปรงรถของตัวเอง

"ฉันจะช่วยเอง" เขาโน้มตัวลงเผลอเลียกลีบปากล่างของตัวเองราวกับอยากจะกลืนกินเธอเสียเดี๋ยวนี้ ยิ่งเห็นท่าทางของเธอ ก็ยิ่งอยาก...

"เตย อ้าวพี่การันต์"