twenty-four-seven Club

🎶🎵There's another side that you don't know, You don't know, I can't wait to get you all alone, All alone (ที่รักครับ มันยังมีอีกด้านหนึ่งของผมที่คุณยังไม่รู้ คุณไม่รู้เลยสินะ ผมรอไม่ไหวแล้วที่เราจะได้อยู่ด้วยกันเพียงลำพัง สองต่อสอง)

Once I'm in there ain't no letting go, Letting go, Watch me turn your mind into my home (เมื่อผมหมายปองคุณไว้แล้ว ผมจะไม่ปล่อยคุณไปหรอกนะ, ปล่อยไปไม่ได้หรอก ดูนะผมจะทำให้คุณมาเป็นของผมได้ยังไง)

Mind mind games until you lose control, Mind mind games until you lose control (ผมจะเล่นเกมปั่นประสาทนี้จนคุณถอนตัวไม่ขึ้นเลยแหละ, ผมจะปั่นหัวคุณให้เสียการควบคุมไปเลย)

Now that I'm in there's no letting go, And your emptiness begins, Once I grip onto your mind and soul (ตอนนี้ผมเสียบลึกเข้าไปในนั้นจะไม่รีบเอาออกแน่นอน และในหัวของคุณก็เริ่มว่างเปล่า เมื่อผมได้กุมหัวใจและวิญญาณของคุณ)

Your brightness starts to dim, Sin after sin you won't feel no more, You've lost your trust again (ความสดใสของคุณก็จะเริ่มจางหายไป เสียบเข้าไปครั้งแล้วครั้งเล่าจนคุณไม่รู้สึกอะไรอีก คุณเสร็จอีกรอบแล้วนะ)

I know you wish you could let me know, That you're praying for an end (ผมรู้ว่าคุณกำลังภาวนาร้องขอผม คุณภาวนาให้ผมเสร็จสักที)

I can lie to you and tell you you can get me out your head, But I'm lovin' all the pain I'm causing you too much instead, Baby, There's another side that you don't know, You don't know (ที่ผมบอกว่าคุณจะสลัดผมออกจากหัวไปก็ได้นะ มันก็แค่คำโกหก แต่ผมกลับโคตรรักความเจ็บปวดที่ผมมอบให้คุณนี่สิ ที่รักครับ มันยังมีอีกด้านหนึ่งของผมที่คุณยังไม่รู้ คุณไม่รู้เลยละ) 🎵🎶

ริมฝีปากหนาเปล่งเสียงร้องเพลงกลางเวทีด้านหน้าในชุดสูทสีน้ำเงินตัวเก่งที่เข้ากับรูปร่างกำยำของเขาได้เป็นอย่างดี ใบหน้าหล่อราวกับลูกครึ่งผมสีบรอนทองมีเสน่ห์สำหรับผู้พบเห็น ขณะที่ปากร้องเพลงสายตาก็จ้องมองไปที่หญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังจ้องมองมาที่เขาเช่นกัน มุมปากหนายกยิ้มอย่างพึงพอใจเพราะในใจรู้อย่างแน่ใจว่าผู้หญิงคนนี้ต้องเล่นด้วยกับเขาอย่างแน่นอน

สายตาที่จ้องมองเธอทำให้เธอแทบจะละลายลงไปกองอยู่ตรงนั้น เพียงแค่ถูกเขามองร่างกายของเธอก็สั่นไหว หัวใจดวงน้อยเต้นแรงถี่ๆ อย่างตื่นเต้นยิ่งเพลงที่เขาร้องออกมาที่มีทำนองที่ฟังแล้วชวนให้ใจสั่น เนื้อหาของเพลงและน้ำเสียงของเขาที่เปล่งออกมาก็ทำเอาเธอแทบจะย้วยลงไปกองอยู่ตรงนั้น เขามองเธอไม่ละวางตา เขาจ้องมองเธอราวกับกำลังกลืนกินเธอทางสายตา ในขณะที่ปากหนานั่นยังร้องเพลงเขากลับมีเสน่ห์ออกมามากมายขนาดนี้

เธอรู้จักเขา ไม่ใช่แค่เธอ แต่ใครๆ ต่างก็รู้จักเขา ทนายหนุ่มผู้เพียบพร้อม โด่งดังจากความเก่งกาจในการชนะคดีต่างๆ มากมายและเป็นที่ต้องการตัวของคนใหญ่คนโต เขามีด้านที่โดดเด่นดูดีขนาดนี้จะมีใครบ้างเล่าที่ไม่อยาก 'ควบคุม' เขาให้อยู่ในกำมือ

เธอรู้ดีการเล่นกับเขาก็เหมือนกับการเล่นกับไฟ ทนายหนุ่มขึ้นชื่อเรื่อง 'รักสนุก แต่ไม่ผูกพัน' กำราบยากเสียยิ่งกว่าอะไรดีแม้จะรู้อย่างนั้นเธอก็อยากจะลองเล่นกับไฟดูบ้างไม่เห็นจะเป็นอะไร

หลังจากร้องเพลงเสร็จแล้วทนายหนุ่มเดินลงมาจากเวทีเขาเดินผ่านกลุ่มของหญิงสาวคนนั้นพลางเหลือบสายตามองเธอเพียงนิดมุมปากหนายกยิ้มอย่างมีเสน่ห์เดินขึ้นไปยังที่นั่งวีไอพีชั้นสองที่มีเพื่อนๆ ของเขานั่งรออยู่ก่อนแล้ว

"มาแล้วโว้ยยยย มึงนี่แม่งแค่ร้องเพลงก็เหมือนจับผู้หญิงคนนั้นเอากลางคลับแล้วอะ" ลมหนาวพูดขึ้นพลางยื่นแก้วเหล้าไปให้การันต์ที่เดินมานั่งลงข้างๆ มือหนายื่นไปหยิบแก้วขึ้นมากระดกดื่มก่อนจะมองไปที่ ไทก้า กับชานนท์ที่นั่งดื่มอยู่เหมือนกัน

"แล้วไอ้เข็มไปไหน" เขาถามขึ้น

"กูอยู่นี่" เข็มทิศ เดินมานั่งลงในกลุ่มของเพื่อนๆ ตัวเองพลางยกยิ้มให้กับการันต์ที่จ้องมองผู้หญิงคนนั้นเพียงนิดแล้วเบือนหน้ากลับมาพูดคุยกับเพื่อนๆ ของตัวเอง วันนี้เขาเพิ่งชนะคดีมาเลยชวนเพื่อนๆ มานั่งดื่มกันที่คลับของเข็มทิศซึ่งเป็นสถานที่ประจำของพวกเขาเลยก็ว่าได้

"อยู่ๆ ก็ขึ้นไปร้องเพลง กูไม่จ่ายค่าจ้างนะเว้ย" เข็มทิศพูดขึ้นพลางยกแก้วเหล้ากระดกดื่ม แล้ววางลง สายตาของเขาเลื่อนไปเห็นหญิงสาวคนที่จ้องมองการันต์มองมาทางกลุ่มของพวกเขาไม่วางตา

"หนึ่ง"

"สอง"

"สาม"

"ขอโทษนะคะ ใช่คุณการันต์หรือเปล่าคะ"

การันต์เหลือบสายตามองเพื่อนๆ อย่างผู้ชนะก่อนจะค่อยๆ หันไปด้านข้างหญิงสาวคนเดิมเดินเข้ามาหาเขาแล้วก้มหน้าลงมาถามทำให้ใบหน้าของเขาและเธอใกล้กันจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดลงมา เนินอกของเธอยามเมื่อก้มลงมาทำให้ความอวบนูนนั้นทะลักออกมาจนเพื่อนๆ ของเขามองกันเป็นตาเดียว

"มึงว่าเรียบร้อยปะ" ลมหนาวถามขึ้นเบาๆ กับเพื่อนๆ ทั้งสาม

"ไม่เหลือ" ไทก้าพูดขึ้น

"นั่นดิ ไอ้เวรนี่เหรอจะปล่อยให้รอดไปได้ เหยื่อมาหาถึงที่" ชานนท์เสริมไปอีก

"หึ" เข็มทิศเพียงแค่หัวเราะในลำคอออกมาเท่านั้น เขารู้ว่าที่การันต์ขึ้นไปร้องเพลงเพราะต้องการกวาดสายตามองหาที่ 'คลายเครียด' เขามักจะเป็นแบบนี้ประจำและไม่ต้องห่วงเขาไม่มีวันปล่อยให้มีปัญหาตามมาทีหลังอย่างแน่นอน

"ครับ มีอะไรรึเปล่าครับ"

"ฝ้ายนะคะ ขอฝ้ายนั่งด้วยได้ไหมคะ"

การันต์ยังจ้องใบหน้าของหญิงสาวที่พยายามหว่านเสน่ห์ใส่เขาอย่างเต็มที่ แต่สำหรับเขาแล้วเสน่ห์พวกนี้ทำอะไรเขาไม่ได้หรอก เพราะเมื่อเขาได้จนเบื่อเขาก็จะทิ้งจะอย่างไยดี ไม่สิ ไม่ใช่ทิ้งเพราะเขาไม่เคยจริงจังกับใคร จะเรียกว่าทิ้งก็คงไม่ได้ต้องเรียกว่าจะไม่ผ่านไปทางนั้นอีกแน่นอน สำหรับเขามันเรียกว่า 'ทางผ่าน' เท่านั้น

"อยากนั่งกับผมตรงนี้ หรืออยากไปหาที่นั่งเงียบๆ ตามลำพังดีครับ"

หญิงสาวเม้มปากแน่นเหลือบสายตามองเพื่อนๆ ของการันต์ที่จ้องมองมาทางเธอกับการันต์อย่างเป็นปกติ ทนายหนุ่มไม่รอช้ายกมือขึ้นลูบไล้ต้นขาของเธอจากทางด้านหลังขึ้นมาที่ถึงบั้นท้ายของเธอเบาๆ

"คุณอยากควบคุมผมไหมครับ" อยู่ๆ เขาก็พูดขึ้นพร้อมกับขยับนิ้วชี้บอกให้หญิงสาวยื่นหน้าเข้าไปใกล้เขาอีกนิดเพื่อที่จะกระซิบคำพูดเร่าร้อนพวกนั้นกับเธอ

"..." เธอหน้าแดง อดคิดไม่ได้เลยว่าไฟที่เธอกำลังจะลงเล่นนั้นจะร้อนแรงแค่ไหน

"มาสิครับ มาควบคุมผมเท่าที่คุณอยากทำเลย"

.

.

twenty-four-seven Club @ห้องน้ำหญิง

ปึก ปึก ปึก ปึก!

"ซีดดดด~ อ่าา~"

"อื้อออ! คุณการันต์คะ ของคุณมันใหญ่จนฝ้ายคับร่องไปหมดเลยค่ะ"

"อ่าาา~ กระแทกลงมาแรงๆ ครับ ซี้ดดดด~"

"ถ้าใส่ถุงแล้วมันไม่ถึงใจ สดก็ได้นะคะฝ้ายโอเค อ๊ะ อ๊าา~"

"ไม่เป็นไรครับ ผมไม่สดกับใคร"

เวลาต่อมา @ twenty-four-seven Club

แก๊งหนุ่มๆ ยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวเดิมโดยมีพาเพลิน กับพลอยไพลินตามมานั่งคุมสามีของตัวเอง อันที่จริงก็ไม่ได้เรียกว่าคุมหรอกต้องเรียกมาตามมาให้สามีคุมเสียมากกว่าเพราะว่าตั้งแต่เธอสองคนย่างกรายเข้ามาก็ผ่านสายตาของหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่หลายคนจนคนเป็นสามีทั้งสองทนไม่ไหวรีบลุกจากโต๊ะของตัวเองไปรับคนรักของตัวเองที่ถูกรุมล้อมด้วยหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่เป็นจำนวนมาก

"เผลอไม่ได้เลยนะ" ชานนท์ค่อนคอดคนรักของตัวเองที่นั่งอยู่บนตักแกร่งของเขาไม่ยอมปล่อยให้เธอไปนั่งที่โซฟาง่ายๆ เพราะกลัวคนอื่นไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นของเขา

"นี่ก็อีกคน" ไทก้าเองก็ด้วยโอบรอบเอวบางของคนรักเอาไว้อย่างหวงแหน แถมยังนั่งทำตาถมึงทึงใส่คนอื่นๆ อีกด้วย

"พวกมึงก็เกินไปนะบางทีอะ"

"มึงลองมีเมียดูเถอะไอ้ลม แล้วจะรู้ว่าที่พวกกูเป็นไม่เกินจริง" ชานนท์ว่าให้ลมหนาวพร้อมทั้งกระชับท่อนแขนของตัวเองอีกครั้ง สายตาของเขาสอดส่องลงไปที่ชั้นล่างก่อนจะหันมาถามคนรักของตัวเอง

"มากันยังไงครับ"

"ยัยเตยมาส่งค่ะ"

"แล้วน้องเตยไม่เข้ามาด้วยเหรอครับ"

พรึ่บ!

ลมหนาวถามขึ้นในตอนที่การันต์เดินกลับมานั่งที่โต๊ะพอดีเขาได้ยินบทสนทนาของเพื่อนในกลุ่มแต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมากมาย แต่ว่าชื่อ เตยหอม งั้นเหรอเขาจำได้อยู่บ้างว่าเป็นเพื่อนของแก๊งเมียเพื่อนของเขา แต่เขาไม่สนใจหรอกนะไม่ชอบเล่นคนใกล้ตัว

"แหมพี่ลม สนใจเพื่อนเพลินเหรอ"

"นั่นสิ เห็นอย่างนี้ยัยเตยก็ฮอตมากนะคะ แต่ยัยนั่นซื่อบื้อไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรหรอก คิก คิก"

พลอยไพลินเสริมขึ้นอีกที อันที่จริงเธอก็อยากสนับสนุนกลุ่มเพื่อนของแฟนเธอให้เตยหอมเพื่อนรักอยู่เหมือนกันนะ เพราะทั้งหล่อทั้งรวย เธออยากสนับสนุนให้ใครก็ได้ในกลุ่มไม่ว่าจะเป็นพี่เข็มทิศ หรือพี่ลมหนาว แต่คนเดียวที่ไม่อยากสนับสนุนเพื่อนให้คือพี่การันต์เนี่ยแหละ เธอไม่อยากให้เพื่อนเธอต้องมาเจ็บช้ำเพราะผู้ชายแบบนี้

หากมองพี่การันต์ในฐานะพี่ชาย หรือเพื่อน หรือเพื่อนสามี เขาก็เป็นคนดีคนหนึ่งที่คบได้อย่างสนิทใจ ทั้งหล่อ ทั้งรวย แถมยังดูอบอุ่น แต่หากให้มองเขาในฐานะผู้ชายคนหนึ่งเธอคงให้เพื่อนเธอถอยห่างเพราะเธอเองก็ได้ยินชื่อเสียงอันลือเลื่องของเขามามากโขอยู่ แม้จะโด่งดังเรื่องความสามารถแต่ที่โด่งดังไม่แพ้กันเลยก็น่าจะเรื่องผู้หญิง

"เปล่าหรอกครับ แต่พี่มีเพื่อนคนหนึ่งมันสนใจน้องเตยอยู่ชื่อวีก้า"

การันต์ที่นั่งอยู่นิ่งๆ ไม่ได้สนใจเรื่องอะไรที่คนในกลุ่มพูดเขามองลงไปที่ชั้นล่างก็เห็นผู้หญิงคนที่เขาเพิ่ง ผ่านไปทางนั้น มองขึ้นมาหาเขาด้วยสายตายั่วยวน ส่วนเขาก็เพียงแค่ยิ้มให้เป็นมารยาทเท่านั้นแต่ถ้าจะให้ผ่านไปทางเก่าอีก คงไม่เอาแล้วแหละรู้สึกว่าเธอคนนั้นมันไม่สนุกเลยสักนิด

ทว่า... สายตาคมกริบนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนราวกับมีประกายจ้องมองไปที่หญิงสาวผิวขาวราวกับหิมะ ผมสีช็อกโกแลตของเธอยาวสยายไปจนถึงกลางหลังมีดัดลอนธรรมชาตินิดๆ ให้ดูน่ามอง เธอรูปร่างเล็กแต่ดูดีและโดดเด่นตั้งแต่เดินเข้ามาแล้ว ใบหน้าวีเชฟอย่างลงตัว ปากนิดจมูกหน่อยอย่างมีเสน่ห์ เขาจ้องมองท่าทางการเดินของเธออกผายไหล่ผึ่งอย่างคนที่บุคลิกภาพดี ดีมาก ดีจนเกินไป ดีจนโดดเด่นเกินกว่าใครๆ ผู้หญิงคนนี้ใส่ชุดกางเกงขาสั้นสีขาวกับเสื้อสีดำแหวกอกจนเห็นเนินเนื้อจะมองว่าเซ็กซี่ก็ใช่ จะมองว่าน่ารักก็ใช่อีก ใช่แล้วผู้หญิงคนนี้สเปคเขาเลย

"พี่วีก้าที่เป็นเจ้าของสายการบินรึเปล่าคะ หล่ออยู่นะ แถมรวยด้วย"

"ใช่ครับ อันที่จริงพี่เองก็ยังไม่เคยเห็นน้องเตยเลยแต่ไอ้วีก้าบอกว่าเคยเห็นครั้งหนึ่งที่มหา'ลัยตอนที่มันไปรับน้องสาวที่นั่น พอดีมันจำน้องลินกับน้องเพลินได้น่ะครับ" ลมหนาวอธิบายไปตามความจริงขณะที่กำลังกระดกแก้วเครื่องดื่มขึ้นก็ต้องชะงักค้างกับหญิงสาวที่เดินตรงเข้ามา

กลิ่นหอมประจำตัวของเธอโชยเข้ามากระทบกับจมูกโด่งของการันต์เข้าอย่างจัง มันเป็นกลิ่นที่เขาไม่เคยได้กลิ่นเลย คล้ายว่าจะเป็นกลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นหอมอะไรบางอย่างที่ไม่สามารถอธิบายได้ ยิ่งใกล้เข้ามาหัวใจแกร่งของเขาก็ยิ่งเต้นแรงขึ้น คล้ายกับเลือดในกายมันพลุ่งพล่านไม่อยู่สุข

"เป็นไรวะไอ้รันต์ ทำไมหน้ามึงแดงๆ"

"เปล่า" เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองเป็นอะไร ตั้งแต่ได้เห็นหญิงสาวคนนั้นหัวใจเขามันก็ไม่อยู่สุขเลยสักนิดเขาเองไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้ให้สาวคนไหนมาก่อนเลยทั้งๆ ที่ตัวเองเป็นผู้ล่าแท้ๆ แต่พอ...

ตึก...

ตึก...

ตึก...

"เตย ทางนี้" ได้จ้องตากับเธอที่เดินมาหยุดอยู่ที่โต๊ะของเขาก็รู้สึกราวกับว่าแท้จริงแล้วตัวเองเป็นแค่เหยื่อหรือเปล่า หญิงสาวหน้าสวยที่เดินอยู่ข้างล่างเมื่อครู่ ตอนนี้มายืนอยู่ที่กลุ่มของเขาแล้ว เขาเองได้ยินพลอยไพลินกับพาเพลินคนรักของเพื่อนพูดถึงเตยหอมบ่อยๆ แต่ก็ไม่เคยเห็นตัวจริงสักครั้ง ยกเว้นแค่เพียงครั้งนี้เท่านั้นที่ได้เห็นเข้าอย่างเต็มตา เขาบังเอิญสบตากับเธอเข้าหัวใจของคนหนุ่มยิ่งเต้นแรงขึ้น ร่างกายมันร้อนรุ่มราวกับกำลัง ต้องมนต์เสน่ห์

"หวัดดี ขอโทษที่เข้ามาช้านะเราหาที่จอดรถยากมาก"

"ไม่เป็นไร นั่งสิ" พาเพลินเชื้อเชิญเพื่อนสาวของตัวเองให้นั่งลงแต่ที่นั่งก็เต็มไปหมดแล้วไม่รู้ว่าจะให้เพื่อนรักนั่งตรงไหน

"สวัสดีพี่ชานนท์ พี่ไทก้า และทุกคนนะคะ วันนี้ขอเตยร่วมโต๊ะด้วยคนนะคะ" โปรยยิ้มอีกแล้ว ให้ตายเถอะจะยิ้มอะไรนักหนาวะแค่นี้ก็จะตายอยู่แล้ว

"ไอ้รันต์มึงขยับหน่อยดิ ไข่มึงใหญ่มากมั้งนั่งอ้าอะไรขนาดนั้น" เข็มทิศเอ่ยบอกเพื่อนรักที่เอาแต่นั่งนิ่ง ส่วนเพื่อนอีกคนของเขาลมหนาวก็กระดกแก้วเครื่องดื่มจนน้ำน่าจะเต็มท้องมันไปแล้ว

พรึ่บ!

"ขอบคุณนะคะ"

อ่า... เสียงหวานโคตรตอนครางชื่อเขาคงจะเพราะน่าดู แม่งเอ่ยอยากฟังเสียงครางเลยวะ ตัวก็หอม หอมฉิบหายเลย ผู้หญิงอะไรวะตัวแม่งโคตรหอมเลย แขนก็เล็กเรียว ผิวก็เนียนละเอียด แม่งเอ่ยหอมยันเส้นผมเลยอยู่ๆ ก็รู้สึกปวดปร่าที่กลางกายแต่ก็ไม่กล้าแสดงออกมากจนต้องเปลี่ยนท่านั่งเป็นนั่งไขว่ห้างแทน

"น้อยเตยหอมใช่ไหมครับ พี่ชื่อลมหนาวนะ"

"ยินดีที่ได้รู้จักนะคะพี่ลมหนาว"

"เสียงน้องหวานมากเลยครับ"

"เหรอคะ ขอบคุณนะคะ" การันต์ใช้จังหวะที่ไม่ค่อยมีคนสังเกตแอบขยับเข้าใกล้คนตัวเล็กที่มาใหม่อีกนิด แต่ก็ทำราวกับตัวเองไม่ได้คิดอะไรกับหญิงสาวเลย หญิงสาวไร้เสน่ห์ไม่มีอะไรให้เขาสนใจต่างจากภายในใจที่มันกำลังเต้นโครมครามจนหายใจติดขัด เขาพยายามลอบสูดดมกลิ่นหอมของคนตัวเล็กที่นั่งข้างกายอย่างเนียนๆ

"เออ เตยนี่พี่เข็มทิศเคยเจอกันปะ" พลอยไพลินแนะนำขึ้น

"จำไม่ได้เลยอ่า" เข็มทิศไม่ได้ว่าอะไร แต่กลับยิ้มเอ็นดูให้กับหญิงสาวตัวเล็ก เขาเองก็คิดว่าไม่น่าจะเคยเจอกันมาก่อนนะ เพราะถ้าเคยเจอกันเขาต้องจำเธอได้แน่เธอเล่นโดดเด่นขนาดนี้

"ส่วนคนที่นั่งข้างเธอ ชื่อพี่การันต์รู้จักกันไว้สิ"

"อ่อ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ" ทักทายเขาพร้อมโปรยยิ้มน่ารักไปให้อย่างเป็นธรรมชาติของเธอ

"อืม"

หลายวันต่อมา @TK University

รถสปอร์ตหรูลัมโบร์กีนีสีดำด้านขับเข้ามาจอดที่จอดรถวีไอพีของมหา'ลัยชื่อดังระดับประเทศของเพื่อนรักเนื่องจากวันนี้ชายหนุ่มเลิกงานเร็ว และไม่รู้จะไปไหนรู้สึกเบื่อๆ เลยว่าจะมาหาไทก้าเพื่อนรักสักหน่อยเผื่อจะชวนมันคุยนั่นนี่

ชายหนุ่มลงจากรถหรูของตัวเองท่ามกลางสายตาของเหล่านักศึกษาทั้งชายและหญิงที่มองมา การที่การันต์มาที่นี่ไม่ใช่แค่เพียงมาหาเพื่อนเท่านั้นแต่เขามาหาเหยื่อแก้เบื่อของตัวเองที่ไปตกได้มาเมื่อสองวันก่อนที่คลับของเข็มทิศ เขารู้มาว่าเธอเรียนที่นี่ด้วยเลยกะว่าจะพาไปหาอะไรทำแก้เบื่อสักหน่อย

ทนายหนุ่มเดินไปถึงหน้าห้องของผู้บริหารเขาเปิดประตูเข้าไปโดยไม่เคาะก่อนอย่างถือวิสาสะแต่ไทก้าก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะเขาเองก็ชินแล้วกับนิสัยแบบนี้ของเพื่อนๆ ตัวเอง

"มาทำไม"

"โถ่ ท่านผู้อำนวยการครับเพื่อนมาหาไม่ดีใจเหรอ"

"มาหากู หรือมาหาเหยื่อ ไอ้เวร"

"อย่าพูดอย่างนั้นเลย ผมดูไม่ดีนะครับท่านผู้อำนวยการ"

"เบาหน่อย มหา'ลัยกูไม่ใช่ซ่อง แต่ถ้านอกมหา'ลัยไม่เป็นไร"

"หึ" การันต์เดินเข้ามานั่งที่เก้าอี้ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับโต๊ะทำงานของไทก้า เห็นไทก้าเอาแต่ยืนจ้องไปที่นอกกระจกหน้าต่างเมื่อครู่แล้ว ราวกับไม่ค่อยมีสมาธิทำงานเขาเองก็ไม่รอช้าด้วยความสงสัยลุกขึ้นไปดูบ้างว่าเพื่อนรักดูอะไร

"ดูอะไรวะไอ้แว่น"

"เมียกูแม่ง แรดวะ"

"ทำไมอะ"

"แหกตาดูดิ" ไทก้าชี้ไปที่ม้าหินอ่อนใต้ตึกคณะที่พาเพลินกับพลอยไพลิน นั่งอยู่เห็นมีชายหนุ่มอยู่สองสามคนมานั่งร่วมโต๊ะด้วย แต่ดูท่าแล้วน่าจะเป็นการทำงานกลุ่มมากกว่าไทก้าเลยจำเป็นต้องปล่อยไป เขาพยายามอดทนเอาไว้เดี๋ยวคืนนี้ค่อยว่ากัน แม้ตาจะยังจ้องไปที่คนรักของตัวเองราวกับคาดโทษทั้งๆ ที่เธอไม่ได้ผิดอะไร

ต่างกับอีกคนที่กวาดสายตามองหาใครบางคน คนที่เขาเคยเจอเมื่อหลายวันก่อนคนที่ตัวหอมๆ คนที่ผิวขาวๆ เขายังจำได้ดีเลยว่าคืนนั้นแม้จะไม่ได้มีการพูดคุยกันเพราะส่วนใหญ่เข็มทิศกับลมหนาวจะชวนคนตัวเล็กคุยมากกว่าแต่เขาก็ลอบสูดดมกลิ่นหอมของเธอจนชุ่มฉ่ำปอด แถมกลับมาบ้านก็เล่นเอานอนแทบไม่หลับมันสงสัยคนอะไรจะหอมได้ขนาดนั้นวะ

ครืด~ ครืด~ ครืด~

เสียงสมาร์ตโฟนเครื่องหรูดังขึ้นเป็นของการันต์เขาหยิบขึ้นมาดูเห็นชื่อที่แสดงหน้าจอก็ยกยิ้มมุมปาก เหยื่อของเขาคงเรียนเสร็จแล้วเลยโทรมาหา ทนายหนุ่มกดรับสายทันทีทว่า... ขณะที่กำลังกดรับสายโทรศัพท์สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นคนตัวเล็กที่เดินมาคู่กับเหยื่อของเขาด้วยท่าทางยิ้มแย้มอย่างเป็นธรรมชาติเดินเข้าไปในกลุ่มที่มีพาเพลินกับพลอยไพลิน และน้ำมนต์นั่งอยู่

"ครับ"

"เรียนเสร็จแล้วเหรอ"

"โอเคครับเดี๋ยวเจอกันนะ"

ไทก้าที่ลอบฟังอยู่ก็เหลือบตามองไปที่การันต์เพื่อนรักก่อนจะละสายตากลับไปจ้องมองที่คนรักของตัวเองด้วยอาการที่ต้องข่มอารมณ์หึงหวงเอาไว้ อยู่ๆ เขาก็พูดขึ้นเมื่อเห็นว่าการันต์ยังไม่ออกไปปกติการันต์กระดี๊กระด๊าเหมือนปลากระดี่ได้น้ำจะตายไป

"เหยื่อมึงโทรมาแล้ว?"

"อืม"

"ไม่ไป?"

"เดี๋ยวค่อยไปก็ได้"

ไทก้าแอบแปลกใจเล็กน้อยที่ครั้งนี้การันต์ไม่รีบไปปลดปล่อยความเครียดเหมือนอย่างที่เคยทำก่อนจะถามการันต์ขึ้นเพราะความอยากรู้

"ครั้งนี้ใครวะ แล้วจะควงนานไหม"

"มิเกล นิเทศ เดี๋ยววันนี้ลองของก่อน ถ้าไม่ถูกใจก็ไม่ไปต่อ"

"หึ พูดแบบนี้ทีไรกูก็เห็นครั้งเดียวตลอดเอาจริงๆ กูไม่ค่อยเห็นมึงกินซ้ำเลยนะ"

"กูรำคาญอะ แม่งชอบวุ่นวายครั้งเดียวจบมันก็ดี"

ปากพูดแต่สายตาคมนัยน์ตาสีน้ำตาลสว่างจ้องมองไปที่หญิงสาวตัวเล็กผมสีช็อกโกแลตไม่วางตา เขาเผลอเลียริมฝีปากของตัวเองราวกับอยากลิ้มลองของอร่อยที่เขาเห็น อยากรู้ว่าจะหอมเหมือนที่เคยได้กลิ่นไหม อยากรู้ว่ารสชาติของเธอจะหวานหรือเปล่า เมื่อเห็นว่ามิเกลแยกกับเตยหอมแล้วเขาก็หยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาอีกครั้ง

(ขาา~)

"เกลครับ เดี๋ยวไปเจอกันที่ห้างนะครับ"

(อ้าวทำไมล่ะคะ เกลเห็นรถพี่จอดอยู่นะ)

"ผมยังคุยธุระกับเพื่อนไม่เสร็จเลยครับ เกลไปเดินเล่นรอก่อนนะ"

(ก็ได้ค่ะ รีบมานะคะ)

"ครับ"

ไทก้าชี้นิ้วเข้าหาตัวประมาณว่าคุยธุระกับกูตอนไหน แต่การันต์ก็ทำเพียงแค่ยักไหล่ขึ้นเท่านั้นอย่างไม่สนใจอะไร เขายังคงยืนจ้องหญิงสาวผมสีช็อกโกแลตไม่วางตา ยิ่งอยู่ในชุดนักศึกษาแบบนี้เธอแม่งยิ่งน่า...

อึก...

"มึงมองเตยหอมเหรอ" ไทก้าถามขึ้นเมื่อมองไปตามสายตาของเพื่อนรัก

"เปล่า กูก็มองไปเรื่อยเปื่อย" ตอบเฉไฉไปเรื่อย

"ดีแล้ว อย่ายุ่งกับเตยเลย" ไม่อยากให้ยุ่งเพราะรู้ว่าเพื่อนของตัวเองนิสัยยังไง แล้วยิ่งเป็นกลุ่มเพื่อนของเมียตัวเองด้วย ก็ยิ่งไม่อยากให้ยุ่งไม่ใช่อะไรหรอกกลัวเมียอาละวาดใส่ อีกอย่างสงสารเตยหอมด้วยถ้าต้องมาเสียใจเพราะเพื่อนของเขาเดี๋ยวจะมองหน้ากันไม่ติด

"กูไม่คิดยุ่งกับคนใกล้ตัวอยู่แล้ว มึงจะอะไรนักหนา" หวงอะไรกันนักหนาแค่ผู้หญิงคนเดียว

"เอ้า มึงดุกูทำไมเนี่ย กูเสียใจนะ"

"กูไปก่อนนะ ลูกกูต้องการของแล้ว" เขาชี้ไปที่เป้ากางเกงตัวเองแล้วยกยิ้มยียวนให้เพื่อนรัก

"เออ" ที่ลาเพื่อนออกมาเพราะเห็นว่าหญิงสาวผมสีช็อกโกแลตเดินออกมาจากกลุ่มเพื่อนๆ แล้ว เธอเดินตรงไปทางที่จอดรถวีไอพีเขาจำได้ว่าทิศทางที่เธอเดินมันคือทางนั้น ทนายหนุ่มรีบสาวเท้าเดินออกมาทันทีปล่อยให้ไทก้ายืนจ้องเมียรักกับผู้ชายอื่นต่อไป

ลานจอดรถวีไอพี

"งื้อออ ยะ ยางแบนได้ไง" เตยหอมเดินมาที่รถมินิคูเปอร์สีน้ำเงินของตัวเองทันทีที่ถึงรถก็เห็นว่าล้อยางของเธอมันแบนไปข้างหนึ่ง หญิงสาวทำท่าจะร้องไห้เพราะเธอไม่รู้ว่าควรทำยังไง หรือจะกลับไปหาพาเพลินกับพลอยไพลินดีแฟนพาเพลินทำงานที่นี่น่าจะช่วยเธอได้อยู่นะ หญิงสาวหมุนตัวกลับตั้งท่าจะเดินไปหาเพื่อนๆ ตัวเองเหมือนเดิมแต่ทว่า...

ตุบ!

"อ๊ะ!" วันนี้ก็หอมเหมือนเดิมเลยแฮะ มุมปากหนายกยิ้มพอใจแต่น่าเสียดายที่คนตัวเล็กไม่ทันเห็น เตยหอมเงยหน้าขึ้นมองเพราะความสูงที่ต่างระดับกันอยู่พอสมควร ก่อนจะก้าวถอยหลังไปเล็กน้อย

"ขอโทษนะคะ ฉันไม่ทันระวัง" การันต์ขมวดคิ้วยุ่งเมื่อเห็นสีหน้า และแววตาใสซื่อของเธอราวกับจำเขาไม่ได้ เขาไม่ตอบแต่ยังยืนจ้องเธออยู่อย่างนั้น สายลมก็ช่างเป็นใจพัดผมของคนตัวเล็กอย่างพลิ้วไหวนั่นยิ่งขับให้เขาได้กลิ่นหอมจากร่างกายเธออย่างพอใจ

"จะไปไหน"

"เอ่อ ขอตัวนะคะ" เธอไม่ชอบคุยกับคนที่ไม่รู้จัก และยิ่งผู้ชายคนนี้เธอยิ่งไม่รู้จักเข้าไปใหญ่อยู่ๆ ก็มายืนขวางเธอไว้เป็นพวกโรคจิตหรือเปล่าก็ไม่รู้ เตยหอมตั้งท่าจะเดินหนีไปแต่ในขณะนั้นชายหนุ่มแปลกหน้าสำหรับเธอก็คว้าแขนเรียวของเธอเอาไว้

หมับ!

"อ่ะ!"

"ปะ ปล่อย" เธอกดเสียงต่ำอย่างไม่พอใจที่ใครก็ไม่รู้มาถูกเนื้อต้องตัวเธอ แต่ทว่าคนตัวสูงก็นิ่งไม่ทำตามแถมยังยกยิ้มมุมปกราวกับคนที่เป็นโรคจิต เธอจ้องตากับเขาเพื่อกดดันให้เขาปล่อยส่วนเขาก็จ้องตาเธอกลับเช่นกัน

"รถยางแบนเหรอ ให้ฉันช่วยไหม"

"ไม่เป็นไร แต่ช่วยปล่อยแขนฉันก่อนได้ไหม" เธอเลื่อนสายตามองลงไปที่แขนตัวเองที่ถูกผู้ชายแปลกหน้าจับเอาไว้ ก่อนที่มือหนาจะค่อยๆ คลายความแน่นออกแล้วยังยืนขวางทางเธออยู่ เขาไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ที่เธอจำเขาไม่ได้ แต่ที่เขาพอใจสำหรับวันนี้คือตัวเธอนิ่มมากนิ่มอย่างที่เขาชอบ นิ่มอย่างที่เขาต้องการ

"เดี๋ยวฉันช่วย"

"มะ ไม่เป็นไรค่ะ" เขาจ้องเธออีกครั้งอย่างคุกคาม แล้วก้าวเท้าเข้าประชิดตัวเธอทำให้เตยหอมต้องถอยหลังไปจนต้นขาด้านหลังของเธอชนเข้ากับกระโปรงรถของตัวเอง

"ฉันจะช่วยเอง" เขาโน้มตัวลงเผลอเลียกลีบปากล่างของตัวเองราวกับอยากจะกลืนกินเธอเสียเดี๋ยวนี้ ยิ่งเห็นท่าทางของเธอ ก็ยิ่งอยาก...

"เตย อ้าวพี่การันต์"