“เมื่อไหร่เธอจะหยุดโวยวายซักที？” ระหว่างที่จารวีกำลังเหม่อนั้น ปวิชมองจารวีด้วยแววตาที่ไร้ความรู้สึก
จารวีกำลังจะเริ่มอธิบาย จิรพนธ์ที่อยู่ข้างๆก็พูดแทรกขึ้นมา“พี่คะพี่กำลังเข้าใจผิดนะคะ ฉันกับปวิชไม่ได้มีอะไรจริงๆ ฉันเพิ่งมาถึงเมืองจันทร์ รู้สึกเหนื่อยมาก ก็เลยแวะมาอาบน้ำที่นี่ ปวิชแค่มารับฉันที่สนามบินเฉยๆเอง”
จิรพนธ์พูดว่าเธอกับปวิชไม่ได้มีอะไรจริงๆแต่เธอกลับเรียกชื่อเขาอย่างสนิทสนมเห็นเธอทำตัวเป็นเจ้าเหล์อย่างนั้น จารวีก็เริ่มจะขาดสติ
‘ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นน้องสาวแท้ๆของฉัน แต่ก็เลี่ยงความจริงที่ว่าเธอเป็นเมียน้อยไม่ได้！’
“พอซักที！ เลิกตีหน้าซื่อได้แล้วอย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าเธอเสแสร้งแกล้งทำ” จารวีหรี่ตาลงพลางพูดว่า “ฉันจะบอกอะไรให้นะปวิชเป็นสามีของฉัน ทางที่ดีเธออยู่ห่าง ๆ เขาไว้ดีกว่านะ”
“มะ-ไม่ ฉันไม่ได้...” จิรพนธ์พูดตะกุกตะกักก่อนจะก้มหัวลง จารวีเห็นแบบนั้นแล้วยังรู้สึกสงสารจิรพนธ์ ไม่ต้องพูดเลยว่าปวิชจะรู้สึกยังไง แต่เมื่อเธอเห็นแววตาเศร้าสร้อยของปวิชเธอก็เริ่มเสียสติ
“ไม่มีอะไรงั้นเหรอ เธอลองดูชุดที่ตัวเองใส่ซะก่อน” เธอตะคอก “นั่นมันพี่เขยเธอนะ！ ไม่รู้สึกอายบ้างเลยรึไง？” คำพูดของเธอเริ่มจะไม่น่าฟังขึ้นทุกที ปวิชบีบคางของเธอให้หันหน้าไปทางเขา เขากัดฟันด้วยความโมโห “เธออยากตายใช่ไหม？”
จารวีสะอื้นแรงบีบที่คางทำให้รู้สึกเหมือนมันจะหลุดออกจากกัน
“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ！ ฉันเจ็บ！” จารวีพยายามดิ้นอย่างสุดแรง แต่ปวิชนั้นกลับไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย แววตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ “เจ็บงั้นเหรอ？ ผู้หญิงหน้าไม่อายอย่างเธอรู้สึกเจ็บเป็นด้วยเหรอ？” เขาตะคอก
“สรุปว่ามันเป็นความผิดของฉันงั้นสิ？” จารวียิ้มเจื่อนๆ เมื่อเทียบกับความเจ็บปวดที่เธอกำลังเจอแล้ว ความเจ็บปวดตรงหัวใจนั้นรุนแรงกว่ามาก
เมื่อสามปีที่แล้วปวิชหมั้นกับน้องสาวของเธอ แต่แล้วคืนหนึ่งไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จารวีเมาแล้วไปนอนกับปวิช
และด้วยเหตุผลนี้เองหายนะ ทั้งหมดจึงเริ่มขึ้น ปวิชแต่งงานกับจารวีอย่างเงียบๆ ในขณะที่จิรพนธ์ย้ายไปอยู่ต่างประเทศ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอกลับมาในรอบสามปี
แต่การกลับมาของเธอนั้นทำให้การแต่งงานที่แย่อยู่แล้วกลับแย่ลงไปอีก
“โทษเธองั้นเหรอ？” เขาแสยะยิ้ม “ฉันเกลียดเธอ เกลียดเธอมากๆ แล้วก็เกลียดตัวเองเมื่อสามปีก่อนไม่รู้ว่าตาบอดหรือยังไง”
เขายังไม่ทันพูดจบจิรพนธ์ก็ดึงเสื้อเขา “ปวิชคุณปล่อยเธอไปเถอะค่ะ”จิรพนธ์บอก “พี่เขาเจ็บจนทนไม่ไหวแล้ว”
ใบหน้าของจารวีแดงก่ำ ปวิชเห็นอย่างนั้นจึงยอมปล่อยเธอไป และเธอก็ต้องสะดุด
เมื่อเขาหยิบทิชชู่เปียกที่วางอยู่ข้างๆมาเช็ดมืออย่างรังเกียจราวีกับว่าเธอเป็นพวกขอทานริมถนนอย่างไรอย่างงั้น
“พี่จารวี ปวิช พอซักทีเถอะ” จิรพนธ์น้ำตาไหลลงอาบแก้มพลางพูดขอร้อง “เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นมันเป็นเพราะฉันเอง ถ้าฉันรู้ว่าเรื่องมันจะเป็นแบบนี้” เธอสะอึก “ฉันก็คงไม่กลับมาแล้วหล่ะ”
เห็นแบบนี้แล้วจารวีแค่อยากจะเยาะเย้ยตอบ
ปวิชเห็นแบบนี้ก็รีบเข้าไปปลอบใจเธอทันที “เรื่องทั้งหมดมันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับคุณเลยแม้แต่นิด ผมกับเธอ ความสัมพันธ์ของเราสองคนมันผิดตั้งแต่เริ่มแล้ว” “และตอนนี้มันก็ถึงเวลาแล้ว... มันถึงเวลาที่เราจะแก้ไขความผิดพลาดที่เกิดขึ้นในอดีตให้มันถูกต้องได้แล้วหล่ะ”
“คุณรู้ไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่？” จารวีกำหมัดและทุบลงบนฝ่ามือของเธอ
“ฉันมีสติดี” ปวิชนิ่วหน้าด้วยความเบื่อหน่ายที่จะต้องทนฟังคำพูดไร้สาระของเธอ “ในเมื่อทุกคนอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันแล้วทำไมไม่เคลียร์กันให้รู้เรื่องไปเลยหล่ะ？ พรุ่งนี้สองทุ่มเจอกันที่บ้าน แล้วฉันจะเคลียร์เรื่องที่ค้างคาระหว่างเราให้จบ ทุกอย่างมันจบลงแล้ว”
“คุณรอไม่ได้งั้นสินะ？” จารวีพูดออกมาแต่ภายในใจกลับรู้สึกโหวงๆชอบกล “ฉันอธิบายให้คุณฟังแล้วไม่ใช่เหรอ？ ฉันไม่รู้จริงๆว่าคืนนั้นมันเกิดอะไรขึ้น”
“คุณพูดโกหกมาตลอดสามปี คุณคิดว่าผมจะเชื่อคุณงั้นเหรอ？ ครั้งนี้ไม่ว่าคุณจะพูดอะไรผมก็จะหย่ากับคุณ”เขาพูดขัดขึ้นมา
ปวิชไม่ต้องการที่จะเสียเวลาไปกับจารวีมากกว่านี้ เมื่อเจอเธอ เขาจะรู้สึกพลุ่งพล่านด้วยความโกรธทุกครั้งไป เขาหันหน้ามามองจิรพนธ์ด้วยแววตาอ่อนโยน “พักผ่อนนะครับ”เขาพูดอย่างอ่อนโยน “แล้วเจอกันพรุ่งนี้ครับ”
“คุณพูดให้มันชัดเจนสิ！” จารวีเอื้อมมือเพื่อจะคว้าเสื้อแจ็คเก็ตของเขาไว้แต่ก็ไม่ทัน
ในความสัมพันธ์ของเขาทั้งคู่ จารวีมักจะเป็นฝ่ายที่เสียเปรียบเสมอ ปวีชเดินออกไปโดยไม่ชักช้า
จารวีอยากจะตามออกไปยื้อเขาไว้แต่จิรพนธ์หยุดเธอไว้ซะก่อน “พอได้แล้ว” จิรพนธ์ตะคอก “เขาไปแล้ว เลิกเล่นละครสักที”
เมื่อจารวีหันกลับมาก็พบกับใบหน้าที่แสนเจ้าเล่ห์ของน้องสาวเธอ เธอล้มตัวลงนอนบนเตียง “พี่จารวี พี่เป็นอย่างไรบ้าง”
เธอปฏิเสธไม่ได้เลยว่าจิรพนธ์นั้นเป็นคนสวยมาก เธอกลับมาครั้งนี้เห็นได้ชัดว่าผิวของเธอนั้นเป็นสีแทนและแก้มของเธอก็เปล่งประกายอย่างสุขภาพดี หลายปีที่ไปอยู่ต่างประเทศนี้ยิ่งทำให้เธอดูสวยซะจนไม่อาจละสายตาไปจากเธอได้เลย
จารวีมองจิรพนธ์ที่อยู่ตรงหน้าก่อนจะเริ่มพูด “ฉันยอมรับว่าเมื่อสามปีที่แล้วมันเป็นความผิดของฉันเอง แต่ตอนนี้มันก็ผ่านไปสามปีแล้วนะ และตอนนี้เราก็แต่งงานกันแล้ว เธอไม่รู้สึกละอายที่เข้ามาเป็นมือที่สามไม่คิดว่ามันผิดศีลธรรมบ้างรึไง？”
เธอยอมลดตัวเองต่ำลงเพื่อปวิช ซึ่งนั่นมันทำให้จิรพนธ์รู้สึกเหมือนมันเป็นเรื่องตลก
“ศีลธรรมงั้นเหรอ？”เธอนั่งหัวเราะอยู่บนโซฟา เธอมองจารวีที่ยืนอยู่ด้านหน้าพลางขมวดคิ้ว “พี่สาวสุดที่รัก เราไม่ได้เจอกันมาสามปีแล้วแต่พี่ก็ยังไร้เดียงสาเหมือนเดิมเลยนะคะ”
ถึงแม้ว่าจิรพนธ์จะพูดกับเธออย่างสนิทสนม แต่จารวีรู้สึกได้จากน้ำเสียงของเธอที่เต็มไปด้วยความแค้นอย่างปิดไม่มิด
จิรพนธ์เกลียดการประพฤติตัวของพี่สาวเธออย่างมาก ทำตัวไร้เดียวสาให้คนอื่นอิจฉาวงการบันเทิงมีคนตั้งมากมาย แต่แปลกที่เธอนั้นยังคงอ่อนหวานและไร้เดียงสาอยู่อย่างนั้น
“เธอ–นี่เธอหมายความว่ายังไงกัน？” จารวีเริ่มรู้สึกกลัวที่จู่ๆจิรพนธ์เปลี่ยนไปเหมือนคนละคน
“พี่จารวี พี่ได้รับการยอมรับจากปวิชว่าเป็นคุณนายของตระกูลเจนกิจโภคินแล้วเหรอ ปวิชเขาเคยรักพี่บ้างหรือเปล่า？” จิรพนธ์เลิกคิ้วมองจารวี “ฉันก็แค่โทรศัพท์บอกปวิชว่าฉันจะกลับมาเขาก็รีบเช็คไฟล์ทบินของฉันและไปรับฉันที่สนามบิน พี่ไม่คิดบ้างเหรอว่าสามปีที่ผ่านมา เขาจะยิ่งคิดถึงฉันมากขึ้นกว่าเดิม？”
“เธอต้องการอะไรกันแน่”จารวีขมวดคิ้วถาม
“พี่จารวี เมื่อไหร่พี่จะออกไปจากชีวิตของปวิชซักที？” จิรพนธ์พูดพลางมองจารวี ก่อนจะเอามือทั้งสองข้างวางซ้อนกันบนเข่าด้วยท่าทางดูถูก
“ฉันให้เวลาพี่สามปีในการมัดใจเขา แต่พี่ทำไม่ได้ งั้นพี่อย่ามาโทษฉันเลยเพราะว่ายังไงซะเขาก็เป็นของฉัน” เธอพูดพลางเยาะเย้ย
“เธอกำลังจะบอกว่า ที่เธอกลับมาครั้งนี้ก็เพื่อที่จะแย่งปวิชคืน？” ตอนนี้จารวีรู้สึกเหมือนว่าตัวเองไม่รู้จักจิรพนธ์คนนี้เลยแม้แต่นิด นี่คือจิรพนธ์คนที่เคยยอมเธอทุกอย่างคนนั้นจริง ๆ เหรอ？
“แย่งงั้นเหรอ？ โถ่ ที่รัก แบบนี้เขาไม่เรียกว่าแย่งหรอก เพราะเขาเป็นคนของฉันตั้งแต่แรกอยู่แล้ว” จิรพนธ์หัวเราะคิกคัก “เมื่อสามปีที่แล้ว บริษัทของปวิชมีแนวโน้มว่าจะล้มละลาย จะให้ฉันแต่งงานกับผู้ชายแบบนี้เนี่ยเหรอ ไม่เอาหรอก เพราะงั้นฉันก็เลยใส่ยาลงไปในแก้วไวน์ของพี่กับปวิช ตลอดสามปีที่ผ่านมานี้ เขาไม่ได้แตะต้องตัวพี่อีกเลยหลังจากวันนั้น พี่จารวีจ๊ะ พี่ก็เป็นแค่คนที่คอยดูแลเขาแทนฉันเท่านั้นแหละ”
จิรพนธ์ยิ้มอย่างมีชัย
และทันใดนั้น ในหัวของเธอก็มีเสียงดัง ก๊อง ขึ้น ก่อนที่ความทรงจำต่าง ๆ ของจารวีจะค่อย ๆ หวนกลับมา คล้ายกับจิ๊กซอว์ที่ในที่สุดก็เสร็จสมบูรณ์สักที
จารวีนึกขึ้นมาได้ที่คืนนั้นทำไมจู่ ๆ เธอก็หมดสติไป เช้าวันต่อมา จิรพนธ์จึงถือโอกาสทำเป็นว่าจับพวกเขาทั้งสองที่แอบเล่นชู้กันได้คาหนังคาเขา
เธอคิดว่าคืนนั้นเธอคงดื่มมากเกินไป เลยพลั้งเผลอไปนอนกับคู่หมั้นของน้องสาวของเธอ แต่เรื่องทั้งหมดกลับกลายเป็นว่าเธอถูกใส่ร้าย！
จารวียังจำรอยยิ้มไม่ชอบมาพากลที่ปรากฏบนใบหน้าของจิรพนธ์ได้ ตอนที่เธอเปิดประตูเข้ามา ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าเพราะอะไร
ทันใดนั้น เธอก็เริ่มกระจ่างกับเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น และได้รู้ว่าที่ตัวเธอรู้สึกผิดมาตลอดสามปีนั้นมันช่างน่าขำสิ้นดี
“หืม คิดได้แล้วงั้นเหรอ？” จิรพนธ์ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์เมื่อเห็นสีหน้าของจารวี “พี่จารวี พี่ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ ปวิชเขาไม่ใช่คนขี้เหนียว ถ้าพี่ยอมตกลงเซ็นใบหย่าละก็ เงินค่าเลี้ยงดูที่พี่จะได้ก็คงมากพอดูเลยแหละ ชีวิตของพี่จะสบายกว่าเป็นนางเอกโนเนมในวงการบันเทิงซะอีก”
“เมื่อเทียบกับเงินค่าเลี้ยงดูที่จะได้แล้วนั้น ฉันว่าการเป็นคุณนายของตระกูลเจนกิจโภคินนั้น มีค่ามากกว่าหลายเท่า” จารวีพูดออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว มีแค่ตัวเธอเองเท่านั้น ที่รู้เธอจิกเล็บลงบนฝ่ามือจนเกือบจะเป็นแผล
“ตราบใดที่ฉันยังไม่หย่า เธอมันก็เป็นได้แค่เมียน้อยเท่านั้นแหละ จิรพนธ์ แต่ก่อนฉันมองเธอผิดไป ที่แท้เธอมันก็เป็นผู้หญิงตีสองหน้านี่เอง” เธอยิ้มเยาะ “เธอก็อย่าฝันไปมากนักนะ ต่อให้ฉันตาย ฉันก็ไม่มีวันหย่ากับเขาแน่นอน”
“พี่นี่ก็แปลกดีเนอะ เฝ้าอยู่กับผู้ชายที่ไม่ได้รักตัวเองเลยสักนิด มันมีความหมายเหรอ？” จิรพนธ์เยาะเย้ย
“มีแน่นอนสิคะ” จารวียิ้มอย่างเย้ยหยัน “เธอทำทุกอย่างก็เพื่อที่จะได้เป็นคุณนายของตระกูลเจนกิจโภคินไม่ใช่เหรอ ตราบใดที่ฉันไม่ยอมถอยให้เธอมันก็เป็นได้แค่เมียน้อยเท่านั้นแหละ คิดอย่างนี้แล้วก็คุ้มซะยิ่งกว่าคุ้ม”
จิรพนธ์ยิ้มเยาะ “แล้วเธอจะต้องเสียใจ พี่สาวสุดที่รักของฉัน”
“เสียใจงั้นเหรอ？” จารวียิ้มเยาะ “จิรพนธ์ ฉันจะบอกเธอให้นะ สิ่งเดียวที่ฉันรู้สึกเสียใจในตอนนี้ก็คือตอนที่แม่คลอดเธอออกมาฉันไม่ได้บีบคอเธอให้ตายไปซะตั้งแต่ทีแรก”
จารวีพูดจบก็เดินจากไป
เธอมาที่นี่เพื่อจะได้จับปวิชเล่นชู้คาหนังคาเขา แต่ที่ไหนได้กลับกลายเป็นว่าเธอมันโง่ โง่ที่โดนหลอกมาตลอดหลายปีที่ผ่านมาโดยที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย
ขณะที่จารวีเดินออกมาจากโรงแรมก็มีสายเข้าจากบุญพจน์ “อยู่ไหนแล้วเนี่ย ที่รักของพี่？” เธอถาม “รีบกลับมาเดี๋ยวนี้เลยนะ งานเลี้ยงกำลังจะเริ่มแล้ว”
“ค่ะพี่ ฉันกำลังไปค่ะ” เธอเสียทั้งคนรักและครอบครัวภายในพริบตาเดียว เพราะฉะนั้น เธอจะทำงานของเธอเสียไปด้วยไม่ได้โดยเด็ดขาด จารวีเชิดหน้าขึ้นก่อนจะเดินเข้าไปในห้องโถง
สำหรับเรื่องของปวิช ไว้ค่อยว่ากัน
คืนนั้นเธอได้รับรางวัลใหญ่ที่สุดตั้งแต่ที่เข้าวงการมาซึ่งก็คือ รางวัลนักแสดงหน้าใหม่ยอดเยี่ยม นวิยาผู้ช่วยของเธออยากจะไปเลี้ยงฉลองแต่โดนบุญพจน์ห้ามเธอไว้
“วันนี้เธอคงจะเหนื่อยแล้ว ช่วงนี้ทุกคนก็เหนื่อยกันมามากแล้ว วันนี้กลับไปพักกันก่อน ส่วนงานฉลองค่อยมาว่ากันวันพรุ่งนี้นะ” บุญพจน์พูดพลางพาจารวีที่กำลังจิตตกให้เข้าไปในรถ แม้ว่าเธอจะไม่ร้องไห้ แต่บุญพจน์ก็ดูออกว่าเธอเศร้าขนาดไหน
“ฉันบอกให้เธอเลิกกับเขาตั้งนานแล้ว แต่เธอก็ไม่ยอมฟัง” บุญพจน์นั่งลงข้าง ๆ เธอ และพูดต่อ “ตอนนี้ก็เห็นแล้วใช่ไหมล่ะ？ ถึงเวลาตัดใจแล้วหล่ะ”
บุญพจน์โอบกอดเธอและนั่นก็ทำให้เธอปล่อยโฮออกมา
จารวีร้องไห้สะอึกสะอื้นในอ้อมแขนของบุญพจน์ แต่เมื่อกลับถึงบ้าน เธอก็เชิดหน้าขึ้นและเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าของเธอ เธอจะต้องเข้มแข็งและทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน
บุญพจน์มองตามแผ่นหลังของจารวีก่อนจะถามอย่างรู้สึกเป็นห่วง “ให้ฉันอยู่เป็นเพื่อนเธอสักคืนเอาไหม？”
“ไม่เป็นไร ฉันโอเค” จารวีตอบ เธอจะต้องจัดการกับเรื่องนี้ด้วยตัวของเธอเอง เธอเดินเข้าบ้านอย่างเงียบ ๆ เดินไปหยิบไวน์จากตู้มาหนึ่งขวด ก่อนจะค่อย ๆ จิบ
วิลล่าหลังนี้ ปวิชซื้อหลังจากที่แต่งงาน จริง ๆ แล้วควรจะเป็นเรือนหอของพวกเขา แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นสุสานสำหรับเธอนี่เอง
มันอ้างว้างเสมอ
เธอคิดว่าคืนนี้ก็คงจะเป็นอีกคืนที่เธอจะต้องอยู่คนเดียว แต่นึกไม่ถึงว่าวันนี้ปวิชจะกลับมาราว ๆ เที่ยงคืน
จารวีรู้สึกดีใจมาก
เธอมองเขาอย่างตกใจ “คุณหิวไหม？” จารวีรีบลุกขึ้นจากโซฟาอย่างรวดเร็ว
เธอเปิดตู้เย็นดูแต่ทว่าภายในตู้เย็นกลับไม่มีอะไรอยู่เลย “ไม่เป็นไร คุณอยากทานอะไรเดี๋ยวฉันสั่งให้”
แต่ทว่าปวิชนั้นไม่มีอารมณ์ที่จะมาพูดเรื่องนี้ เขาผลักเธอลงไปที่พื้นอย่างเต็มแรง “จารวี ทำไมเธอถึงใจร้ายได้ขนาดนี้？” เขากัดฟันกรอด “จิรพนธ์ทำอะไรผิด？ ทำไมต้องทำร้ายเธอถึงขนาดนี้ด้วย？”
“คุณพูดเรื่องอะไรของคุณ？” เธอขมวดคิ้วมองเขา ตอนที่เธอออกมา จิรพนธ์ก็ยังดี ๆ อยู่เลยนี่
“หยุดเสแสร้งสักที！” เสียงตะคอกของเขาดังก้องไปทั่วทั้งวิลล่า “ฉันมองผิดเธอไปจริง ๆ ผู้หญิงที่ใจดำอำมหิตอย่างเธอทำร้ายได้แม้กระทั่งน้องสาวแท้ ๆ ของตัวเอง น่าขยะแขยงสิ้นดี”
เขาแสยะยิ้มมองไปที่เธอก่อนจะโยนใบหย่าให้แล้วพูดว่า “เซ็นซะ ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธออีกต่อไปแล้ว”
ตลอดสามปีที่ผ่านมาปวิชขู่ว่าจะหย่ากับเธอหลายต่อหลายครั้ง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาโยนใบหย่าให้เธอเซ็น
ตอนนี้เธอรู้สึกราวกับว่าถูกแทงเข้าที่หัวใจ
“นี่คุณ... คุณอยากจะอยู่กับจิรพนธ์ซะขนาดนั้นเหรอ？” เธอถามอย่างตะกุกตะกัก
จารวีกำลังรอโอกาสให้ตัวเองตัดใจให้ได้สักที
“ใช่แล้ว” เขาพยักหน้าแบบไม่ต้องคิด “จิรพนธ์เธอทั้งอ่อนโยน จิตใจดี ไม่ร้ายเหมือนเธอด้วย แม้กระทั่งคู่หมั้นของน้องสาวตัวเองยังแย่งมาได้ จารวี เธอนี่มันน่าขยะแขยงจริง ๆ”
“ใช่ เป็นความผิดของฉันเองแหละ คุณพอใจรึยัง？” จารวีไม่รู้ว่าตัวเองกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ รู้ทั้งรู้ว่าที่เขาทำไปก็เพื่อจิรพนธ์แท้ ๆ เธอเรียบเรียงเรื่องทุกอย่างก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอแดงก่ำ พลางพูดว่า “ใช่ ฉันใส่ยาลงไปในแก้วไวน์ของคุณ ฉันมันหน้าด้านที่แย่งผู้ชายของน้องสาวตัวเอง ปวิช ถึงคุณเย็นชากับฉัน แต่ฉันก็ยังหน้าด้านรักคุณอยู่อย่างนั้น แล้วคุณไม่รู้สึกหวั่นไหวบ้างเลยเหรอ？
ปวิชเบิกตากว้างด้วยความตะลึง เขาไม่เคยเห็นเธอเป็นแบบนี้มาก่อน
ดวงตาของเธอฉายแววความสิ้นหวัง
จารวียืนขึ้นเช็ดน้ำตาก่อนจะกอดรอบคอเขาไว้อย่างออดอ้อน “คุณบอกว่าคุณไม่ได้รักฉัน ทว่าคืนนั้นร่างกายของคุณมันกลับทำตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง” “อีกหน่อยถ้าคุณรู้สึกเหงา คุณคงรู้นะว่าจะตามหาฉันได้ที่ไหน คุณหน่ะทั้งหล่อทั้งรวยแถมใหญ่และดีอีกต่างหาก”เธอกล่าวพร้อมหัวเราะเยาะ
ก่อนจะขยิบตาให้ทั้งน้ำตา
