อนัญญาพรร้องกรี๊ด “ระวัง คน!”
เสียงห้ามล้อกลบเสียงร้องของเด็กสาว
“พ... พี่เทพ ตายแล้ว!” เด็กสาวพูดเสียงไม่เป็นส่ำ
คณเทพได้สติ หลังจากนั่งตะลึงตัวแข็งอยู่หลายวินาที เขารีบลงจากรถ ไม่สนใจว่าจะเปียกฝนที่ยังกระหน่ำไม่ขาดสาย
ร่างนอนหมดสติ บนถนนเฉอะแฉะ ถูกเสื้อกันฝนสีเทาคลุมไว้เกือบมิดตัว จนไม่สามารถมองเห็นได้ว่าผู้โชคร้ายอยู่ในวัยใด หรือเพศใด
เขาเข้าไปใกล้ ทันได้ยินเสียงครางเบาก่อนเงียบไปอีก คณเทพใจคอไม่ดี ได้แต่ภาวนาว่าอย่าให้ได้ชื่อว่าเป็นฆาตกรโดยที่เขาไม่ตั้งใจเลย
“พี่เทพ... เป็นไงบ้าง ตายหรือเปล่าน่ะ?”
อนัญญาพรตะโกนถามมาจากในรถ ไม่ยอมลงมาตากฝนกับชายหนุ่ม
“ยังไม่รู้ ได้แต่หวังว่าไม่”
คณเทพตอบก่อนนั่งคุกเข่าลงข้างๆ ร่างไร้สติที่คิดว่าน่าจะเป็นเด็ก เพราะออกจะตัวเล็กบาง
“ไอ้หนู...” เขาลองเรียก
เมื่อยังเงียบจึงตัดสินใจจับพลิกร่างนอนตะแคงแน่นิ่ง
เสื้อคลุมฝนส่วนปกคลุมศีรษะเลื่อนตกไปข้างหลังเผยอให้เห็นหน้าเรียว ขาวซีด
ผู้หญิง!
เขาบอกตัวเอง จังหวะการเต้นหัวใจคล้ายจะโลดขึ้นตุบหนึ่ง
เขาควรจะโทรเรียกรถพยาบาล แต่ก็คิดว่าอาจล่าช้าไม่ทันการณ์ จึงตัดสินใจโน้มกายลงไปใกล้ร่างแน่นิ่งช้อนอุ้มลอยขึ้นสู่วงแขน พาไปวางบนเบาะหลัง หลังจากออกคำสั่งให้ญาติผู้น้อง ซึ่งนั่งเฉย ไม่แสดงความจำนงว่าอยากช่วยแม้แต่นิดเดียว ช่วยเปิดประตูรถ
“พี่เทพ นั่นจะทำอะไร? เราไม่ได้ชนเขาไม่ใช่หรือ? พี่เทพเบรกทันนี่นา แล้วเขาก็ผิดด้วยละที่โผล่พรวดออกมาแบบนั้น แล้วเรื่องอะไรเราต้องไปรับผิดชอบ?”
“พี่ไม่คิดเลยนะว่านัญจะเป็นคนใจร้ายขนาดทนเห็นคนตายไปต่อหน้าต่อตาได้โดยไม่คิดช่วยเหลือ”
สายตาคมสีจัดๆ เหลือบมองแวบหนึ่ง ทำเอาเด็กสาวหน้าแดง แต่ยังแสดงความแล้งน้ำใจต่อ
“ดูสิ เบาะเปื้อนหมดแล้ว”
“เงียบเถอะ นี่รถพี่ ไม่ใช่รถเรา ถ้าพูดแล้วไม่สร้างสรรค์หุบปากไว้จะดีกว่า”
อนัญญาพรค้อนญาติผู้พี่ที่ตนหลงใหลใฝ่ปองตามแรงยุยงของผู้ใหญ่ ขวับใหญ่
“ทำเป็นใจดีมีน้ำใจ ระวังเถ๊อะ จะกลายเป็นคนผิดโดยไม่รู้ตัว!”
สาวไม่เต็มสาวไม่ยอมเงียบ เนื่องจากเกิดความรู้สึกพิลึกๆ ตั้งแต่ได้เห็นหน้าตาผิวพรรณสะสวยสะดุดตาของคนเจ็บที่ยังไม่ได้สติ เห็นชัดว่าอยู่ในวัยหญิงสาว ที่ทำให้คันในหัวใจก็คือ ท่าทีประคับประคองคนเจ็บ ของญาติผู้พี่ กะอีแค่หมดสติ มีเลือดซึมที่ข้างขมับขวาหน่อยเดียว ทำยังกับจะเป็นจะตาย!
“ถ้าจะดวงซวยขนาดนั้นก็ช่างเถอะ” คณเทพโต้ ขับรถเร็วขึ้น แต่ก็เพิ่มความระมัดระวังขึ้นด้วย “ที่พี่นึกไม่ถึงก็คือ ไม่คิดว่านัญจะใจดำถึงเพียงนี้ เห็นคนจะเป็นจะตายตรงหน้ายังมองเฉย”
“ก็มันเรื่องอะไร นัญถึงจะต้องเข้าไปยุ่งด้วยล่ะ?”
“ถามแบบนี้ พี่ก็ไม่รู้ว่าจะตอบยังไง แต่ไม่คิดสักนิดหรือว่า สักวัน นัญอาจไปประสบเคราะห์กรรมข้างถนนแบบนี้เข้าบ้าง”
“นัญนะรึจะมาเพ่นพ่านอยู่ข้างถนนรนแคม แล้วยังเซ่อซ่าวิ่งออกมาให้รถชนเอาแบบนี้ ไม่มีทาง”
มีเสียงหัวเราะขบขันกึ่งเยาะหลังประโยค อย่างมั่นใจตัวเองว่าจะไม่มีวันโชคร้ายเยี่ยงนี้
ความเอ็นดูฉันพี่น้องในใจชายหนุ่ม แทบจะหมดสิ้นไป เมื่อประจักษ์ในความแล้งน้ำใจของสาวน้อย ญาติผู้น้อง แต่ก็พยายามบอกตัวเองว่า เด็ก... พูดประสาเด็ก ไม่รู้จักคิด ถึงว่าจะดูเป็นเด็กแก่แดดอยู่สักหน่อย
“ท่าทางพี่เทพจะห่วงมากนะคะ”
อนัญญาพรพูดต่อด้วยความหมั่นไส้ เนื่องจากเห็นชายหนุ่มคอยมองร่างไร้สติทางกระจกมองหลัง
“ห่วงสิ ในเมื่อพี่เป็นคนทำให้เขาได้รับบาดเจ็บ จะเป็นจะตายก็ยังไม่รู้เลย”
“มันเป็นอุบัติเหตุใช่ว่าพี่เทพตั้งใจซะเมื่อไหร่ล่ะ”
“จะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ ต่อให้ผู้หญิงคนนี้วิ่งเข้ามาชนรถเอง ในทางมโนธรรมพี่ก็ยังรู้สึกผิดอยู่ดี”
“พี่เทพได้เที่ยวสงสารหมดแหละไม่ว่าหมูหมากาไก่” อนัญญาพรตำหนิ
คณเทพเลิกคิดจะพูดให้สาวน้อยข้างตัวฟังว่า ความมีน้ำใจ ควรมีติดนิสัยของมนุษย์ทุกคน เพื่อโลกนี้จะได้ไม่มีแต่คนเห็นแก่ตัว แก่งแย่งชิงดี จนทำให้สังคมวุ่นวายไปหมดเช่นทุกวันนี้
เขาเหลือบมองเบาะหลังอีก รู้ว่าเส้นทางที่รถกำลังมุ่งหน้าไปนี้ อีกไกลกว่าจะถึงโรงพยาบาลที่อยู่ใกล้ที่สุด
ด้วยเหตุนี้ พอมองเห็นรั้วเป็นเงาๆ เบื้องหน้าจึงลดความเร็ว หยุดรถ เมื่อถึงประตูรั้วเหล็กทึบสีน้ำตาล รีบลงไปเปิดประตูก่อนจะกลับมาขึ้นรถและขับเข้าไปตามถนนโรยกรวด ดับเครื่องเมื่อถึงตัวบ้านทรงไทยหลังใหญ่สองชั้น
“อะไรกันคะ พี่เทพ?”
อนัญญาพรโวยวาย เมื่อชายหนุ่มรีบก้าวลงจากรถมาเปิดประตูหลัง จากนั้นก้มลงช้อนร่างที่ยังไม่คืนสติพาเดินลิ่วเข้าบ้าน
“พี่เทพคงไม่...”
อนัญญาพรตามติดญาติผู้พี่
“เงียบเถอะน่า อย่าเอะอะนักเลยเราน่ะ” คณเทพเอ็ดเสียงห้วน หันไปสั่งสาวใช้ที่โผล่เข้ามาได้จังหวะ
“สาย ช่วยโทรตามคุณหมอชัชนันท์ให้ที บอกให้มาที่นี่ด่วนเลยนะ เรียนคุณหมอว่าฉันขับรถชนคน ยังไม่ฟื้นเลย คนเจ็บอยู่ที่บ้าน เพราะเห็นว่าใกล้กว่าโรงพยาบาล”
เขานำร่างในวงแขนไปวางลงบนโซฟายาว ถอดเสื้อกันฝนรุ่มร่ามออกให้ ตัวเองรีบขึ้นไปผลัดเปลี่ยนเครื่องแต่งกายที่เปียก พอเรียบร้อยก็รีบกลับลงมาเฝ้าคนเจ็บ
คณเทพไม่ใส่ใจญาติผู้น้อง แม้จะถูกมองค้อนด้วยความไม่ชอบใจหลายครั้ง คงนั่งเฝ้าร่างไร้สติ ตาจับอยู่ที่ใบหน้าเพรียวคมที่ดูขาวซีดแทบจะไม่ละสายตา
เขาบอกไม่ถูกว่าเหตุใดจึงปรารถนาที่จะได้เห็นดวงตาที่ยังปิดสนิท มองเห็นแพขนตาดำงอนเป็นแผง ลืมขึ้นมามองตอบ
พูดจริงๆ เขารู้จักผู้หญิงสวยมามาก ระดับนางงามก็เคยวิสาสะเป็นหลายคน แต่ใจเขาก็ไม่เคยเลยที่จะสั่นหวั่นไหวไปจนเขาเองรู้สึกเยี่ยงขณะกำลังมองหน้าขาวซีดของหญิงสาวที่ยังไม่ได้สติ
“กลับมากันแล้วหรือ”
มีเสียงถาม เขาไม่ทันหันไปตอบ เสียงเดิมก็เอะอะมาเสียก่อน
“เอ๊ะ! นั่นใครเป็นอะไร?”
คณเทพเปิดปากแต่พูดไม่ทันญาติผู้น้องที่รีบจีบปากฟ้อง
“พี่เทพขับรถชนคนค่ะ คุณป้า ความจริงก็ไม่ทันชน แค่เฉี่ยวๆ เอาเท่านั้น แต่พี่เทพนะสิคะ ทำเป็นผู้ใจบุญ ต้องรับผิดชอบ”
“ตายแล้ว!”
คุณชดช้อยปราดเข้ามาข้างลูกชาย ตกใจจนไม่ทันฟังประโยคหลังๆ ของหลานสาว
“ทำไมเทพไม่พาส่งโรงพยาบาลล่ะลูก?”
“มาบ้านใกล้กว่าครับ โรงพยาบาลอยู่ไกลเกินไป ผมไม่อยากให้กระเทือนมาก อันที่จริง ตามหลักแล้วเราไม่ควรเคลื่อนย้ายคนเจ็บด้วยซ้ำ แต่จะปล่อยให้นอนตากฝนอยู่อย่างนั้น รอรถพยาบาลมาก็ไม่ได้”
“ให้ใครโทรตามหมอหรือยัง?”
“โทรแล้วครับ... ดูเหมือนจะมานั่นแล้ว”
ชายหนุ่มร่างสูงเพรียว ผิวขาวจัด เดินหิ้วล่วมยาเข้าประตูมา
“คนเจ็บเป็นยังไงบ้าง รู้สึกตัวบ้างหรือยัง?” นายแพทย์หนุ่มถาม
“ยังเลย” คณเทพตอบ
นายแพทย์ชัชนันท์จัดแจงตรวจคนไข้อย่างละเอียด ตั้งคำถามเพื่อวินิจฉัยเป็นระยะ
“นานแค่ไหนแล้ว นับแต่ถูกชน”
“ราวๆ สิบนาทีได้ เป็นไงบ้างวะ?”
เสียงครางเบาๆ มาจากคนเจ็บ แทรกขึ้น
“ดูเหมือนจะรู้สึกตัวแล้วละ” คุณชดช้อยพูด
“เฮ้อ...โล่งใจไปที ทีนี้ยังไงล่ะ พาไปโรงพยาบาลไม่ดีกว่าหรือลูก?”
“ให้นายชัชตรวจดูก่อนดีกว่าครับ”
นายแพทย์หนุ่มจับตาที่ลำขาเรียว เมื่อคนเจ็บที่เพิ่งฟื้นคืนสติ เลื่อนมือปราดลงไปแตะข้อเท้าของตน
“เจ็บที่นั่นหรือครับ” เขาถาม
นิ้วขาวเรียวละมุนแทบจะไม่ปรากฏรอยแตกบริเวณข้อนิ้ว ลักษณะเป็นมือศิลปินโดยแท้ ชะงัก เหลือบตามองผู้คนรอบตัวงงๆ
“ญ... ฉัน... ฉันเป็นอะไรคะ?” ดวงตาดำคมคู่ใหญ่แลปราดไปทั่ว
“ที่นี่ที่ไหนคะ? ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
“คุณจำอะไรไม่ได้เลยหรือ?”
เสียงถามของชายหนุ่มคู่กรณีเป็นไปอย่างอ่อนโยน แล้วก็แปลกเอามากๆ ที่เขารู้สึกวาบลึกในอก ทันทีที่ดวงดำโตในกรอบตาเรียวกว้างเหลือบปราดมาสบตาเข้า
“ฉัน... ถูกรถชน ใช่ไหมคะ?”
ร่างบางลุกพรวดแล้วก็ครางโอย
“อูย....”
“มีอะไรแตกหักหรือเปล่า พ่อชัช”
คุณชดช้อยสีหน้ากังวล กลัวว่าหากคนเจ็บอาการหนักมากเท่าใด ลูกชายจะต้องรับผิดชอบมากเท่านั้น ซึ่งคุณชดช้อยไม่ชอบใจเอาเลย
“ไม่หักหรอกครับ แค่ข้อเท้าแพลง”
“แปลว่าฉันจะเดินไม่ได้อย่างนั้นหรือคะ?” คนเจ็บถามเสียงสูง
“ก็แค่ชั่วคราวเท่านั้นครับ” หมอตอบใจเย็น
“ไม่ได้นะคะ! ถึงจะแค่ชั่วคราวก็ไม่ได้นะ ฉันต้องรีบไป... โอย! อูย!”
เสียงโอดครวญดังขึ้น บอกความเจ็บปวด เพียงเจ้าตัวขยับเท้าและขาท่อนล่าง
“ผมว่าคุณนอนเฉยๆ ดีกว่าครับ” นายแพทย์หนุ่มสั่งแกมขอร้อง
“ฉันจะมานอนเฉยได้ยังไง คุณหมอไม่เข้าใจ ว่าแต่ใครกันนะที่ทำให้ฉันต้องมาเป็นแบบนี้?”
อีกครั้งที่ดวงตาดำใหญ่กวาดไปรอบๆ
“ผมเอง ต้องขอโทษเธอ... เอ้อ คุณด้วย” คณเทพยอมรับผิด
“คุณคงขับรถโดยประมาทใช่ไหมล่ะ ไม่อย่างนั้นคงไม่ชนฉันหรอก บ้าที่สุด! ฉันเลยต้องมารับกรรมเพราะคนบ้าๆ สักแต่ว่ามีรถขับแท้ๆ”
ตาดำใหญ่ขณะสบตาคมสีน้ำตาลจัดๆ เป็นประกายวับ
“ผม...”
คู่กรณีพูดไม่ออก แต่มารดาของเขาโต้แทนทันที
“เอ๊อ เธอนี่! จะเอายังไง ลูกฉันผิด เค้าก็ยอมรับผิด อุตส่าห์หอบหิ้วมาบ้าน ตามหมอมาดูแลเป็นอย่างดี ยังจะมาพูดท่านั้นท่านี้ เป็นคนอื่น คงชนแล้วหนีไปไกลแล้ว”
“ไม่ใช่ความผิดของพี่เทพนะคะ คุณป้าขา”
อนัญญาพรส่งเสียงสนับสนุน มองหญิงสาวอย่างไม่เป็นมิตร ยิ่งเห็นสายตาญาติหนุ่มผู้พี่มองคนเจ็บ ก็ยิ่งหงุดหงิด
“พี่เทพขับรถระมัดระวังจะตาย แล้วรถพี่เทพก็ไม่ได้ชนซะหน่อย แค่เฉี่ยวเอาหน่อยเดียวเท่านั้นแหละค่ะ แม่คนนี้นะสิคะ จู่ๆ ก็โผล่พรวดพราดออกมาให้รถชน อาจจะหวังเรียกร้องค่าเสียหายอย่างที่เคยมีข่าวก็ได้นะคะคุณป้าขา”
“เอ๊ะ! เอ๊ะ! ถ้าเป็นอย่างนั้น ลูกชายฉันก็ไม่ผิดล่ะสิ”
คุณชดช้อยหันไปทางบุตรชาย
“ที่น้องพูดก็อาจจะจริงนะพ่อเทพ ผู้หญิงคนนี้อาจเป็นพวกสิบแปดมงกุฎ แกล้งให้รถเฉี่ยวแล้วเรียกค่าทำขวัญแพงๆ ก็ได้”
ตาดำคู่ใหญ่เป็นประกายวาววับ ใบหน้าซีดๆ เปลี่ยนเป็นแดงก่ำไปทั้งหน้า
“คุณน๊าย!”
เสียงเรียกผู้สูงวัยกว่า แม้จะยังมีแววสัมมาคารวะตามควร แต่ก็ฟังว่าเอาเรื่อง
“จะกล่าวหาใครก็ให้แน่ใจเสียก่อนนะคะ ระวังจะโดนข้อหาหมิ่นประมาท และก็ขอบอกให้รู้เอาไว้ด้วยว่า ถึงฉันจะ เอ้อ... เป็นคนธรรมดาๆ หาเช้ากินค่ำในสายตาคุณนาย ก็ไม่เคยประพฤตตัวเยี่ยงโจร”
“ใครว่าฉันกล่าวหา ก็พฤติกรรมหล่อนมันน่าสงสัยน้อยอยู่รึ?”
คุณชดช้อยทำหน้าดูถูกประกอบน้ำเสียง
คนเจ็บอ้าปาก แต่ไม่ทันกล่าวใดๆ เสียงมีกังวานทุ้มนุ่มของคู่กรณีโดยตรง ก็ขัดขึ้นเสียก่อน
“อย่าเถียงกันเลยครับ เอาเป็นว่าผมยอมรับผิด ยินดีรับผิดชอบทุกอย่างละกัน”
“ไม่ได้นะ ตาเทพ!”
“ไม่ได้นะคะ พี่เทพ!”
สองเสียงร้องขึ้นพร้อมกัน
