Juliette Edwards POV:

เขาคิดว่าฉันแตกสลาย เขาคิดถูก แต่ของที่แตกสลายสามารถหลอมขึ้นมาใหม่ให้แหลมคมยิ่งกว่าเดิมได้ คืนนี้ ผู้หญิงอ่อนแอและไว้ใจคนที่เขารู้จักได้มอดไหม้ไปแล้ว และจากเถ้าถ่านนั้น ผู้หญิงที่เยือกเย็นและมีเป้าหมายก็ได้ถือกำเนิดขึ้น

เขาอยากจะเล่นเกมงั้นเหรอ? ได้เลย ฉันจะเล่นให้เก่งกว่า

ฉันถอนหายใจออกมาอย่างสั่นเทา เป็นการแสดงความทุกข์ใจที่คำนวณมาอย่างดี ฉันเอนตัวเข้าไปในอ้อมกอดของเขา ปล่อยให้ศีรษะพิงกับหน้าอกของเขา ตรงตำแหน่งหัวใจที่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่ามันกลวงโบ๋

“ฉันไม่เป็นไร” ฉันกระซิบ เสียงแหบพร่าอย่างจงใจ “แค่... เหนื่อย”

ความตึงเครียดบนไหล่ของเขาคลายลง ฉันรู้สึกได้ถึงการผ่อนคลายเล็กน้อยของผู้ชายที่เชื่อว่าคำโกหกของเขาประสบความสำเร็จ

“คุณต้องพักผ่อนนะ” เขาพูดเบาๆ มือลูบหลังฉัน “เดี๋ยวผมจะเตรียมน้ำอุ่นให้อาบ คุณจะป่วยตอนนี้ไม่ได้นะ”

ไม่ได้สิ ฉันคิดในใจ ความหนาวเย็นอันขมขื่นแล่นผ่านร่างฉัน ยังมีเรื่องต้องทำอีกเยอะ ในอีกสามสัปดาห์ข้างหน้า ที่งานกาลาประจำปีของสมาคมดนตรี บริทนีย์มีกำหนดการแสดง มันคือคืนที่พวกเขาวางแผนจะเปิดตัวผลงานชิ้นเอกของฉันในฐานะผลงานของเธอ มันคือคืนที่ฉันจะเผาโลกของพวกเขาให้วอดวาย

เจคช่วยพยุงฉันลุกขึ้นและพาไปที่ห้องน้ำ ทุกการเคลื่อนไหวของเขาคือการศึกษาเรื่องการดูแลเอาใจใส่อย่างทุ่มเท ที่โรงพยาบาลในเช้าวันรุ่งขึ้นเพื่อตรวจครรภ์ตามนัด เขาคือภาพลักษณ์ของคู่หมั้นที่สมบูรณ์แบบและเอาใจใส่

เขาจับมือฉันระหว่างทำอัลตราซาวนด์ เขาถามคำถามคุณหมอเป็นสิบๆ ข้อเกี่ยวกับโภชนาการและตารางการนอนหลับ

“คุณพ่อต้องเป็นคุณพ่อที่วิเศษมากแน่ๆ เลยนะคะ” คุณพยาบาลพูดพร้อมรอยยิ้มขณะยื่นทิชชู่ให้ฉันเช็ดเจลออกจากท้อง “ดูใส่ใจดีจัง”

เจคแค่ยิ้ม บีบมือฉันขณะช่วยพยุงฉันนั่ง “ผมรอเจอเจ้าตัวเล็กไม่ไหวแล้วครับ” เขาพูด เสียงสั่นเครือด้วยอารมณ์ที่เสแสร้งอย่างสิ้นเชิง

เรากำลังจะออกจากคลินิกตอนที่ฉันเห็นเธอ บริทนีย์ เธอยืนอยู่ใกล้ลิฟต์ ดูเปล่งปลั่งในชุดเดรสผ้าแคชเมียร์สีครีมที่น่าจะแพงกว่ารถคันแรกของฉัน มือของเธอวางปกป้องหน้าท้องที่นูนขึ้นเล็กน้อยของตัวเอง

เธอหน้าตาสดใสขึ้นเมื่อเห็นเจค ประกายตาแห่งชัยชนะและความเป็นเจ้าของฉายชัดในดวงตาของเธอ เป็นแววตาที่ฉันเคยเห็นมานับพันครั้ง แต่เพิ่งจะเข้าใจความหมายของมันในตอนนี้

ฉันรู้มาตลอดว่าเธอท้อง กำหนดคลอดของเธอห่างจากฉันแค่เดือนเดียว เธอวางแผนเวลาได้อย่างสมบูรณ์แบบ เป็นอีกหนึ่งละครฉากเล็กๆ ที่จะทำให้ทุกสายตาจับจ้องมาที่เธอ

เธอเดินเข้ามาหาเรา สะโพกส่ายไปมา “อยู่นี่เอง! กำลังจะโทรหาพอดีเลย”

เธอยื่นมือมาแตะแขนฉัน เป็นท่าทีแสดงความรักใคร่ฉันพี่น้อง “เป็นไงบ้างจูจู? ดูซีดๆ นะ”

ฉันดึงแขนออกก่อนที่นิ้วของเธอจะสัมผัสโดน ผิวของฉันรู้สึกขยะแขยงเมื่อนึกถึงสัมผัสของเธอ

รอยยิ้มของบริทนีย์ชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะกลับมาเป็นปกติ เธอหันไปทำหน้าบึ้งใส่เจค “พี่เขาอารมณ์ไม่ดีอีกแล้ว”

ฉันรู้สึกวิงเวียนศีรษะขึ้นมากะทันหัน คราวนี้เป็นของจริง และเซไป ฉันกุมท้องตัวเอง หายใจติดขัด

“ท้องฉัน...” ฉันครวญคราง ปล่อยให้ตาค่อยๆ ปิดลง “มันปวด”

ใบหน้าของบริทนีย์แข็งทื่อ

ปฏิกิริยาของเจคเกิดขึ้นทันที เขามาอยู่ข้างฉันในวินาทีเดียว แขนโอบรอบเอวฉันอย่างมั่นคง

“เป็นอะไร? เป็นอะไรไป?” เขาถาม เสียงตึงเครียดด้วยความตื่นตระหนก เขาพยุงฉันไปที่ม้านั่งใกล้ๆ “นั่งลง เดี๋ยวผมไปตามหมอมา”

เขาทั้งตื่นตระหนกและเป็นห่วง แต่ขณะที่เขาประคองฉันนั่งลงบนม้านั่ง ฉันเห็นสายตาของเขากวาดไปที่บริทนีย์ ประกายความกังวลร่วมกันแล่นผ่านระหว่างพวกเขาทั้งสอง เขาห่วงลูกคนนี้ ไม่ใช่เพราะเป็นลูกของเรา แต่เพราะมันเป็นเครื่องมือ เป็นโซ่ตรวนที่จะผูกมัดฉันไว้กับเขาและแผนการของเขา

“ขอเวลาแป๊บเดียว” ฉันพูด เสียงอ่อนแรง “ได้โปรด... ขอฉันนั่งคนเดียวเงียบๆ สักพักนะ ยิ่งมีคนสนใจยิ่งแย่ลง”

เจคลังเล ใจหนึ่งก็ไม่อยากทิ้งฉันไป

“ฉันไม่เป็นไรหรอก ห้านาที” ฉันยืนกราน เอนศีรษะไปด้านหลังแล้วหลับตาลง

เขาพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจ เขาย้ำบีบไหล่ฉันอีกครั้งเพื่อปลอบใจก่อนจะถอยห่างออกไป

ทันทีที่ฉันแน่ใจว่าเขาออกไปพ้นระยะที่จะได้ยินแล้ว ดวงตาของฉันก็เบิกโพลง ฉันมองตามเขาที่เดินตรงไปหาบริทนีย์ หันหลังให้ฉัน ฉันอยู่ไกลเกินกว่าจะได้ยินคำพูดของพวกเขา แต่ภาษากายของพวกเขากรีดร้องความจริงออกมา

เขายื่นมือออกไป ลูบแขนเธอเบาๆ สีหน้าของเขาผสมผสานระหว่างการปลอบโยนและความหงุดหงิด

บริทนีย์กำลังบ่น กอดอกอย่างงอนๆ “พี่เขาแกล้งทำนะเจค พี่เขารู้ว่าฉันเกลียดการเจอหน้าพี่เขา”

“ชู่ว์ บริท ใจเย็นๆ” เขากระซิบ เสียงทุ้มต่ำปลอบประโลม “อีกไม่นานหรอก พอได้รางวัลแล้ว แล้วลูกก็คลอด...”

เขาไม่ได้พูดต่อจนจบ เขาไม่จำเป็นต้องพูด

เขาล้วงกระเป๋าหยิบกล่องกำมะหยี่เล็กๆ ออกมา เขาเปิดมันออก และแม้จะอยู่ไกลขนาดนี้ ฉันก็ยังเห็นประกายของเพชร มันเป็นสร้อยข้อมือที่บอบบางเส้นหนึ่งที่ฉันจำได้จากหน้าต่างร้านเครื่องประดับที่เราเพิ่งเดินผ่านเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ฉันเคยชมว่ามันสวย เขาบอกฉันว่ามันฟุ่มเฟือยเกินไป

เขาสวมสร้อยข้อมือรอบข้อมือของเธอ สัมผัสของเขาอ้อยอิ่ง

หน้าบึ้งของบริทนีย์ละลายหายไป ถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มที่พึงพอใจ “สวยจังเลย ต้องแพงมากแน่ๆ นี่จะดูสวยมากกับชุดไปงานกาลาของฉัน คุณว่าฉันควรใส่ชุดสีแดงหรือสีเขียวมรกตดี?”

เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ เพลงที่ฉันเขียน ผลงานชิ้นเอกที่เขากำลังขโมยไป กำลังจ่ายค่าเพชรบนข้อมือน้องสาวของฉัน พรสวรรค์ของฉันกำลังหล่อเลี้ยงอนาคตของพวกเขา

ฉันลุกขึ้นยืน การเคลื่อนไหวของฉันแข็งทื่อ และเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมา นิ้วของฉันมั่นคงขณะกดหมายเลข

“ค่ะ สวัสดีค่ะ” ฉันพูด เสียงชัดเจนและสงบ “ฉันอยากจะยืนยันนัดสำหรับวันพรุ่งนี้ เวลาสิบโมงเช้าค่ะ นัดสำหรับ... การทำหัตถการน่ะค่ะ”

“จูลี่?” เสียงของเจคที่คมกริบด้วยความสับสนดังมาจากข้างหลังฉัน “คุยกับใครน่ะ?”

ฉันหันไปช้าๆ รอยยิ้มสงบนิ่งแผ่ซ่านไปทั่วใบหน้า ฉันสบตาเขานิ่งขณะพูดลงไปในโทรศัพท์

“ใช่แล้วค่ะ” ฉันพูด เสียงหวานราวยาพิษ “แล้วตอนที่ไปถึงที่นั่น ฉันว่าจะให้เขาช่วยทำพิมพ์ปูนปลาสเตอร์ท้องของฉันไว้ด้วยน่ะค่ะ เป็นของที่ระลึก ของดูต่างหน้าเล็กๆ น้อยๆ สำหรับช่วงเวลาที่ฉันไม่อยากจะลืม”

Juliette Edwards POV:

ใบหน้าของเจคแข็งทื่อ ท่าทีมีเสน่ห์และห่วงใยของเขาสลายไป ถูกแทนที่ด้วยประกายความสับสนและบางอย่าง... ความหวาดระแวง เขาก้าวเข้ามาหาฉันครึ่งก้าวแล้วหยุด สายตาของเขากวาดจากใบหน้าฉันไปยังโทรศัพท์ในมือ

“พิมพ์ปูน?” เขาฝืนหัวเราะ แต่มันฟังดูฝืดเฝื่อน “ที่รัก คุณพูดเรื่องอะไรน่ะ?”

“สำหรับลูกไง” ฉันพูด น้ำเสียงเบาและโปร่งสบาย ราวกับกำลังคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ “ฉันอยากจะจดจำช่วงเวลานี้ไว้”

สายตาของเขาจับจ้องมาที่ฉัน ค้นหา พยายามถอดรหัสการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน เขาทำไม่ได้ เขาไม่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของฉัน คนที่เขาฝังทั้งเป็น เขารู้จักแค่เวอร์ชันที่เขาสร้างขึ้นมาเท่านั้น

“เราทำทีหลังก็ได้” เขาพูด เสียงตึงเครียดเกินไปหน่อย “คุณเหนื่อย คุณคิดอะไรไม่ค่อยออก ผมมีประชุมใหญ่กับค่ายพรุ่งนี้นะ จำได้ไหม? เราไปพร้อมกันสัปดาห์หน้าก็ได้”

เขากำลังพยายามเลื่อนเวลา พยายามควบคุมตารางเวลา

“โอ้ จริงด้วย” ฉันพูด แสร้งทำเป็นเพิ่งนึกออก “งานของคุณสำคัญมากนี่นา แน่นอนว่าคุณมาไม่ได้อยู่แล้ว”

ฉันยิ้ม เป็นรอยยิ้มกว้างที่ดูเปี่ยมสุขแต่ไม่ถึงดวงตา “ไม่ต้องห่วงหรอกเจค ฉันไปคนเดียวได้”

ความโล่งใจที่ปรากฏบนใบหน้าของเขาชัดเจนจนเกือบจะน่าขบขัน เขาคิดว่าตัวเองรอดพ้นจากกระสุนไปได้

เขาก้าวเข้ามาจูบหน้าผากฉัน เป็นท่าทีแสดงความรักใคร่แบบผู้ใหญ่เอ็นดูเด็ก “นี่สิที่รักของผม เข้าใจอะไรง่ายๆ เสมอ”

วันรุ่งขึ้นคือวันนั้น วันที่ฉันจะตัดโซ่ตรวนเส้นสุดท้ายที่ผูกมัดฉันไว้กับพวกเขา

ขณะที่เจคกำลังจะออกไป “ประชุมใหญ่” ของเขา เขาหยุดที่ประตู เขายัดกล่องของขวัญเล็กๆ ที่ห่ออย่างลวกๆ ใส่มือฉัน

“ของเล็กๆ น้อยๆ ให้คุณอารมณ์ดีขึ้น” เขาพูด น้ำเสียงนุ่มนวลราวกำมะหยี่ตามปกติ

ฉันเปิดมันออก ข้างใน บนสำลีราคาถูก มีล็อกเก็ตเงินอันหนึ่ง มันก็สวยดี แต่ฉันจำมันได้ทันที มันเป็นของสต็อกสำเร็จรูปจากร้านขายของที่ระลึกในโรงพยาบาล แบบที่คุณซื้อเป็นของขวัญในนาทีสุดท้าย เขาคงจะซื้อมันมาเมื่อวานตอนที่ฉันกำลัง “พักฟื้น” อยู่บนม้านั่ง

คลื่นความโกรธที่เย็นเยียบและแข็งกร้าวกระทบเข้ามาในตัวฉัน รุนแรงจนเกือบทำให้ฉันเวียนหัว เขากำลังให้น้องสาวฉันใส่เพชรที่ซื้อด้วยจิตวิญญาณของฉัน และให้ของกระจอกราคาไม่กี่ร้อยบาทกับฉันเพื่อให้ฉันเงียบ

ฉันฝืนยิ้มอย่างขอบคุณ “สวยจังเลย ขอบคุณนะเจค”

เขายิ้มกว้าง พอใจในตัวเอง “ผมรู้ว่าคุณต้องชอบ แล้วเจอกันคืนนี้นะที่รัก”

หลังจากเขาไป ฉันตัดสินใจแวะที่หนึ่งเป็นที่สุดท้าย ฉันขับรถไปที่บ้านพ่อแม่ของฉัน คฤหาสน์ชานเมืองที่กว้างขวางซึ่งเพลงของฉันเป็นคนจ่ายค่าก่อสร้าง ฉันจอดรถห่างออกไปหน่อย หัวใจเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอและเย็นชา

ฉันเดินขึ้นไปตามทางเดินหินและหยุดอยู่หน้าประตู ฉันได้ยินเสียงของพวกเขาผ่านหน้าต่างห้องนั่งเล่นที่เปิดแง้มอยู่

“พี่เขาแค่ทำตัวดราม่าค่ะแม่” บริทนีย์กำลังคร่ำครวญ “พี่เขาเป็นแบบนี้ทุกทีเวลาหนูมีงานใหญ่ๆ เหมือนกับว่าทนไม่ได้ที่หนูเป็นจุดสนใจ”

“แม่รู้จ้ะลูกรัก แม่รู้” เสียงแม่ของฉันปลอบ “อดทนอีกหน่อยนะลูกก็รู้ว่าพี่สาวลูกเป็นคนยังไง เขายอมทำเพื่อครอบครัวเสมอ จำตอนที่เขายอมให้ลูกได้ที่เรียนที่สถาบันดนตรีแทนได้ไหม? ครั้งนี้ก็ไม่ต่างกันหรอก พอหนูได้รางวัลนั่นมา แล้วลูกก็คลอด เดี๋ยวเขาก็กลับเข้าที่เข้าทางเอง”

พ่อของฉันถอนหายใจ เสียงหนักอึ้งและเหนื่อยหน่าย “ลินดา บริทนีย์ พอเถอะ ขอให้เรื่องมันสงบๆ ไปจนกว่าจะผ่านงานกาลาไปก่อน เราจะให้จูลี่สร้างเรื่องไม่ได้เด็ดขาด ถ้าคณะกรรมการ Vanguard รู้เข้า... หรือที่แย่กว่านั้น ถ้าเจคตกใจกลัว... เรื่องทั้งหมดนี้อาจจะพังลงได้”

เสียงของเจคแทรกเข้ามา หนักแน่นและปลอบโยน “ไม่ต้องห่วงครับคุณอา ทุกอย่างอยู่ในการควบคุม ผมอยู่กับเธอที่โรงพยาบาลเมื่อเช้านี้ คุณหมอยืนยันแล้วว่าเด็กแข็งแรงดี เราแค่ต้องรอจนกว่าจะคลอด หลังจากนั้น จูลี่จะไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากอยู่กับผม และผมจะทำให้แน่ใจว่าเธอจะสนับสนุนบริทนีย์ต่อไปอย่างไม่มีเงื่อนไข”

ร่างกายของฉันเย็นเฉียบ ไม่ใช่แค่คู่หมั้นกับน้องสาวของฉัน แต่มันคือทั้งครอบครัวของฉัน การสมคบคิดของใบหน้าที่ยิ้มแย้ม ทั้งหมดรวมหัวกันในการทำลายชีวิตของฉันอย่างเงียบๆ และเป็นระบบ

ฉันไม่ใช่ลูกสาวของพวกเขา ฉันคือการลงทุนของพวกเขา ห่านทองคำที่พวกเขาขังไว้ในกรง และลูกคนนี้... ลูกคนนี้คือตัวล็อกกรง

ล็อกเก็ตในกระเป๋าของฉันรู้สึกหนักอึ้งเหมือนตะกั่ว มือของฉันสั่นขณะหยิบมันออกมา มันลื่นหลุดจากนิ้วที่ชาด้านของฉันและกระทบกับขั้นบันไดหินดังแกร๊ง ตัวล็อกราคาถูกแตกหักทันที กล่องที่ใส่มาด้วยก็หล่นจากกระเป๋าถือของฉัน กระดาษทิชชู่ที่อยู่ข้างในกระจายเกลื่อนที่เท้า

ฉันหันหลังแล้ววิ่งหนีไป

กลับมาที่รถ โทรศัพท์ของฉันสั่น เป็นสายจากเจค ฉันปล่อยให้มันดัง เขาโทรมาอีกครั้ง และอีกครั้ง ในที่สุด ข้อความก็เข้ามา

จูลี่ คุณอยู่ไหน? แม่บ้านบอกว่าเห็นของของคุณตกเกลื่อนอยู่หน้าบ้านพ่อแม่คุณ เกิดอะไรขึ้น? โทรหาผมด้วย

ฉันไม่สนใจมัน โทรศัพท์ของฉันดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ฉันรับสาย แต่ไม่พูดอะไร ปล่อยให้ความเงียบยืดยาวออกไป

“จูลี่? ขอบคุณพระเจ้า คุณโอเคไหม? อยู่ที่ไหน?” เสียงของเขาเจือด้วยความร้อนรนที่ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อน เขากำลังสูญเสียการควบคุม

ในพื้นหลัง ฉันได้ยินเสียงที่สงบและเป็นมืออาชีพ เสียงพยาบาล

“คุณเอ็ดเวิร์ดคะ? รบกวนเซ็นเอกสารยินยอมตรงนี้ด้วยค่ะ เราจะได้เริ่มทำหัตถการกัน”

หัตถการเพื่อยุติการตั้งครรภ์ของฉัน

มีเสียงสูดหายใจเข้าอย่างแรงจากปลายสายของเจค เสียงของความตกใจอย่างแท้จริงและบริสุทธิ์

“หัตถการ?” เขาพูดเสียงติดขัด “จูลี่ หัตถการอะไร? คุณกำลังทำอะไร? คุณทำไม่ได้นะ!”

เสียงของเขาสั่นเครือด้วยความตื่นตระหนกที่ในที่สุดก็เป็นของจริงและน่าสมเพช เขาไม่เคยกลัวที่จะเสียฉันไป เขากลัวที่จะเสียอำนาจต่อรองของเขาไปต่างหาก

ฉันมองไปที่หน้าจอโทรศัพท์ของฉัน ที่ชื่อของเขาซึ่งกำลังกะพริบอยู่

จากนั้น ด้วยการกดนิ้วโป้งครั้งสุดท้ายที่ปลดปล่อยฉันเป็นอิสระ ฉันวางสายและปิดโทรศัพท์