เขายืนอยู่ตรงนั้น ร่างสูงในชุดสูทตัดเย็บอย่างดีตัดกับแสงไฟฟลูออเรสเซนต์ที่สว่างจ้าในโถงทางเดินของคลินิก ภากร โลหะกุล ที่อยู่ตรงหน้าฉันคือคนแปลกหน้า นาฬิกาข้อมือราคาแพง แววตาที่เย็นชาและเต็มไปด้วยการคำนวณ รัศมีความทรงอำนาจที่แผ่ออกมา...มันไม่มีอะไรเหมือนผู้ชายธรรมดาๆ ที่แสนอ่อนโยนที่ฉันคิดว่าฉันแต่งงานด้วยเลย
“ได้ค่ะ” ฉันได้ยินตัวเองตอบ เสียงเบาหวิว ฉันเป็นแค่นักบำบัดจากครอบครัวธรรมดาๆ ฉันมีทางเลือกอะไรบ้างล่ะ
เขาพาฉันออกไปข้างนอก ไปยังรถสีดำเงาวับที่น่าจะแพงกว่าตึกอพาร์ตเมนต์ของฉันทั้งตึก คนขับรถเปิดประตูให้ฉัน
ข้างในมีกลิ่นหนังราคาแพงและน้ำหอมที่ไม่ใช่ของฉัน หมอนสีชมพูฟูฟ่องปักอักษรย่อ ‘อ.บ.’ ด้วยดิ้นสีทองวางอยู่บนเบาะ เอวา เบญจรงค์ แน่นอน
ฉันรู้สึกถึงบางอย่าง...ไม่ใช่ความโกรธ แต่เป็นความเจ็บปวดที่ตุบๆ อยู่ข้างใน ฉันหยิบหมอนใบนั้นวางลงบนพรมวางเท้า เป็นการต่อต้านเล็กๆ น้อยๆ ที่น่าสมเพช
เบนของฉัน...ผู้ชายที่ฉันรู้จัก...เคยขับรถกระบะเก่าๆ ที่มักจะมีกลิ่นขี้เลื่อยและกาแฟจางๆ เขาเก็บเงินเป็นปีเพื่อเปลี่ยนยางที่สึกหรอ รถคันนี้ ชีวิตแบบนี้ มันมาจากคนละจักรวาลกันเลย
การเดินทางเงียบสนิท ความตึงเครียดในพื้นที่เล็กๆ นั้นน่าอึดอัด ฉันมองออกไปนอกหน้าต่าง แสงไฟในเมืองพร่ามัวราวกับฉันกำลังอยู่ในหนัง ไม่ใช่ชีวิตของตัวเอง
เขาพาฉันไปที่ ‘เลอ นอร์มังดี’ ร้านอาหารที่หรูหราที่สุดในกรุงเทพฯ ประเภทที่ต้องจองล่วงหน้าหกเดือน
หัวใจฉันบีบรัด เบนกับฉันเคยเดินผ่านที่นี่ครั้งหนึ่ง ฉันเคยเอาหน้าแนบกระจกเหมือนเด็กๆ ชื่นชมโคมไฟระย้าคริสตัลและแขกที่แต่งตัวสวยงาม
“สักวันนะเอม” เขาเคยสัญญา พลางโอบไหล่ฉัน “ถ้าโครงการใหญ่ของผมได้เงินก้อนโต ผมจะพาคุณมาที่นี่ เราจะสั่งทุกอย่างในเมนูเลย”
ตอนนี้ฉันมาอยู่ที่นี่แล้ว แต่ความฝันกลับกลายเป็นฝันร้าย
ฉันรู้สึกแปลกแยกในชุดทำงานเรียบๆ ท่ามกลางชุดผ้าไหมและเครื่องประดับล้ำค่า แต่ภากรกลับดูกลมกลืน ผู้จัดการร้านทักทายเขาตามชื่อ โค้งคำนับเล็กน้อย
เราถูกนำไปที่โต๊ะส่วนตัวที่มองเห็นวิวทั่วทั้งเมือง ภากรเป็นคนสั่งอาหารให้เราทั้งคู่เป็นภาษาฝรั่งเศสอย่างคล่องแคล่ว โดยไม่แม้แต่จะถามว่าฉันอยากทานอะไร
เขารอจนกระทั่งบริกรเทไวน์และถอยออกไปแล้วจึงพูดขึ้น น้ำเสียงของเขาเย็นชาเหมือนน้ำแข็งในแก้วน้ำ
“เธอรู้เมื่อไหร่”
ฉันจ้องมองเขา แก้วไวน์ในมือสั่นระริก “วันนี้ค่ะ” ฉันกระซิบ “ที่คลินิก ตอนที่เธอให้ฉันดูรูปคุณ”
เขาพยักหน้าช้าๆ สีหน้าอ่านไม่ออก “เข้าใจแล้ว” เขาเลื่อนแก้วไวน์มาให้ฉัน “ดื่มสิ”
มันไม่ใช่คำแนะนำ มันคือคำสั่ง
“ฉันต้องการให้เธอฉลาดหน่อยนะเอมิกา” เขาพูด น้ำเสียงต่ำและอันตราย “เอวากับฉันกำลังจะแต่งงานกัน ครอบครัวของเราวางแผนเรื่องนี้มาหลายปีแล้ว เธอเป็น...ความผิดพลาดที่ไม่ได้คาดคิด”
ลมหายใจฉันสะดุด “ความผิดพลาด?”
เขาโน้มตัวมาข้างหน้า ดวงตาจับจ้องมาที่ฉัน “สิ่งที่ฉันกำลังจะเสนอก็คือ ให้เธอเป็นภรรยาของฉันต่อไป แน่นอนว่าต้องเป็นความลับ เธออยู่ที่อพาร์ตเมนต์นั่นต่อไปได้ ฉันจะให้เงินเดือนเธออย่างงาม สิ่งที่เธอต้องทำก็แค่เงียบไว้ ทำตัวดีๆ”
ความหน้าด้านของเขาทำให้ฉันแทบหยุดหายใจ “คุณต้องการให้ฉันเป็นเมียน้อยของคุณเหรอคะ” ฉันถาม คำพูดนั้นรสชาติเหมือนยาพิษ “เป็นภรรยลับของคุณ ซุกซ่อนไว้ในขณะที่คุณใช้ชีวิตจริงของคุณกับเธอ?”
รอยยิ้มเหยียดหยามปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขา มันไปไม่ถึงดวงตา “อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลยเอมิกา นี่ไม่ใช่เรื่องความรักหรือความปรารถนา ฉันไม่รู้สึกอะไรกับเธอเลย ร่างกายของฉันก็ไม่รู้สึกอะไรกับเธอ คิดซะว่ามันเป็น...ค่าชดเชย ค่าตอบแทนสำหรับบริการที่เธอเคยให้”
บริการที่เคยให้ เขากำลังพูดถึงสองปีที่ฉันรักเขา ดูแลเขา สร้างชีวิตร่วมกับเขา
“เธอช่วยชีวิตฉันไว้” เขาพูดต่อ น้ำเสียงเหมือนการทำธุรกิจ “ฉันรู้สึกขอบคุณ ดังนั้นฉันจะจ่ายหนี้นั่นให้ บอกราคามาสิ เช็ค บ้าน หรืออะไรก็ได้ที่เธอต้องการ แล้วเธอก็หายตัวไป”
ความเจ็บปวดมันรุนแรงจนรู้สึกเหมือนมีอะไรมาบีบหัวใจ แต่สัญชาตญาณนักบำบัดของฉันทำงาน ฉันทำหน้าเฉยเมย ฉันจะไม่ให้เขาเห็นฉันแตกสลายเด็ดขาด
“แล้วทะเบียนสมรสของเราล่ะคะ” ฉันถาม เสียงสั่นเล็กน้อย “มันไม่มีความหมายอะไรเลยเหรอคะ”
เขาหัวเราะเยาะ เสียงสั้นๆ แหลมๆ อย่างดูถูก “กระดาษแผ่นนั้นน่ะเหรอ มันไม่มีความหมายอะไรเลย ฉันเซ็นตอนที่ฉันจำไม่ได้ว่าตัวเองเป็นใคร มันเป็นความผิดพลาด เป็นผลพวงของสถานการณ์”
“ความรู้สึกมันเป็นของจริงนะคะ เบน” ฉันอ้อนวอน ชื่อนั้นหลุดออกมาจากปากก่อนที่ฉันจะทันได้ห้ามตัวเอง
ใบหน้าของเขาแข็งกระด้าง “ฉันชื่อภากร และ ‘เบน’ อาจจะเคยรู้สึกอะไรกับเธอ แต่ฉันไม่ใช่เบน โลกของเรามันต่างกันเกินไป เราไม่เคยถูกกำหนดให้คู่กัน”
เขาจิบไวน์ สายตาไม่ไหวติง “ฉันจะไม่ทำร้ายเอวา เธอรอฉันมาสองปี เธอไม่สมควรต้องเจ็บปวด”
แล้วฉันล่ะ ฉันสมควรได้รับอะไร
น้ำตาร้อนผ่าวอยู่หลังดวงตา แต่ฉันกล้ำกลืนมันลงไป ฉันจะไม่ร้องไห้ต่อหน้าเขา ฉันเชิดหน้าขึ้น
“ก็ได้ค่ะ” ฉันพูดเสียงเย็นชา “ฉันจะรับเงิน”
ถ้าเขาจะลดทอนความรักของเราให้เหลือแค่การทำธุรกรรม ฉันก็จะเอาสิ่งที่ฉันควรจะได้ เขาเป็นหนี้ฉันสำหรับสองปีในชีวิตที่ฉันให้เขาไป สำหรับหนี้สินที่ฉันก่อขึ้นเพื่อจ่ายค่ารักษาพยาบาลของเขาตอนที่ฉันเจอเขาครั้งแรก
แววตาโล่งอกปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา “ดี ทนายของฉันจะร่างสัญญาให้”
“แล้วร้านอาหารล่ะคะ” ฉันถาม รสขมปร่าในปาก “คุณพาฉันมาที่นี่ ที่ที่ฉันอยากมาตลอด”
ชั่วแวบหนึ่ง มีบางอย่างไหววูบในดวงตาของเขา เงาของผู้ชายที่ฉันเคยรู้จัก “ฉันจำได้ว่าเธออยากมาที่นี่” เขาพูด เกือบจะแผ่วเบา
หัวใจฉันเต้นผิดจังหวะไปอย่างโง่เขลา
แล้วโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น
เสียงเรียกเข้าเป็นเสียงผู้หญิง หวานและขี้เล่น “ภากร ที่รัก รับสายหน่อย!” เป็นเอวา
ประกายความอบอุ่นในดวงตาของเขาหายไป ถูกแทนที่ด้วยความกังวลในทันที เขาตอบรับทันที
“เอวา? เป็นอะไรไป” เสียงของเขาเต็มไปด้วยความกังวลอย่างอ่อนโยนที่เขาไม่เคยแสดงให้ฉันเห็นเลยแม้แต่ครั้งเดียวนับตั้งแต่เขา “กลับมา”
ฉันไม่ได้ยินเสียงจากปลายสาย แต่ใบหน้าของเขาดูตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ
“โอเค อย่าขยับไปไหนนะ ผมกำลังไป” เขาพูดแล้ววางสาย
เขาลุกขึ้นทันที คว้าแขนฉัน “มานี่ เราต้องไปแล้ว”
“ไปไหนคะ เกิดอะไรขึ้น”
“เอวาฝันร้าย เธอกลัว” เขาพูด พลางลากฉันออกจากร้านอาหารเร็วมากจนฉันเกือบล้ม
ฝันร้าย เขากำลังลากฉันออกจาก “มื้อค่ำธุรกิจ” ของเราเพราะคู่หมั้นของเขาฝันร้าย ความไร้สาระของมันช่างน่าตกใจ
เรามาถึงคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ดูเหมือนปราสาทบนเนินเขา เขาไม่ชะลอความเร็วเลย แค่ลากฉันผ่านประตูทางเข้าที่โอ่อ่าและขึ้นบันไดที่ทอดยาว
“เธอต้องการนักบำบัด” เขาพูด เสียงตึงเครียด “นั่นคือเธอ ไปปลอบเธอซะ”
เขาผลักฉันไปทางประตูคู่ที่หรูหรา เขากำลังใช้ฉัน ฉันไม่ใช่ภรรยาของเขา ไม่ใช่แม้แต่ความทรงจำ ฉันเป็นเครื่องมือสำหรับปลอบคู่หมั้นสุดที่รักของเขา
เขาเปิดประตู เอวาสวมชุดคลุมผ้าไหม นั่งอยู่บนเตียงขนาดมหึมา ทันทีที่เธอเห็นภากร เธอก็ลุกขึ้นจากเตียงแล้วโผเข้ากอดเขา โดยไม่สนใจการมีอยู่ของฉันเลย
“ภากร! ฉันฝันร้ายที่สุดเลย!” เธอร้องโหยหวน “ฉันฝันว่าคุณทิ้งฉันไป!”
“ไม่มีทาง” เขากระซิบ ลูบผมเธอ เขาประคองใบหน้าเธอไว้ในมือแล้วจูบเธออย่างล้ำลึก “ผมรักคุณ ผมจะรักคุณเสมอ”
เขาผละออกแล้วปลดกระดุมเสื้อด้านบน เผยให้เห็นหน้าอกของเขา ตรงนั้น เหนือหัวใจของเขา มีรอยสักอยู่ เป็นลายดอกกุหลาบที่บานสะพรั่งอย่างประณีต มีตัวอักษร ‘อ’ สอดแทรกอยู่ในก้าน
“เห็นนี่ไหม” เขาพูดกับเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำแสดงถึงความทุ่มเท “ผมสักลายนี้เพื่อคุณ ที่รัก สัญลักษณ์ของหัวใจผม ซึ่งเป็นของคุณคนเดียว”
ฉันจ้องมองรอยสักนั้น และลมหายใจเฮือกสุดท้ายก็หมดไปจากปอด
หนึ่งปีที่แล้ว เบนกลับบ้านมาพร้อมกับรอยสักนั้น เขาบอกฉันว่ามันเป็นดอกกุหลาบสำหรับฉัน เพราะเขาบอกว่าความรักของฉันทำให้เขาได้เบ่งบานอีกครั้ง เขาบอกว่าตัวอักษรย่อนั้นย่อมาจาก ‘อมตะ’ เขาโกหก มันย่อมาจาก ‘เอวา’
มันเป็นของเอวามาโดยตลอด
ฉันหันหลังจะเดินออกไป ฉันหายใจในห้องนั้นต่อไปอีกวินาทีเดียวก็ไม่ไหวแล้ว
“เธอคิดจะไปไหน” เสียงของภากรแหลมคม ตัดผ่านม่านหมอกแห่งความเจ็บปวดของฉัน
“งานของฉันเสร็จแล้ว” ฉันพูดโดยไม่หันกลับไป “ดูเหมือนเธอจะสบายดีแล้ว ฉันไม่มีภาระผูกพันที่จะต้องอยู่ต่อ”
“เธอมี ถ้าเธออยากได้นี่คืน” เขาพูดอย่างเย็นชา
ฉันหันกลับไป เขากำลังถือบางอย่างอยู่ กล่องไม้เล็กๆ
หัวใจฉันหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม มันคือกล่องดนตรีของพ่อฉัน สิ่งเดียวที่ฉันมีเหลือจากเขา ฉันคิดว่าฉันขายมันไปเมื่อปีครึ่งที่แล้วที่โรงรับจำนำเพื่อจ่ายค่ารักษาพยาบาลของเบนจนหมด มันทำให้ฉันใจสลาย แต่ฉันยอมทำทุกอย่างเพื่อเขา
และเขาก็มีมัน เขาครอบครองมันมาตลอด
“อยู่ต่อ” เขาสั่ง ดวงตาเหมือนเศษน้ำแข็ง “ไม่งั้นเธอจะไม่ได้เห็นมันอีกเลย”
ฉันก้าวเข้าไปใกล้เตียง สายตาจับจ้องอยู่ที่กล่องดนตรีในมือของภากร กล่องไม้เล็กๆ ใบนั้นบรรจุความทรงจำชิ้นสุดท้ายที่เป็นรูปธรรมของพ่อฉันไว้
ขณะที่ฉันเข้าไปใกล้ขึ้น หมอนใบหนึ่งก็ลอยผ่านอากาศมาโดนหน้าฉันเต็มๆ
“ไล่เธอออกไป!” เอวากรีดร้อง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความหึงหวงและความโกรธ “ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธอ! ภากร คุณพาผู้หญิงคนอื่นเข้ามาในห้องนอนของฉันได้ยังไง!”
“ที่รัก ใจเย็นๆ” ภากรพูด น้ำเสียงอ่อนโยนที่ตั้งใจให้เธอได้ยินคนเดียว “เธอเป็นแค่นักบำบัด ผมเรียกเธอมาเพื่อคุณ”
“ฉันไม่ต้องการเธอ! ฉันอยากให้เธอไป! ออกไป! ออกไป!” เอวากรีดร้อง ชี้มาที่ฉันด้วยนิ้วที่สั่นเทา เธอเหมือนเด็กเอาแต่ใจที่กำลังอาละวาด
ภากรส่งสายตาเย็นเยียบมาให้ฉัน “เธอได้ยินแล้วนี่” เขาพูดกับฉันเสียงเรียบ แล้วหันไปหาบอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนที่ยืนอยู่ข้างประตู “ลากเธอออกไปจากบ้านฉัน”
ฉันยังไม่ทันได้ทำอะไร บอดี้การ์ดก็เข้ามาคว้าแขนฉัน พวกเขาหยาบคาย นิ้วจิกลงไปในเนื้อขณะที่ลากฉันออกจากห้อง ลงบันไดใหญ่ และออกไปทางประตูหน้า
พวกเขาผลักฉันลงบนทางรถที่ปูด้วยกรวดแล้วปิดประตูใส่หน้า
อากาศยามค่ำคืนที่หนาวเย็นปะทะหน้าฉันเหมือนโดนตบ ฉันอยู่บนยอดเขาที่ห่างไกล ห่างจากตัวเมืองหลายกิโลเมตร ไม่มีรถและไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ ลมพัดผ่านชุดบางๆ ของฉันจนฉันเริ่มสั่น
ไม่มีอะไรทำได้นอกจากเดิน
ฉันเริ่มเดินลงไปตามถนนที่ยาวและคดเคี้ยว รองเท้าส้นสูงที่ใส่ไปดินเนอร์หรูกัดเท้าฉัน ทุกย่างก้าวคือคลื่นแห่งความทรมานระลอกใหม่ ทั้งทางกายและทางใจ
ความทรงจำหนึ่งผุดขึ้นมาโดยไม่ได้รับเชิญ หนึ่งปีที่แล้ว เบนกับฉันไปเดินป่าบนเส้นทางที่ไม่ไกลจากที่นี่ ฉันสะดุดล้มข้อเท้าพลิก เขาไม่พูดอะไรสักคำ แค่ย่อตัวลง ยืนกรานที่จะอุ้มฉันกลับไปที่รถกระบะตลอดทาง หลังของเขาอบอุ่นและแข็งแรง
“ผมจะคอยรับคุณเสมอ เอม” เขาเคยกระซิบ ลมหายใจอุ่นๆ รดต้นคอ “เสมอ”
ฉันสะดุดก้อนหินหลวมๆ เข่ากระแทกพื้นยางมะตอยอย่างแรง ความเจ็บปวดที่แหลมคมดึงฉันกลับสู่ปัจจุบัน
ผู้ชายคนนั้น เบน หายไปแล้ว บางทีเขาอาจไม่เคยมีตัวตนอยู่จริง ความรักที่เขาแสดงให้ฉันเห็น คำสัญญาที่เขาให้ไว้...มันเป็นของผี ของผู้ชายที่ไม่มีความทรงจำ ภากร โลหะกุล จำได้ทุกอย่าง และเขาเลือกที่จะลืมฉัน
ความจริงข้อนี้เป็นเหมือนก้อนหินที่เย็นและแข็งในท้องของฉัน มันจบแล้ว จบสิ้นโดยสมบูรณ์
ฉันพยุงตัวเองลุกขึ้น มือถลอกปอกเปิกและมีเลือดออก และเดินต่อไปบนเส้นทางที่ยาวไกลและเปลี่ยวเหงาลงจากภูเขา น้ำตาไหลอาบแก้ม แข็งตัวในอากาศที่หนาวเย็น
กว่าจะถึงถนนใหญ่และโบกแท็กซี่ได้ ดวงอาทิตย์ก็เริ่มขึ้นแล้ว
ฉันเดินเข้าไปในอพาร์ตเมนต์ของฉัน ที่ที่เคยเป็นบ้านของเรา และมันให้ความรู้สึกเหมือนสุสาน
สิ่งแรกที่ฉันทำคือเปิดแล็ปท็อป ฉันกรอกแบบฟอร์มย้ายถิ่นฐานไปยุโรป นิ้วบินว่อนไปทั่วคีย์บอร์ด ฉันต้องออกไป ฉันต้องหนีจากเมืองนี้ ชีวิตนี้ ความเจ็บปวดนี้
จากนั้นฉันก็โทรไปที่คลินิกและลาออก มีผลทันที ฉันบอกพวกเขาว่าเป็นเรื่องฉุกเฉินทางครอบครัว
โทรศัพท์ของฉันดังขึ้นขณะที่ฉันกำลังจัดกระเป๋าเดินทาง เป็นเบอร์ที่ไม่รู้จัก ฉันเกือบจะไม่รับ แต่มีบางอย่างทำให้ฉันรับสาย
“เอมิกา”
เสียงของภากร เย็นชาและหยิ่งยโส
“ฉันต้องการให้เธอไปที่โรงแรมเพนนินซูล่า ไปรับชุดราตรีให้เอวา สำหรับงานกาล่าของตระกูลโลหะกุลคืนนี้”
มันไม่ใช่คำขอ มันคือคำสั่ง เขากำลังปฏิบัติกับฉันเหมือนเด็กรับใช้
“ภากรคะ” ฉันพูด เสียงเงียบอย่างอันตราย “คุณกับฉันจบกันแล้ว สัญญากำลังจะถูกร่างขึ้น ฉันไม่มีภาระผูกพันใดๆ กับคุณหรือคู่หมั้นของคุณ”
เขาหัวเราะเบาๆ เสียงต่ำและน่ากลัว “ลืมกล่องดนตรีของพ่อเธอไปแล้วเหรอ มันเป็นของชิ้นเล็กๆ ที่เปราะบางนะ คงจะน่าเสียดายถ้ามีอะไร...เกิดขึ้นกับมัน”
คำขู่ลอยอยู่ในอากาศ หนาทึบและน่าอึดอัด
“และไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว” เขาเสริม “เธอต้องไปขอโทษเอวาที่ทำให้เธออารมณ์เสียเมื่อคืนนี้ด้วย”
เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ “ขอโทษเหรอคะ เรื่องอะไร”
“เรื่องที่เธอยังมีตัวตนอยู่” เขาพูด น้ำเสียงหยดหยาดไปด้วยความดูถูก “ไปถึงที่นั่นในหนึ่งชั่วโมง” เขาวางสายก่อนที่ฉันจะทันได้พูดอะไร
ฉันยืนตัวสั่นด้วยความโกรธแค้นที่รุนแรงจนแทบหายใจไม่ออก แต่ความคิดเรื่องกล่องดนตรีของพ่อ ชิ้นส่วนสุดท้ายของท่าน ที่จะถูกทำลายโดยสัตว์ประหลาดตัวนี้...ฉันทนไม่ได้
ฉันสวมเสื้อโค้ทแล้วไปที่โรงแรม
ห้องสวีทอยู่ชั้นบนสุด ประตูแง้มอยู่เล็กน้อย ฉันผลักมันเปิดแล้วก้าวเข้าไปข้างใน มือจับสายกระเป๋าแน่น
แล้วฉันก็ได้ยินเสียงของพวกเขาดังมาจากห้องนอน
ฉันตัวแข็งทื่อ ซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ประดับขนาดใหญ่ตรงทางเข้า
“มันเป็นแค่อุบัติเหตุ ที่รัก” ภากรพูด น้ำเสียงหวานหยดย้อยจนน่าคลื่นไส้ “สองปีที่ผมความจำเสื่อม...การเจอเธอ แต่งงานกับเธอ...มันเป็นความผิดพลาดทั้งหมด เป็นการเดินทางที่โชคร้ายระหว่างทางกลับไปหาคุณ”
“แต่คุณอยู่กับเธอ!” เสียงของเอวาแหลมสูง “คุณแตะต้องเธอ!”
“แค่ครั้งเดียว หลังจากที่ความทรงจำผมกลับมา” เขาพูดอย่างรวดเร็ว “และผมสาบานได้ ผมคิดว่าเป็นคุณ ผมโดนวางยาในที่ประชุมธุรกิจ ผมสับสน พอตื่นขึ้นมาข้างๆ เธอ ผมก็รีบออกมาทันที เธอไม่มีความหมายอะไรกับผมเลยเอวา ไม่มีอะไรเลยจริงๆ ผมจ่ายเงินให้เธอหายไปแล้ว คุณจะไม่ต้องเห็นหน้าเธออีก ผมสัญญา”
คำโกหก คำโกหกที่เลวร้ายและถูกคำนวณมาอย่างดีเพื่อปกป้องตัวเอง คืนนั้น เขากลับบ้านและร่วมรักกับฉันด้วยความปรารถนาที่สิ้นหวังซึ่งฉันเข้าใจผิดว่าเป็นความรัก
“จริงๆ เหรอคะ” เอวาถาม เสียงอ่อนลง
“จริงๆ” เขายืนยัน “มานี่สิ ผมคิดถึงคุณมากเลย”
ฉันได้ยินเสียงผ้าปูที่นอนเสียดสีกัน เสียงครางเบาๆ จากเอวา
“ภากร หยุดก่อน...ลองชุด...” เธอหัวเราะคิกคัก
“ลองชุดรอได้” เขากระซิบ เสียงแหบพร่าด้วยความปรารถนา “ผมต้องการคุณ ตอนนี้เลย”
“คุณนี่ร้ายจริงๆ” เธอพูดเสียงออดอ้อน “แล้วคุณจะทำยังไงกับผู้หญิงคนนั้นล่ะ คนที่คุณโทรหา เราจะลงโทษเธอยังไงดี”
มีความเงียบชั่วครู่ แล้วเสียงของภากรก็ดังขึ้น เข้มและตามใจ “อะไรก็ได้ที่รัก อะไรก็ได้ที่ทำให้คุณมีความสุข”
