หลอกลวงเธอ
หลินหนงมองไปที่จื่อซางหลี แล้วก็เห็นได้ชัดว่าสีหน้าของเธอหม่นหมองลงจริงๆ
"หญิงข้าแต่กำเนิดร่างกายอ่อนแอ ทุกครั้งที่มีประจำเดือนวันที่สองจะเจ็บปวดทรมานเป็นพิเศษ พระชายาอย่าเข้าใจผิดนะคะ"
จื่อซางหลีตกใจเล็กน้อย "ประจำเดือนของเธอ?"
นั่นแปลว่า เมื่อคืนเฉิงเยี่ยนกับเธอยังไม่ได้อยู่ด้วยกันอย่างสามีภรรยา?
หลินหนงแสดงท่าแปลกใจ "ท่านอ๋องไม่ได้บอกพระชายาไว้ก่อนหรือคะ? ที่ค้างคืนนั้นเพียงเพื่อรับมือกับนางกำนัลอาวุโสของฮองเฮาเท่านั้น หากท่านอ๋องออกไปเสียตั้งแต่คืนที่แล้ว แล้วความทราบถึงในวัง ฮองเฮาย่อมกริ้วแน่นอน"
"อีกประการหนึ่ง บิดาของหญิงข้ารักและปกป้องลูกสาวมาตลอด หากทราบว่าหญิงข้าอยู่ในจวนอ๋องอย่างไม่มีความสุข ถึงแม้ตระกูลหลินกับตระกูลจื่อซางจะเกรงใจกัน ก็อาจเกิดรอยร้าวขึ้นมา นั่นไม่ใช่แค่ให้คนภายนอกหัวเราะเยาะเท่านั้น แต่ยังเปิดช่องให้คนมีเจตนาร้ายฉวยโอกาสได้ด้วย"
เซียวเฉิงเยี่ยนกำลังแข่งขันชิงตำแหน่งรัชทายาท
บิดาของหลินหนงเป็นเสนาบดีกรมขุนนาง และเป็นคนสนิทของจักรพรรดิ มีอำนาจอย่างมากในการแต่งตั้งข้าราชการ พูดได้ว่าขุนนางเกือบครึ่งราชสำนักสนิทสนมกับตระกูลหลิน จึงเป็นเป้าหมายที่ฮองเฮาพยายามดึงเข้าฝ่ายอย่างยิ่ง
หากปฏิบัติต่อหลินหนงอย่างโหดร้าย ก็เท่ากับเป็นศัตรูกับตระกูลหลิน ไม่เพียงไม่เป็นประโยชน์ต่อตัวเอง แต่ยังทำให้พ่อและพี่ชายของตัวเองถูกกลั่นแกล้งในราชสำนักอีกด้วย
ส่วนตระกูลจื่อซางในราชสำนักนั้น ไม่มีฐานที่มั่นใดๆ เลย
คิดถึงตรงนี้ จื่อซางหลีรู้สึกเหงื่อซึมออกมาที่หลังเบาๆ
แค่คิดจะหึงและโกรธ กลับลืมคิดถึงเรื่องนี้ไปเลย!
เธอโบกมือ
สาวใช้ที่พูดจาเสียดสีถูกลากออกไป
"ที่ผ่านมาใจดีกับพวกเธอเกินไป จนปล่อยให้ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ถึงกับหน้าหนาต่อหน้าเจ้านาย น้องอย่าโกรธนะคะ"
หลินหนงยิ้มอย่างอ่อนโยน "พระชายาพูดเกินไปแล้วค่ะ ที่ไหนก็มีบ่าวที่เกเรด้วยกันทั้งนั้น พอพบเจอก็แค่จัดการเสียก็หมดเรื่อง"
สีหน้าของจื่อซางหลีดีขึ้นบ้าง แล้วพูดว่า "จริงๆ แล้วเธอไม่ต้องบอกฉันก็ได้นะ"
ท้ายที่สุดแล้ว คำอธิบายจากฝ่ายชายฝ่ายเดียว ย่อมเป็นเพียงคำแก้ตัวที่อ่อนแอที่สุด
นานวันเข้า ย่อมเกิดรอยร้าวได้เอง!
หลินหนงสั่นหัวเบาๆ "คนสองคนที่รักกันจริงๆ ไม่มีอุบายใดพรากออกจากกันได้ บิดาของหญิงข้ามีแต่มารดาเป็นภรรยาคนเดียว หญิงข้าเติบโตมาเห็นชีวิตคู่ที่อยู่ด้วยกันตลอดชีวิต จนแก่เฒ่าพร้อมกัน จึงทำสิ่งที่ทำลายความรักระหว่างสามีภรรยาไม่ได้"
จื่อซางหลีเคยได้ยินมาก่อน
เสนาบดีหลินมีภรรยาหลวงเพียงคนเดียว ไม่เคยรับสนมเลย
แต่เธอก็ยังไม่ได้เชื่อหลินหนงเสียทีเดียว
เพราะท้ายที่สุด คนที่ได้รับความรักอย่างเต็มเปี่ยมจากสามีคือมารดาของเธอ แต่คนที่ถูกขังอยู่ในจวนอ๋องต้องทนอยู่เป็นหม้ายทั้งเป็นตลอดชีวิตกลับเป็นเธอ!
"ตลอดชีวิต... มันยาวนานมาก"
หลินหนงยิ้มเบาๆ อย่างสงบ "วันที่ไม่มีความรัก ไม่มีการเคารพ และถูกคนข่มเหงนั้นยาวนานจริงๆ แต่ถ้าในสายตาคนภายนอก หญิงข้าเป็นคนที่ได้รับความโปรดปราน และหญิงข้ากับพระชายาอยู่กันอย่างปรองดอง หญิงข้าก็จะได้รับทั้งการเคารพและความเกรงขาม ใครจะกล้าทำให้หญิงข้าเศร้าใจ?"
"เมื่อใจสบาย วันเวลาก็ไม่ยาวนานอีกต่อไป"
จื่อซางหลีขยับตาเล็กน้อย
ที่พูดมานั้นมีเหตุผลจริงๆ
และยิ่งไปกว่านั้น หากหลินหนง "ได้รับความโปรดปราน" แรงกดดันเรื่องการให้กำเนิดบุตรก็จะตกอยู่กับเธอฝ่ายเดียว ตัวเองก็จะมีเวลาหายใจหายคออยู่บ้าง
ดังนั้น ไม่ว่าหลินหนงจะคิดเช่นนี้จริงๆ หรือไม่ ตัวเองก็ต้องอยู่กันอย่างปรองดอง และยิ่งต้องประคบประหงมจิตใจสามีให้แน่นหนา ห้ามให้เขาถูกความงามที่อยู่แค่เอื้อมล่อหลอกไปได้เด็ดขาด!
ครึ่งปี! อีกมากที่สุดครึ่งปี ร่างกายของเธอก็จะฟื้นฟูได้เพียงพอ ถึงตอนนั้นจะต้องสามารถให้กำเนิดโอรสที่แข็งแรงสมบูรณ์แด่ท่านอ๋องให้ได้!
จื่อซางหลีเปลี่ยนมาแสดงสีหน้ายิ้มแย้ม จับมือเธอแล้วพูดว่า "น้องพูดถูกค่ะ ต่อไปนี้เราพี่น้องอยู่กันอย่างปรองดอง เพื่อให้ฝ่าบาทและฮองเฮาวางพระทัยได้ด้วย เธอมีความต้องการอะไรในชีวิตประจำวัน บอกฉันได้เลย ฉันจะจัดการให้เรียบร้อยทุกอย่าง!"
ในเวลานั้น ถ้อยคำเหล่านี้ได้ถูกส่งถึงหูของเซียวเฉิงเยี่ยนทุกคำโดยไม่ตกหล่น
เขารู้สึกแปลกใจกับความเปิดใจและสติปัญญาของหลินหนง
หากเธอได้แต่งงานกับคนอื่น ด้วยความงามและนิสัยใจคอเช่นนี้ คงจะได้รับความโปรดปรานอย่างมาก และมีชีวิตคู่ที่รักใคร่กลมเกลียว
เสียดายที่เขามีอาหลีแล้ว สิ่งที่จะชดเชยให้เธอได้ก็มีแค่เกียรติและการเคารพเล็กน้อยเท่านั้น!
หลินหนงถูกจื่อซางหลีชวนคุยอยู่พักหนึ่ง พอลุกขึ้นกราบลาก็พอดีกับที่เซียวเฉิงเยี่ยนเดินเข้ามา
เธอถวายความเคารพแล้วก็จากไป ไม่พูดคำเกินมาสักคำ
จื่อซางหลีจ้องมองดวงตาของทั้งสองคน
เมื่อพบว่าไม่มีแม้แต่ความหมายแฝงใดๆ จึงวางใจ แล้วโถมเข้าไปในอ้อมกอดของชายคนนั้น "ท่านอ๋อง! หม่อมฉันกลัวมาก กลัวว่าท่านจะทอดทิ้งหม่อมฉัน!"
เซียวเฉิงเยี่ยนโอบกอดเธออย่างอ่อนโยน "เมื่อฉันให้สัญญากับเธอแล้ว ก็จะรักษาคำสัญญานั้นแน่นอน รักษาสุขภาพให้ดีๆ รอจนเธออายุครบสิบแปด เราจะอยู่ด้วยกันอย่างสามีภรรยา และให้กำเนิดโอรสที่แข็งแรงสมบูรณ์ ก็ถือเป็นการสมประโยชน์ทั้งพระราชบิดาและพระราชมารดาด้วย"
วันที่จื่อซางหลีถือกำเนิด มีพระสงฆ์เดินผ่านหน้าบ้านของเธอพอดี
ท่านบอกกับพ่อแม่ของเธอว่า เธอมีดวงชะตาสูงส่ง แต่ชีวิตเต็มไปด้วยอุปสรรค หากต้องการคลี่คลาย ก่อนอายุสิบแปดจะต้องรักษาตัวเองให้บริสุทธิ์ไว้อย่างเด็ดขาด
มิฉะนั้น หายนะจะมาถึงในภายหลัง
ด้วยเหตุนี้ ทั้งสองจึงใกล้จะแต่งงานกันมาสองปีแล้ว แต่ที่จริงยังไม่เคยมีอะไรกันเลย
นั่นจึงทำให้จื่อซางหลีกังวลเป็นพิเศษว่าสามีจะทนไม่ได้ แล้วถูกผู้หญิงอื่นล่อหลอกไป
"น้องหลินใจกว้างและฉลาด เราก็ควรให้การเคารพและปกป้องเธออย่างเท่าเทียมกัน พรุ่งนี้วันสามวันกลับเรือน ท่านอ๋องต้องไปส่งน้องหลินด้วยนะคะ อย่าให้เธอต้องถูกเยาะเย้ยถากถางเพราะเราเด็ดขาด"
เซียวเฉิงเยี่ยนรู้สึกยินดีมากที่เธอสามารถคิดถึงภาพรวมได้เช่นนี้ แล้วมองเธอด้วยแววตาที่อ่อนโยนยิ่งขึ้น
"ได้ ทำตามที่เธอจัดการทุกอย่าง รักษาสุขภาพให้ดีด้วย พอให้กำเนิดโอรสคนแรกได้แล้ว พระราชบิดาและพระราชมารดาก็จะไม่จับตาดูพวกเราแบบนี้อีกต่อไป"
...
วันสามวันกลับเรือน
เซียวเฉิงเยี่ยนปากรับด้วยตัวเองว่าจะไปส่งเธอด้วยกัน
แต่พอถึงเวลาออกเดินทาง กลับได้รับแจ้งว่าเขามีธุระเร่งด่วนต้องออกไปก่อน
หลินหนงรู้ดีว่าต้องเป็นจื่อซางหลีแกล้งให้เขาออกไปแน่ๆ
เพราะคาดไว้ล่วงหน้าแล้ว จึงไม่แสดงสีหน้าอะไร
กลับจวนสกุลหลินโดยตรง
คุณยายของตระกูลหลินยังมีชีวิตอยู่ ครอบครัวยังไม่ได้แยกออกจากกัน
หลายสาขาอาศัยอยู่ด้วยกัน
บิดาของหลินหนงมีตำแหน่งสูงสุด พี่ชายสอบเป็นจินซื่อตั้งแต่อายุยังน้อย ทำให้หลายคนอิจฉาใจร้อนอยู่ในใจ
โดยเฉพาะสาขาที่สาม!
บัดนี้หลินหนงไปเป็นพระชายารอง พูดให้ตรงก็คือเป็นนางบาทบริจาริกา แต่ลูกสาวของพวกเธอกลับได้เป็นสะใภ้หลวงของจวนกั๋วกง ทำให้พวกเธอดีใจจนตั้งแต่กำหนดหมั้นก็ไม่เคยหยุดเยาะเย้ยต่อหน้า
พอเห็นเธอกลับมาคนเดียว จะไม่รีบฉวยโอกาสเยาะเย้ยถากถางเสียก่อนได้ยังไง?
"โอ้โห! ท่านอ๋องอยู่ไหน วันกลับเรือนสำคัญขนาดนี้ ทำไมไม่มาส่งด้วย?"
"ท่านอ๋องเฉินกับพระชายารักกันลึกซึ้งปานนั้น จะยอมให้คนที่สามมาทำลายได้ยังไง? แค่เห็นหน้าเธอก็คงรำคาญแล้วล่ะ! ต่อไปการแต่งงานของสาวๆ ในตระกูลเราคงถูกลดระดับลงเพราะเธอ เกิดมามีพี่สาวแบบนี้ โชคร้ายมาชาติพันชาติจริงๆ!"
"หลินหนง! เธอนั้นเป็นดาวหมาแมวจริงๆ!"
...
มีแค่ไม่กี่ปาก แต่ดูเหมือนจะจัดละครกันเลย พากันรุมด่าจนอยากกดหลินหนงให้จมดิน!
หลินหนงอดกลั้นเอาไว้ ไม่ใช่เพราะเธอใจดี
แต่เป็นเพราะหางตาของเธอเหลือบเห็นชายเสื้อสีม่วงหยุดอยู่ทางขวาของประตูห้องโถง
"ไม่ว่าจะอย่างไร หญิงข้าก็เป็นพระชายารองของท่านอ๋อง พวกท่านจะปฏิบัติต่อหญิงข้าเยี่ยงนี้ได้อย่างไร?"
เสียงหัวเราะเยาะของฮูหยินสามแหลมคมน่าขน "พระชายารองที่ได้รับความโปรดปรานนั้นถึงจะเรียกว่าสนมได้ เธอนับเป็นอะไร? ส่งไปแล้ว ท่านอ๋องคงแตะต้องไม่เคยเลยใช่ไหม? ยังอุตส่าห์มาเถิดหน้าอีก! หลินหนง! เธอไม่รู้จักอายจริงๆ!"
"ถ้าฉันเป็นเธอนะ เอาหน้าของตัวเองทำลายเสียนะ แล้วไปตายซะ!"
