ล่อใจเขา
ราวๆ หนึ่งเค่อจง
เสียงสั่นไหวค่อยๆ เบาลง
ผ่านไปอีกชั่วยามชงชา
ก็หยุดนิ่ง
เซียวเฉิงเยี่ยนจ้องเพดานเตียง "..."
หลินหนงเป็นคนยุคใหม่ที่เคยมีความรัก เคยอ่านหนังสือ เคยเลี้ยงลูกหมา เคยฝึกสุนัขมาแล้ว จะไม่เข้าใจปฏิกิริยาและความคิดเล็กๆ น้อยๆ ของเขาได้อย่างไร
นางพลิกตัวเบาๆ หันหลังให้เขา
ผู้ชายขี้เสแสร้ง
หึ!
"ท่านอ๋องพักผ่อนเถอะเพคะ"
เซียวเฉิงเยี่ยนตอบรับเสียงต่ำว่า "อืม"
ทั้งสองคนต่างไม่พูดอะไร
ไม่ถึงสิบกว่าลมหายใจ เขาก็ได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของหญิงสาวข้างกาย
นางหลับไปแล้วเสียอย่างนั้น!
เขายังคิดว่านางจะมีท่าทีเล็กๆ น้อยๆ บ้างไม่มากก็น้อย ไม่นึกเลยว่าจะหลับไปอย่างเรียบร้อยปานนี้
แม้เขาหวังว่านางจะอยู่ในร่องในรอย แต่เขาเป็นถึงชินอ๋อง รูปโฉมไม่ธรรมดา ภูมิฐานเหนือคนทั่วไป นางกลับทำเสมือนไม่เห็น?
เซียวเฉิงเยี่ยนอึดอัดใจ "..."
ราตรีนี้ เงียบสงัดยิ่งนัก
ไม่รู้ตัว
เซียวเฉิงเยี่ยนก็เผลอหลับไป
ในความรู้สึกที่คลุมเครือ รู้สึกว่ามีแหล่งความร้อนแนบเข้ามากับร่างกายของเขา
หงุดหงิดอย่างที่สุด
อยากผลักออก
แต่ลืมตาไม่ขึ้น ร่างกายก็ไม่เป็นไปตามใจสั่ง ออกแรงไม่ได้ ราวกับถูกผีอำ มือเท้าถูกตรึงไว้
สัมผัสใต้ฝ่ามือนุ่มนวลลื่นเนียน กลิ่นหอมเยือกเย็นแย่งกันลอดเข้าจมูกเขา...
เขารู้สึกว่าร่างกายของตนมีปฏิกิริยา
จิตใจที่ขัดขืนสุดกำลัง ทำให้ในที่สุดเขาก็ลืมตาขึ้นได้
โทสะพุ่งขึ้นในใจ
กำลังจะระเบิดออกมา กลับพบว่าบนตัวไม่มีคนเลย แม้แต่ข้างกายก็ไม่มี
นอกผ้าม่านสีแดงมีคนคุยกัน เสียงเบามาก
"พระสนมตื่นมาทำไมเพคะ"
เขาฟังออก เป็นเสียงของสาวใช้คนที่เมื่อกี้ "ครางอืออา"
ตามมาด้วยเสียงตอบของหลินหนง น้ำเสียงเหนื่อยล้าและกลัดกลุ้ม
"นอนไม่ได้ เขาเบียดเข้ามาตลอด จะหลีกก็ไม่มีที่ให้หลีก! ถ้าเขาตื่นขึ้นมาทันที เห็นข้ากับเขาแนบชิดกันอยู่ คงจะคิดว่าข้าจงใจยั่วยวนเขาเป็นแน่!"
สาวใช้หัวเราะเย็น "ดูตำแหน่งที่นอนก็รู้ว่าเขาเบียดท่านมาเอง จะมีเหตุผลอะไรมาโทษท่าน!"
เซียวเฉิงเยี่ยนหันศีรษะอย่างเงียบเชียบ
เห็นจริงๆ ว่าตนเองนอนเกือบจะทับตำแหน่งเดิมของนางแล้ว
หากนางไม่ลุกไป ทั้งสองคงต้องแนบชิดกันแน่
ฉะนั้นเมื่อกี้แท้จริงแล้วเขากำลังฝันงั้นหรือ
"..."
หลินหนงยิ้มขมขื่น "ด้วยฐานะและรูปโฉมของเขา ในอดีตคงมีหญิงสาวมากมายโยนตัวเข้าหา ในใจคงไม่มีความประทับใจที่ดีต่อสตรีอื่นนอกจากพระชายา ดันบังเอิญฮองเฮาเลือกข้าเข้าจวน..."
"เขาคงตั้งข้อสรุปไว้แล้วว่าข้าเป็นหญิงเจ้าเล่ห์ ถนัดใช้มนตร์เสน่ห์ยั่วยวน เพิ่งเข้าหอใหม่ก็ไม่ให้สีหน้าดีๆ"
"เขาพูดจาเจ็บแสบขนาดนั้น ข้าจะไม่ห่างจากเขาให้ไกลๆ ได้อย่างไร"
เสียงของนางเบาๆ อ่อนหวาน แต่กลับมีความหยิ่งทะนงไม่น้อย
คงเพราะตระกูลหลินรักทะนุถนอมประดุจไข่ในหิน จึงทำให้นางมีความมั่นใจเช่นนี้
เซียวเฉิงเยี่ยนไม่นึกเลยว่าหญิงสาวที่ดูอ่อนแอบอบบางคนนี้ จะมีนิสัยหยิ่งทะนง!
อีกทั้งยังรู้สึกแสลงหูอยู่บ้าง
พูดเหมือนเขาเป็นคนไม่ฟังเหตุผลอย่างไรอย่างนั้น!
หญิงตัวเล็กคนนี้ น่าโมโหจริงๆ!
หลินหนงกวาดสายตาจางๆ ไปยังผ้าม่านสีแดงเพลิง ภายใต้แสงเทียนสีแดง ขมวดคิ้วอย่างเกียจคร้าน
ก็แค่จงใจพึมพำให้ชายเลวคนนี้ฟังเท่านั้นแหละ!
เสแสร้ง
ใครจะทำไม่เป็นล่ะ!
...
เช้าตรู่
เซียวเฉิงเยี่ยนรู้สึกหัวบวมเล็กน้อย
ครึ่งดึกหลังนอนไม่หลับสนิทเลย!
เลิกผ้าม่านลงจากเตียง
เคราะห์ร้าย เห็นหลินหนงกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าพอดี
ชุดนอนที่มิดชิดร่วงลงจากบ่า เผยผิวเนื้อลื่นเนียนเป็นบริเวณกว้าง รูปร่างเรียวงาม ที่ข้อมือมีรอยกดบีบ คงไม่ใช่ที่เขาบีบตอนฝันเมื่อคืนกระมัง... ในชั่วขณะนั้นความร้อนรุ่มก็ไหลขึ้นมาในลำคอ
เขาเดินไปที่โต๊ะ รินน้ำหนึ่งถ้วย
ตอนเช้าของหน้าหนาว ดื่มน้ำเย็นถ้วยหนึ่งลงไปแล้ว ถึงรู้สึกดีขึ้น
ในตอนนี้
ซ่งหมัวมัวที่ตามมาเป็นสินสอดเดินเข้ามาแจ้งอย่างรวดเร็ว "นางกำนัลอาวุโสของฮองเฮามารับผ้าเช็ดหน้าฤกษ์ดีแล้วเพคะ"
ยังไม่ได้เข้าหอ จะมีผ้าเช็ดหน้าฤกษ์ดีจากไหน!
หลินหนงเดินเข้าไปใกล้เขา กล่าวขออภัยหนึ่งคำ ดึงมือของเซียวเฉิงเยี่ยน คมมีดอันคมกริบเฉือนผ่านปลายนิ้ว
เลือดสดซึมออกมา
หยดลงบนผืนผ้าขาวสะอาด
"เลือดหยดนี้คือน้ำใจของท่านอ๋องที่มีต่อหม่อมฉัน และเป็นความรักที่มีต่อพระชายาด้วยเช่นกัน"
เซียวเฉิงเยี่ยนเข้าใจ ไม่ได้ตำหนิ "ข้ารู้"
ซ่งหมัวมัวเดินไปที่โต๊ะ เทน้ำสองสามหยดลงในฝ่ามือ จากนั้นกลับมาที่หน้าต่าง หยดน้ำลงบนรอยเลือด
เลือดสีแดงสดละลายออก สีจางลงมาก
หลินหนงไม่เข้าใจ "หมัวมัวทำอะไรเช่นนี้"
ซ่งหมัวมัวมองดวงตาใสกระจ่างของนาง กระแอมเบาๆ "เลือดในคืนแรกของหญิงสาว จะถูกของเหลวจากการสมสู่ละลายออก ไม่อาจเป็นสีแดงสดได้!"
มองเซียวเฉิงเยี่ยนหนึ่งครั้ง สายตาแสดงความไม่พอใจอย่างยิ่ง
นายหญิงของพวกตนเป็นหญิงสาวที่ดีเพียงนี้ คืนวิวาห์กลับถูกรังเกียจ น่าโมโหจริงๆ!
แต่นายหญิงสั่งไว้ล่วงหน้า ต้องผ่านสายตาของฮองเฮาให้ได้ นางก็ได้แต่ให้ความร่วมมือ
เซียวเฉิงเยี่ยน "..."
ใบหน้าน้อยๆ ขาวผุดผ่องของหลินหนงระเรื่อขึ้นมา
หันร่างไปเบาๆ
ในขณะที่กำลังพูดคุยกัน นางกำนัลอาวุโสก็เดินเข้ามาทำความเคารพด้วยรอยยิ้ม "ขอแสดงความยินดีกับใต้เท้าและพระสนมหลิน! ทาสรับใช้ได้รับบัญชาจากฮองเฮาให้มารับผ้าเช็ดหน้าฤกษ์ดี"
หลินหนงยืนอยู่ข้างเซียวเฉิงเยี่ยน ใบหน้ายังมีสีเรื่อๆ ไม่จาง ดูเขินอายอย่างยิ่ง
เข้ากับท่าทางของหญิงสาวที่เพิ่งแต่งงานพอดี
นางกำนัลอาวุโสมองดูผ้าเช็ดหน้า ยิ้มกริ่มจนหน้าบาน รีบเก็บผ้าใส่กล่องไม้ทันที พูดกับเซียวเฉิงเยี่ยนว่า "ฮองเฮาจะดีใจมากเพคะ"
เซียวเฉิงเยี่ยนผ่อนลมหายใจ
หลินหนงให้สายตาหนึ่งสบตา
ซ่งหมัวมัวยื่นถุงเงินที่หนักอึ้งให้ทันที "เป็นการรบกวนท่านเดินทางมา"
นางกำนัลอาวุโสรับด้วยความยินดี กล่าวลาแล้วจากไป
เซียวเฉิงเยี่ยนดูเหมือนอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร หันตัวเดินจากไป
หลินหนงมองแผ่นหลังที่เขาเดินจากไป มุมปากกระตุก
ต้องดูให้ได้ ว่าพวกเจ้าทั้งสองจะรักใคร่กันได้อีกนานเท่าไร!
เก็บข้าวของเรียบร้อยแล้วก็ไปยังตำหนักหลัก
ทั้งที่ไม่ได้อะไรเลย แต่ยังต้องแบกฐานะอนุภรรยาไปทำความเคารพคนอื่น ขาดทุนจริงๆ!
สาวใช้ในตำหนักหลักเห็นนางมา ต่างทำหน้ายาว ราวกับนางเป็นนางจิ้งจอกที่มาแย่งสามีของคนอื่น
หลินหนงไม่ใส่ใจ เดินเข้าตำหนักหลัก
พระชายาเอกจื่อซางหลีนั่งอยู่ในตำแหน่งประธาน วางท่าทางสง่างามของภรรยาเอก
หลินหนงถวายชา
ถ้วยชาที่สาวใช้ถือมา ราวกับเพิ่งต้มในน้ำเดือด
ร้อนระอุ
หลินหนงรับไว้อย่างมั่นคง
"ขอเชิญพระชายาเสวยชาเพคะ"
จื่อซางหลีย่อมไม่รับถ้วยชาที่ร้อนระอุ ปล่อยให้นางถือไว้อย่างนั้น มองสำรวจขึ้นลง
เอวเรียวคอดราวกับโอบได้ในกำมือเดียว เสื้อคลุมผ้าโปร่งบางพลิ้วไหวอ่อนช้อยไปกับการเคลื่อนไหวของนาง พู่ห้อยยาวจากปิ่นข้างขมับ ประดับด้วยทับทิมสีแดงที่มีความหมายว่าลูกหลานเต็มบ้าน สะท้อนเป็นหมอกชมพูบางๆ บนใบหน้าน้อยๆ ที่งดงาม สวยจนพ้นวิสัยมนุษย์
รูปโฉมของตน ห่างไกลจากนางมากนัก!
และสามีของตน ทั้งที่สัญญาแล้วว่าจะไม่ทำเรื่องแบบนั้นกับสตรีอื่น เมื่อคืนเขากลับผิดคำสัญญา ค้างคืนที่อื่น!
จื่อซางหลียิ่งมองนางก็ยิ่งโมโห
อยากทุบทำลายทุกสิ่งทุกอย่างรอบกาย ไล่หลินหนงออกจากจวนอ๋อง!
แต่นางก็รู้ว่า หากยังไม่มีบุตรเกิดมา ต่อให้ไล่ออกไปคนหนึ่ง ก็จะมีคนที่สอง คนที่สามตามมา
หลินหนงก็ไม่รีบร้อน ยกถ้วยชาไว้อย่างเรียบร้อย
ดังที่นางคาดเดาไว้
ในถ้วยนี้บรรจุไม่ใช่น้ำเดือด มีเพียงถ้วยเท่านั้นที่ผ่านการต้มในน้ำเดือดมา
ผ่านไปไม่นานก็เย็นลง
หากเมื่อกี้นางทำถ้วยชาตกลง สายตามากมายทั้งภายในและภายนอกมองอยู่ น้ำไม่มีไอร้อน ก็จะคิดได้แต่เพียงว่านางจงใจแสดงละครเพื่อใส่ร้ายภรรยาเอก!
หลินหนงประหลาดใจเล็กน้อย
ไม่นึกเลยว่าเรื่องราวเพิ่งเริ่มต้น อีกฝ่ายก็เผยความใจร้ายออกมาแล้ว
แต่ก็ยังถือว่าใช้สมองอยู่บ้าง
จื่อซางหลีกลั้นอารมณ์ไว้สุดกำลัง รับถ้วยชา จิบไปเล็กน้อยพอเป็นพิธี
เรียกให้รางวัล
หลินหนงดู ของรางวัลล้วนมีค่าสูง
นั่นทำให้เซียวเฉิงเยี่ยนเห็น
และยังเป็นการทำให้ฮองเฮาเห็นด้วย
ดังนั้นนางจึงมั่นใจว่า ตราบใดที่ตนทนได้ ไม่ตกหลุมพรางของนาง จื่อซางหลีก็จะไม่กล้าทำอะไรกับตนอย่างเปิดเผย เว้นเสียแต่ว่านางต้องการให้ความสัมพันธ์กับฮองเฮาแย่ลงไปอีก
จื่อซางหลีโบกมือ "ลุกขึ้นเถอะ"
สาวใช้ก้าวเข้ามาประคองหลินหนง
หลินหนงกุมท้อง ขมวดคิ้วเบาๆ
สาวใช้คนสนิทของจื่อซางหลีพูดเหน็บแนม "รู้ว่าเมื่อคืนท่านอ๋องค้างที่ตำหนักของท่าน ไม่จำเป็นต้องแสดงท่าทางเหนื่อยล้าแบบนี้! กระทบกระทั่งพระชายา ท่านอ๋องคงจะไม่พอใจเป็นแน่!"
หลอกลวงเธอ
หลินหนงมองไปที่จื่อซางหลี แล้วก็เห็นได้ชัดว่าสีหน้าของเธอหม่นหมองลงจริงๆ
"หญิงข้าแต่กำเนิดร่างกายอ่อนแอ ทุกครั้งที่มีประจำเดือนวันที่สองจะเจ็บปวดทรมานเป็นพิเศษ พระชายาอย่าเข้าใจผิดนะคะ"
จื่อซางหลีตกใจเล็กน้อย "ประจำเดือนของเธอ?"
นั่นแปลว่า เมื่อคืนเฉิงเยี่ยนกับเธอยังไม่ได้อยู่ด้วยกันอย่างสามีภรรยา?
หลินหนงแสดงท่าแปลกใจ "ท่านอ๋องไม่ได้บอกพระชายาไว้ก่อนหรือคะ? ที่ค้างคืนนั้นเพียงเพื่อรับมือกับนางกำนัลอาวุโสของฮองเฮาเท่านั้น หากท่านอ๋องออกไปเสียตั้งแต่คืนที่แล้ว แล้วความทราบถึงในวัง ฮองเฮาย่อมกริ้วแน่นอน"
"อีกประการหนึ่ง บิดาของหญิงข้ารักและปกป้องลูกสาวมาตลอด หากทราบว่าหญิงข้าอยู่ในจวนอ๋องอย่างไม่มีความสุข ถึงแม้ตระกูลหลินกับตระกูลจื่อซางจะเกรงใจกัน ก็อาจเกิดรอยร้าวขึ้นมา นั่นไม่ใช่แค่ให้คนภายนอกหัวเราะเยาะเท่านั้น แต่ยังเปิดช่องให้คนมีเจตนาร้ายฉวยโอกาสได้ด้วย"
เซียวเฉิงเยี่ยนกำลังแข่งขันชิงตำแหน่งรัชทายาท
บิดาของหลินหนงเป็นเสนาบดีกรมขุนนาง และเป็นคนสนิทของจักรพรรดิ มีอำนาจอย่างมากในการแต่งตั้งข้าราชการ พูดได้ว่าขุนนางเกือบครึ่งราชสำนักสนิทสนมกับตระกูลหลิน จึงเป็นเป้าหมายที่ฮองเฮาพยายามดึงเข้าฝ่ายอย่างยิ่ง
หากปฏิบัติต่อหลินหนงอย่างโหดร้าย ก็เท่ากับเป็นศัตรูกับตระกูลหลิน ไม่เพียงไม่เป็นประโยชน์ต่อตัวเอง แต่ยังทำให้พ่อและพี่ชายของตัวเองถูกกลั่นแกล้งในราชสำนักอีกด้วย
ส่วนตระกูลจื่อซางในราชสำนักนั้น ไม่มีฐานที่มั่นใดๆ เลย
คิดถึงตรงนี้ จื่อซางหลีรู้สึกเหงื่อซึมออกมาที่หลังเบาๆ
แค่คิดจะหึงและโกรธ กลับลืมคิดถึงเรื่องนี้ไปเลย!
เธอโบกมือ
สาวใช้ที่พูดจาเสียดสีถูกลากออกไป
"ที่ผ่านมาใจดีกับพวกเธอเกินไป จนปล่อยให้ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ถึงกับหน้าหนาต่อหน้าเจ้านาย น้องอย่าโกรธนะคะ"
หลินหนงยิ้มอย่างอ่อนโยน "พระชายาพูดเกินไปแล้วค่ะ ที่ไหนก็มีบ่าวที่เกเรด้วยกันทั้งนั้น พอพบเจอก็แค่จัดการเสียก็หมดเรื่อง"
สีหน้าของจื่อซางหลีดีขึ้นบ้าง แล้วพูดว่า "จริงๆ แล้วเธอไม่ต้องบอกฉันก็ได้นะ"
ท้ายที่สุดแล้ว คำอธิบายจากฝ่ายชายฝ่ายเดียว ย่อมเป็นเพียงคำแก้ตัวที่อ่อนแอที่สุด
นานวันเข้า ย่อมเกิดรอยร้าวได้เอง!
หลินหนงสั่นหัวเบาๆ "คนสองคนที่รักกันจริงๆ ไม่มีอุบายใดพรากออกจากกันได้ บิดาของหญิงข้ามีแต่มารดาเป็นภรรยาคนเดียว หญิงข้าเติบโตมาเห็นชีวิตคู่ที่อยู่ด้วยกันตลอดชีวิต จนแก่เฒ่าพร้อมกัน จึงทำสิ่งที่ทำลายความรักระหว่างสามีภรรยาไม่ได้"
จื่อซางหลีเคยได้ยินมาก่อน
เสนาบดีหลินมีภรรยาหลวงเพียงคนเดียว ไม่เคยรับสนมเลย
แต่เธอก็ยังไม่ได้เชื่อหลินหนงเสียทีเดียว
เพราะท้ายที่สุด คนที่ได้รับความรักอย่างเต็มเปี่ยมจากสามีคือมารดาของเธอ แต่คนที่ถูกขังอยู่ในจวนอ๋องต้องทนอยู่เป็นหม้ายทั้งเป็นตลอดชีวิตกลับเป็นเธอ!
"ตลอดชีวิต... มันยาวนานมาก"
หลินหนงยิ้มเบาๆ อย่างสงบ "วันที่ไม่มีความรัก ไม่มีการเคารพ และถูกคนข่มเหงนั้นยาวนานจริงๆ แต่ถ้าในสายตาคนภายนอก หญิงข้าเป็นคนที่ได้รับความโปรดปราน และหญิงข้ากับพระชายาอยู่กันอย่างปรองดอง หญิงข้าก็จะได้รับทั้งการเคารพและความเกรงขาม ใครจะกล้าทำให้หญิงข้าเศร้าใจ?"
"เมื่อใจสบาย วันเวลาก็ไม่ยาวนานอีกต่อไป"
จื่อซางหลีขยับตาเล็กน้อย
ที่พูดมานั้นมีเหตุผลจริงๆ
และยิ่งไปกว่านั้น หากหลินหนง "ได้รับความโปรดปราน" แรงกดดันเรื่องการให้กำเนิดบุตรก็จะตกอยู่กับเธอฝ่ายเดียว ตัวเองก็จะมีเวลาหายใจหายคออยู่บ้าง
ดังนั้น ไม่ว่าหลินหนงจะคิดเช่นนี้จริงๆ หรือไม่ ตัวเองก็ต้องอยู่กันอย่างปรองดอง และยิ่งต้องประคบประหงมจิตใจสามีให้แน่นหนา ห้ามให้เขาถูกความงามที่อยู่แค่เอื้อมล่อหลอกไปได้เด็ดขาด!
ครึ่งปี! อีกมากที่สุดครึ่งปี ร่างกายของเธอก็จะฟื้นฟูได้เพียงพอ ถึงตอนนั้นจะต้องสามารถให้กำเนิดโอรสที่แข็งแรงสมบูรณ์แด่ท่านอ๋องให้ได้!
จื่อซางหลีเปลี่ยนมาแสดงสีหน้ายิ้มแย้ม จับมือเธอแล้วพูดว่า "น้องพูดถูกค่ะ ต่อไปนี้เราพี่น้องอยู่กันอย่างปรองดอง เพื่อให้ฝ่าบาทและฮองเฮาวางพระทัยได้ด้วย เธอมีความต้องการอะไรในชีวิตประจำวัน บอกฉันได้เลย ฉันจะจัดการให้เรียบร้อยทุกอย่าง!"
ในเวลานั้น ถ้อยคำเหล่านี้ได้ถูกส่งถึงหูของเซียวเฉิงเยี่ยนทุกคำโดยไม่ตกหล่น
เขารู้สึกแปลกใจกับความเปิดใจและสติปัญญาของหลินหนง
หากเธอได้แต่งงานกับคนอื่น ด้วยความงามและนิสัยใจคอเช่นนี้ คงจะได้รับความโปรดปรานอย่างมาก และมีชีวิตคู่ที่รักใคร่กลมเกลียว
เสียดายที่เขามีอาหลีแล้ว สิ่งที่จะชดเชยให้เธอได้ก็มีแค่เกียรติและการเคารพเล็กน้อยเท่านั้น!
หลินหนงถูกจื่อซางหลีชวนคุยอยู่พักหนึ่ง พอลุกขึ้นกราบลาก็พอดีกับที่เซียวเฉิงเยี่ยนเดินเข้ามา
เธอถวายความเคารพแล้วก็จากไป ไม่พูดคำเกินมาสักคำ
จื่อซางหลีจ้องมองดวงตาของทั้งสองคน
เมื่อพบว่าไม่มีแม้แต่ความหมายแฝงใดๆ จึงวางใจ แล้วโถมเข้าไปในอ้อมกอดของชายคนนั้น "ท่านอ๋อง! หม่อมฉันกลัวมาก กลัวว่าท่านจะทอดทิ้งหม่อมฉัน!"
เซียวเฉิงเยี่ยนโอบกอดเธออย่างอ่อนโยน "เมื่อฉันให้สัญญากับเธอแล้ว ก็จะรักษาคำสัญญานั้นแน่นอน รักษาสุขภาพให้ดีๆ รอจนเธออายุครบสิบแปด เราจะอยู่ด้วยกันอย่างสามีภรรยา และให้กำเนิดโอรสที่แข็งแรงสมบูรณ์ ก็ถือเป็นการสมประโยชน์ทั้งพระราชบิดาและพระราชมารดาด้วย"
วันที่จื่อซางหลีถือกำเนิด มีพระสงฆ์เดินผ่านหน้าบ้านของเธอพอดี
ท่านบอกกับพ่อแม่ของเธอว่า เธอมีดวงชะตาสูงส่ง แต่ชีวิตเต็มไปด้วยอุปสรรค หากต้องการคลี่คลาย ก่อนอายุสิบแปดจะต้องรักษาตัวเองให้บริสุทธิ์ไว้อย่างเด็ดขาด
มิฉะนั้น หายนะจะมาถึงในภายหลัง
ด้วยเหตุนี้ ทั้งสองจึงใกล้จะแต่งงานกันมาสองปีแล้ว แต่ที่จริงยังไม่เคยมีอะไรกันเลย
นั่นจึงทำให้จื่อซางหลีกังวลเป็นพิเศษว่าสามีจะทนไม่ได้ แล้วถูกผู้หญิงอื่นล่อหลอกไป
"น้องหลินใจกว้างและฉลาด เราก็ควรให้การเคารพและปกป้องเธออย่างเท่าเทียมกัน พรุ่งนี้วันสามวันกลับเรือน ท่านอ๋องต้องไปส่งน้องหลินด้วยนะคะ อย่าให้เธอต้องถูกเยาะเย้ยถากถางเพราะเราเด็ดขาด"
เซียวเฉิงเยี่ยนรู้สึกยินดีมากที่เธอสามารถคิดถึงภาพรวมได้เช่นนี้ แล้วมองเธอด้วยแววตาที่อ่อนโยนยิ่งขึ้น
"ได้ ทำตามที่เธอจัดการทุกอย่าง รักษาสุขภาพให้ดีด้วย พอให้กำเนิดโอรสคนแรกได้แล้ว พระราชบิดาและพระราชมารดาก็จะไม่จับตาดูพวกเราแบบนี้อีกต่อไป"
...
วันสามวันกลับเรือน
เซียวเฉิงเยี่ยนปากรับด้วยตัวเองว่าจะไปส่งเธอด้วยกัน
แต่พอถึงเวลาออกเดินทาง กลับได้รับแจ้งว่าเขามีธุระเร่งด่วนต้องออกไปก่อน
หลินหนงรู้ดีว่าต้องเป็นจื่อซางหลีแกล้งให้เขาออกไปแน่ๆ
เพราะคาดไว้ล่วงหน้าแล้ว จึงไม่แสดงสีหน้าอะไร
กลับจวนสกุลหลินโดยตรง
คุณยายของตระกูลหลินยังมีชีวิตอยู่ ครอบครัวยังไม่ได้แยกออกจากกัน
หลายสาขาอาศัยอยู่ด้วยกัน
บิดาของหลินหนงมีตำแหน่งสูงสุด พี่ชายสอบเป็นจินซื่อตั้งแต่อายุยังน้อย ทำให้หลายคนอิจฉาใจร้อนอยู่ในใจ
โดยเฉพาะสาขาที่สาม!
บัดนี้หลินหนงไปเป็นพระชายารอง พูดให้ตรงก็คือเป็นนางบาทบริจาริกา แต่ลูกสาวของพวกเธอกลับได้เป็นสะใภ้หลวงของจวนกั๋วกง ทำให้พวกเธอดีใจจนตั้งแต่กำหนดหมั้นก็ไม่เคยหยุดเยาะเย้ยต่อหน้า
พอเห็นเธอกลับมาคนเดียว จะไม่รีบฉวยโอกาสเยาะเย้ยถากถางเสียก่อนได้ยังไง?
"โอ้โห! ท่านอ๋องอยู่ไหน วันกลับเรือนสำคัญขนาดนี้ ทำไมไม่มาส่งด้วย?"
"ท่านอ๋องเฉินกับพระชายารักกันลึกซึ้งปานนั้น จะยอมให้คนที่สามมาทำลายได้ยังไง? แค่เห็นหน้าเธอก็คงรำคาญแล้วล่ะ! ต่อไปการแต่งงานของสาวๆ ในตระกูลเราคงถูกลดระดับลงเพราะเธอ เกิดมามีพี่สาวแบบนี้ โชคร้ายมาชาติพันชาติจริงๆ!"
"หลินหนง! เธอนั้นเป็นดาวหมาแมวจริงๆ!"
...
มีแค่ไม่กี่ปาก แต่ดูเหมือนจะจัดละครกันเลย พากันรุมด่าจนอยากกดหลินหนงให้จมดิน!
หลินหนงอดกลั้นเอาไว้ ไม่ใช่เพราะเธอใจดี
แต่เป็นเพราะหางตาของเธอเหลือบเห็นชายเสื้อสีม่วงหยุดอยู่ทางขวาของประตูห้องโถง
"ไม่ว่าจะอย่างไร หญิงข้าก็เป็นพระชายารองของท่านอ๋อง พวกท่านจะปฏิบัติต่อหญิงข้าเยี่ยงนี้ได้อย่างไร?"
เสียงหัวเราะเยาะของฮูหยินสามแหลมคมน่าขน "พระชายารองที่ได้รับความโปรดปรานนั้นถึงจะเรียกว่าสนมได้ เธอนับเป็นอะไร? ส่งไปแล้ว ท่านอ๋องคงแตะต้องไม่เคยเลยใช่ไหม? ยังอุตส่าห์มาเถิดหน้าอีก! หลินหนง! เธอไม่รู้จักอายจริงๆ!"
"ถ้าฉันเป็นเธอนะ เอาหน้าของตัวเองทำลายเสียนะ แล้วไปตายซะ!"
