“ใช่ครับ พวกผมมาจากจังหวัดอื่น ก็ว่าจะมาหางานทำที่นี่”
“ไปทำงานกับฉันไหม”
“งานอะไรครับ”
“เป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวฉันไง หรืออยากจะทำงานกับพ่อฉันก็ได้ พ่อฉันมีธุรกิจเยอะแยะ”
เธอเงยหน้ามองสองหนุ่มอย่างสำรวจตรวจตรา อธิปนั้นเป็นหนุ่มหล่อมาดเข้ม ใบหน้าคมสัน จมูกโด่ง หน้าเหลี่ยม คางเป็นรอยผ่า ริมฝีปากหยักสีแดงจัด คิ้วเข้มพาดเฉียง ดวงตาของเขาดำสนิทเหมือนรัตติกาล ร่างของเขาสูงมาก เขาเป็นคนร่างเพรียวที่ดูสง่างาม แผ่นหลังตรง เรียกว่าอกผายไหล่ผึ่ง บ่งบอกถึงบุคลิกที่ห้าวหาญและแกร่งกล้าไม่ลู่อ้อนแอ้นเหมือนผู้ชายหลายคน และไม่ใช่ผู้ชายสำอางที่เธอชอบเห็นทั่วไปตามนิตยสาร
ส่วนนพฤทธิ์นั้นหน้าตาธรรมดาติดจะหล่อเหลากว่าผู้ชายทั่วไป แต่หล่อน้อยกว่าอธิป เขาออกจะเป็นลูกไล่ของอธิปเสียด้วยซ้ำเมื่อเธอประเมินจากสายตา น่าจะเป็นลูกน้อง และอธิปเป็นลูกพี่มากกว่าเป็นเพื่อนกันอย่างที่เอ่ยอ้าง
“แล้วคุณหนูไม่มีบอดี้การ์ดเหรอครับ” เขาเลิกคิ้วถามเพราะเธอมาคนเดียว ไม่น่าเชื่อว่าลูกสาวเจ้าพ่อทรงอิทธิพลจะเดินทางไปไหนมาไหนคนเดียว
“มี... แต่เป็นของพ่อ และช่างน่าเบื่อและน่ารำคาญ” เธอตอบเลี่ยงๆ
“บอดี้การ์ดของคุณหนูคงไร้ประสิทธิภาพ ขนาดคุณหนูออกมาข้างนอกแบบนี้ยังตามมาไม่เจอ”
“แล้วนายล่ะ จะมีประสิทธิภาพหรือเปล่าถ้ามาเป็นบอดี้การ์ดของฉัน” ชัชญายืนขึ้นประจันหน้ากับอธิป เขาสูงมากจนเธอต้องแหงนคอตั้ง มือกรีดกรายไปตามอกเสื้อเชิ้ตสีเข้มของเขาเบาๆ อย่างยั่วเย้า สายตานั้นร้อนแรงจนอธิปสัมผัสได้
“ถ้าคุณหนูจะกรุณาผมกับเพื่อน ผมก็ไม่ขัด”
“ถ้านายกำลังหางานและสนใจก็ตามฉันมา” เธอละมืออกห่างอกเสื้อของเขา อธิปหลุบตามองปากจิ้มลิ้มรูปกระจับของเธอด้วยความเผลอไผล กลิ่นหอมหวานของเธอสูดดมแล้วสดชื่นจนเขาเผลอตัว
ผู้หญิงอะไรสวยชะมัด ทั้งดูมั่นใจ เปรี้ยวโฉบเฉี่ยวและน่าค้นหาในที
“คุณไทครับ เธอไปแล้ว” เทพฤทธิ์กระซิบบอกทำให้อธิปหลงจากภวังค์ความคิดอันแสนรวดร้าวของตัวเอง เขาคิดว่าจะได้เขมือบเธอเป็นอาหารรสชาติจัดจ้านเร็วๆ นี้
“เรียกชื่อฉันเฉยๆ ไอ้ไข่” อธิปกัดฟันพูด นพฤทธิ์พยักหน้ารับ เพราะเขามักเผลอตัวเรียกน้องชายเจ้านายว่าคุณเสียทุกครั้งไป
“ครับ”
“ฉันกับนายเป็นเพื่อนกัน และฉันก็ไม่ใช่ไก่อ่อน จำเอาไว้”
อธิปกัดฟันกรอดกระชากคอเสื้อของนพฤทธิ์เสียงดุ อีกฝ่ายหน้านิ่งแค่น้อมรับคำสั่ง อธิปสบถเสียงไม่พอใจ เขารู้แล้วว่าทำไมพี่ชายถึงให้หมอนี่มาทำงานกับเขาในระหว่างที่เขามาสืบเรื่องราวของเสี่ยชาญ ก็ไม่ว่าเขาจะอยู่ในอารมณ์ไหน หมอนี่ก็หน้านิ่งตลอด ยังกะพวกตายด้าน ไม่ก็ไร้ความรู้สึก เขายั่วหลายครั้งก็ไม่ตอบสนอง
พับผ่าสิ! พี่ชายช่างเลือกคนได้เหมาะสมดีแท้ อยากจะบ้าตายโว้ย
แผนการของเขาที่ทำให้ตัวเองเป็นฮีโร่และบาดเจ็บทำให้มีรอยแผลตรงแขน แต่ก็คุ้ม คราแรกนพฤทธิ์คัดค้านเพราะเห็นว่าเสี่ยง น่าจะแค่เข้าต่อสู้ช่วยเหลือก็พอ แต่อธิปอยากให้สมจริงสมจัง เขาเลยยอมทุ่มเจ็บตัว ซึ่งลูกน้องของพี่ชายคนนี้ก็ปิดปากเงียบ เหมือนให้เขาเป็นคนตัดสินใจ ไม่ขัดแย้งอะไรอีก จริงๆ มันก็มีข้อดีไม่ได้มีข้อเสียไปเสียทั้งหมด
ชัชญาพาสองหนุ่มเข้ามาในไร่สายธาร ไร่ที่มีอาณาเขตกว้างขวางเป็นพันๆ ไร่ เนื้อที่ของไร่เจริญรุ่งเรืองและมีสิ่งอำนวยความสะดวกมากมาย แต่ยังคงความเป็นธรรมชาติเอาไว้ อากาศนั้นสดชื่นสูดได้เต็มปอดเลยทีเดียว
“บัดซบเอ๊ย!”
ขณะเดินเข้าไปในคฤหาสน์หลังใหญ่ ที่ทำให้คนที่เดินเข้าไปตัวเล็กลีบนิดเดียว คฤหาสน์หลังใหญ่ที่อยู่ท่ามกลางหุบเขาโอบล้อมไปด้วยธรรมชาติ ทำให้อธิปกับนพฤทธิ์มองอย่างทึ่งจัด ความร่ำรวยของชาญ รุ่งรัศมี มากมายมหาศาลจริงๆ พี่ชายของเขาเทียบไม่ได้แม้แต่ฝุ่น อธิปคิดในใจ แม้อุกฤษฏ์พี่ชายของเขาจะไม่ได้น้อยหน้าใคร แต่ถ้าเทียบกับเสี่ยใหญ่คนนี้แล้ว ถือว่ายังห่างไกลนัก…
“คุณพ่อพอเถอะค่ะ” แม้หลายครั้งที่ชัชญาชอบแกล้งบอดี้การ์ดแสนน่ารำคาญของบิดา แต่หลายครั้งที่เธอนึกสงสารอยู่เหมือนกัน
“ยัยชัช”
ชาญชะงักมือหันมามองบุตรสาวที่เดินเข้ามาในห้องโถงกว้าง ลูกน้องของบิดาก็คือบอดี้การ์ดที่ท่านส่งไปคุ้มครองเธอก้มหน้างุด ด้วยเหตุที่เขามีศัตรูเยอะรอบด้าน จึงทำให้ชัชญารู้สึกไม่เป็นอิสระเมื่อต้องออกไปนอกบ้าน ยกเว้นในบ้านที่ไม่มีใครกล้ายุ่งวุ่นวายกับเธอ
แม้ตอนเด็กๆ บิดาจะเย็นชานัก แต่พอโตขึ้นเธอก็แอบคิดอยู่บ้างว่าท่านก็อาจจะเป็นห่วงเธอไม่มากก็น้อย เมื่อเวลาที่เธอหนีเที่ยว ท่านก็จะให้ลูกน้องออกตามหาเธอตลอด
“ชัชไม่เป็นไรค่ะพ่อ” เธอบอกบิดาด้วยสีหน้านิ่งสนิท สองพ่อลูกไม่ค่อยแสดงความรักกันมากนัก แต่ชาญก็ยกย่องบุตรสาวเหนือใครอื่นในอาณาเขตของไร่สายธาร และไม่มีใครกล้าขัดใจบุตรสาวคนเดียวของเสี่ยใหญ่ผู้ทรงอิทธิพลเลยแม้แต่คนเดียว
“นี่ใคร” ชาญกระแทกตัวลงนั่งตรงข้ามกับบุตรสาว เสี่ยชาญไม่ใช่เสี่ยลงพุง อ้วนเป็นหมูตอนแต่เขาเป็นหนุ่มใหญ่ภูมิฐานและเจ้าอารมณ์ อีกทั้งกามารมณ์ก็คุกรุ่นออกมาอย่างไม่ปิดบัง
“คนที่ช่วยชัชเอาไว้จากโจรวิ่งราวกระเป๋าค่ะ”
“ทำไมไม่เอาบอดี้การ์ดไป หรืออยากโดนทำร้ายจนตาย”
ชาญถามอย่างไม่พอใจ เขาไม่ปิดบังอารมณ์ใดๆ และไม่สงบเงียบนิ่งเฉย อธิปประเมินว่าผู้ชายคนนี้เหมาะจะแสดงอารมณ์เกรี้ยวโกรธทุกครั้งที่ไม่พอใจ ด้วยอำนาจบารมีที่ทุกคนต้องทำตามและน้อมรับคำสั่ง จึงไม่มีแววของคนที่อ่อนน้อมหรือยอมก้มหัวต่อใครเลยสักนิด
“ก็บอดี้การ์ดของพ่อน่ารำคาญ”
“ถ้าแกเป็นอะไรขึ้นมา”
“พ่อคงดีใจ”
“ยัยชัช” ชาญเสียงดังใส่บุตรสาว เรียกว่าแผดเสียงใส่ถึงจะถูกกว่า ชัชญาไม่ได้มีท่าทีหวั่นเกรง แต่เข้าเรื่องสำคัญทันที
“หนูมีบอดี้การ์ดส่วนตัวแล้ว สองคนนี่จะตามดูแลหนู”
“ไอ้คนที่ช่วยแกไว้อย่างนั้นเหรอ” ชาญตวัดสายตามองอธิปและนพฤทธิ์อย่างสำรวจตรวจตรา สายตาหวาดระแวงเป็นนิจทำให้สองหนุ่มผู้มาใหม่หนักใจว่าวิธีนี้อาจจะไม่ง่ายอย่างที่คิดเสียแล้ว
“ใช่ค่ะ ลูกน้องของพ่อห่วย”
“มันคงโง่ในสายตาแกด้วยมั้ง ถึงตามหาแกไม่เจอ”
“ให้หัดใช้สมองเสียบ้างสิคะ เอาแต่ทำตามคำสั่ง”
เธอนั่งไขว้ห้าง ตวัดสายตามองบรรดาลูกน้องของบิดา ทุกคนก้มหน้างุด เพราะรู้ฤทธิ์เดชของชัชญาดี แม้แต่ชาญเองก็ยังยอมแพ้เมื่อเจอฤทธิ์ของบุตรสาว ทุกคนรู้ดีว่าชัชญาไม่ได้เกิดจากความรักแต่เกิดจากความผิดพลาด ดังนั้นพ่อลูกคู่นี้จึงพูดกันน้อยมาก และไม่เคยกอดหอมกันเหมือนพ่อลูกคนเดียว และชาญก็ไม่ได้เอาใจบุตรสาวด้วยความสัมพันธ์ที่ดูน่ารักอบอุ่น แต่กลับใช้อำนาจเงินอำนวยความสะดวกให้เท่าที่ลูกสาวต้องการเท่านั้น
“แกจะรับใครสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้ ไม่มีหัวนอนปลายเท้า” ชาญดึงบุหรี่ออกมาจุดสูบ อัดควันเข้าออกอย่างตรึกตรอง สีหน้าครุ่นคิด สายตามองสองหนุ่มอย่างไม่ไว้วางใจ
“พูดยังกับลูกน้องของพ่อมีหัวนอนปลายเท้า”
นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่พ่อลูกคู่นี้เป็น อธิปสังเกตมันอย่างงงงวย ชัชญาไม่มีความยำเกรงบิดา อยากจะต่อล้อต่อเถียงหรือพูดอะไรก็โพล่งออกไปตรงๆ เขาเคยเห็นลูกสาวเจ้าพ่อหลายคนที่เป็นคุณหนูจ๋า ถูกเลี้ยงอย่างตามใจ และบิดาของพวกหล่อนก็เอาอกเอาใจ ฟูมฟักยังกับไข่ในหิน
แต่สำหรับชัชญาเขามองความสัมพันธ์นั้นเป็นเรื่องที่บาดหมางกันมากกว่า ต่างคนต่างอยากเอาชนะ ไม่มีความเอาอกเอาใจบุตรสาวหรือประคบประงมเหมือนไข่ในหิน แต่ชัชญาแข็งแกร่งและเข้าถึงจิตใจได้ยาก เธอออกจะกระด้างเสียด้วยซ้ำ
“ถ้าแบบนั้นผมขอเสนอว่าควรจะพิสูจน์ฝีมือกันสักหน่อยเพื่อจะพิจารณาว่าจะรับหรือไม่รับ” คิมหันต์เสนอ
“นายแส่อะไรด้วย” ชัชญาถลึงตาใส่คิมหันต์ลูกน้องคนสนิทของบิดาที่เป็นคนดูแลลูกน้องต่ออีกทอด ซึ่งมีอีกคนที่มีอำนาจเหมือนเขานั้นคือเจิด เรียกได้ว่าบิดาจะเชื่อในสิ่งที่คิมหันต์พูดทุกอย่าง และก็เป็นจริงดังคาด
“ดี พ่ออยากเห็นฝีมือบอดี้การ์ดคนใหม่ของลูกว่ามันจะแน่สักแค่ไหน ถ้าแน่จริงพ่อจะรับพวกมันเข้ามาทำงาน แต่ถ้าห่วยแตก ก็ไสหัวไปซะ”
“แต่พ่อ...”
“ครับ ผมรับคำท้า”
ชัชญาพูดยังไม่ทันขาดคำ อธิปก็รับคำท้า เขาเป็นประเภทไม่ยอมให้ใครมาหยามอยู่แล้ว อธิปมองสบตากับคิมหันต์แล้วสัมผัสได้ทันทีว่าอีกฝ่ายไม่ถูกชะตากับเขา และไม่กินเส้นกันตั้งแต่เห็นหน้า
“ดี ใจเด็ดแบบนี้ฉันชอบ” ชาญหัวเราะชอบใจ เพราะชอบคนกล้าและมีฝีมือ อธิปโค้งศีรษะให้เล็กน้อย ซึ่งนั่นทำให้ชาญพึงพอใจระดับหนึ่ง
แม้จะเห็นความหยิ่งผยองของอธิป แต่เขาก็ชอบให้ทุกคนก้มหัวให้เขา เพราะเขาไม่เคยต้องก้มหัวให้ใคร...
การต่อสู้ที่ดุเดือดและหาดูยากเกิดขึ้นตรงหน้าของเสี่ยชาญ เสี่ยใหญ่ทั้งหัวเราะทั้งตบมืออย่างชอบใจเมื่อเห็นฝีไม้ลายมือของอธิป ซึ่งเขาขอต่อสู้เพียงคนเดียวเท่านั้น
ชัชญาที่นั่งอยู่ใกล้ๆ บิดาไม่ได้มีท่าทีเหมือนกับชาญเลยสักนิด แต่มีท่าทีห่วงใยและลุ้นจนตัวโก่ง เธอเองก็ไม่รู้ตัวว่าเผลอแสดงท่าทีแบบนั้นออกไป ทั้งๆ ที่คุณหนูคนสวยไม่เคยสนใจไยดีใครเป็นนิจ
“ฝีมือมันยอดเยี่ยมจริงๆ แกว่าไหมคิม เจิด” เสี่ยใหญ่หันไปถามลูกน้องคนสนิททั้งสอง เมื่อดูการต่อสู้ห้ำหั่นสุดมันตรงหน้า อธิปสามารถล้มลูกน้องของเขาได้ทุกคน ซึ่งจะหาคนฝีมือดีแบบนี้ได้นั้นยากยิ่ง
“ผมเองครับเสี่ย”
คิมหันต์กัดฟันกรอดเมื่อเห็นอธิปล้มลูกน้องทุกคนได้ แถมอีกฝ่ายแทบไม่เป็นอะไรเลยด้วยซ้ำ แค่รอยฟกช้ำนิดหน่อย เขาไม่อยากเสียหน้าต่อหน้าชัชญา จึงอยากแสดงฝีมือจัดการศัตรูหัวใจให้อยู่หมัด แค่มองก็รู้ว่าหญิงสาวที่เขาหมายปองกำลังพึงพอใจกับบอดี้การ์ดคนใหม่อย่างออกนอกหน้า
“เอาสิ ฉันรู้ว่าแกอยากออกกำลังกาย”
ชาญไม่คัดค้านเพราะชอบดูการต่อสู้อยู่เป็นนิจ ชัชญามองแผ่นหลังของคิมหันต์ไปอย่างเป็นกังวล เธอเคยเห็นฝีมือการต่อสู้ของลูกน้องบิดาคนนี้มาแล้ว แม้อธิปจะเก่งที่ล้มคู่ต่อสู้ได้ทุกคน แต่อาการเหนื่อยล้าก็อาจทำให้พลาดพลั้งได้
“หนูว่าพอได้แล้วนะคะพ่อ นายไทคงจะเหนื่อยแล้ว มันไม่ยุติธรรมที่ให้ลูกน้องรุมเขาแบบนี้”
“เอาน่า ถ้านายไทเอาชนะคิมหันต์ได้ พ่อจะรับหมอนี่กับเพื่อนของมันทำงานที่นี่”
ชัชญากระแทกตัวลงนั่งอย่างขัดใจ ไม่ยุติธรรมเลยที่ให้คนที่แข็งแรงดี ลงไปต่อสู้กับคนที่ต่อสู้จนเหนื่อย หน้าตัวเมีย เธอด่าว่าคิมหันต์ในใจ เพราะเกลียดขี้หน้าหมอนี่จับใจ มันชอบมองเธอด้วยสายตาโลมเลีย บางครั้งก็หยาบคาย เธอนึกอยากจะให้อธิปกระทืบคิมหันต์ให้จมดิน
เสียงโห่ร้องและการพนันเริ่มขึ้นเมื่อทุกคนต่างทุ่มเงินให้คิมหันต์ชนะ ใครๆ ก็ต่างเชียร์ลูกพี่ของพวกมันกันทั้งนั้น ชัชญาคอยตะโกนเชียร์อธิปโดยไม่สนใจใคร ซึ่งชายหนุ่มพอจะเห็นจุดอ่อนของคิมหันต์ก็ตอนนี้เอง
คิมหันต์ออกอาการในทันทีเมื่อเห็นหญิงสาวที่เขาหมายปองเชียร์ศัตรูคู่ต่อสู้อย่างออกนอกหน้านอกตา นั่นทำให้อธิปได้ทียั่ว การยั่วของเขาไม่จำเป็นต้องเปล่งคำพูดอะไรออกมา แค่ยักคิ้วหลิ่วตา คิมหันต์ก็ดิ้นพล่านแล้วโถมตัวเข้าใส่อธิปเหมือนหมาบ้า
แรกๆ เหมือนคิมหันต์จะได้เปรียบ แต่คนขี้โมโหเมื่อโดนยั่วก็บังเกิดความขาดสติพลาดพลั้งให้แก่อธิปจนโดนอัดน่วมถึงกับลงไปจมอยู่กับพื้น
“พอแล้ว!!!” เสียงของชาญร้องปรามเมื่ออธิปทำท่าจะกระทืบยอดอกของคิมหันต์ เขาชอบฝีไม้ลายมือของอธิป แต่ความซื่อสัตย์ของคิมหันต์ก็ทำให้เขาจำต้องปรามเอาไว้
“ปล่อยกู กูจะกระทืบมันให้จมดิน” คิมหันต์ดิ้นรนเมื่อโดนประคองล็อกตัวเอาไว้ เพราะรู้สึกเสียหน้าที่โดนหยามเข้าให้แบบนี้
“พอแล้วไอ้คิม มึงอยากโดนกระทืบตายหรือไงวะ” เจิดซึ่งเป็นคนสนิทของชาญอีกคน ตะโกนปรามเพื่อน คิมหันต์จึงสะบัดหน้ามองอธิปอย่างแค้นเคือง
“พวกขี้แพ้ชวนตี นายแพ้แล้วคิมหันต์ เลิกบ้าได้แล้ว” ชัชญาออกโรงปกป้องอธิป ทำให้ทุกคนรู้ว่าหญิงสาวพึงพอใจอธิปมากๆ และชาญเองก็เป็นคนพูดคำไหนคำนั้น
“ตกลงฉันรับแกเข้าทำงาน เป็นบอดี้การ์ดให้ลูกสาวของฉัน”
“ขอบคุณครับเสี่ย” อธิปก้มหัวให้ชาญ สายตาแน่วนิ่งใบหน้าเรียบสนิท
บ้านพักของอธิปและนพฤทธิ์อยู่ห่างจากเรือนดอกไม้ของชัชญาไม่เท่าไหร่ ส่วนใหญ่บอดี้การ์ดที่เปลี่ยนไม่ซ้ำหน้าจะต้องพักที่นี่เพราะต้องคอยดูแลคุ้มครองชัชญาอย่างใกล้ชิด ซึ่งชาญตามใจบุตรสาวไม่เคยเข้าไปยุ่งวุ่นวายอะไร
เรือนดอกไม้ของชัชญามีดอกไม้หลายสายพันธุ์ปลูกเอาไว้รอบบ้าน เธอไม่ได้อาศัยอยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่ของบิดา เพราะชาญต้องการความเป็นส่วนตัว และเธอก็ต้องการความเป็นส่วนตัว ถ้าหากเห็นบรรดาเมียน้อยเมียเก็บของบิดา ชัชญามักจะไม่สบอารมณ์ ไม่ใช่หวงคนเป็นพ่อ แต่เกะกะในสายตาทุกครั้งที่ได้มองผู้หญิงพวกนั้นระริกระรี้อยู่ในบ้าน
“นี่ยาใส่แผล ยาแก้ปวด แก้อักเสบ” ชัชญามาเยี่ยมอธิปจนถึงเรือนพักพร้อมกับยามากมายที่ใส่มาเต็มตะกร้า
นพฤทธิ์จึงเลี่ยงออกมาเพราะไม่อยากรบกวนความเป็นส่วนตัวของเจ้านายหนุ่ม ซึ่งสาวใช้คนสนิทของชัชญาซึ่งรู้ใจกันดีเลี่ยงออกมาด้วยเช่นกัน นพฤทธิ์ตีสนิทกับพิกุลทันที และอีกฝ่ายก็ดูเหมือนจะไม่ถือตัว เป็นคนเงียบๆ นิสัยเช่นเดียวกับเขา
“ปกติคุณหนูมาเยี่ยมบอดี้การ์ดของตัวเองบ่อยๆ เหรอครับ”
“เปล่า นายเป็นคนแรก” เธอเลิกคิ้วขึ้นมองเขาเพื่อสำรวจตรวจตรา
“ผมมีบุญชะมัด” เขาใช้ลิ้นกระทุ้งข้างแก้ม รู้สึกเจ็บๆ อยู่ไม่นานเพราะโดนรุมจากลูกน้องของชาญเป็นสิบๆ คน
“นายเป็นยังไงบ้าง สะใจเป็นบ้าที่นายกระทืบคิมหันต์ได้ ฉันล่ะอยากจัดการมันมานานแล้ว” ชัชญาสำรวจร่างของอธิปส่วนใหญ่จะเป็นรอยฟกช้ำจากการต่อสู้ เขาปากแตก เลือดไหลซิบ หน้าตาเขียวช้ำ ตามเนื้อตัวก็เขียวช้ำเช่นเดียวกัน
“คุณหนูอยากจัดการมันเหรอครับ” อธิปเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย
“ใช่น่ะสิ สะใจเป็นบ้า” ชัชญาหัวเราะเสียงใส อธิปมองอย่างเผลอไผล ก่อนจะสะดุ้งร้องอย่างตกใจเมื่อเธอกดสำลีชุบแอลกอฮอล์ลงมาที่แผลของเขา
“โอ๊ย! ผมเจ็บนะครับ” เขาร้องเสียงดังกว่าเก่าเมื่อเธอทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ เหมือนพวกซาดิสม์ที่ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ ไม่สนใจเสียงร้องโหยหวนของอีกคน
“มองอะไร” เธอช้อนสายตาร้อนแรงขึ้นมองชายหนุ่ม ละมือออกห่างจากที่กดบาดแผลของเขาจนอธิปซู๊ดปากผ่อนคลาย
“มองคุณหนูไงครับ”
อธิปตอบแล้วสบตาเธอนิ่ง เขาคิดว่าอีกไม่กี่วันคงได้กลืนกินคุณหนูคนสวยตรงหน้า เพราะเธอทอดสะพานให้เขาอย่างชัดเจน ชายชาตรีอกสามศอกอย่างเขาผ่านผู้หญิงมาอย่างโชกโชน รู้ดีกว่าอาการแบบนี้เป็นยังไง พ่อเป็นยังไงลูกก็ต้องเป็นอย่างนั้น พ่อหลงใหลในกามราคะแล้วลูกจะเหลือเหรอ แถมที่นี่ก็มีชายฉกรรจ์ให้เธอฟันเรียบ คงผ่านผู้ชายมานักต่อนัก เขาคิดในใจอย่างเปรี้ยวปาก
“ระวังกิริยาของนายเอาไว้ด้วย ถ้าฉันไม่ได้สั่ง ไม่ได้ต้องการอย่ามามองฉันด้วยสายตาแบบนี้” เธอจับใบหน้าของเขามองนิ่งข่มเขาเหมือนนายสาวมองทาสผู้ซื่อสัตย์
“ผมยินดีทำตามที่คุณหนูต้องการทุกอย่าง ไม่ว่าคุณหนูจะให้ไปขึ้นเขาลงห่วย หรือจะพากันขึ้นสวรรค์ผมก็ยินดีพลีกายพลีใจให้คุณหนู” อธิปปลดมือที่เธอจับคางสากของเขาเอาไว้ ก่อนจะก้มลงจุมพิต
ชัชญาสะดุ้งเมื่อริมฝีปากหนาสัมผัสกับหลังมือนิ่มของเธอ ก่อนที่เขาจะจับเธอแบมือคลี่ออกแล้วก้มลงลามเลียเหมือนทาสผู้ซื่อสัตย์ตามที่เธอต้องการให้เขาเป็นจริงๆ
