“อย่าคิดทำอะไรโง่ๆ เพราะฉันโหดได้มากกว่าที่เธอรู้”
มาเฟียหนุ่มกัดฟันพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยือกเขากำลังระงับอารมย์ของตัวเองเพื่อไม่ให้กระทำอะไรรุนแรงมากไปกับคนตัวเล็กตรงหน้า
“คุณต้องการอะไร”
เอมมิกาจ้องตาเขากลับไปอย่างไม่ยอม หากเขาต้องการอะไรเธอก็จะให้ และขอให้เธอกับเขาจบกันเพียงแค่นี้ เธอไม่อยากให้ลูกต้องโตมาแล้วกลายเป็นมาเฟียเหมือนพ่อ
มันคงจะตลกพิลึกนะหากลูกมีพ่อเป็นมาเฟียที่คอยทำร้ายคนอื่น ฆ่าคนเป็นผักเป็นปลา ทำงานผิดกฎหมาย แต่กลับมีแม่เป็นหมอ เป็นเจ้าของโรงพยาบาลเขาและเธอมันคนละขั่วกันเลยด้วยซ้ำ
“ฮึ่ก ... อยากได้อะไรก็เอาไป แล้วก็ออกไปจากชีวิตฉันกับลูกของฉัน”
“เหอะ !! ลูกของฉันงั้นเหรอคุณหมอเอม”
หญิงสาวหลุบตาต่ำลงเมื่อมาเฟียหนุ่มจ้องมองใบหน้าของเธออย่างจงใจเขาคิดจะทำอะไร
“ผมคิดว่าคุณหมอเอมน่าจะพูดผิดนะครับ ต้องเรียกว่าลูกของเราถึงจะถูก”
มือหนาบิดแขนเล็กของเธอจนคนโดนกระทำเบ้หน้าเพราะความเจ็บปวด เธอซบใบหน้าหวานลงบนแผงอกแกร่งของมาเฟียหนุ่มด้วยความจำเป็น เจ็บปวดเหลือเกิน เขาเปลี่ยนไปมาก เขาไม่ใช่มาร์แชลคนที่อ่อนโยนคนเดิมของเธอ
“ไม่ใช่ พวกเขาไม่ใช่ลูกคุณ แล้วกรุณาเลิกยุ่งกับฉัน กับลูกของฉันสักที ออกไปให้พ้นๆ หน้า ฉัน รำคาญ !!”
แม้จะเจ็บปวดที่ต้องพูดออกไปอย่างนั้นแต่มันเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้มาเฟียอย่างเขาเลิกยุ่งกับเธอสักที
“กล้าตรวจดีเอ็นเอไหมละ คุณหมอ”
“อย่า-มา-ยุ่ง-กับ-ลูกฉัน”
“ ... ”
เอมมิกาเงียบไปกับท่าทางเงียบขรึมของมาเฟียหนุ่ม เธอไม่สามารถรู้ได้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ สิ่งเดียวที่เธอรู้ คือเธอจะทำทุกทางให้หนีเขาไปให้ได้
“ปะ ... ปล่อยฉันได้แล้ว”
เธอพยายามสะบัดมือออกจากการเกาะกุมของมาเฟียหนุ่ม แต่ทว่ายิ่งดิ้นมันกลับยิ่งแน่นขึ้น เธอเงยหน้ามองมาเฟียหนุ่มอย่างตั้งใจ ไม่เจอกันตั้งนานเขากลับดูกำยำขึ้นเป็นเท่าตัว
“เธอรู้ไหมเอมว่าฉันเจ็บปวด เธอรู้ไหมว่าฉันต้องทุกข์ทรมาณขนาดไหนที่เธอหนีมา”
“มันเป็นปัญหาของคุณไม่ใช่ปัญหาของฉัน ปล่อย”
เห็นแก่ตัว เธอมันเห็นแก่ตัวที่สุดเขาทำอะไรผิดหนักหนาทำไมต้องหนีมา ทำไมต้องหลบหน้า ที่ผ่านมาเขาคงใจดีกับเธอมากเกินไปซินะ เห็นทีเขาต้องเอาจริงบ้างแล้ว ในเมื่อเธอพยายามหนี เขาก็จะพยายามเอาลูกเอาเมียเขาคืนมาให้ได้
“เห็นแก่ตัวดีนิ”
มาเฟียหนุ่มแสยะยิ้มร้ายแววตาของเขาดูว่างเปล่าและเศร้าหมองราวกับคนที่เสียสติ แต่เธอไม่กลัวหรอกนะ เธอจะต้องปกป้องลูกของตัวเองไม่ให้เจอกับผู้ชายอันตรายอย่างเขา
“ออกไป มาร์แชล อย่าให้ฉันต้องเรียก รปภ.นะ”
“เหอะ !! โถ่ เอมมิกา ถ้าเธอจะเรียก เธอทำมันนานแล้วไม่ปล่อยให้ฉันจูบเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างนี้หรอก”
เอมมิกาเงียบไปเพราะคำพูดของมาเฟียหนุ่ม จริงอยู่ที่เขาพูดมันเป็นความจริง แต่ตอนนี้เขากินเวลาของเธอนานเกินไปแล้ว
มาเฟียหนุ่มปล่อยท่อนแขนเรียวของคนตัวเล็กให้เป็นอิสระ ก่อนยื่นมือเชยคางมนของเธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบห้าวปนสั่นเครือ
“ละ ... ลูกของเราเข้าเรียนรึยัง”
แม้หัวใจจะพังแต่ต้องเก็บซ่อนความเสียใจเอาไว้ ดวงตาคมสั่นระริกรอบดวงตาแดงก่ำหัวใจแกร่งเต้นแรงจนแทบผิดจังหวะ
“ออกไป !!”
ขอร้องละ กลับมาเถอะนะ พาลูกของเขากลับมา กลับมาเป็นครอบครัวที่อบอุ่น ขอร้องละเอมมิกา
“ลูกของเราเขากินเก่งไหม”
“ฉันบอกให้คุณออกไป”
สองมือหนาจับบ่ามนของคนตัวเล็ก แววตาของเขาสั่นระริกราวกับกำลังจะขอร้องเธออย่างนั้นแหละ เอมิกาเสมองไปทางอื่นเพราะไม่อยากต้องมองสีหน้าทรมาณของเขา เหตุที่เธอหนีมาเพราะรู้ว่าหากต้องร่ำลามันจะเป็นแบบนี้
“ออกไป !!”
“เธอจำเหตุการณ์วันนี้ไว้ให้ดีเอมมิกา ฉันมาร์แชลสาบานว่านับจากนี้ชีวิตของเธอจะไม่มีวันกลับมาสงบสุขอีกแน่นอน”
มือหนาบีบเข้าที่พวงแก้มของหญิงสาวอย่างไม่แรงมากนัก มือของเขาสั่นเครือราวกับกำลังข่มความเจ็บปวดเอาไว้ ต่อจากนี้จะไม่มีคำว่าประนีประนอมจากเขาอีกแล้ว สิ่งที่เขาต้องการในตอนนี้คือลูก คือเมียของตัวเองเท่านั้น
“ ... ”
หญิงสาวเม้มปากแน่นยามที่เขาเลื่อนฝ่ามือลงมาจับคอเสื้อเชิร์ตของเธอพร้อมทั้งวนรอบเนินอกผ่านร่มผ้าเบาๆ แต่ดวงตาคมยังจ้องมองใบหน้าของเธออยู่อย่างไม่ละสายตา
“หากเธอมีคนใหม่ ฉันจะฆ่ามันทิ้ง”
“ ... ”
“หากเธอยังมีคนอื่นอีกเรื่อยๆ ฉันก็ไม่เหนื่อยที่จะต้องลบมันออกไปจากชีวิตเธอทีละคน”
“ ... ”
“หากเธอพาลูกฉันหนี ฉันก็ตามเธอกลับมา”
“ ... ”
“หากเธอทำให้ฉันทรมาณ เธอจะต้องทรมาณยิ่งกว่าฉันร้อยเท่าพันเท่า”
มือเรียวพยายามดันแผงอกแกร่งของเขาให้ออกห่าง ขณะที่มาเฟียหนุ่มเลื่อนใบหน้าคมคายเข้าขบเม้มใบหูเล็กของเธอเบาๆ มือหนายังคงลูบวนเนินอกอวบอิ่มของเธอผ่านร่มผ้าอย่างแผ่วเบา
“ยะ ... อย่าทำอะไรบ้าๆ ที่นี่นะมาร์แชล”
น้ำเสียงสั่งเครือของเธอบ่งบอกว่าเธอเริ่มกลัวเขาบ้างแล้ว เขาไม่ใช่มาร์แชลคนที่อ่อนโยนของเธออีกต่อไปแล้ว มาร์แชลคนนั้นของเธอมีแต่รอยยิ้ม และความสดใส ต่างจากคนนี้ที่ดูหน้าเกรงขาม และน่ากลัวในคราวเดียวกัน
“ฉันจะถามเธอเป็นครั้งสุดท้าย”
“ ... ”
“ลูกชายฉันอยู่ไหน”
“ฮึ่ก ... เขาไม่ใช่ลูกคุณ”
“เธอเลือกแล้วนะเอม”
มาเฟียหนุ่มพูดประชิดลำคอระหงของคนตัวเล็กไอลมร้อนจากลมหายใจสัมผัสเข้าที่ลำคอระหงทำให้ไรขนอ่อนของเธอลุกชูชัน
“ฮึ่ก ... ”
เธอกัดปากแน่นเมื่อมาร์แชลใช้ริมฝีปากขบเม้มลำคอระหงของเธอเบาๆ เขาเหมือนคนโรคจิตที่ควบคุมอารมย์ของตัวเองไม่ได้ ความกลัวของเธอมันไม่ได้จบลงแค่นี้ ร่างกายเธอเริ่มสั่นอีกครั้ง น้ำตาใสไหลร่วงบนพวงแก้มเมื่อเริ่มรู้สึกเจ็บที่ลำคอระหง
“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด !!”
เธอแผดเสียงกรีดร้องลั่นเมื่อมาเฟียหนุ่มฝังคมเขี้ยวลงบนลำคอระหงของเธอเต็มแรง ร่างกายของเธอสั่นเทิ่มเจ็บปวดราวกับร่างกายกำลังจะแหลงสลายลงตรงนี้
กำปั้นน้อยๆ ทุบลงแผงอกแกร่งของมาเฟียหนุ่มเต็มแรงย้ำๆ แต่มันไม่ได้ทำให้เขารู้สึกระคายเลยแม้แต่น้อย เขายิ่งฝั่งคมเขี้ยวลงไปอีกจนได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งแตะจมูก
“จะ ... เจ็บ มะ ... มาร์แชลฉันเจ็บ”
“ฉันจะทำให้เธอรู้จัก การสูญเสียลูกมันเป็นยังไง”
“ฉันจะทำให้เธอรู้จัก การสูญเสียลูกมันเป็นยังไง”
เขาพูดทิ้งท้ายไว้เพียงแค่นั้นก่อนเดินออกจากห้องไป น้ำตาใสของเธอไหลลงพวงแก้มหยดแล้วหยดเล่า ความเจ็บปวดที่เธอได้รับมันไม่ควรเกิดจากมาร์แชล เขาเป็นผู้ชายที่ดี เป็นสุภาพบุรุษ เขาอ่อนโยน แต่คนนี้ไม่ใช่
เขาต่างจากตอนนั้นอย่างมาก ยิ่งเจอแบบนี้ เธอยิ่งอยากหนีเขาไปให้ไกล เธอคิดถูกแล้วละที่หอบลูกหนีเขามา ความเสียใจเข้าถาโถมจนแทบคลั่งเธอร้องไห้จนแทบจะเสียสติ แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องเข้มแข็งเข้าไว้เพื่อแก้วตาดวงใจของเธอเอง
เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ อยู่สองสามครั้งเพื่อเรียกสติของเธอให้กลับมาก่อนหยิบโทรศัพท์มือถือต่อสายหาแม่ของเธอที่เป็นคนสั่งให้เธอบริหารโรงพยาบาลนี้ให้ไปให้รอด
(ฮัลโหล)
“คะ ... คุณแม่คะ”
(มีอะไร)
“อะ ... เอมไม่อยากทำงานที่นี่แล้ว ... ฮึ่ก”
(ไม่ได้ !! ถ้าแค่นี้แกยังผ่านมันไปไม่ได้ แกจะไปทำอะไรกินยัยเอม ลูกก็ต้องเลี้ยงจะมาแบมือขอเงินฉันตลอดมันคงไม่ง่ายมั้ง)
“ ... ฮึ่ก อะ ... เอมเหนื่อยค่ะคุณแม่ อะ ... เอมอยากพัก”
(ถ้าแกทำให้สำเร็จเหมือนพ่อแกไม่ได้ ฉันจะขายแกให้เสี่ยแก่ๆ เลือกเอาแล้วกัน)
หลังจากวางสายของแม่เธอกลับรู้สึกหมองยิ่งไปกว่าเดิม มีแม่ก็เป็นที่พึ่งให้เธอไม่ได้ วันๆ เอาแต่ออกงานสังคมหรูหราคอยจับเธอโยนให้เศรษฐีคนนั้นคนนี้ เพียงเพราะจมไม่ลง
“ ... ฮึ่ก ... คุณพ่อ เอมคิดถึงคุณพ่อ”
เธอเงยหน้าร้องไห้ปล่อยให้หยาดน้ำตามันไหลลงมาเรื่อยๆ ทำไมพ่อของเธอถึงได้ชิงเสียชีวิตไปก่อน ปล่อยให้เธอต้องแบกรับภาระบ้าบออะไรก็ไม่รู้
เวลากว่าหนึ่งชั่วโมงที่เธอจมกับความทุกข์อยู่อย่างนั้น เธอพยายามตั้งสติ แล้วทำงานต่อจนถึงเวลาพัก เธอหยิบโทรศัพท์มือถือต่อสายหากมลรสเพื่อที่จะคุยคนสำคัญของตัวเองทันที
(มี๊ / มี๊)
“พี่ขุน พี่เขื่อน ทำอะไรกันอยู่คะเนี่ย”
(ขุนปายสวนหนุก / เขื่อนปายด้วย)
“พี่รสพาไปเหรอครับ อย่างดื้อกับพี่รสนะครับ”
(ดี๊)
“อะ !!! อะไรนะครับลูก”
(ดี๊ปาปาย)
“หนูอยู่ไหนกันครับ บอกมี๊มา”
(ดี๊ อุ้มขุนด้วยค้าบ)
“พี่เขื่อน พี่ขุน ครับเอาโทรศัพท์ให้พี่รสหน่อยครับลูก”
หัวใจดวงน้อยเต้นแรงอย่างบ้าคลั่งเมื่ออยู่ๆ ได้ยินลูกชายพูดออกมาอย่างนั้น ชั่วเวลาเพียงแค่ไม่กี่ชั่วโมงเขาหาลูกเจอแล้วเหรอ แล้วพี่รสละ ทำไมปล่อยให้เขาเข้าใกล้ลูกของเธอ
(ค่ะคุณเอม)
“พี่รส มะ ... มาร์แชลไปหาลูกเหรอ”
(ค่ะ) น้ำเสียงของกมลรสสั่นเครือจนเอมมิกาจับสังเกตุได้
“เขาทำร้ายพี่เหรอคะ”
(มะ ... ไม่เชิงค่ะ)
“ตอนนี้อยู่ที่ไหนคะ เอมจะรีบไปเดี๋ยวนี้”
(บ้านค่ะคุณเอม)
เมื่อได้คำตอบเธอรีบออกไปจากที่ทำงานทันที มาร์แชล เธอไม่คิดเลยว่าเขาจะเป็นคนบ้า ป่าเถื่อนขนาดนี้ เธอรีบวิ่งออกไปทั้งน้ำตากลัวว่าเขาจะทำอะไรลูกชายของเธอ
@บ้านเอมมิกา
ปลายกระบอกปืนสีดำขลับจ่อไปที่ขมับข้างซ้ายของกมลรสพี่เลี้ยงของสองแฝด โดยผู้ที่ถือปลายกระบอกปืนนั้นคือนาวินมือขวาของมาร์แชล ส่วนมาร์แชลกำลังอุ้มสองแฝดอยู่แนบอก เดินอยู่ที่สวนหลังบ้าน
“คนไหนพี่เขื่อนครับ”
“คนนี้พี่เขื่อน”
“คนไหนพี่ขุนครับ”
“คนนี้พี่ขุน”
“คนไหนแดดดี้ครับ”
“คนนี้ดี๊ของเขื่อน / ดี๊ของขุนด้วย”
สองเด็กแฝดที่อยู่ในอ้อมกอดของผู้เป็นพ่อ กำลังหัวเราะต่อกระซิกกับผู้เป็นพ่ออย่างสนุกสนาน ทั้งสองคนดูร่าเริง และเล่นได้เต็มที่กว่าทุกครั้ง
เอี๊ยดดดดดดดดด~
เวลาแค่เพียงไม่นานเสียงจอดรถดังมาจากหน้าบ้าน ทำให้มาเฟียหนุ่มที่อุ้มลูกน้อยลอบยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ มันเป็นไปตามอย่างที่เขาคิด ยังไงเอมมิกาต้องกลับมาแน่
“คุณมาร์แชล”
“สวัสดี คุณหมอเอม”
“มี๊ / มี๊”
สองแฝดกระดี๊กระด๊าเมื่อเห็นผู้เป็นแม่เดินเข้ามาหาเขา และพ่อของเขาเรื่อยๆ รอยยิ้มของลูกมันทำให้เธอชะงักไปเมื่อเห็นว่าสองแฝดอยู่กับพ่อแล้วมีความสุขขนาดไหน
“พี่ขุน พี่เขื่อน ขอหม่ามี๊ คุยกับ เออ ... ”
“แดดดี๊ / ดี๊”
สองแฝดแสนรู้รีบเสริมคำที่ขาดไปในทันที พร้อมกับหัวเราะเอิ๊กอ๊ากออกมาด้วยความพอใจ เขาไม่รู้หรอกว่าผู้ใหญ่มีปัญหาอะไรกันไหม เด็กอย่างพวกเขารู้เพียงแค่ พวกเขามีพ่อแล้ว
ฟู่~
เอมมิกาเป่าลมหายใจออกมาด้วยความหนักใจ พลางหวนคิด ไม่น่าบอกลูกเลยว่าใครเป็นพ่อของเขา เพียงเพราะเธอไม่คิดว่าจะได้กลับมาเจอกันอีกเธอจึงตัดสินใจเล่าให้ลูกของเธอฟัง
“จ๊ะ ขอมี๊คุยกับแดดดี๊หน่อยนะจ๊ะ”
มาร์แชลลอบยิ้มด้วยความพึงพอใจ เห็นทีเธอคงจะรีบเอามากขนาดชุดกราวที่เปื้อนเลือดยังไม่ถอดออก อีกทั้งยังใส่รองเท้ากลับมาคนละข้างอีกด้วย
“ชะ ... ช่วยบอกให้คนของคุณเอาไอ้นั่นออกจากหัวพี่เลี้ยงลูกได้ไหม”
มาร์แชลพยักหน้ารับพร้อมทั้งส่งสายตาบอกให้นาวินเข้ามารับสองแฝดไปจากอกของเขา โดยที่กมลรสไม่มีแม้แต่โอกาสจะได้เข้าใกล้พี่ขุน พี่เขื่อน เลยสักนิด
“สวัสดีครับคุณหนู ผมชื่อนาวินนะครับเป็นลูกน้องของแดดดี้มาร์แชล”
“ลุงยาวิน”
“นาวินครับ”
“คนนี้ชื่อเขื่อน คนนี้ชื่อขุนครับ”
นาวินพาสองแฝดเดินออกไปจากบริเวณนั้นพร้อมกับกมลรสที่เดินตามหลังไปติดๆ ปล่อยให้สวนหลังบ้านมีเพียงแค่เอมมิกา และมาร์แชลเท่านั้น
“คุณคิดจะทำอะไร”
“ ... ”
“ฉันถามได้ยินไหม คุณคิดจะทำอะไรลูกฉัน”
“ฉันมีหน้าที่ตอบคำถามของเธอเมื่อไหร่”
มาร์แชลที่ยืนหันหลังกอดอกมองดูแม่น้ำที่ไหลผ่านสวนหลังบ้านของเอมมิกาอย่างใจเย็น ตอนนี้คนที่ร้อนใจเห็นทีจะไม่ใช่เขาแล้ว แต่กลับเป็นเธอ ผู้หญิงใจร้ายที่หอบลูกหนีเขามา
“ขะ ... ขอร้องละอย่าเอาลูกฉันไปเลยนะ”
“นั่นก็ลูกฉันเหมือนกัน !!”
มาเฟียหนุ่มหันมาตวาดเสียงใส่หญิงสาวดังลั่น เธอมีสิทธิ์อะไรมาขอร้องเขาในเมื่อเธอเลือกเองที่จะหนีเขาไป เลือกที่จะหอบลูกออกไปจากชีวิตเขา มันก็ถูกแล้วไม่ใช่เหรอที่เขาจะต้องเอาสิทธิ์ของเขาคืน
“ฮะ ... เฮีย~ ยะ ... เอาลูกเอมไปเลยนะ อะ ... เอมขอร้องนะเฮีย ... ฮึ่ก ...”
“ตอนที่ฉันขอร้องเธอ ไม่เห็นเธอจะเห็นใจฉันบ้างเลย”
เขาเงียบไปเป็นเวลานานกว่าจะเอ่ยคำพูดทำร้ายน้ำใจของหญิงสาวออกมา ไม่อยากจะเชื่อ เธอไม่เคยให้แม้แต่สิทธิ์ความเป็นพ่อกับเขา ตอนนี้เขามาทวงลูกเขาคืน เธอก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะมาขอร้องเขาเหมือนกัน
“อะ ... เอมขอร้องนะเฮีย”
“ฉันจะทำให้เธอดู ว่าเจ้ากรรมนายเวรที่จริงมันเป็นยังไง”
