ชยุดไม่เคยเอ่ยชื่อนรีรัตน์ร์ในโมเมนต์วีแชทของเขาเลยแม้แต่คำเดียว คนที่เค้าเอามาอวดในโมเมนต์มีเพียงปรียาวดีคนเดียวเท่านั้น

ทุกคนต่างพากันคิดว่าเขารักเดียวใจเดียว แล้วจะมีสักกี่คนที่กล้าต่อว่าเขาว่าไร้หัวใจ ถึงแม้แต่งงานไปกับนรีรัตน์แล้ว แต่เขาก็ยังแสดงความรักกับหญิงอื่นที่มิใช่ภรรยาอย่างโจ่งแจ้ง

นรีรัตน์สวมเดสสีแดงทรงเอ ผมยาวประบ่าถูกจัดแต่งเล็กน้อย ประดับด้วยตุ้มหูอย่างง่าย ๆ ถึงแม้ใบหน้าของเธอจะไม่ได้รับการแต่งแต้มจากเครื่องสำอางใด แต่เห็นได้ชัดว่าโครงหน้าของเธอสวยได้รูป ไม่มีคำอธิบายใด ๆ เหมาะไปกว่าคนที่มาจากฟ้า

เธอสูง166เซนติเมตร สไตล์อารมณ์เธอให้ความรู้สึกเย็นชา พวกชุดที่เป็นสีเข้มสดจะเข้ากับเธอได้เหมาะสม

หลังจากคนขับเปิดประตู เธอลงจากรถก้าวเข้าไปสวรรค์เพลส

นี่คือโรงแรมที่หรูหราที่สุดในเมือง A ต้องจองล่วงหน้า และเฉพาะสมาชิกระดับทองที่มีค่าธรรมเนียมรายปีมากกว่าห้าล้านเท่านั้นที่สามารถนัดหมายได้

ห้องส่วนตัวที่เธอจองอยู่บนชั้นสาม

การเชิญ KIA กรุ๊ป มาร่วมรับประทานอาหารในค่ำคืนนี้ เพื่อเจรจาต่อสัญญาธุรกิจ

“เลขาฯหวางเพิ่งโทรมาบอกว่า CEO ของ KIA กรุ๊ปที่เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศจะเข้าร่วมงานเลี้ยงในวันนี้ด้วย” ผู้ช่วยของนรีรัตน์กระซิบบอกที่ข้างหู ในขณะที่เธอเดินเข้าไปในโรงแรม

ม่านตาของนรีรัตน์ขยายขึ้นเล็กน้อย KIA กรุ๊ป เป็นบริษัทยักษ์ใหญ่ในเมือง C และยังติดอันดับความมั่งคั่งจากการจัดอันดับของฟร์อบส์

เดิมที AN กรุ๊ปได้ส่งคำเชิญขอความร่วมมือต่อสัญญาหลายครั้ง แต่พวกเขาก็กำลังอยู่ในระหว่างการพิจารณา

เพิ่งตอบตกลงนัดเจรจาเมื่อเดือนที่แล้วนี่เอง แต่ครั้งนี้ยังมีCEO มาร่วมด้วย จะทำให้โอกาสการเจรจาง่ายขึ้น หรือยุ่งยากขึ้นกันแน่นะ

นรีรัตน์กังวลเล็กน้อย แต่ทว่าสีหน้าก็ยังคงเรียบเฉยไม่เปลี่ยนแปลง

“เอาล่ะฉันรู้แล้ว ก็คงต้องเป็นไปตามนี้ก่อน ว่าแต่ไวน์และอาหารที่สั่งได้จัดเรียบร้อยดีแล้วใช่ไหม”

“เรียบร้อยดีแล้วค่ะ” ผู้ช่วยตอบกลับ

เธอเข้มงวดเป็นพิเศษโดยเฉพาะการเจรจาครั้งนี้มีผู้บริหารระดับสูงของ KIA กรุ๊ปเข้าร่วมด้วยจะให้มีข้อผิดพลาดไม่ได้แม้แต่นิดเดียว

เมื่อเดินเข้าไปยังห้องที่จัดไว้ นรีรัตน์และผู้ช่วยตรวจดูความเรียบร้อยของสถานที่อีกครั้ง เมื่อแน่ใจว่าไม่พบปัญหาใด ๆ เธอจึงนั่งลง พอดีกับผู้ช่วยของเธอได้รับสายโทรศัพท์

เมื่อรับสายเสร็จผู้ช่วยกล่าวแจ้งนรีรัตน์ด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น “รองประธานลั่วคะ เพ็ญนีติ์บอกว่าคนของ KIA กรุ๊ป มาถึงแล้วค่ะ”

“ให้พวกเขาพาคนของ KIA กรุ๊ป เข้ามาได้เลย” นรีรัตน์ไม่มีอาการประหม่าแม้แต่น้อย

“ค่ะ” ผู้ช่วยวางสายหลังจากสั่งเพิ่มอีกสองสามคำกับปลายสาย

นรีรัตน์รู้สึกขาเมื่อยเล็กน้อย และไม่ค่อยสบายที่ช่วงเอว

แต่คนของ KIA กำลังมาทำให้เธอไม่สามารถนั่งพักได้

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอต้องรับรองลูกค้ารายใหญ่ แต่ทำไมครั้งนี้เธอถึงรูัสึกอึดอัดอย่างนี้นะ เป็นไปได้ไหมว่าเครื่องปรับอากาศในห้องเย็นไม่เพียงพอ

เธอโทรหาผู้ช่วยขอให้ผู้ช่วยตรวจสอบอุณหภูมิห้องอีกครั้ง

“24 องศาค่ะ” ผู้ช่วยบอกหมายเลข

24 องศาไม่ควรทำให้เธออึดอัด แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างทำให้นรีรัตน์ยังคงรู้สึกร้อนเล็กน้อย

อาจเพราะเหตุผลทางจิตใจ

สักพัก ประตูห้องส่วนตัวก็ถูกผลักเปิดออก ร่างสูงสบตากับนรีรัตน์

ชายผู้ที่ยืนอยู่หน้าประตูตาคู่นั้นของเขาเป็นประกายดั่งทะเลลึก เขาสวมสูทสีเทาเงินถึงแม้จะมีรอยยิ้มเล็กๆปรากฏขึ้น แต่ในลึก ๆ ในแววตาก็ยังคงมีความไว้ตัวอยู่

ในบรรดาแขกทั้งหมดเจ็ดคนที่เข้ามา เขาเป็นคนที่โดดเด่นที่สุด

ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่นรีรัตน์ รอยยิ้มนั้นก็ยิ่งสดใสขึ้นกว่าเดิม

รอยยิ้มของเขาเจิดจ้าจนผู้คนไม่สามารถละสายตาได้

“ผมบังเอิญพบกับคุณชยุดระหว่างทาง ทำให้เสียเวลาไปเล็กน้อย คิดไม่ถึงเลยว่าเขาก็จองห้องส่วนตัวไว้ที่ชั้นสี่ เพื่อที่จะฉลองวันเกิดให้กับคุณปรียาวดี” ชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างชายในชุดสูทสีเทาเงินกล่าวด้วยรอยยิ้ม

หัวใจของนรีรัตน์เจ็บแปลบ แววตาของเธอหม่นลง

เธอไม่คาดคิดเลยว่า ชยุดจะจัดงานฉลองวันเกิดของปรียาวดีที่นี่ แต่ใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาทีเธอก็ขจัดความรู้สึกเจ็บปวดที่มีออกไปได้

“คุณคือ CEO คนใหม่ของ KIA กรุ๊ปใช่ไหมคะ” นรีรัตน์ยิ้มอย่างสุภาพถามคนที่พูดก่อนหน้าเมื่อครู่นี้

ผู้ที่พูดเมื่อครู่นั้นคือผู้อำนวยการจ้าว

“รองประธานลั่วสายตาช่างหลักแหลมจริง ๆ CEO คนใหม่ของ KIA กรุ๊ป คือท่านผู้นี้ครับ ธัชพล ปัญญาศิลป์ ” ผู้อำนวยการจ้าวกล่าวแนะนำอย่างอดเสียมิได้

“ยินดีที่ได้รู้จักครับรองประธานลั่ว ผมได้ยินกิติศัพท์ของคุณมานานแล้ว ” ธัชพลก้าวออกมาข้างหน้า

ธัชพลมองไปที่นรีรัตน์ด้วยแววตาอันอบอุ่นและเป็นมิตร พร้อมยื่นมือออกไปทางนรีรัตน์อย่างสุภาพ

นรีรัตน์จ้องมองบนใบหน้านั้นอยู่นานก็ยังไม่ได้ยื่นมืออกไปแต่อย่างไร จนผู้ช่วยต้องแตะให้เธอรู้สึกตัวเบา ๆ

เมื่อเธอรู้สึกตัวเธอก็ยื่นมือออกไปจับพร้อมยิ้มอย่างสุภาพ

ธัชพลเขย่ามือนรีรัตน์เบา ๆ และดึงตัวเธอเข้ามาหา เขาโน้มตัวไปข้างหน้าริมฝีปากที่เซ็กซี่น่าดึงดูดแนบชิดกับหูของเธอแล้วพูดช้า ๆ ว่า “สุขสันต์วันเกิดนะครับ”

เลือดในร่างกายของนรีรัตน์สูบฉีดขึ้น เป็นเพราะประโยคนี้ทำให้เธอยืนตัวแข็ง

วันเกิดของเธอ ยังมีคนจำวันเกิดเธอได้ด้วยเหรอ แววตาของเธอปวดร้าว ในวันคล้ายวันเกิดของเธอสามีของเธอกำลังจัดงานฉลองวันเกิดให้กับหญิงอื่นอยู่ ส่วนตัวเธอนั้นต้องมารับรองแขกของบริษัท คิด ๆ แล้วช่างน่าเศร้า

“CEO ของพวกเราเพิ่งกลับมาจากฝรั่งเศส การทักทายเช่นนี้ถือเป็นการทักทายแบบต่างชาติ แสดงถึงความเป็นมิตร” ผู้อำนวยการจ้าวกล่าวขึ้น

นรีรัตน์รู้สึกตัวขึ้น พร้อมทั้งเก็บซ่อนความรู้สึกปั่นป่วนที่ก่อตัวเมื่อครู่นี้

เธอมองไปที่ธัชพลอย่างสงบนิ่ง “เป็นเกียรติที่ได้พบกับคุณธัชพลในวันนี้ เชิญด้านในค่ะ”

เธอพาธัชพลไปยังที่นั่ง แล้วต้อนรับทักทายกับผู้บริหารท่านอื่น ๆ

ดูเหมือนว่าวันนี้ผู้อำนวยการจ้าวตั้งใจที่จะจี้ใจดำนรีรัตน์เป็นพิเศษ เขาเดินไปที่เก้าอี้และถามด้วยรอยยิ้มว่า “ทำไมวันนี้ประธานชยุดไม่มาล่ะ หรือว่าเขา”

“ผู้อำนวยการจ้าว” ธัชพลเอ่ยขึ้นพร้อมมองตรงไปยังผู้อำนวยการจ้าว ทำให้เขาต้องเงียบปากไป อุณหภูมิของทั้งห้องดูเหมือนจะลดลงสองสามองศาเนื่องจากคำพูดและการกระทำของเขา

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาก็หรี่ตาอีกครั้งและยิ้ม “รองประธานลั่วคือเพื่อนร่วมชั้นของผม”

ผู้อำวยการจ้าวอ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจ

ทุกคนต่างก็แปลกใจในเรื่องเซอร์ไพร์สนี้ เหล่าผู้บริหารระดับสูงของ ‘KIA’ ต่างมองหน้ากันเลิกลั่ก พวกเขาทั้งหมดต่างก็ต้องการทราบถึงเบื้องลึกเบื้องหลังของเรื่องราวนี้

นรีรัตน์ขยับตัวเล็กน้อยรู้สึกประหลาดใจเพราะไม่คิดว่าธัชพลจะจำเธอได้

หลังจากที่ได้สัญญาณเตือนจากธัชพล ทำให้ผู้อำนวยการจ้าวต้องส่งยิ้มน้อย ๆ ไปให้นรีรัตน์อย่างแก้เก้อ พอดีกับที่ไวน์ถูกส่งขึ้นมา เขาจึงรินไวน์ใส่แก้วแล้วยื่นให้กับนรีรัตน์ “ผมขอโทษที่เมื่อสักครู่พูดจาเหลวไหล ขอใช้ไวน์แก้วนี้เพื่อทดแทน ผมหวังว่ารองประธานลั่วจะรับคำขอโทษนี้ไว้”

เขายื่นแก้วไวน์ส่งให้นรีรัตน์ เธอยิ้มแข็ง ๆ

เธอดื่มมันไม่ได้ เพราะเธอกำลังเตรียมพร้อมสำหรับการตั้งครรภ์ เธอไม่สามารถแม้กระทั่งใช้เครื่องสำอาง หรือผลิภัณฑ์ดูแลผิวใด สิ่งของทุกอย่างที่เธอใช้ รวมถึงอาหารที่เธอดื่มกิน ล้วนแล้วแต่ถูกควบคุมโดยตระกูลฟู่อย่างเข้มงวด

ผู้ช่วยของเธอทราบเรื่องนี้ดีจึงคว้าแก้วไวน์จากมือของเธอ “รองประธานของเราแพ้แอลกอฮอลล์ ให้ฉันดื่มแก้วนี้ทดแทนนะคะ”

เมื่อพูดจบเธอก็กระดกไวน์ลงแก้วรวดเดียวหมด แล้วยื่นแก้วที่ว่างเปล่าไปข้างหน้าเพื่อให้ผู้อำนวยการจ้าวเห็น ไม่มีไวน์เหลือสักหยด

ผู้อำนวยการจ้าวยิ้มแล้วกล่าวชม “ดี ดื่มได้ดี” เขาไม่ได้เอาความอะไรต่อ พร้อมทั้งกระดกไวน์ที่อยู่ในของตัวเองตามไปด้วย

ธัชพลหัวเราะเบา ๆ พร้อมรินน้ำผลไม้ใส่แก้วแล้วส่งไปให้นรีรัตน์ ในขณะที่ตัวเองถือไวน์แดงอยู่ในมือ

เขายกแก้วหันเข้าหานรีรัตน์ “ดื่มเพื่อเป็นเกียรติแก่เพื่อนร่วมชั้นหน้าเก่าได้ไหม”

เมื่อมองดูรอยยิ้มบนใบหน้าอันหล่อเหลา และคิ้วที่ดกดำของเขา เขาเปลี่ยนไปแล้ว นรีรัตน์โล่งอก เธอกำลังจะรับน้ำผลไม้จากมือของเขา ทันใดนั้นประตูห้องส่วนตัวถูกผลักเปิดจากด้านนอกด้วยเสียงปัง

ทุกคนมองไปที่ประตู

เห็นส้าวฉาวนที่สวมเสื้อเชิ้ตและกางเกงขายาวสีดำกำลังยิ้มมุมปาก ดวงตาสีดำสนิทแบบยากที่จะค้นหาความรู้สึกนึกคิดของเขาได้

เขาค่อย ๆ เดินไปที่โต๊ะกลมขนาดใหญ่โดยที่ดวงตามองตรงไปยังแก้วที่ธัชพลถืออยู่อย่างพิจารณา “คุณธัชพล ผมเกรงว่าคุณคงจะไม่ทราบว่าตอนนี้ภรรยาของผมพยายามที่จะตั้งครรภ์อยู่ใช่ไหม”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ใบหน้าของนรีรัตน์ก็ซีดเผือด เธอจ้องมองไปที่ชยุดด้วยความโกรธ

เขาพยามจะฉีกหน้าเธองั้นเหรอ

ชยุดก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว ดวงตาสีดำแฝงไปด้วยความโกรธ

เขามองไปที่หน้าของธัชพลแล้วพูดว่า “น้ำผลไม้แก้วนี้น่ะมีฤทธิ์เป็นกรดอ่อน ภรรยาผมจะดื่มไม่ได้”

เห็นได้ชัดว่าส้าวฉาวต้องการทำให้ธัชพลขายหน้า แต่เขาก็ไม่เก็บมาเป็นอารมณ์ ตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่เป็นธรรมชาติว่า “โอ้ ผมไม่รู้ว่าภรรยาของคุณกำลังเตรียมตั้งครรภ์ งั้นแก้วนี้ผมดื่มแทนแล้วกัน”

ในห้องส่วนตัวนี้เหมือนกำลังจะลุกเป็นไฟ เพราะทุกคนอย่างรู้ดีว่าเขาทั้งสองไม่ถูกกัน

อย่างไรเสียเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ พวกเขาก็ควรที่จะสามัคคีกันไว้

“คุณชยุด คุณไม่ได้อยู่ข้างบนเพื่อฉลองวันเกิดของคุณปรียาวดีหรอกเหรอ” ผู้อำนวยการจ้าวใช้ไหวพริบเพื่อรีบแก้สถานะการณ์

“ผมได้ทราบข่าวว่าคุณธัชพล และภรรยาของผมเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันมาก่อน ผมจึงลงมาที่นี่เพื่อดื่มให้เกียรติแก่เขา” ชยุดยังคงยิ้ม ท่าทีของเขาดูช่างเหมือนจอมราชันย์ที่เจอเรื่องราวใดก็ไม่อาจทำให้เขาสะทกสะท้านได้

เขาทะนงตน ไม่เคยมีใครทำให้เขาพ่ายแพ้ได้มาก่อน

เขาเดินไปหาธัชพลพร้อมยกแก้วไวน์ขึ้น “คุณธัชพล ผมขอดื่มแก้วนี้ให้กับคุณ”

เขายื่นแก้วไวน์ไปข้างหน้าเพื่อชนกับแก้วของธัชพล

ด้วยเสียงแก้วไวน์กระทบกันดัง ‘ติ๊ง’ มันช่างเหมือนเป็นสัญญาณเริ่มเปิดศึกของทั้งสองคน

รอยยิ้มยังคงปรากฏอยู่บนใบหน้าของธัชพลเขาไม่เคยถ่อมตัว ยกแก้วไวน์ที่อยู่ในมือแล้วดื่มจนหมด

“คุณธัชพล ที่จริงแล้วคุณก็ควรจะดื่มให้ผมด้วย” ชยุดยิ้มแววตาของเขาแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์

มีคนมาเติมไวน์อย่างรวดเร็ว

ธัชพลยกแก้วไวน์ขึ้นไปทางชยุด “คุณชยุด ผมดื่มแก้วนี้ให้คุณ”

“คุณรู้ไหมว่าทำไมคุณถึงต้องดื่มแก้วนี้ให้กับผม” แววตาของส้าวฉาวดูลึกและเยือกเย็น

แววตาที่ยากจะหยั่งรู้ถึงความรู้สึกนึกคิด นรีรัตน์รับรู้ถึงรังสีอำมหิต

ธัชพลขมวดคิ้ว เขารู้สึกสับสนเล็กน้อย

ชยุดกระตุกมุมปากขึ้น แล้วพูดว่า “แก้วนี้ เพื่อลงโทษคุณต่างหาก สำหรับงานแต่งงานของผมกับนรีรัตน์ที่คุณพลาดการเข้าร่วม”

หลังจากพูดจบดวงตาของส้าวฉาวเปลี่ยนเป็นไร้แวว รอยยิ้มหุบลง

แก้วไวน์ถูกวางลงอย่างกะทันหัน ของเหลวสีแดงกระฉอกออกมาจากแก้ว “เซี่ยจิรพนธ์ ดูแลรองประธานลั่วของเธอด้วย รีบพากลับบ้าน” เขาพูดสั่งอย่างไม่สบอารมณ์

พูดจบเขาก็หันหลังเดินออกไป

เขาเหมือนทำให้อากาศในห้องรับรองนี้เย็นลง ทุกคนเหมือนถูกมนต์สะกดในขณะที่มองดูชยุดเดินจากไป

“ค่ะ” ผู้ช่วยของนรีรัตน์‘เซี่ยจิรพนธ์’ตอบรับคำ

นรีรัตน์มองตามหลังชยุดไป รู้สึกโกรธอย่างระงับอารมณ์ไม่ได้ จึงกำหมัดแน่นแล้วบอกกับตัวเองว่าจะแสดงอารมณ์ที่นี่ไม่ได้

ธัชพลมองเบื้องหลังของชยุด พร้อมยิ้มมุมปาก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ยังคงไม่เปลี่ยนแต่ช่างเลือดเย็นกว่าเดิมนัก

เขาหัวเราะในใจ‘ฟู่ส้าวฉาว เรายังมีโอกาสอีกมากที่จะต้องพบกัน’