ตอนที่ 2 หนูอยากเกิด (รุ่นลูก)

@หน้ามหาวิทยาลัย

"พี่ชายฉันมารับแล้ว คนขับรถบ้านแกยังไม่มาเลย ให้ฉันนั่งเป็นเพื่อนก่อนเอามั้ย"

"ไม่เป็นไรแกกลับเถอะ เกรงใจพี่ขุนน่ะ"

"ฟ้า...คนขับรถที่บ้านยังไม่มารับอีกเหรอ" เสียงพี่ขุนเอ่ยถามฉันดังออกมาจากด้านในรถ

"สวัสดีค่ะพี่ขุน...อีกสักพักก็คงจะมามั้ง"

"ขึ้นรถสิ เดี๋ยวพี่ไปส่ง" เขาชวน

"ฟ้าเกรงใจ..."

"ขึ้นมาเถอะ เพลง...ลงไปพาเพื่อนขึ้นมาป่ะ"

"ค่ะ"

"ไปแก...ให้พี่ฉันไปส่ง" บ้านไปคนละทางฉันรู้สึกเกรงใจ แต่พี่ขุนนิสัยน่ารักจัง มีแฟนหรือยังนะ...

ในขณะที่ฉันกำลังนั่งคิดอะไรเพลินๆอยู่นั้น อยู่ๆเสียงมือถือของพี่ขุนก็ดังขึ้น เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดรับสายทันที

"ครับ...ที่รัก"

"ครับ...ไม่ลืมครับ สองทุ่มเจอกันนะ" พี่ขุนพูดไม่กี่คำเขาก็วางสายไป ส่วนฉันที่ได้ยินต้องรีบบอกตัวเองว่า...จบไป พี่ขุนมีแฟนแล้ว!

"พี่ขุนมีแฟนแล้วไม่เห็นพูดให้เพลงฟังบ้างเลย" เสียงไอ้เพลง มันนั่งอยู่ด้านหน้ากับพี่ขุน ส่วนฉันนั่งอยู่ที่เบาะด้านหลังคนเดียว

"เรื่องของผู้ใหญ่เด็กไม่เกี่ยว" ท่าทางของคนกำลังมีความรักก็นะ คงจะหวานแหววน่าดู ส่วนฉันยังไม่เคยได้สัมผัสความรู้สึกรักกับใครเลยสักครั้ง...เฮ่อ! และแล้วพี่ขุนก็เลี้ยวรถเข้าไปจอดในบ้านของฉัน

"ถึงแล้วครับ"

"ฟ้าต้องขอบคุณพี่ขุนมากๆนะคะ ที่อุตส่าห์มาส่ง"

"ไม่เป็นไรครับ พี่ยินดี" พี่ขุนขับรถออกไป ฉันเดินคอตกเข้าบ้าน

"แม่กลับมาแล้ว..." น้ำเสียงดีใจของเด็กอ้วนดังขึ้นเมื่อฉันเปิดประตูเข้าไปด้านในห้องนอนส่วนตัว

"ยังไม่ไปที่ชอบๆ อีกเหรอ"

"ไม่ไป...หนูจะอยู่กับแม่"

"อีกไม่กี่เดือน ฉันก็จะไปเรียนต่อที่ต่างประเทศนานหลายปี ฉันว่านายไปหาแม่ใหม่เถอะ อย่ามารอฉันเลย"

"..........." เด็กอ้วนมีสีหน้าเศร้าลงทันทีอย่างเห็นได้ชัด

"เป็นอะไร...รู้แค่นี้ถึงกลับเศร้าเลยเหรอ"

"แม่หาพ่อกลับมาด้วยได้มั้ย...หนูอยากเกิด"

"เกิดเป็นมนุษย์ลำบากจะตาย ทำไมนายถึงอยากเกิดล่ะ"

"หนูอยากเกิดเพื่อสร้างกุศลให้ตัวเอง"

"..........." ไม่อยากจะเชื่อว่าเด็กก็ยังมีความคิดดีๆแบบนี้ได้

"ข้ออ้างหรือเปล่า...ไม่ใช่อยากเกิดมาเที่ยวเล่นผลาญเงิน..." ฉันยังพูดไม่ทันจบ

"ไม่ใช่นะ!!"

"ฉันไปหลายปี นายอย่ารอเลย ไปหาท้องอื่นเกิดเถอะ อีกอย่าง...ไหนพ่อ แล้วคนผิดปกติอย่างฉัน ใครจะเอา" ถ้าผู้ชายรู้ว่าฉันสามารถพูดคุยกับวิญญาณได้เขาจะรู้สึกยังไงนะ

"แม่ไม่ได้ผิดปกติสักหน่อย" ไอ้เด็กนี้มันรู้จักพูดเอาอกเอาใจคนเป็นด้วยแฮะ

"ในบางครั้ง...คุยกับผีก็สบายใจดี..."

"เรื่องพ่อ แม่ไม่ต้องเป็นห่วง คู่กันแล้วไม่แคล้วกันหรอก" แน่ะ!! เป็นเด็กจริงหรือเปล่าเนี่ย

"แล้วรู้ได้ยังไงว่าฉันมีคู่ ตั้งแต่เกิดมายังไม่เห็นมีใครมาจีบฉันเลย"

"แม่ชอบใครก็คนนั้นแหละ จีบเลยหนูเอาใจช่วย" ห๊า...ไอ้เด็กนี่!

"แล้วทำไมนายไม่เลือกพ่อล่ะ"

"ถ้าไปเกิดท้องคนอื่นหนูจะได้เกิดมาสร้างบุญสร้างกุศลมั้ยล่ะ หนูรู้แม่ชอบทำบุญ คุณตากับคุณยายก็ชอบทำบุญ"

"ใครบอกว่าคนเราเลือกเกิดไม่ได้ ไอ้ผีน้อยตัวนี้กำลังเลือกเกิดอยู่นี่ไง"

"การเกิดของหนูมีเงื่อนไข...ซึ่งข้อนี้แม่ก็น่าจะรู้ดี" ลูกของฉันที่เกิดมาจะต้องเห็นวิญญาณในแบบที่ฉันเห็น...อย่างนั้นเหรอ

"แล้วนายโอเคเหรอ สำหรับฉันไม่ชอบมันเลยสักนิด"

"มนุษย์เกิดมาใช้เวรใช้กรรม ต่อให้เกิดมาบนกองเงินกองทองก็ใช่ว่าจะมีความสุขเสมอไป...เคยเป็นผีจะไปกลัวอะไรกับอีแค่เห็นผี จริงมั้ยครับ" สรุป...ไอ้เด็กนี้มันมาเกลี้ยกล่อมฉัน ให้ฉันยอมให้มันเกิดใช่มั้ยเนี่ย...แต่ขอโทษที ฉันไม่สามารถท้องกับลมได้

"แล้วแต่นายเลย แต่ฉันขอพูดอีกครั้งชัดๆนะ ฉันจะไม่อยู่ที่นี่นานหลายปี แล้วก็ไม่รู้ว่าเนื้อคู่ของฉันมีจริงหรือว่ายังไม่เกิด ทางที่ดีนายไปหาท้องอื่นอยู่เถอะ"

"ไม่เอาๆ หนูจะรอแม่กลับมา...แง่ๆๆ" เอ้าร้องไห้เฉยเลย...

"ก็ได้ๆ เอาอย่างนี้ อยากรอก็รอไป แต่ถ้ารอไม่ไหว นายก็สามารถไปได้เลยไม่ต้องรอบอกฉัน โอเคมั้ย" ฉันเชื่อว่าเดี๋ยวมันก็ไป

"โอเคครับ..." ยิ้มทั้งน้ำตา เด็กน้อยเอ๊ย...

"พูดรู้เรื่องนะเราน่ะ หิวมั้ย"

"คิดว่าจะไม่ถามซะแล้ว"

"แล้วทำไมไม่ขอล่ะ ดูๆแล้วนายก็ไม่ได้เป็นเด็กขี้เกรงใจสักเท่าไหร่นี่"

"ขอได้เหรอครับ"

"อยากกินอะไร..." ฉันถามอีกครั้ง

"หนูขอเป็นไก่ทอดกระเทียมพริกไทยกับข้าวสวยร้อนๆสักจานได้มั้ยครับ"

"ไม่ได้...มันยากเกินไป" ลืมไปว่าทำไม่เป็น แต่ถ้าฝืนทำก็ไม่รู้ว่ามันจะออกมาอร่อยหรือเปล่า

"อ้าว...แล้วไหนบอกว่าขอได้ไง...คนหรอกผีชัดๆ" ไม่เบา!

"ชื่ออะไรน่ะเรา จะได้เรียกถูก" คุยกันตั้งนานยังไม่รู้จักชื่อกันเลย

"หนูก็ไม่รู้ แม่ตั้งชื่อให้หนูหน่อยสิ"

"อ้วนแล้วกัน ตัวกลมซะขนาดนี้" อันที่จริงซาลาเปาก็เหมานะ แก้มยุ้ยน่ากินดีจริงเชียว

"ไม่เอา...หนูอยากชื่อ คิริน" ฉันหันไปมองหน้ามันด้วยสีหน้าเซ็งๆ

"ไหนบอกว่าอยากให้ฉันตั้งชื่อให้ไง"

"เปลี่ยนใจแล้ว แม่ตั้งชื่อเชย" เอ้าไอ้นี่!

"ชื่ออะไรนะ อะไรขี้ขี้นะ"

"คิริน แม๊..." เสียงสูงเชียว...ดูมันทำหน้าดุใส่ฉันอีก

"มีความหมายมั้ย" ชื่อที่ดีควรจะมีความหมาย ฉันคิดแบบนี้

"คิรินแปลว่าภูเขาครับ" แม่เจ้า...สูงส่งสุดๆ

"แล้วทำไมไม่ชื่อภูเขาล่ะ จำง่ายกว่าคิรินตั้งเยอะ"

"แม่อย่าเชยน่า...ชื่ออ้วนน่ะต้องรุ่นปู่โน่น เอาเป็นว่าหนูชื่อนี้แหละ แล้วถ้าหนูได้เกิด แม่ต้องตั้งชื่อคิรินให้หนูด้วยนะ...อย่าลืมล่ะ" มีการย้ำด้วยแฮะ! แบบนี้เค้าเรียกสั่งเสียได้มั้ยนะ

"เค้ามีแต่เกิดมาให้พ่อแม่ตั้งชื่อให้จะได้เป็นศิริมงคล ไอ้เด็กนี่ขอตั้งชื่อเอง" ฉันบ่นพึมพำคนเดียว...ในขณะที่กำลังทำไข่เจียวให้คิรินไปด้วย

"แม่ยังไม่แก่สักหน่อย ทำไมขี่บ่นจัง" ไข่เจียวสุกหอมน่ากิน ฉันคดข้าวใส่จานแล้วตักไข่เจียวราดข้าวส่งให้คิริน

"เอ้า...ข้าวไข่เจียวกินซะ"

"ทีหลังถ้าทำเป็นแค่นี้ ไม่ต้องถามก็ได้นะว่าอยากกินอะไร"

"จะกินหรือไม่กิน เอาขี้เถ้ายัดปากก่อนจะได้เกิดเลยดีมั้ยเนี่ย" ดีนะที่ตอนนี้ฉันโสด...อย่าฝันว่าจะได้เกิดง่ายๆเลย ไอ้เด็กรู้มาก!

"แม่สวยขนาดนี้ หนูต้องเกิดมาหน้าตาดีมากแน่ๆเลย" แน่ะ! ไม่เบา...ถูกชมนิดชมหน่อยห้ามเคลิ้มเด็ดขาดเลยนะเฟื่องฟ้า...ฉันบอกกับตัวเองในใจ

"พ่อนายอาจจะขี้เหร่ก็ได้"

"ผู้ชายมีเป็นร้อยเป็นพันเลือกหน่อยก็ดีนะแม่" แต่ละคำของมัน...ฉันเพลีย!

"กินเข้าไป ฉันจะไปอาบน้ำ แล้วห้ามเข้าห้องฉันจนกว่าฉันจะอนุญาตเข้าใจมั้ย"

"ทำไม..."

"เผื่อว่าฉันโบ๊อยู่ เกิดเห็นอะไรๆขึ้นมา นอนไม่หลับฉันไม่รู้ด้วยนะ"

"โอเค...หนูจะนั่งรออยู่นอกห้อง ถ้าแม่เสร็จแล้วเรียกหนูด้วยนะ" ฉันพยักหน้าแล้วเดินกลับขึ้นชั้นบนไป

ตอนที่ 3 เมา (รุ่นลูก)

เมื่อเวลาผ่านไป...

@ร้านเหล้า

ในที่สุดเวลาก็เดินทางมาถึงวันนี้ วันที่ฉันกับเพื่อนๆเรียนจบ ทั้งหมดชวนกันมานั่งดื่มฉลองให้กับความสำเร็จของพวกเรา ฉันกับไอ้เพลงก็มากับเขาด้วย

หลังจากที่นั่งดื่มกันได้สักพัก เพื่อนๆก็ทยอยพากันกลับไปทีละคนจนหมด เหลือฉันกับไอ้เพลงสองคนเมามากพอๆกัน

"ไอ้เพลง...พี่ขุนใกล้จะถึงหรือยังวะ"

"ไม่รู้ว่ะ...ช่วงนี้ติดสาว"

"อือ...รออีกหน่อยแล้วกัน" ในขณะที่ฉันกับไอ้เพลงนั่งรอพี่ขุนมารับ ฉันสองคนก็ไม่ได้นั่งเปล่า ดื่มไปพลางๆอย่างต่อเนื่อง พูดคุยกันสนุกสนาน ตามประสาคนโสด ส่วนคนไม่โสดกลับไปนอนกันหมดแล้ว

"เพลง...ฟ้า...รอนานมั้ย" น่าจะเป็นเสียงพี่ขุน ตอนนี้สภาพของฉันกับไอ้เพลง นอนฟุบอยู่กับโต๊ะ ถ้านอนที่นี่ได้ฉันคงนอนไปแล้ว

"มาแล้วเหรอ...น่าจะมาสักพรุ่งนี้" เสียงไอ้เพลงค่ะ มันสะลึมสะลือพูด

"เดินไหวกันมั้ยเนี่ย" พี่ขุนเดินเข้ามาอุ้มไอ้เพลงไปขึ้นรถ ส่วนฉันก็เดินตามไป แต่ขามันไม่รักดี เดินโซเซไปได้ไม่ถึงไหน ยังไม่ถึงครึ่งทางเลยด้วยซ้ำ พี่ขุนก็เดินกลับมา แล้วประคองฉันเดินไปที่รถ

"นั่งด้านหน้าแล้วกัน" เสียงพี่ขุนบอกกับฉัน เนื่องจากว่าไอ้เพื่อนเพลงของฉันมันนอนอยู่ที่เบาะด้านหลังจนไม่มีที่นั่งเหลือให้ฉัน

@ขุนเขา

สวัสดีครับ ผมชื่อขุนเขา มีน้องสาวหนึ่งคนชื่อเพลงพิณ ผมรักน้องสาวของผมมาก ตามใจเธอทุกอย่าง อยากได้อะไร อยากไปไหน ไปรับไปส่ง ได้หมดขอแค่ให้บอก ถึงแม้ว่าผมจะติดธุระ มีใครบางคนกำลังงอแงไม่พอใจ แต่ผมก็พร้อมที่จะเลือกน้องสาว

น้องสาวของผมมีเพื่อนสนิทมากๆหนึ่งคน เธอชื่อเฟื่องฟ้า ฟ้าเป็นเด็กนิสัยน่ารักคนหนึ่ง พูดจาดี กิริยามารยาทอ่อนน้อม ผมเห็นเธอเป็นน้องสาวอีกคนของผมเลยก็ว่าได้

ในขณะที่ผมกำลังประคองน้องฟ้าเข้าไปนั่งด้านในรถตรงเบาะด้านข้างคนขับ อยู่ๆลำคอของเธอที่อ่อนไปอ่อนมาก็พับลงมาซบอยู่ที่บ่าของผม

กลิ่นเหล้าคลุ้งไปหมด แต่ผมไม่ได้รู้สึกรังเกียจเธอเลยแม้แต่น้อย แต่กลับสะดุ้งเบาๆเมื่อผมกับเธอเผลอไผลสัมผัสเนื้อตัวกันเข้า

"ฟ้า...นั่งดีๆ" ผมจับศีรษะของเธอยกขึ้นให้พิงเบาะเอาไว้แล้วคาดเข็มขัดนิรภัยให้เธอจนเสร็จ จากนั้นผมก็ผละออกมาปิดประตูแล้วเดินอ้อมไปประจำที่คนขับ

ผมขับรถออกไปตามท้องถนนได้สักครู่ เสียงไอ้เพลงก็ดังขึ้นมาจากทางด้านหลังด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า...

"พี่ขุน...แวะปั๊มหน่อยปวดฉี่" สงสัยคงดื่มมาไม่น้อย ยังไปไม่ถึงไหนเลย

"อั้นไว้ก่อนได้มั้ย" ผมถามกลับไป

"จะไหลแล้ว..." เมื่อได้ยินดังนั้น จะชักช้าไม่ได้ รีบหมุนพวงมาลัยเลี้ยวเข้าปั๊มน้ำมันไปจอดสนิทที่หน้าห้องน้ำทันที

"ให้พี่พาไปมั้ย"

"ไม่ต้องๆ เดี๋ยวมา..." มันตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเมาๆของมันนั่นแหละ จากนั้นมันก็เปิดประตูเดินลงจากรถไป

"ปึก!" อยู่ๆหัวไหล่ของผมก็มีศีรษะของคนข้างๆเอนเข้ามาซบ

"ฟ้า...นั่งดีๆ" ผมหันไปดุคนขี้เมาเบาๆแล้วค่อยๆจับศีรษะของเธอผลักออกจากหัวไหล่ของผม...ทำไมยัยเพลงไปนานจัง!

ในขณะที่ผมหันกลับไปมองคนที่นั่งโอนเอนอยู่ด้านข้างอีกครั้ง อยู่ๆริมฝีปากนุ่มนิ่มก็สัมผัสกับริมฝีปากของผมเบาๆ ผมพยายามทำตัวให้นิ่งๆเข้าไว้

ผมคิดว่าเธอน่าจะเมามาก แต่แล้วมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ ศีรษะของเธอโอนเอนอยู่อย่างนั้น ส่ายไปส่ายมา ดวงตาก็หลับพริ้ม มองยังไงก็ไม่มีสติ

"ฟ้า...นั่งดีๆ" ผมไม่รู้จะพูดอะไรกับเธอ พยายามเรียกสติให้เธอรู้สึกตัวบ้าง แต่ในขณะเดียวกันนี้เอง น้องฟ้าก็เริ่มมีอาการอึกอักอยู่ในลำคอ

"เฮ๊ย!ๆ ฟ้าอย่าอ้วก..." ผมยังพูดไม่ทันจบดีเลยด้วยซ้ำ

"หมดกัน..." ขอไม่บรรยายตรงนี้นะครับ คิดเอาเอง เป็นจังหวะที่ยัยเพลงเปิดประตูรถเข้ามานั่งพอดี

"กลิ่นอะไรน่ะ"

"อ้วกเพื่อนเราไง แล้วทำไมไปนานจัง"

"อ้วก...มาเหมือนกัน" ผมรีบเหยียบคันเร่งออกสู่ท้องถนนอีกครั้ง

ไม่นานผมก็เลี้ยวรถเข้าไปจอดในบ้านของน้องฟ้า ใช่แล้วครับผมพาเธอมาส่งที่บ้าน ผมอุ้มน้องฟ้าเข้าบ้าน โดยปล่อยให้ยัยเพลงนอนหลับรออยู่ในรถก่อน

"ฟ้าลูก..." ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว คุณอาทั้งสองน่าจะรอลูกสาวกลับบ้าน

"สวัสดีครับ...คุณอาทั้งสอง น้องฟ้าเมามากเลยครับ ยัยเพลงก็เมามากเหมือนกันนอนรออยู่ในรถ" ผมเอ่ยสวัสดีพวกท่าน ทั้งๆที่ยังคงอุ้มน้องฟ้าอยู่ ไม่รู้จะวางลงตรงไหน

"วางน้องลงตรงนี้ก่อนลูก"

"เราเป็นพี่ชายหนูเพลงใช่มั้ย"

"ครับ...ผมขุนเขา เคยมาส่งน้องฟ้าที่บ้านอยู่หลายครั้ง เลยจำทางมาได้ ยังไงผมต้องขอตัวก่อนนะครับ สภาพน้องสาวของผมก็ไม่ได้แตกต่างไปจากนี้เลยครับ"

"อาต้องขอบใจขุนเขามากนะลูก ที่อุตส่าห์พาน้องมาส่ง"

"ไม่เป็นไรครับ ผมยินดี ยังไงผมขอตัวกลับก่อนนะครับ สวัสดีครับ"

"ขับรถดีๆลูก" ผมรีบเดินออกจากบ้านหลังนี้ แล้วพายัยเพลงกลับบ้านทันที แต่สภาพรถของผมนี่สิ...

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป

@สนามบิน

วันนี้เป็นวันที่ฉันออกเดินทางไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ โดยมีคุณพ่อกับคุณแม่มาส่งฉันที่สนามบิน

ส่วนเจ้าผีน้อยร้องไห้ตาบวมอยู่ที่บ้าน...ก่อนมาฉันหันไปบ่นมันนิดหน่อย ก็เจ้าเด็กอ้วนนั่น มันทำเหมือนกับว่าฉันทิ้งลูกแล้วหนีไปเที่ยวอย่างไรอย่างนั้น...มันใช่ที่ไหนล่ะ!

"คุณพ่อคุณแม่สวัสดีค่ะ" เป็นเสียงไอ้เพลงเอ่ยทักทายคุณพ่อกับคุณแม่ของฉันทันทีที่มันเดินเข้ามาสมทบ

"คุณอา...สวัสดีครับ"

"อ้าวขุนเขา...มาส่งน้องเหรอลูก คุณพ่อคุณแม่ล่ะ พวกท่านไม่ได้มาด้วยเหรอ"

"ครับ...คุณพ่อกับคุณแม่ยืนส่งลูกสาวอยู่ที่หน้าบ้านก่อนออกมาแล้วครับ พวกท่านกลัวทำใจไม่ได้ เลยขอส่งแค่หน้าบ้านครับ"

"ฟ้า...เพลง...มีอะไรก็โทรมาหาพ่อได้นะลูก"

"ไปด้วยกันดูแลกันและกันให้ดีๆนะลูกแม่เป็นห่วง"

"ค่ะ/ค่า..." เป็นเสียงฉันกับไอ้เพลง ก็คุณพ่อกับคุณแม่ของฉัน พวกท่านพูดแบบเดิมๆมาเป็นอาทิตย์แล้ว พูดแล้วพูดอีกจนฉันจำได้ขึ้นใจแล้ว แต่ฉันก็รู้แหละว่าพวกท่านเป็นห่วง

"พี่ขุนคะ...วันนั้นฟ้าต้องขอโทษพี่ด้วยนะคะ ที่อาเจียนจนรถพี่เลอะเทอะไปหมด" วันนั้นฉันเมามากจนจำอะไรไม่ได้เลย ที่รู้เพราะไอ้เพลงมันบอก

"ไปอยู่ที่โน้น เราสองคนห้ามพากันดื่มแบบวันนั้นอีกเข้าใจมั้ย" ฉันเหมือนมีพี่ชายเลยอ่ะ คิดแล้วก็อิจฉาไอ้เพลงนิดๆ ฉันเป็นลูกคนเดียว แต่ก็ไม่เคยเหงาหรอกเพราะมีผีคอยคุยเป็นเพื่อนตลอด

"วันนั้นยัยฟ้าบอกว่าจำอะไรไม่ได้เลย ที่รู้เพราะหนูเพลงบอก...มันน่าตีจริงๆ ไปอาเจียนใส่รถพี่เขา อาต้องขอโทษแทนน้องอีกครั้งนะลูก"

"ไม่เป็นไรครับคุณอา...แต่คราวหน้าอย่าให้มีอีกก็พอ" ทุกคนที่ยืนคุยกันอยู่ตรงนี้หัวเราะกันออกมาท่าทางมีความสุข

"ได้เวลาแล้ว เข้าไปด้านในกันได้แล้วมั้ง" ฉันกับไอ้เพลงร่ำลาคุณพ่อคุณแม่และพี่ขุน ก่อนที่จะพากันเดินขึ้นเครื่องไป...