เช้าวันต่อมาลี่หยางตื่นขึ้นมาด้วยความสดใส อาจจะเป็นเพราะได้นอนหลับสนิทมาตลอดคืน หลายวันมานี่ลี่หยางเองยอมรับว่าเขานอนไม่ค่อยหลับเท่าไหร่ ข่าวอดีตคนรักของลี่หยางยังมีให้เห็นตามหน้าหนังสือพิมพ์และตามรายการต่างๆ ของทีวีที่ออกมาให้สัมภาษณ์ถึงเส้นทางรักระหว่างเขาและภรรยา

ลี่หยางไม่คิดว่าตู้ชิงอดีตคนรักของตัวเองจะเป็นคนเลวได้ถึงขนาดนี้ เท่าที่เขาออกมาให้สัมภาษณ์กับนักข่าวแล้ว ตลอดเวลาที่ตู้ชิงคบอยู่กับลี่ หยาง เขาก็คบกับภรรยาสาวอย่างโจวหลิงอยู่ด้วย โดยที่ลี่หยางไม่ได้รู้เลยแม้แต่น้อย

“พอแล้วลี่หยาง นายจะไปนั่งดูไอ้คนสารเลวพรรค์นั้นทำไม ที่ผ่านมาถือเสียว่าทานให้หมามันไป แต่เรื่องเงินแกต้องเอาคืนนะตั้งหลายแสน แกจะปล่อยให้ไอ้หน้าตัวเมียนั่นเอาไปไม่คืนไม่ได้” ลี่ถิง

“เราเองก็แค่อยากจะรู้ว่า เขาจะตอบคำถามนักข่าวยังไงเท่านั้นเอง ถิงถิงไม่ต้องเป็นห่วงตอนนี้เราไม่ได้คิดอะไรกับเขาแล้ว คนแบบนั้นไม่มีค่าพอให้เราเก็บเอาไว้ในใจหรอกนะ ส่วนเรื่องเงินเป็นไปได้เราไม่อยากไปเจอเขาอีก แต่เงินจะไม่เอาคืนไม่ได้ในเมื่อเขามีภรรยาที่รวยล้นฟ้าออกขนาดนั้น แค่เงินไม่กี่แสนเขาคงจะมีปัญญาหามาคืนเรา” ลี่หยาง

“ดีแล้วที่แกคิดได้แบบนั้น จริงสิเรากับพี่จิ้งจะเข้าเมืองนายจะฝากซื้ออะไรไหม หรือว่าจะไปด้วยกันดี”

“ไม่มีอะไรที่เราอยากได้หรอกถิงถิง เราไม่ไปหรอกนะเธอไปกับสามีเถอะ ไปสองคนก็ดีแล้วไม่ใช่หรือยังไง จะพาเราไปด้วยทำไม เราเองก็ไม่อยากจะไปนั่งกินอาหารหมาที่เธอกับสามีคอยปาใส่หัวคนอื่นหรอกนะ เห็นใจเราบ้างเถอะคนโสดอย่างเราก็ต้องการมีคนมาใส่ใจนะ”

“ลี่หนางนายไม่ไปก็ไม่ไปสิทำไมถึงต้องพูดอะไรแบบนี้ด้วยล่ะ ไม่เอาเราไปดีกว่าไม่พูดกับนายแล้ว เอาไว้ตอนเย็นเราจะซื้อขนมกลับมาฝากนะ”

“ขอบใจนะถิงถิง เอาไว้เราจะรอกินนะ”

“ได้เลย เอาไว้เจอกันตอนเย็นนะลี่หยาง ”

หลังจากถิงถิงกลับไปแล้วลี่หยางก็เตรียมตัวออกทะเลก่อนไปเขายังมิวายพูดกับหนังสือนิยายเล่มโปรดของตัวเองว่า “ท่านพี่ประมุขมารขอรับ ข้าไปจับปลาก่อนนะขอรับเอาไว้ข้าขายปลาเสร็จเมื่อไหร่จะรีบกลับ อยู่บ้านดีๆ นะขอรับ” ลี่หยางหัวเราะคิกคักกับความคิดบ้าๆ บอๆ ของตัวเอง

ลี่หยางใช้เวลาดำน้ำจับปลาไม่นาน วันนี้ดูเหมือนว่าเขาค่อนข้างที่จะโชคดีอยู่บ้าง ในเวลาไม่นานลี่หยางได้กุ้งมังกรตัวใหญ่และปลิงทะเลตัวอวบอ้วนเช่นเดียวกัน นอกจากนี้ยังมีปลากระพงแดงอีกหลายตัว

หลังจากนำอาหารทะเลที่หามาได้ในวันนี้ไปส่งให้กับคนของร้านอาหารที่มารอรับซื้ออาหารทะเลจากหมู่บ้านชาวประมงเล็กๆ แห่งนี้ ลี่หยางใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ด้วยความเรียบง่ายและสงบสุข

แต่ความสงบสุขของลี่หยางนั้นอยู่ได้ไม่นานเท่าไหร่ เพราะที่หมู่บ้านแห่งนี้นอกจากจะมีเพื่อนรักอย่างถิงถิงแล้ว ยังมีเพื่อนเกลียดหรือเรียกอีกอย่างว่าคนที่ไม่ชอบลี่หยางอยู่ด้วยอย่าง ‘เถียนชิงมี่’

เถียนชิงมี่เป็นเพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกันกับลี่หยางและลี่ถิง ตอนเรียนมัธยมปลายชิงมี่ไปสารภาพรักกับเพื่อนร่วมรุ่นแต่เพื่อนคนนั้นกลับบอกว่าเขาไม่สามารถรับความรู้สึกของชิงมี่ได้เพราะเขามีใจให้กับลี่หยาง

ถึงแม้ว่าลี่หยางจะไม่รู้ว่าเพื่อนร่วมรุ่นคนนั้นใช้เขาเป็นเครื่องมือเพื่อปฏิเสธชิงมี่ และเวลาต่อมาชิงมี่ได้รู้ความจริงแล้วว่าผู้ชายที่ตัวเองหลงรักเพียงแค่อ้างชื่อลี่หยางเพียงเท่านั้นแต่ทว่าชิงมี่ก็ยังคงไม่ชอบลี่หยางอยู่ดี

ลี่หยางเป็นผู้ชายตัวเล็กที่หน้าสวยกว่าผู้หญิงเสียอีก ลี่หยางดำน้ำเก่งมากและลี่หยางเรียนเก่งมากเช่นเดียวกัน ลี่หยางได้ทุนเรียนเสมอและสร้างชื่อเสียงให้กับหมู่บ้านอยู่เนืองๆไม่แปลกใจที่ชิงมี่จะไม่ชอบลี่หยาง

การกลับมาอยู่ที่หมู่บ้านของลี่หยางในครั้งนี้ก็ยิ่งสร้างความไม่พอใจให้กับชิงมี่เพราะหนุ่มที่เจ้าหล่อนหมายตาเอาไว้ คอยมาเกาะแกะลี่หยางอยู่เสมอ ถึงแม้ว่าลี่หยางจะบอกปัดไปแล้วแต่ทว่า มู่หลงหนุ่มหล่อประจำหมู่บ้านยังคงคอยแวะเวียนมาเกาะแกะลี่หยางอยู่เสมอ

มู่หลงไม่ได้มีใจชอบพอลี่หยางจริงจังอะไร เขาเพียงแค่พนันกับเพื่อนเท่านั้นว่าจะสามารถจีบลี่หยางติดหรือไม่เพียงเท่านั้น หากภายในเวลา 3 เดือนเขายังจีบลี่หยางไม่สำเร็จเขาจะต้องเสียเรือหาปลาให้กับเพื่อนของเขา 1 ลำ นี่คือสาเหตุที่ทำให้มู่หลงคอยมาวนเวียนอยู่ใกล้ๆกั บลี่หยาง

วันนี้ก็เช่นเดียวกัน หลังจากที่ลี่หยางนำอาหารทะเลไปส่งเสร็จแล้ว ระหว่างทางกลับบ้านเขาพบกับชิงมี่ ที่กำลังเดินตามมู่หลงอยู่ แต่ทว่ามู่หลงกลับรีบเดินเข้ามาหาลี่หยางทำให้ชิงมี่ไม่พอใจและเริ่มด่าทอลี่หยาง

“ไอ้พวกผิดเพศ ออกไปจากหมู่บ้านก็ดีแล้ว ทำไมจะต้องกลับมาอีกด้วย” ชิงมี่

“แล้วทำไมน้องลี่หยางจะกลับมาไม่ได้ในเมื่อบ้านของน้องลี่หยางอยู่ที่นี่ น้องลี่หยางเราไปกันเถอะอย่าไปสนใจชิงมี่เลย” มู่หลง

“พี่มู่หลงทำไมต้องออกรับแทนมันด้วยล่ะคะ”

“หยุดทั้งสองคนนั่นล่ะ วันนี้เราจะขอพูดเป็นครั้งสุดท้าย แล้วต่อไปนี้ทั้งสองคนไม่ต้องมายุ่งกับเราอีก ก่อนอื่นนะชิงมี่เราไม่เคยไปแย่งผู้ชายของเธอมาแม้แต่คนเดียวแล้วเธอก็เลิกพูดจาใส่ร้ายเราได้แล้ว ส่วนคุณมู่หลงกรุณาออกไปจากชีวิตผมด้วยถึงแม้ว่าผมจะชอบผู้ชายด้วยกันแต่ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่คุณ เลิกตอแยผมสักที คุณคิดว่าผมกินหญ้าเป็นอาหารหรือถึงจะมองไม่ออกว่าคุณต้องการอะไร อย่าให้ผมพูดมันออกมาจะดีกว่านะครับ ต่างคนต่างอยู่จะดีกว่า ถือว่าผมบอกพวกคุณทั้งสองคนแล้ว” ลี่หยางพูดออกมาด้วยความโมโห

ลี่หยางเดินจากไปโดยที่ทั้งสองคนไม่คิดว่าเขาจะกล้าพูดถึงขนาดนี้ มู่หลงเองไม่คิดว่าลี่หยางจะกล้าหักหน้าเขากลางหมู่บ้านแบบนี้ด้วยเหมือนกัน หลังจากเดินหนีหญิงร้ายชายเลวทั้งสองคนมาได้ ลี่หยางถึงกับถอนหายใจอย่างโล่งอก

พอกลับมาถึงบ้านมือถือของลี่หยางได้รับข้อความจากธนาคาร มีเงินถูกโอนเข้ามาในบัญชีของลี่หยาง 5 แสนหยวน ลี่หยางคิดว่ามันน่าจะเป็นอดีตคนรักเขาเขาที่โอนเงินกลับมาให้ คืนเงินมาแล้วก็แล้วกันไปถือว่ายังสำนึกได้บ้างว่าอะไรผิดอะไรถูก

ลี่หยางเปิดประตูเข้ามาในบ้านและตะโกนใส่หนังสือนิยายที่วางอยู่บนโต๊ะอย่างเช่นที่เคยทำ “ท่านพี่ข้ากลับมาแล้ว” จากนั้นเขาก็หัวเราะคิกคักให้กับการกระทำบ้าๆ บอๆ ของตัวเอง

ลี่หยางไม่รู้เลยว่าวันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่เขาจะได้อยู่ที่นี่ และจะได้พบกับท่านพี่ที่เขามโนขึ้นมาจริงๆ ไม่เพียงแต่จะได้พบเจอลี่หยางยังต้องอยู่กินเป็นสามีภรรยากับท่านพี่ในหนังสือนิยายที่ตัวเองอ่านทุกวัน

ถิงถิงเอาขนมจากในเมืองมาฝากลี่หยางกล่าวขอบคุณเพื่อนสาวแล้วเข้าบ้านปิดประตูอาบน้ำเสร็จ ก็เอาขนมมานั่งกินอ่านนิยายเล่มโปรดรอบที่ 200 และร้องไห้ครั้งที่ 200 เช่นเดียวกัน

กินไปอ่านไปด่าคนเขียนไป ประหนึ่งว่านักเขียนไปแย่งสามีหรือฆ่าสามีของลี่หยางตาย เขาทั้งด่าทั้งสาปแช่ง หวังว่านักเขียนจะกลับมาแก้พลอตให้ประมุขมารสุดที่รักของเขาได้สมหวังในรักบ้าง

หลังจากทั้งกิน ทั้งอ่านและทั้งด่าจนเหนื่อย ลี่หยางก็หลับไปทั้งน้ำตา ลี่หยางหลับไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ แต่ในฝันของเขา เขาฝันถึงสถานที่อันห่างไกลและได้พบกับท่านพี่ประมุขมาร สามีในมโนภาพของเขายืนยิ้มส่งมาให้เขาพร้อมทั้งยังพูดกับเขาว่า “พี่รอเจ้าอยู่นะลี่หยาง”

รอยยิ้มหล่อบาดใจขนาดนี้ อิป้านักเขียนยังให้เป็นตัวร้ายได้ลงคอ งานดีขนาดนี้หุ่นแซ่บขนาดนี้ อิป้านักเขียนจะต้องจิตไม่ปกติแน่นอน ลี่ หยางก่นด่านักเขียนไม่เว้นแม้กระทั่งยามหลับฝัน

และในที่สุดความหวังของลี่หยางก็เป็นจริง ในตอนที่เขาหลับไปนั้นขนมที่เขากินอยู่ยังเคี้ยวไม่หมด ลี่หยางไม่รู้เลยว่าตัวเองตายเพราะขนมติดคอตอนหลับ จะกล่าวในแง่ดีก็คือไม่ต้องทรมานตอนตาย เพราะตายแบบไม่รู้ตัว เพราะกำลังหลับฝันดี แต่ถ้าหากใครรู้ว่าตายเพราะขนมติดคอตอนหลับก็คงจะอับอายไม่น้อย แม้แต่ตอนหลับยังตะกละกินสมควรขนมติดคอตายแล้ว

ลี่หยางตื่นขึ้นมาอีกครั้งในสถานที่ ที่ตัวเองไม่รู้จัก และกำลังงุนงงกับเหตุการณ์ตรงหน้า หรือว่าเขายังอยู่ในความฝันแต่ทำไมความฝันมันแปลกประหลาด ที่นี่ที่ไหนทำไมคนใส่ชุดโบราณขนาดนั้น แต่จะว่าไปคนพวกนี้เป็นใครและกำลังจะพาเขาไปที่ไหน

เกิดคำถามมากมายขึ้นในหัวของลี่หยาง จากที่ฟังคนพวกนี้ที่พาตัวเขาขึ้นเกวียนมาดูเหมือนว่าจะพาเขาไปขายที่ไหนสักที่ ตกลงเขาฝันบ้าอะไร เหตุใดไม่ฝันถึงสามีในมโนต่อ กลับมาฝันว่ากำลังจะถูกขายนี่นะ นี่มันเรื่องอะไรกัน

ลี่หยางคิดว่ามันเป็นความฝัน ต่อให้เป็นความฝันเขาก็จะหนีใครอย่าคิดว่าจะจับเขาไปขายได้เลย ในเมื่อเกิดมากับทะเล เขาเองก็เป็นนักดำน้ำที่เก่งคนหนึ่ง จะยอมให้คนพวกนี้จับไปขายได้ยังไง หนีสิมันต้องหนี

ลี่หยางที่คิดว่าตัวเองยังอยู่ในความฝัน กระโดดลงทะเลท่ามกลางความตกใจของหลายๆ คน โดยเฉพาะพวกที่กำลังถูกนำไปขายด้วยเช่นกัน และมีคนใจกล้ากระโดดลงทะเลเช่นเดียวกับลี่หยาง แต่ทว่าจะมีชีวิตรอดหรือไม่นั้นไม่อาจบอกได้ คนที่โดดลงทะเลตามลี่หยางนั้นคิดแค่ว่าตายเสียดีกว่าถูกขายให้กับหอนางโลม

ณ แคว้นไห่ เมือง เจิ้งสุ่ย ตำบลไห่ซาน หมู่บ้านไห่เจิน เป็นหมู่บ้านชาวประมงขนาดเล็กที่ตั้งอยู่ริมทะเล ด้านหลังติดภูเขาทัศนียภาพสวยงาม ชาวบ้านส่วนใหญ่ล้วนแล้วแต่ประกอบอาชีพจับปลาในทะเล

ครอบครัวหยางเป็นครอบครัวขนาดใหญ่ ฐานะค่อนข้างยากจน แต่ทุกคนในครอบครัวล้วนรักใคร่ปรองดองกัน ถ้อยทีถ้อยอาศัยซึ่งกันและกัน ตอนนี้สะใภ้ใหญ่ของบ้านอย่างลู่เอินกำลังปวดท้องจะคลอดลูก

ลู่เอินแต่งเข้าบ้านหยางกับหยางคุนในฐานะสะใภ้ใหญ่ของบ้าน ตอนนี้กำลังจะคลอดลูกคนแรกและหลานคนแรกของบ้าน ทำให้สมาชิกในครอบครัวมารวมกันที่ลานบ้านเพื่อรอลุ้นว่าหลานที่จะเกิดมาจะเป็นหญิงหรือชายกันแน่

หยางคุนชายหนุ่มอายุ 25 ปี หน้าตาหล่อเหลา มีอาชีพเป็นชาวประมงและตอนนี้เขากำลังจะได้เป็นพ่อคน ภรรยากำลังจะคลอดลูกคนแรกให้กับเขา ตอนแรกเขากำลังจะออกเรือไปหาปลาแต่ภรรยาของเขาปวดท้องจะคลอดลูกเสียก่อน

หยางคุนจึงได้รีบไปตามหมอตำแยแทนที่จะได้ออกทะเล ไม่ว่าลูกคนแรกจะเป็นหญิงหรือชายเขาตั้งใจจะเลี้ยงดูลูกอย่างดี ที่สุดเท่าที่เขาจะสามารถทำได้

เวลาผ่านไปสองชั่วยาม ภรรยาที่ปวดท้องมานานในที่สุดนางก็คลอดลูกชายตัวอวบอ้วนออกมาให้เขา และประมุขมารได้ถือกำเนิดขึ้นอีกครั้ง

เป็นการเกิดใหม่ของประมุขมารตามที่เขาต้องการ ภพชาตินี้เขากลายเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์ หยางคุนตั้งชื้อลูกชายว่าหยางไห่เฉิง เด็กน้อยไห่เฉิงเลี้ยงง่าย ไม่งอแงขอแค่กินอิ่มกับร่างกายสะอาดเขาสามารถนอนหลับได้ทั้งวัน

หยางคุนและคนบ้านหยางดีใจมากที่สะใภ้ใหญ่คลอดหลานชายคนโตออกมา ในวัยเด็กไห่เฉิงเป็นเด็กดี เมื่อเติบโตมาก็เป็นคนดี ทำงานหาเงินเข้าบ้านเป็นกำลังหลักของบ้านคู่กับท่านพ่อที่เริ่มอายุมากแล้วของเขา

นอกจากนี้ที่บ้านยังมีน้องๆ ลูกของท่านอา และน้องๆ ของเขาที่ยังเด็กอยู่หลายคน ท่านปู่ท่านย่าเองก็แก่ชราลงทุกที ด้วยบ้านหยางเป็นครอบครัวใหญ่ ลูกหลานเยอะและมีฐานะยากจน แต่ทุกคนกลับไม่รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจในชะตาชีวิตของตัวเอง

ทุกคนขยันทำงาน รักใคร่สามัคคี ไม่เคยทะเลาะเบาะแว่งกันในหมู่พี่น้อง เป็นครอบครัวที่ไร้ซึ่งการอิจฉาริษยากันโดยแท้ แต่ถึงแม้ว่าไห่เฉิงหน้าตาจะหล่อเหลาแต่ครอบครัวของเขายกจน ทำให้ไม่มีหญิงสาวหรือเกอคนไหนอยากแต่งเข้ามาเป็นสะใภ้และมาทนลำบากกับเขา

แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นไห่เฉิงเองก็ไม่ต้องการจะแต่งเอาคนที่รักสบายเห็นแก่ตัวเข้ามาในบ้าน และที่สำคัญในใจเขาเหมือนกับว่าคู่ของเขายังไม่มี เหมือนกับว่าเขากำลังรอใครบางคนอยู่ ใครบางคนซึ่งเขาเองก็ไม่รู้ว่าคือใคร

ชีวิตของไห่เฉิงดำเนินมาเรื่อยๆ จากหนุ่มน้อยวัย 15 ถึงเวลาที่จะต้องคุยเรื่องแต่งงานแล้ว แต่เขายังไม่มีแม้กระทั่งแม่สื่อสักคนมาเยือน จนตอนนี้เวลาล่วงเลยมาจนเขาอายุได้ 19 ปี ท่านพ่อกับท่านแม่เองถึงแม้จะร้อนใจแต่เพราะครอบครัวยากจนที่สำคัญสะใภ้ใหญ่จะต้องเป็นคนดี จิตใจดี หาไม่แล้วแต่งเข้ามาบ้านได้ลุกเป็นไฟแน่

ทุกคนในบ้านถึงแม้จะร้อนใจในเรื่องการแต่งงานของไห่เฉิง แต่พวกเขากลับไม่ได้บังคับให้ไห่เฉิงต้องแต่งงาน บ้านตระกูลหยางเชื่อว่าคู่ชะตาของหลานชายจะมีในสักวัน ถึงตอนนั้นค่อยจัดงานแต่งให้ก็ยังไม่สาย

บ้านหยางไม่รู้เลยว่าพวกเขาจะได้สะใภ้ในเร็ววันนี้ และได้มาแบบไม่ได้ตั้งใจ แต่ทว่าสะใภ้คนนี้กลับนำความรุ่งเรืองมาสู่บ้านตรกูลหยาง จากฐานะยากจนที่สุด กลับกลายเป็นร่ำรวย มีเรือหาปลาขนาดใหญ่ในครอบครองนับสิบลำ ในอนาคตข้างหน้า

และเป็นการเริ่มต้นชีวิตใหม่ของประมุขมารหรือไห่เฉิงในดินแดนมนุษย์ตามที่เขาต้องการและภรรยาของเขาคือคู่ด้ายแดงผูกชะตากันทุกภพทุกชาติไป นับจากนี้

ลี่หยางที่กระโดดลงไปในทะเลถูกคลื่นซัดจนลอยมาติดอยู่ที่ชายหาด เพราะร่างกายอ่อนแอเป็นทุนเดิมอยู่แล้วทำให้ลี่หยางหมดสติและสลบไปในที่สุด

เช้าวันนี้ไห่เฉิงเตรียมตัวจะออกหาปลาในทะเลเช่นเคย หมู่บ้านชาวประมงเล็กๆ แห่งนี้มีชาวบ้านอาศัยอยู่ทั้งหมด 40 ครอบครัว ด้านหลังหมู่บ้านเป็นภูเขา ด้านหน้าของหมู่บ้านเป็นทะเล ซึ่งต่างจากหมู่บ้านซานถุนที่ซูลี่หยางเจ้าของร่างเดิมอาศัยอยู่

ถึงแม้ว่าตระกูลหยางแห่งหมู่บ้านไห่เจินจะถือว่าเป็นครอบครัวที่ยากจนที่สุดและมีสมาชิกที่อาศัยอยู่ด้วยกันมากที่สุดในหมู่บ้านก็ว่าได้ เพราะครอบครัวมีฐานะยากจน จึงไม่สามารถที่จะแยกบ้านออกไปได้ จึงจำเป็นจะต้องอาศัยอยู่ร่วมกัน ถึงแม้ว่าพวกเขาจะยากจนแต่ไม่เคยมีเรื่องทะเลาะเบาะแว้งกันภายในครอบครัว ทุกคนอาศัยอยู่ร่วมกันด้วยความรักและสามัคคี ซึ่งหาได้ยากมาก

“ไห่เฉิง วันนี้จะออกทะเลหรือไม่” เหวินไคสหายสนิทเพียงคนเดียวของไห่เฉิง

“ไปสิแต่วันนี้ลมแรงข้าจึงไม่ออกทะเล เรือเล็กของบ้านข้าคงไม่ไหวหรอก ข้าเลยคิดว่าจะพาน้องๆ ออกไปเสี่ยงดวงแถวชายหาดดู”

“ข้าเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ถ้ายังไงพวกเราก็ไปด้วยกันเถอะ” เหวินไค

“ได้สิ เจ้ากลับไปเตรียมของก่อนแล้วค่อยมาหาข้าที่บ้าน” ไห่เฉิง

หลังจากเหวินไคกลับไปแล้ว ไห่เฉิงก็รีบเตรียมของทันที บ้านหยางนอกจากจะจับปลาในทะเลแล้วยังเข้าป่าล่าสัตว์ในภูเขาหลังหมู่บ้านด้วยเช่นเดียวกันกับครอบครัวอื่นๆ

“ไห่เฉิงข้ามาแล้ว” เหวินไคที่มาพร้อมกับภรรยาที่เพิ่งแต่งเข้าบ้านได้ไม่นานของเขา

“อืม ไปกันเถอะ”

“แล้วนี้น้องของเจ้าไม่มีใครไปด้วยหรือ ” เหวินไค

“น้องๆ เข้าป่าไปหาของป่ากับพวกท่านพ่อท่านอาแล้ว ส่วนคนที่เหลืออยู่บ้านช่วยท่านแม่กับท่านย่า ซ่อมแซมเสื้อผ้า” ไห่เฉิง

“อืม บ้านเจ้าแลดูอบอุ่นดีนะ” เหวินไค

“ทำไม อิจฉาหรือ”

“ก็นะ มันก็มีอิจฉากันบ้างเจ้าดูบ้านข้าสิ คนน้อยกว่าบ้านเจ้าอีก แต่ก็ยังเอารัดเอาเปรียบ นี่ดีหน่อยที่ท่านพ่อข้าแยกบ้านออกมาแล้วไม่เช่นนั้นอย่าหวังว่าจะได้โงหัวขึ้นเลย คงโดนครอบครัวท่านลุงกดขี่อยู่แบบนั้น คนบ้านนั้นทั้งขี้เกียจและเห็นแก่ได้ที่สำคัญเห็นแก่ตัว หากไม่แยกบ้านออกมาข้าคงไม่ได้แต่งภรรยาเข้าบ้านหรอก ใครจะอยากเข้ามาอยู่ในครอบครัวแบบนี้กัน” เหวินไค

“เอาเถอะ เรื่องมันก็ผ่านมาแล้วตอนนี้บ้านของเจ้าไม่มีความเกี่ยวข้องกับบ้านใหญ่แล้วนี่ตัดขาดกันไปแล้ว ต่อไปชีวิตก็จะดีขึ้น เชื่อข้าสิ”

“อืม แล้วเมื่อไหร่เจ้าจะแต่งงานเล่าไห่เฉิง ตอนนี้ในหมู่บ้านของเราคนที่อายุเท่าพวกเราก็แต่งงานหมดแล้วนะ”

“ไม่รู้สิ ข้ายังไม่พบคนที่ข้าถูกใจอีกอย่างเจ้าคิดว่าบ้านข้าจนเสียขนาดนี้กินก็กินไม่อิ่มจะมีบุตรสาวหรือเกอบ้านไหนอยากแต่งเข้ามาในบ้านข้ากันล่ะ”

“มันต้องมีสักคนสิเชื่อข้า เจ้าเป็นคนดี ครอบครัวเจ้าก็ดี มันจะต้องมีใครสักคนมองเห็น และอยากแต่งเข้ามาก็ได้นะ”

“ไม่แน่นะ ภรรยาของข้าอาจจะยังไม่เกิดก็ได้” ไห่เฉิงพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม

“นี่ไห่เฉิงเจ้ายังฝันถึงคนผู้นั้นอยู่หรือ หรือว่าที่เจ้าไม่ยอมสู่ขอภรรยา เพราะรอคนผู้นั้นอยู่” เหวินไคถามออกมาด้วยความแปลกใจ

“ไม่รู้สิ แล้วแต่สวรรค์จะลิขิตก็แล้วกัน แล้วนี่เจ้าพาเมียมาด้วยทำไม นางตั้งท้องอยู่ไม่ใช่หรือ”

“ให้นางออกมาเดินบ้างอยู่แต่ในบ้านอุดอู้”

“อืม ไปกันเถอะ อาจจะได้ปลาที่โดนคลื่นซัดขึ้นมากลับมาทำอาหารบ้าง”

ทั้งสามคนเดินมองหาปลาไปตามชายหาด ไห่เฉิงได้ปลาเพียงแค่ไม่กี่ตัวเท่านั้น เขาเดินแยกออกมาจากสองสามีภรรยา ถ้าจะบอกว่าไม่อิจฉาสหายของตัวเองก็คงจะไม่ใช่ เขาเองก็อยากจะมีภรรยาเหมือนกัน เพียงแต่ว่าเขายังไม่เจอคนที่ทำให้ใจเขาเต้นแรงเหมือนกับเจอคนผู้นั้นในความฝัน

ไห่เฉิงเดินมาเรื่อยจนกระทั่งมาถึงจุดที่ลี่หยางนอนสลบอยู่ ไห่เฉิงที่สอดส่ายสายตามองหาปลาที่ถูกคลื่นซัดขึ้นมาบนชายหาดไปเรื่อยๆ แต่แล้วเขาก็ต้องตกใจเพราะมีคนนอนอยู่บนชายหาดแต่ร่างกายส่วนล่างจมลงไปในทะเล

ไห่เฉิงไม่รู้ว่าคนผู้นี้เป็นใครมีชีวิตอยู่หรือไม่ แต่ภายในจิตใจของเขากลับร้อนลุ่ม ความรู้สึกที่เกิดขึ้นตอนนี้ยากที่จะอธิบายออกมาได้ ไม่รอช้าเขาสาวเท้าเข้าไปทันที และเมื่อได้เห็นหน้าของคนที่นอนจมน้ำอยู่ ใจเขาเต้นแรงเหมือนจะกระเด็นออกมาข้างนอกเสียให้ได้

หน้าตาของคนผู้นี้เหมือนกับคนในฝันของเขามากที่สำคัญคนผู้นี้เป็นเกอด้วย ไห่เฉิงตรวจดูก็พบว่ายังมีลมหายใจอยู่ เขารีบอุ้มลี่หยางที่หมดสติอยู่นั้นวิ่งกลับบ้านทันที ท่ามกลางความตกใจของเหวินไคและภรรยา

“ไห่เฉิง เจ้าจะรีบไปไหน แล้วนั่นเจ้าไปพาใครมา ข้าเข้าใจว่าเจ้าเองก็อยากมีภรรยาแต่เจ้าจะไปลักเกอบ้านผู้อื่นมาแบบนี้ไม่ได้ รอข้าก่อน รอข้าด้วย ภรรยาเจ้าค่อยๆ เดินกลับบ้านนะ ข้าจะตามไห่เฉิงไป"

“เจ้าค่ะท่านพี่ ไม่ต้องเป็นห่วงนะเจ้าคะ” อิงอิงภรรยาของเหวินไคบอกกับสามี

ไห่เฉิงอุ้มลี่หยางกลับมาถึงบ้าน เขาวางร่างที่ไร้สติของลี่หยางลงบนเตียงในห้องนอนของเขาอย่างแผ่วเบา จากนั้นก็ไปรื้อค้นหีบใส่เสื้อผ้าของตัวเองเพื่อมาเปลี่ยนให้กับลี่หยาง โดยเขาลืมคิดไปว่าตัวเองเป็นบุรุษ ถึงแม้ลี่หยางจะเป็นบุรุษเช่นเดียวกันแต่ลี่หยางเป็นเกอ ด้วยความร้อนใจเขาจึงเป็นคนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ลี่หยางด้วยตัวเอง

“ไห่เฉิง เจ้าไปพาใครมา ตายล่ะหว่า นี่เจ้าอย่าบอกนะว่าเจ้าเป็นคนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เกอน้อยผู้นี้” เหวินไคตกใจจะตายแล้วตอนนี้ สหายของเขาทำอะไรลงไป

“ก็ใช่น่ะสิ จะปล่อยให้นอนทั้งๆ ที่เสื้อผ้าเปียกแบบนั้นได้ยังไง เจ้ามาก็ดีแล้วไปตามหมอให้ข้าหน่อย”

“ไห่เฉิง นี่เจ้าเห็นร่างกายเกอน้อยแล้วใช่หรือไม่ แล้วนี่เจ้าไม่รู้หรือว่าเจ้าทำอะไรลงไป” เหวินไคยังคงตั้งคำถาม

“เกอแล้วยังไง ก็เป็นบุรุษเหมือนกันไม่ใช่หรือ เจ้าจะถามอีกนานไหมไปตามหมอให้ข้าก่อน ข้าจะเช็ดตัวให้เขาก่อน”

“เจ้าบ้าไห่เฉิง นี่เจ้าไม่รู้หรือ ว่าถ้าเกิดเจ้าเห็นร่างกายของเกอผู้นี้แล้วเจ้าจะต้องรับผิดชอบ แต่งงานกับเขาน่ะ แล้วนี่เป็นใครมาจากไหนก็ไม่รู้แต่เจ้าก็ยังทำอะไรไม่ยั้งคิด คนในบ้านมีอยู่เยอะแยะ ท่านอาสะใภ้ ท่านย่าของเจ้าก็อยู่ แล้วแบบนี้เจ้าจะทำยังไง ไหนเจ้าบอกข้าที”

“แต่งก็แต่งสิ ในเมื่อสวรรค์ส่งเขามาให้ข้า เหตุใดข้าจะต้องผลักไสเขาออกไปด้วย อย่าถามมากไปตามท่านหมอมาได้แล้ว”

เหวินไคออกไปตามท่านหมอหยู หมอชราเพียงหนึ่งเดียวในหมู่บ้านด้วยความคับข้องใจ ลี่หยางนั้นตอนนี้เหมือนกับว่าตัวเองยังอยู่ในความฝัน ฝันว่าตัวเองได้แต่งานกับประมุขมารที่ตัวเองหลงรัก

หลังจากหมอหยูมาตรวจร่างกายลี่หยางแล้ว อาการไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแต่ที่ยังไม่ได้สติอาจจะเป็นเพราะร่างกายอ่อนแอ และจมน้ำอยู่เป็นเวลานานโชคดีที่ไห่เฉิงไปพบเข้า ไม่เช่นนั้นแล้วคงได้จมน้ำตายไปจริงๆ

ลี่หยางรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา ในตอนที่กำลังเรียบเรียงความคิดอยู่นั้นว่านี่เป็นเรื่องจริงหรือว่าความฝันกันแน่ อยู่ๆ ก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมา แล้วก็มีความทรงจำของลี่หยางเกอที่มีชื่อแซ่เดียวกันกับเขาเข้ามา ลี่หยางปวดหัวจนสลบไปอีกครั้ง

ลี่หยางเจ้าของร่างเดิมนั้นตายตั้งแต่ตอนที่ถูกพวกนายหน้าค้าทาสทุบตี ญาติผู้พี่ของลี่หยางอิจฉาในความงดงามและหมายตากัวฟู่เหลียงลูกชายของหัวหน้าหมู่บ้าน ที่กำลังจะส่งแม่สื่อมาสู่ขอลี่หยาง

ทำให้ซูเยว่เหมยไม่พอใจ จึงได้แอบไปติดต่อพวกนายหน้าค้าทาส ให้มาจับตัวลี่หยางตอนที่เขาเข้าป่าไปหาของป่า จากนั้นจึงค่อยสร้างเรื่องว่าลี่หยางหายไปในป่าแทน แบบนี้ก็เท่ากับว่านางกำจัดศัตรูหัวใจที่นางเกลียดออกไปได้ แถมยังได้เงินมาใช้อีกหลายตำลึง โดยมีนางจางแม่ของเยว่เหมยรู้เห็นเป็นใจด้วย