ปึก เสียงไม้เท้ากระทบพื้นดังก้องสะท้อนไปทั่วห้องเมื่อคุณอำพลประมุขของบ้านกำลังโกรธได้ที่ “มันอยู่ไหนแล้ว! ไอ้ลูกเวร”
“คุณพ่อ! ผมมาแล้ว” ห้องโถงใหญ่สไตล์หลุยอันกว้างขวาง ทันทีที่ผู้มาใหม่ก้าวเข้ามาคนอื่นๆ ต่างก็ถอยออกไปโดยทันที คุณอำพลหันไปมองคนที่เขารออยู่ครึ่งเช้าด้วยสายตาแบบไหนไม่ยากที่จะคาดเดา
“ไอ้ลูกเวร!”
“ตกลงคุณพ่อเรียกผมมาด่าโดยไม่มีเหตุไม่มีผลอย่างงั้นเหรอครับ” เรโนลต์ลูกครึ่งไทย-สเปนพูดไปพร้อมกับนั่งพับเพียบลงที่พื้นแทบเท้าพ่อบังเกิดเกล้า
“แกนะแก...อย่าคิดนะว่าฉันไม่รู้ว่าแกไปทำอะไรมา”
“คุณพ่อ ผมไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย”
เฮอะ! คุณอำพลทำเสียงหยามเหยียดในคอ “แกนะทำตัวเป็นสมภารกินไก่วัดยังหน้าด้านมาพูดอีกว่าไม่ได้ทำอะไรผิด”
“ผมไม่ได้บีบบังคับใครนะครับ”
เหอะ! “ฉันไม่ได้เรียกแกมาคุยเรื่องอัปปรีย์นี้” เรโนลต์แย้มยิ้มใสซื่อที่มีเพียงคุณอำพลคนเดียวในโลกเท่านั้นที่ได้เห็นและมุมน่ารักฉบับ เรโนลต์ เกือบไปแล้วสำหรับคุณอำพลทุกครั้งที่เห็นรอยยิ้มและท่าทางประจบเอาใจของเจ้าลูกชายเพียงคนเดียวเขาก็เกือบลืมว่าวันนี้เขาเรียกเจ้าลูกชายมาเพื่อการใด “ฉันมีเรื่องมงคลจะให้แกจัดการ”
“เรื่องมงคล อะไรเหรอครับ”
“การแต่งงานของแกไง”
…. เรโนลต์ เงียบ!
คุณอำพลค่อยๆ หลี่ตาและยังมองใบหน้าลูกชายต่อไปเงียบๆ เช่นกัน ความเงียบครอบคลุมพื้นที่...ขยายวงกว้างมากขึ้นเรื่อยๆ ความเป็นพ่อลูกนอกจากจะดีเอ็นเอที่เป็นหบักฐานแล้วก็จะมีอุปนิสัยเนี่ยแหละที่เหมือนกันได้ ความอดทนระหว่างพ่อลูกเกิดขึ้นไม่บ่อยนักแต่ ผู้ชนะสวรรค์ได้กำหนดไว้แล้ว ครั้งล่าสุดมันพึ่งจะผ่านไปไม่นานนี้เอง สักห้าเดือนที่แล้วซึ่งในตอนนั้น...
“เรโนลต์ ฉันต้องเงินด่วน”
“ได้ครับคุณพ่อ” แม้จะแปลกใจบ้างแค่คุณพ่อต้องการเงิน ทำไมต้องเรียกเขามาพบแบบเร่งด่วนด้วย ทันทีที่มาถึงคุณพ่อก็ไม่เสียเวลาเลย น้ำสักอึกเขายังไม่ได้ดื่มด้วยซ้ำเพราะต้องตะบึงรถจากชลบุรีกลับเข้ากรุงเทพฯทันทีที่คุณพ่อต้องการเจอเขา
“เงินส่วนตัวของแกนะ เพราะเป็นเรื่องส่วนตัวของฉัน” เรโนลต์เลิกคิ้วเล็กน้อยเพราะไม่ใช่ว่าคุณพ่อจะไม่มีเงินส่วนตัวเสียหน่อย แต่เขาฐานะที่เป็นลูกย่อมต้องมีหน้าที่ดูแลบุพการีอยู่แล้ว
“ครับ” รับปากต่ออีกครั้ง
“งั้นจัดการโอนให้ฉันเสร็จสรรพภายในพรุ่งนี้เที่ยง 30ล้าน”
… เรโนลต์ เงียบ! ทั้งๆ ที่แค่เงียบมันน้อยไป ตอนที่เขาได้ยินยอดจำนวนเงินทำเอาเขาหูอื้อไปเลย นั่นมันเงินเก็บทั้งหมดของเขาตลอดการทำงานหลายปีมานี่เลยนะ!
ตอนนั้นพอเขารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่แม่บ้านของคุณพ่อยกน้ำเย็นมาให้ ซึ่งคุณพ่อไม่อยู่แล้ว ท่านพูดจบก็เดินจากไปเงียบๆ
“คุณพ่อยังอยู่เหรอครับ” เรโนลต์เอ่ยขึ้นในที่สุดเมื่อเขาตื่นจากภวังค์ย้อนรำลึกอดีตเมื่อห้าเดือนก่อนที่เขาต้องเสียเงิน 30 ล้านไปอย่างไม่กล้าทวงคืน
“ก็ฉันยังพูดไม่จบ” อ่อ เรโนลต์ครางออกมา
“ผมต้องแต่งงาน ทำไมครับ”
“แกอายุเกินสามสิบแล้ว ก็สมควรแกเวลาที่ต้องมีครอบครัวที่สมบูรณ์ของแกได้แล้ว”
“คุณพ่อ ถ้าคุณพ่อเหงาผมก็ไม่เคยห้ามให้คุณพ่อหาแม่เลี้ยงให้ผม คุณพ่อจะหาและคบทีละคนหรือมาพร้อมกันสองสามคนก็ได้นะครับ”
… คุณอำพล เงียบ! แต่ดวงตาเข้มตามแบบฉบับชายไทยแท้ เปลี่ยนจากมองมาจ้องหน้าลูกชายที่มีส่วนคล้ายตนไม่มากนัก เชื้อสเปนทางฝั่งแม่เข้มข้นจริงๆ
“ไม่สายไปใช่มั้ย ถ้าฉันจะสั่งให้แกหันหน้าเข้ากำแพงสำนึกผิด” เรโนลต์ยิ้มเผยฟันขาวมอบแก่บิดาทันที ยิ้มสำนึกผิดอย่างชัดเจน สิ่งที่พูดไปเป็นสิ่งที่คุณอำพลไม่มีทางให้เกิดขึ้นอีกแน่นอน ท่านครองตัวเป็นโสดตั้งแต่ที่เขาปรากฎตัวมีตัวตนต่อหน้าท่านได้ไม่นาน จากวันนั้นถึงวันนี้ก็ยี่สิบกว่าปีแล้ว
“ผมขอเวลาอีกสักสองสามปีนะครับ ยังไงผมก็เป็นผู้ชาย สามสิบต้นๆ ไม่เรียกว่าสายไปหรอกครับ” เรโนลต์เริ่มเป็นการเป็นงาน
“ไม่ได้ ฉันให้เวลาแกหกเดือนจัดการการต้อนรับสะใภ้ของฉันหรือจะเรียกว่าว่าที่เมียของแก”
… เรโนลต์ เงียบ! พร้อมกับการสตั้นครั้งใหญ่ สูดดดด เสียงการหายใจเข้าปอดครั้งใหญ่ก่อนที่จะค่อยๆ ผ่อนออกมาอย่างช้าๆ ในใจนับเริ่มนับหนึ่ง...เรื่องธุรกิจที่เขารับช่วงต่อมาจากคุณพ่อไม่เคยทำให้หัวใจเขาเต้นแรงแบบนี้เลย พึ่งรู้จักตัวเองอย่างถ่องแท้ก็วันนี้ว่าตัวเองหวงแหนความโสดแต่ไม่ซิงเป็นที่สุด
“ผม ไม่ แต่ง” สามคำออกมาอย่างช้าๆ ชัดๆ และเบาๆ แค่ได้ยินกันเพียงสองคน ซึ่งในที่สุดเขาก็ขัดใจคุณอำพลผู้ซึ้งเป็นพ่อบังเกิดเกล้าญาติสายเลือดคนสุดท้ายของเขาเท่าที่รู้เป็นครั้งแรกในชีวิต
“ได้” คุณอำพลตอบรับอย่างว่าง่าย เรโนลต์ขมวดคิ้ว “พรุ่งนี้แกเรียกทนายมาให้ฉันด้วย” ชักไม่ดีแล้วแฮะ! เรโนลต์คิดในใจ คุณพ่อไม่ชอบอธิบายท่านชอบทำมากกว่าพูดเสียด้วย สมองอันปราดเปรื่องของ เรโนลต์คาดเดาผลที่ตามมาอย่างรวดเร็ว ไม่มีทรัพย์สมบัติอะไรของคุณพ่อที่เป็นของเขาเลย ไม่ใช่ว่าคุณพ่อจะไม่ให้เขา ตามกฎหมายแล้วเขาเป็นทายาทคนเดียวของคุณพ่อ ถ้าวันหนึ่งในอีกหลายสิบปีข้างหน้าคุณพ่อจากไปทุกอย่างก็ต้องเป็นของเขาตามกฎหมายอยู่แล้ว ในตอนที่คุณพ่อเอ่ยบอกว่าจะโอนกรรมสิทธิ์ทุกอย่างของท่านให้เขา เขาก็ตอบท่านไปว่าไม่จำเป็นเลยเสียเวลาและเสียเงินในส่วนค่าใช้จ่ายเหล่านี้โดยใช่เหตุเมื่อมันยังไม่ใช่เวลาและสิ่งที่ต้องจัดการ เอาเงินไปลงทุนทำอย่างอื่นดีกว่า ตอนนั้นเขาคิดแบบนั้นจริงๆ และตอนนี้ก็ยังคงความคิดเดิมอย่างไม่สงสัยตัวเองเลยสักนิด ธุรกิจที่เขารับช่วงดูแลต่อจากคุณพ่อเขาก็ทำเพียงเป็นผู้รับมอบอำนาจมาและดำรงตำแหน่งประธานใหญ่กินเงินเดือนและเงินปันหุ้นตามหุ้นที่ถือเท่านั้น คุณพ่อก็ยังคงเป็นเจ้าของตัวจริงยังมีอำนาจสิทธิ์ตามกฎหมายทุกอย่าง บ้านหลังนี้และที่ดินในที่ต่างๆ ก็ยังคงเป็นของคุณพ่อทั้งหมด
ส่วนตัวเขาก็มีเพียงบ้านพร้อมที่ดินที่ตนสร้างมาด้วยน้ำพัก น้ำแรงของตน กับรถอีกสามคันเท่านั้น อ่อ! ถ้าได้คืนก็เงินอีก 30 ล้านที่คุณพ่อยืมไปโดยไม่มีสัญญาเงินยืม
การเรียกทนายมา จากสถานการณ์ที่เขากลายเป็นลูกอกตัญญูขัดคำบิดามารดา พ่อต้องทำพินัยกรรมหรือไม่ก็โกรธจนสั่งการให้ทนายยกทุกอย่างของท่านให้กับสะใภ้ที่ท่านเลือกทั้งหมดอย่างไม่เสียดายเป็นแน่
“เธอเป็นใคร มาจากไหน อายุ...เอ่อ...คุณพ่อให้ผมได้เห็นหรือทำความรู้จักเธอสักหน่อยได้มั้ยครับ” คุณพ่อเขาตาแหลมจะตาย อย่างน้อยต้องสวยละหว้า! ถ้าดูจากผู้หญิงสองคนในชีวิตคุณพ่อ คนหนึ่งแม่เขาที่สวยเฉียบมาก และอีกคนแม่เลี้ยงที่งามอย่างไทย
“พึ่งรู้ว่าสมภารอย่างแกให้ความสำคัญเรื่องแบบนี้ด้วย”
… เรโนลต์ เงียบ! คุณพ่อครับมันเหมือนกันที่ไหนกันละครับ ทำไมถึงเอาเมียไปเทียบกับผู้หญิงอุ่นเตียงชั่วครั้งชั่วคราวได้ละเนี่ย เรโนลต์ได้แต่เงียบและคิดไว้ในใจเท่านั้น
คุณอำพล :: แกอย่าคิดว่าฉันไม่รู้ทันแก ถ้าขืนให้แกได้รู้จักก่อน แกก็คงไปจัดการตัดไฟตั้งแต่ต้นลมสิว๊ะ คุณอำพลคิดในใจ
“ถ้าแกยอมแต่งก็เป็นอันคุยกันรู้เรื่องแล้ว...แกก็ไปจัดเรื่องบ้านสร้างหลังใหม่ตรงที่ดินของแกนั้นแหละ เอาแนวล้านนาจะด้วยคอนกรีตหรือไม้แท้ก็ได้เอาตามที่แกสะดวกและทันต่อเวลา ฉันคิดว่าทำแค่สองชั้นก็พอ ห้องนอนอย่างน้อยสองห้องห่างจากบ้านของแกให้มากที่สุด พื้นที่สัก 80 ตารางวา หกเดือนต้องพร้อมเข้าอยู่”
… เรโนลต์ เงียบ! จู่ๆ เขาก็เหมือนวิญญาณก็หลุดออกจากร่าง นี่มันอะไรกันว๊ะ! ได้แต่สบถไว้ในใจ
“คุณพ่อ บ้านผมก็มีแล้วนะครับหลังนั้น 40 ล้านนะครับคุณพ่อไม่ได้ลืมใช่มั้ยครับ”
“บ้านพร้อมที่ดิน ใช่แล้วฉันไม่ลืม ฉันยังนับถือแกเลยที่ซื้อมาได้ถูกมาก ถ้าเจ้าของเดิมไม่ร้อนเงิน อย่างน้อยตรงนั้นก็ 60-70 ล้าน”
… เรโนลต์ เงียบ! แม้คุณพ่อจะหลงประเด็นไปบ้าง แต่ก็ไม่มากนัก
“ใช่ครับ บ้านผมใหญ่โตพอต้อนรับว่าที่ลูกสะใภ้ของคุณพ่อแล้วใช่มั้ยครับ” ก็แค่เพิ่มสมาชิกเพิ่มมาอีกหนึ่ง
“ไม่เอา สะใภ้ของฉันเป็นหญิงสาวที่บริสุทธิ์ทั้งกายและใจ เพียบพร้อมทุกด้าน บ้านที่เต็มไปด้วยสิ่งโสมมแบบบ้านแกไม่คู่ควร...สร้างหลังใหม่ตามที่ฉันสั่ง หกเดือนพร้อมเข้าอยู่” คุณอำพลยืนกรานย้ำอีกครั้ง
… เรโนลต์ เงียบ! คุณพ่อผมเป็นผู้ชายทั้งแท่งนะครับ จะให้ผมครองตัวบริสุทธิ์ผุดผ่องยันสามสิบกว่าหรือครับ เรโนลต์ได้แต่คิดในใจอีกครั้ง
“แต่ถ้าแกจะเชิญไก่วัดของแกออกไปก็ได้ แต่แกต้องทุบบ้านหลังนั้นทิ้งและสร้างใหม่ แบบนั้นฉันอาจจะพิจารณาเห็นด้วยกับคำเสนอของแก”
“ดะ...เดี๋ยวนะครับ! ถ้าผมเข้าใจไม่ผิด เอ่อ ว่าที่สะใภ้คุณพ่อไม่แคร์ว่าผมจะมีใครอีกในเวลาเดียวกันกับที่ผมมีเธอหรือครับ” แบบนี้ก็แสดงว่าไม่รู้เขาแต่เขารู้เราสิเนี่ย อดทนไว้เรโนลต์...อดทน
“ก็ใช่นะสิ! นี่แกคงไม่คิดเข้าข้างตัวเองว่าสะใภ้ของฉันหลงรักแกหรอกนะ เขายอมแค่แต่งงานกับแกเท่านั้นไอ้ลูกโง่”
“แต่งในนาม”
คุณอำพลทำท่าครุ่นคิดกับคำพูดของลูกชาย “ก็ไม่เชิง เพราะแกห้ามมีพันธะบุตรนอกสมรสกับผู้หญิงหน้าไหนทั้งนั้นยกเว้นเมียที่ถูกต้องตามกฎหมายเท่านั้น”
“แต่งงานเข้าหอได้อย่างงั้นเหรอครับ”
“จดทะเบียน จัดงานแต่งงาน แต่เรื่องเข้าหอต้องแล้วแต่ฝ่ายหญิงเท่านั้น”
… เรโนลต์ เงียบ! เขาประธานผู้มากด้วยอำนาจ เพียบพร้อมไปด้วยรูปร่างหน้าตาที่สามารถขึ้นแท่นสามีแห่งชาติได้อย่างไร้ข้อกังขา ฐานะการเงินแม้ตอนนี้จะเหลือเพียงอสังหาริมทรัพย์กับรถสามคันและเงินเดือนแต่ก็ยังน่าสนใจอยู่ในหมู่สาวๆ และเหล่าไก่วัดที่เต็มใจให้สมภารอย่างเขากัดแทะเล่นเป็นครั้งคราว คนโสดทำอะไรก็ไม่น่าเกลียดไม่ผิด แต่จากคำพูดล่าสุดของคุณพ่อไม่กี่คำ เขาที่เป็นฝ่ายกระดิกนิ้วเรียกสาวๆ กลายมาเป็นคนที่ถูกกระดิกนิ้วเรียกไปแล้วอย่างงั้นเหรอ
“เธอเป็นหม่อมเจ้าหรือครับ...ผมหมายถึงว่าที่สะใภ้นะครับ” เขาขยายความเมื่อจู่ๆ เขาเงียบไปนานและเอ่ยขึ้นมาคุณพ่อจึงมุ่นคิ้วไม่เข้าใจในตอนแรก
คุณอำพลส่ายหน้า “นางสาวธรรมดา”
“เธอเป็นลูกนักการเมืองใหญ่หรือเป็นลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของผู้ทรงอิทธิพล” เรโนลต์ยังพยายามต่อ
“คุณอำพลส่ายหน้า “กำพร้า”
… เรโนลต์ เงียบ!
“เป็นผู้มีพระคุณของคุณพ่อ” เรโนลต์ไม่ละความพยายาม
“แกดูละครมากไปมั้ย”
… เรโนลต์ เงียบ!
“สรุปหกเดือนบ้านสร้างเสร็จ วันขึ้นบ้านใหม่กับวันแต่งงานเป็นวันเดียวกันเลยดีมั้ยครับ เอ๋! รถป้ายแดงเพิ่มสักคันมั้ยครับ” คุณอำพลมองข้ามคำประชดไปอย่างสิ้นเชิง เขาลูบศีรษะบุตรชายอย่างรักใคร่ทันที
“ความจริงเรื่องรถฉันก็กะว่าจะเป็นคนออกค่าใช้จ่ายซื้อให้เป็นของขวัญต้อนรับสะใภ้เอง แต่พอแกเสนอตัวฉันก็โล่งใจเพราะเงินส่วนตัวฉันเหลือไม่มากพอที่จะซื้อรถคันที่ฉันเล็งไว้ 8 ล้านกว่าบาท...แกช่างเป็นลูกที่ดี และต้องเป็นสามีที่ดีในอนาคตอย่างแน่นอน ฉันมั่นใจ”
… เรโนลต์ เงียบ! เอ่อ! คุณพ่อที่มีเงินเก็บเท่าไหร่เขาไม่รู้และมั่นใจในยอดเงินตรงส่วนนั้น แต่ท่านไม่สามารถจ่ายซื้อรถราคา 8 ล้านได้แล้ว น่าสงสัยก็เรื่องหนึ่ง แต่ตอนนี้เขาไม่มีเงินเก็บเหลือเลย รถ 8 ล้าน บ้านอย่างน้อยก็เกือบ 10 ล้าน
“คุณพ่อ! ผมไม่มีเงินเหลือเลยนะครับ หรือคุณพ่อจะคืนเงินที่ยืมผมไปมาละครับ”
“แกโง่หรือเปล่า เมื่อกี้ฉันพึ่งจะบอกไปว่ารถราคา 8 ล้านฉันยังกลุ้มใจอยู่ แล้วจะเอาเงินมาคืนแกได้อย่างไร เงินแค่ 20 ล้าน แกไม่มีก็ไปกู้มาสิ เครดิตดีอย่างแกธนาคารปล่อยให้อยู่แล้ว ผ่อนสักสิบปีก็หมดแล้ว”
… เรโนลต์ เงียบ!
“เอ่อ...เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ” ไม่บ่อยนักที่ผู้ช่วยคนสำคัญอย่างชฎายุจะเอ่ยถาม ครั้งแรกที่เขาเห็นอาการแบบนี้ของเจ้านายก็เมื่อหลายเดือนก่อนตอนที่นายท่านซึ่งก็คือคุณพ่อของเจ้านายต้องการเงิน 30 ล้าน ซึ่งในตอนนั้นเจ้านายสั่งให้เขาแอบสืบการใช้เงินจำนวนนี้ของนายท่าน เงินทั้งหมดไปที่ไหนต่อเขากลับสืบไม่ได้ แต่สืบมาได้ว่าเงินที่ออกไปทั้งหมดไม่ใช่แค่ 30 ล้านที่นายท่านยืมจากเจ้านาย แต่มันเป็นเงิน 50 ล้านต่างหากที่ถูกโอนออกจากตระกูลพิทักษ์เกียรติ์กำจร มันไปที่ใดกันจนถึงตอนนี้เขาก็ยังสืบหาคำตอบไม่ได้
“เกิดเรื่องอะไรอย่างงั้นเหรอ...” หึหึหึ เรโนลต์ทวนประโยคและก็ต้องหัวเราะในคอ การแต่งงานนี้มันต้องเกี่ยวกับเงิน 50 ล้านแน่นอน ถ้าเขาอยากได้ 30 ล้านของเขาและ 20 ล้านของพ่อเขาคืนก็ต้องมีพิธีแต่งงานเพียงอย่างเดียว
“ยุ ตอนนี้เงินส่วนตัวฉันเหลืออยู่เท่าไหร่” เรโนลต์แม้จะเป็นเจ้านายแต่เขาชอบเป็นฝ่ายขับรถเสียมากกว่าถ้าไม่ต้องทำงาน
“ยังไม่หักค่าน้ำค่าไฟสิ้นเดือนนี้ก็เหลืออยู่ 3 ล้านนิดหน่อยครับ ผมรวมเงินเดือนของเจ้านายสิ้นเดือนนี้ด้วยนะครับ”
“อย่างฉัน...สถาบันการเงินจะให้กู้สัก 20 ล้านได้มั้ยว๊ะ”
“ได้สิครับ ผู้จัดการธนาคารหลายธนาคารเคยมาเสนอและฝากนามบัตรไว้กับผม...เอ่อว่าแต่เจ้านายจะกู้ไปทำไมหรือครับ”
“เตรียมแต่งเมียที่เป็นเด็กกำพร้าและเป็นนางสาวธรรมดา” พึ่บ! ไอแพคในมือของยุล่วงหลุดมือหล่นไปยังพื้นใต้เบาะรถในทันที คำไหนๆ ที่ออกจากปากเจ้านายเขาไม่เคยหวาดหวั่นใจมาก่อนเลยเพราะเขาเชื่อตั้งแต่ติดตามเจ้านายคนนี้ว่าทุกอย่างมันผ่านไปได้แน่นอน แต่คำว่าแต่งงานเนี่ยนะ! หรือที่นายท่านเรียกมาวันนี้คือเรื่องนี้ ถ้าข่าวนี้หลุดออกไปเมื่อไหร่ไก่วัดได้แตกตื่นกระเจิงแน่ๆ ก็คนสาธารณะกำลังจะเปลี่ยนเป็นส่วนตั้วส่วนตัว
... เฮือก เสียงกลืนน้ำลายของยุ
“เอ่อ คุณผู้หญิงว่าที่ภรรยาของเจ้านาย...”
“อย่าอารัมภบทเยอะ!” ยุพูดไม่ทันจบ เรโนลต์ก็ขัดขึ้นมาทันที
“เจ้านายรู้อะไรเกี่ยวกับเธอบ้าง ต้องสืบสักหน่อยมั้ยครับ เรายังมีเวลาตั้งหกเดือน”
“นางสาวธรรมดา กำพร้า”
ห๊า!! ยุอ้าปากค้าง “บนโลกใบนี้ชื่อตั้งเยอะตั้งแยะใช้ซ้ำกันก็ได้ ชื่อธรรมดา เป็นความธรรมดาที่แปลกพิลึกมากครับ...” ฉับ! ยุหุบปากเม้มปิดสนิททันที เขาก็แค่ไม่อยากให้เจ้านายเครียด สรุปคือไม่รู้อะไรเลย เหนือฟ้ายังมีจักรวาล ถ้าเปรียบเจ้านายเป็นท้องฟ้า นายท่านก็เป็นจักรวาล
