แผ่นดิน....

ผมกำลังนั่งกึ่งนอนดูคลิปโป๊อยู่บนเตียงเพื่อรอเมย่าคู่ควงคนล่าสุดของผมออกมาจากห้องน้ำหลังจากที่เราเพิ่งจัดหนักจัดเต็มกันไปสามยกก่อนหน้านี้และกำลังจะต่อยกที่สี่

"ฮัดชิ่ว!!!" ใครนินทาผมวะ ผมจามสองสามรอบแล้วนะ 

ครืดดดด ครืดดดด มือถือในมือสั่นผมรีบกดออกจากคลิปที่กำลังดูเพื่อรับสายพ่อบังเกิดเกล้าที่โทรเข้ามาตอนนี้ซึ่งมันก็ดึกมากแล้วนะ

"พ่อมีอะไรครับ"

"พรุ่งนี้อย่าลืมไปรับน้องที่สนามบินด้วยนะดินเพราะพ่อบอกอาดากับอาชิดแล้วว่าดินอาสาไปรับน้องเอง"

"พ่อทำไมไปบอกอาดาอาชิดแบบนั้นพ่อก็รู้ว่าผมไม่ได้มีเวลาว่างขนาดนั้นเรียนก็ต้องเรียน"

"แต่น้องจะไปอยู่กับดินถ้าดินไม่ไปรับแล้วจะให้น้องไปที่คอนโดดินถูกได้ยังไงดินก็รู้ว่าน้องก็ไม่เคยเข้ากรุงเทพเกิดเจอพวกมิจฉาชีพจะทำยังไง"

"พ่อ ยัยกล้วยเน่าเก่งกว่าผู้ชายอีกมั้งทั้งเตะทั้งต่อยเก่งใครจะไปทำอะไรยัยนั่นได้แล้วอีกอย่างอายุก็ตั้ง19แล้วไม่ใช่เด็กน้อยสามสี่ขวบที่ไปไหนมาไหนต้องให้ไปรับไปส่ง"

"ที่บ่นๆมานี่คือจะไม่ไปรับน้องใช่ไหม ก็ดีต่อไปก็ไม่ต้องมาพูดเรื่องรถคันใหม่ให้พ่อฟังอีก"

"พ่อ!!! มันคนละเรื่องเลยนะเรื่องรถก็ส่วนเรื่องรถดิ"

"ไม่รู้ล่ะพ่อถือว่าเป็นเรื่องเดียวกันถ้าพรุ่งนี้ดินไม่ไปรับกล้วยที่สนามบินก็ไม่ต้องมาพูดกับพ่อเรื่องรถอีก แค่นี้นะพ่อง่วงจะไปนอนแล้ว"

พ่อวางสายทั้งที่ผมยังคุยไม่จบ

"มีอะไรเหรอคะดินขาทำหน้าเครียดเชียว" เมย่าเดินตัวเปลือยเปล่าออกมาจากห้องน้ำเธอคลานขึ้นมาบนเตียงด้วยท่าทียั่วยวนสุดฤทธิ์

"อารมณ์ไม่ดีนิดหน่อย" ใครมันจะไปอารมณ์ดีได้ เพราะยัยกล้วยเน่าคนเดียวเลยที่ทำให้ผมต้องมาอารมณ์เสียแบบนี้คอยดูเถอะถ้ามาอยู่ที่นี่เมื่อไหร่ผมจะจัดการให้หงอเลยไม่เชื่อคอยดู

อยากจะบอกว่ายัยนั่นน่ะตอนอยู่ที่บ้านสวนทั้งดื้อทั้งอวดเก่งไม่เคยกลัวใครแต่พอจะมาเรียนต่อที่นี่ทุกคนต่างพากันเป็นห่วงเป็นใยกลัวว่ายัยนั่นจะไม่ปลอดภัยถึงกับต้องมาบังคับให้ผมเอามาอยู่ด้วยและให้ผมดูแลยัยนั่น แล้วมันใช่เรื่องไหมญาติพี่น้องกันก็ไม่ใช่แค่คนข้างบ้านที่รู้จักกันมาตั้งแต่สมัยปู่ย่าตายายก็แค่นั้น เห้อ แค่คิดก็ปวดหัวแล้วชีวิตที่สงบสุขที่อยากทำอะไรก็ทำอยู่คนเดียวสุดแสนสบายใจ แต่ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไปผมต้องมียัยนั่นมาอยู่ด้วย แล้วผมที่ใช้ชีวิตแบบหนุ่มโสดพาคู่นอนมานอนด้วยแทบทุกคืนผมจะต้องทำไงล่ะทีนี้ ผมต้องเปลี่ยนแปลงการใช้ชีวิตประจำวันของตัวเองเพราะยัยนั่นเพียงคนเดียวงั้นเหรอไม่มีทางผมเคยทำยังไงผมก็จะทำอย่างงั้น ยัยนั่นอยู่ได้ก็อยู่อยู่ไม่ได้ก็ต้องอยู่

"ถ้างั้น..เดี๋ยวเมย่าจะช่วยทำให้ดินอารมณ์ดีเองค่ะ" จากนั้นเมย่าก็คลานเข่าเข้ามานั่งอยู่ตรงกลางหว่างขาของผมที่อ้ารอเธออยู่ก่อนแล้วเพราะรู้ว่าเธอจะทำอะไร

"เอาให้แตกคาปากเลยนะเมย่า"

"ได้ค่ะเมย่าจัดให้^^" จากนั้นเมย่าก็จัดการทำออรัลเซ็กส์ให้ผมอย่างถึงอกถึงใจจนในที่สุดผมก็ทนไม่ไหวแตกคาปากไปหนึ่งยก แต่นั่นมันไม่พอสำหรับผู้ชายอย่างผม ผมจับเมย่าพลิกตัวให้อยู่ในท่าคุกเข่าจากนั้นผมก็เอื้อมมือหยิบถุงยางอนามัยขนาดหนาพิเศษมาสวมใส่ท่อนเอ็นที่มีขนาดใหญ่กว่ามาตรฐานชายไทยแล้วจับยัดเข้าไปในร่องรักของเมย่า

"อ๊าาาา มันใหญ่มากเลยค่ะดินขาาา อ่าาาา เสียวมากเลยค่ะ"

"อ่าาา ฉันก็เสียว ร่องเธอแม่งคับแน่นถึงใจฉันจริงๆเลยเมย่า ซี๊ดดด อ่าาาา"

"ถ้าดินอยากถึงใจมากกว่านี้ก็ต้องลองแบบไม่ใส่ถุงดูนะคะ อ๊ะ อ๊ะ"

"อ่าา ไม่อ่ะฉันไม่อยากเสี่ยง เอาแบบนี้แล่ะปลอดภัยดี" ผมไม่เคยนอนกับผู้หญิงคนไหนแล้วไม่ใส่ถุงต่อให้ผู้หญิงคนนั้นจะบอกว่าเธอไม่เคยนอนกับใครไม่เคยมีอะไรกับใครผมก็ไม่เคยประมาทเพราะผมกลัวอยู่สองอย่างคือ หนึ่งกลัวโรค สองกลัวได้เป็นพ่อคนโดยไม่ได้ตั้งตัว ถึงผมจะเอาผู้หญิงมานับไม่ถ้วนแต่ผมก็ไม่เคยสดกับใครแม้แต่คนเดียว

แผ่นดิน...

"ชิบหายละกู" ผมบอกกับตัวเองเมื่อเห็นเวลาตรงนาฬิกาที่แขวนติดผนังห้อง ตอนนี้มันจะเที่ยงวันแล้วแล้วผมต้องไปรับยัยเด็กนั่นสิบโมงครึ่งแต่นี่เลยมาจะสองชั่วโมงแล้วผมทำไงดีพ่อจะโทรด่าผมไหมวะเนี่ย เมื่อวานผมจัดหนักกับเมย่าหลายยกไปหน่อยกว่าจะเสร็จกว่าจะไปส่งเมย่าที่ห้องของเธอกว่าผมจะกลับมาถึงห้องก็เกือบตีสี่แล้วและกว่าจะได้นอนก็เกือบตีห้าใครมันจะไปตื่นเช้าไหววะ  นี่ขนาดยังไม่มาอยู่ด้วยกันผมยังวุ่นวายขนาดนี้เลยถ้ามาอยู่ด้วยจะวุ่นวายขนาดไหนวะ  ผมคว้ามือถือที่วางตรงหัวเตียงมาดูว่ามีใครโทรหาผมบ้างเพราะผมไม่ชอบเปิดเสียง ปรากฏว่าไม่มีใครโทรหาผมเลยสักคนเดียว ผมถึงกับโล่งอกแปลว่ายัยกล้วยเน่าไม่ได้โทรฟ้องพ่อกับแม่ผม ผมรีบลุกจากที่นอนไปอาบน้ำเพื่อไปสนามบินให้เร็วที่สุด ที่ผมไปรับไม่ใช่เพราะอะไรนะ ผมทำเพื่อรถคันใหม่ของผมและผมหวังว่ายัยนั่นจะรอผมอยู่และไม่โทรไปฟ้องใครที่บ้านไม่งั้นผมอดได้รถคันใหม่แน่ๆ

ผมขับเข้ามาในสนามบินแล้วใช้สายตามองหายัยกล้วยเน่าว่ายืนรออยู่ตรงประตูทางออกหมายเลขอะไร ไอ้จะโทรถามก็ไม่มีเบอร์จะโทรถามพ่อกับแม่ผมคงโดนด่าเละแน่ๆเอาวะค่อยๆหาเอาละกัน ผมค่อยๆขับให้รถไหลไปเรื่อยๆพร้อมกับมองหาไปอย่างใจเย็นให้รถคันหลังด่าเล่นๆจนกระทั่งมาเจอยัยกล้วยเน่าที่กำลังนั่งก้มหน้าก้มตาดูอะไรสักอย่างในมือถือดูแบบไม่สนใจห่าเหวอะไรเลย ผมตบไฟเลี้ยวแล้วจอดรถอยู่ตรงหน้ายัยนั่นพอดิบพอดีเป๊ะ

ปี๊นนนน ปี๊นนนน ปี๊นนนน ผมบีบแตรไปสามทียัยนั่นเงยหน้าขึ้นมาแล้วจ้องเข้ามาในรถผมก็ส่งซิกให้ขึ้นรถแต่ยัยนั่นไม่สนใจก้นหน้าดูมือถือต่อ ผมแม่งโมโหมากก็เลยบีบแตรแบบยาวๆไปอีกหนึ่งที

ปี๊นนนนนน แต่ยัยนั่นก็ยังไม่สนใจจนกระทั่งผมนึกขึ้นได้ว่าฟิลม์รถผมมันมืดนี่หว่าคนด้านนอกมองไม่เห็นมิน่ายัยกล้วยเน่าถึงไม่สนใจ แต่ทำไมไม่ใช้เซ้นลุกมาดูวะ ผมไม่ยอมรับว่าเป็นความผิดตัวเองหรอกนะ ยัยนั่นโง่เอง

"นี่ยัยกล้วยเน่าจะขึ้นไม่ขึ้น!!!" ผมเลื่อนกระจกรถลงแล้วตะโกนออกไปอย่างหัวเสีย แม่งร้อนก็ร้อนรถก็ติด

"แล้วทำไมไม่เปิดกระจกแต่แรกใครมันจะไปตรัสรู้ว่าเป็นรถพี่" ยัยนี่เถียงผมอีกนะ แม่งมารับแล้วปากดีแบบนี้น่าจะให้ขึ้นรถไปคอนโดเอง แต่ไม่ได้ดิถ้าผมทำแบบนั้นพ่อได้ด่าผมหูชาแน่ยิ่งห่วงยัยนี่อยู่ไม่รู้ใครเป็นลูกกันแน่

"อ่อฉันต้องเป็นคนลงไปเปิดประตูแล้วต้องเชิญให้เธอขึ้นรถใช่ไหม" ยัยกล้วยเน่าทำหน้างอปากคว่ำใส่ก่อนจะลากกระเป๋าไปใส่ท้ายรถ ถามว่าผมลงไปช่วยไหม...ไม่อ่ะเพราะผมไม่ใช่สุภาพบุรุษสำหรับยัยนี่มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว

ผมขับรถมาได้ครึ่งทางก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าต้องไปเอาของที่ลืมไว้ที่มหาลัย ผมก็เลยขับไปมหาลัยก่อนกลับคอนโด

"ฉันยังไม่กลับคอนโดนะขอไปเอาของก่อน" ผมบอกยัยกล้วยที่เอาแต่มองข้างทางอย่างตื่นเต้น เหอะบ้านนอกเข้ากรุงชัดๆยัยนี่

"จะไปเอาที่ไหนอ่ะ" ผมอายุมากกว่ายัยนี่สามปีแต่ยัยนี่พูดกับผมเหมือนพูดกับเพื่อนรุ่นเดียวกัน ผมล่ะเหนื่อยใจแต่ช่างแม่งเหอะเพราะผมมันไม่มีอะไรให้ยัยนี่นับถืออยู่แล้ว

"มหาลัย" ผมตอบแบบขอไปทีเพราะไม่อยากคุยด้วยมากนักคุยละอารมณ์เสีย

"มหาลัยเหรอ"

"เออ"

"ดีๆกล้วยจะได้ไปดูด้วยว่ามหาลัยที่จะมาเรียนมันกว้างขวางใหญ่โตน่าเรียนขนาดไหนจะเหมือนโรงเรียนที่บ้านไหม"

"เหอะ นี่มันมหาลัยไม่ใช่โรงเรียนชุมชน

ปากพระเอกเนอะ😂😂😂