สามเดือนแล้วที่อิงดาวตกงาน ถ้าภายในเดือนนี้หล่อนยังไม่ได้งานต้องแย่แน่ ๆเลย พ่อและน้องสาวของหล่อนคงต้องพูดให้หล่อนเป็นแน่
อิงดาวพึ่งจะเข้าใจคำว่า "งานมันหายาก" ก็วันนี้เอง หล่อนเดินสมัครงานมาตั้งหลายบริษัทแล้ว แต่ก็โดนปฏิเสธตลอด ไม่รู้ว่าเป็นเพราะโชคชะตาหรือว่าฟ้ากลั่นแกล้งกันแน่ น้องสาวของหล่อนพึ่งจะเรียนจบมาแท้ ๆ สมัครงานที่แรกก็ได้งานเลย แถมยังมีอีกตั้งหลายบริษัทที่เรียกน้องสาวหล่อนไปสัมภาษณ์
อิงดาวอยากจะตะโกนดังๆ ให้กับความซวยของตัวเองจริงๆ เลย ถ้าไม่เป็นเพราะไอ้ผู้จัดการบ้ากามนั่น หล่อนคงไม่ต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้ คอยดูนะถ้าฉันเจอแกอีก ฉันสัญญากับตัวเองเลยต้องแก้แค้นแกให้ได้
“ไอ้หื่นเฮ้ย!” อิงดาวพูดคนเดียว เมื่อนึกถึงใบหน้าของผู้จัดการ หล่อนก็ยิ่งทวีความโกรธขึ้นไปอีก
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก!”
“ดาวออกมาทานข้าวเถอะลูก นี่มันจะเที่ยงแล้วนะลูก” เสียง
แม่ของหล่อนเรียกอยู่หน้าประตูห้อง
“ค่ะแม่ ดาวบอกแล้วไงคะ แม่ไม่ต้องเป็นห่วงดาวหรอก ถ้าดาวหิวดาวจะออกมาทานเอง” หล่อนพูดพลางเดินตามหลังมารดาลงไปข้างล่าง
“อย่าไปเครียดกับมันนักเลยดาว งานน่ะค่อยๆหาไปเดี๋ยวก็ได้เองแหละลูก”
“แต่นี่มันสามเดือนแล้วนะคะแม่ จะไม่ให้ดาวกลุ้มใจได้ยังไงคะ ยายเดือนสมัครงานไม่ถึงเดือนก็ได้งานแล้วทั้งๆ ที่เดือนไม่มีประสบการณ์การทำงานด้วยซ้ำ”
“แม่ว่าเราออกไปเปิดหูเปิดตาข้างนอกหน่อยดีมั้ย แม่เห็นเราขลุกอยู่แต่ในห้อง พอเราสบายใจขึ้นเดี๋ยวอะไรดีๆ มันก็เกิดขึ้นเองแหละ ไปเที่ยวนอกบ้านให้สมองปลอดโปร่ง ดาวจะได้มีกำลังใจในการหางานต่อไงลูก”
“เอาแบบนั้นก็ได้ค่ะแม่ เดี๋ยวทานข้าวเสร็จดาวออกไปดูหนังดีกว่าค่ะ งั้นดาวรีบทานก่อนนะคะจะได้รีบไป”
"ณ ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง"
อิงดาวอารมณ์เสียออกมาจากโรงหนัง หล่อนดูหนังแทบไม่รู้เรื่อง ก็คู่รักชายหญิงที่นั่งอยู่เบาะข้างหน้าหล่อนจู๋จี๋กันตลอดเวลาหล่อนแทบจะได้ดูหนังสดอยู่แล้ว สองคนนี้เสียมารยาทจริงๆ เลย ถ้าอยากจู๋จี๋กันทำไมไม่ไปโรงแรม มาที่โรงหนังทำไมหล่อนคิด ก่อนจะรีบเดินออกมาจากตรงนั้น
อิงดาวไปที่ร้านหนังสือ ไหน ๆ หล่อนก็ว่างงานแล้ว ไปหาหนังสือนิยายสักเล่มสองเล่มกลับไปอ่านดีกว่า ก้มหน้าก้มตาหางานอย่างเดียว จนจะเครียดตายอยู่แล้ว หลังจากหาหนังสือที่อยากได้ครบแล้วหล่อนก็รีบไปจ่ายตังค์ทันที
อิงดาวมองดูนาฬิกาข้อมือ นี่หล่อนอยู่ที่ร้านหนังสือเป็นชั่วโมงเลยเหรอ หล่อนคงต้องรีบกลับบ้าน เพราะว่าออกมาข้างนอกนานเกินไป ยังไงเสียหล่อนก็ต้องรีบกลับไปหางานอยู่ดี หล่อนหยิบถุงหนังสือแล้วรีบเดินออกมาจากร้านทันที
“โครม !!!”
“ว๊ายยย!!” อิงดาวกรี๊ด ก่อนที่หล่อนจะล้มลงก้นกระแทกพื้นอย่างจัง หนังสือกระจัดกระจายเต็มพื้น หล่อนพยายามเอามือควานหาแว่นสายตา ไม่รู้ว่ามันหล่นไปที่ไหน
“นี่หล่อน! เดินไม่ดูตาม้าตาเรือเลยนะ จะรีบไปไหนไม่ทราบยะ” เสียงผู้หญิงคนหนึ่งแว้ดๆ ใส่หล่อน
“ต้องขอโทษด้วยนะคะ ฉันไม่ทันระวัง คุณเจ็บตรงไหนหรือเปล่าคะ” อิงดาวพูดพลางมือก็ควานหาแว่นสายตา
“เจ็บสิยะ! ถามออกมาได้ว่าเจ็บมั้ย ไม่สวยแล้วยังซุ่มซ่ามอีกนะ”
“ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมก็ต้องขอโทษคุณเช่นกัน...แล้วคุณเจ็บตรงไหนมั้ยครับ”
“ฉันไม่เป็นไรค่ะ” อิงดาวตอบออกไปทั้ง ๆ ที่ตอนนี้หล่อนเจ็บก้นจนแทบจะลุกไม่ขึ้นอยู่แล้ว
“ถ้าคุณไม่เป็นอะไรก็ดีครับ นี่ครับหนังสือและก็แว่นของคุณ” ธีรวัฒน์พูดพลางยื่นถุงหนังสือและก็แว่นสายตาให้หล่อน
“วัฒน์ทำไมต้องขอโทษยายเฉิ่มนี่ด้วยคะ” จีน่าพูดพร้อมทั้งทำท่ากระเง้ากระงอด หล่อนคงจะคิดว่าหล่อนน่ารักมากกระมัง
“ไม่เป็นไรหรอกน่าจีน่า คุณก็ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย”
“ถ้าคุณไม่เป็นอะไร ผมขอตัวก่อนนะครับ” เขาพูดพลางเดินหันหลังไปจากตรงนั้น
อิงดาวพึ่งนึกขึ้นได้ว่ายังไม่เห็นหน้าคนที่หล่อนเดินชนเลยหล่อนจึงรีบหยิบแว่นสายตาขึ้นมาใส่ แต่ว่าผู้ชายและผู้หญิงคนนั้นเดินไปไกลแล้ว แต่ดูจากข้างหลังเหมือนเคยเห็นที่ไหนนะ หล่อนคิดในใจ ก่อนจะรีบออกไปเรียกแท็กซี่
อิงดาวเดินมาขึ้นแท็กซี่กลับบ้าน หล่อนคิดวนไปวนมาว่าเคยเจอสองคนนั้นที่ไหนนะ ทำไมถึงคุ้นจัง เหมือนเคยเห็นที่ไหน
ในที่สุดหล่อนก็คิดออก สองคนนี้นี่เองที่ทำ ให้หล่อนดูหนังไม่รู้เรื่อง บ้าชะมัดเลย ถ้ารู้ว่ายายผู้หญิงคนนั้นเป็นคนเดียวกันกับที่อยู่ในโรงหนังแม่จะด่าให้ลืมทางกลับบ้านเลย
พอกลับมาถึงบ้าน อิงดาวรีบเข้าไปในห้องนอน แล้วรีบเปิดโน้ตบุ๊กทันที กะว่าจะกรอกใบสมัครงานสักหน่อย พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นถุงหนังสือนิยาย ความขี้เกียจก็เข้าครอบงำหล่อนทันทีอ่านหนังสือนิยายก่อนดีกว่า ใบสมัครงานเอาไว้อ่านนิยายเสร็จแล้วค่อยมากรอกก็ได้ รีบกรอกไปก็ใช่ว่าจะได้งานวันนี้นี่นา หล่อนคิดเข้าข้างตัวเอง
แน่นอน! ตอนนี้อิงดาวกำลังเพลินกับการอ่านหนังสือนิยายมาก หล่อนอ่านเพลินจนกระทั่งไม่กินข้าวเย็นเลยทีเดียว พอรู้ตัวอีกที
“ตีสาม! บ้าไปแล้ว นี่ฉันอ่านหนังสือนิยายตั้งแต่หกโมงเย็นจนถึงตีสามเลยเหรอนี่ ใบสมัครงานก็ยังไม่ได้กรอกเลย มารู้สึกผิดตอนนี้ก็สายเกินไป งั้นนอนก่อนดีกว่า พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่” ว่าแล้วหล่อนล้มตัวลงนอนทันที
เรายังไม่ได้อาบน้ำเลยนี่นา นอนทั้งแบบนั้นเลยดีกว่า พรุ่งนี้ค่อยอาบละกัน ไม่เป็นไรหรอกอีกไม่กี่ชั่วโมงก็เช้าแล้ว เมื่อคิดได้แบบนั้นอิงดาวก็หลับปุ๋ยไปทันที
“รุ่งขึ้นเวลา 10.00 น.”
“กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง!” เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
“ใครวะ! กล้าโทรมาขัดจังหวะการนอนของฉันแต่เช้าแบบนี้” อิงดาวบ่นอุบก่อนจะหยิบโทรศัพท์มากดรับสาย ทั้งๆ ที่ตาของหล่อนยังหลับสนิทอยู่
“ฮัลโหล” หล่อนกรอกเสียงใส่โทรศัพท์ ด้วยอาการงัวเงีย
“สวัสดีค่ะ! ดิฉันโทรจากฝ่ายบุคคลของบริษัท ที.เอ็น.กรุ๊ป จำกัด (มหาชน) นะคะ พรุ่งนี้ทางเจ้าหน้าที่ขอนัดคุณมาสัมภาษณ์งานนะคะ ไม่ทราบว่าคุณอิงดาว จะสะดวกมั้ยคะ”
เมื่อได้ยินแบบนั้นอิงดาวรีบเด้งตัวขึ้นมาจากที่นอนทันที ก่อนหล่อนจะตอบไปด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
“สะดวกค่ะ สะดวกแน่นอนค่ะ”
“โอเคค่ะ พรุ่งนี้จะเริ่มสัมภาษณ์เวลา 9.00 น.กรุณามาให้ตรงเวลาด้วยนะคะ”
“ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ” อิงดาวกดวางสาย ดวงตาของหล่อนเปล่งประกายอย่างมีความหวัง
ในที่สุดก็มีบริษัทที่เรียกหล่อนสัมภาษณ์สักที ที่ผ่านมาหล่อนยื่นใบสมัครไปตั้งหลายที่ มีแค่ไม่กี่บริษัทที่เรียกหล่อนไปสัมภาษณ์ แต่ก็ไม่มีบริษัทไหนรับหล่อนเข้าทำงานเลย
“กรี๊ดดดด... แม่!...แม่อยู่ไหนคะ” หล่อนตะโกนเรียกมารดาเสียงดังลั่น
“แม่คะ!! แม่อยู่ไหนคะนี่” หล่อนตะโกนอีกทีพลางวิ่งลงบันไดมา
“มีอะไรดาว? ทำไมร้องโหวกเหวกโวยวายแบบนี้ แม่ตกใจหมดเลย เรานี่! ไม่มีความเป็นกุลสตรีเลยนะ”
“ก็ดาวดีใจนี่คะแม่ มีบริษัทโทรมาเรียกดาวไปสัมภาษณ์งานแล้วค่ะ”
“ร้องเสียงดังขนาดนี้ อยากประกาศให้คนทั้งซอยรู้หรือไงลูกบอกแม่เบาๆ ก็ได้ลูก รอให้ดาวได้งานก่อน หนูค่อยตะโกนนะลูกนะ จะตะโกนเสียงดังแค่ไหนแม่ก็จะไม่ว่าเราเลย”
“แม่อะ! เริ่มจะเหมือนพ่อกับยายเดือนแล้วนะคะ ไม่เข้าข้างดาวเลย ก็ดาวดีใจนี่คะ นานๆ ทีจะมีบริษัทเรียกไปสัมภาษณ์ แต่ไม่เป็นไรค่ะ วันนี้ดาวไม่โกรธแม่ก็ได้ ดาวอารมณ์ดี” หล่อนพูดเองเออเองก่อนจะนั่งลงที่โซฟา
อิงดาวมานั่งดูทีวีที่ห้องรับแขกด้านล่างอย่างสบายใจประหนึ่งว่าตัวเองได้งานแล้ว
“ใกล้จะได้งานหรือยังยายดา”" เสียงบิดาของหล่อนเอ่ยถามขึ้นประโยคแรกเมื่อเดินเข้าบ้านมา
“ใกล้ได้แล้วล่ะพ่อ พรุ่งนี้มีสัมภาษณ์อยู่บริษัทหนึ่ง”
“ให้มันได้จริงๆ เหอะ พ่อขี้เกียจจะเลี้ยงแกจะแย่แล้ว นอนเล่นอยู่บ้านตั้งสามเดือนแล้วนะเราน่ะ จะไม่ทำงานเป็นปีเลยหรือไง”
“พ่ออะ! ไม่ให้กำลังใจดาวเลย นี่ลูกสาวพ่อนะคะ” หล่อนพูดพลางทำท่างอนใส่บิดา
“มันก็จริงอย่างที่พ่อว่าแหละพี่ดาว” อิงเดือนที่พึ่งเดินเข้ามาพูดเสริม น้องสาวของหล่อนเป็นกองหนุนให้พ่อเสมอ
“แม่คะ! พ่อกับเดือนรุมดาวค่ะ แม่ช่วยดาวทีค่ะ” หญิงสาวตะโกนฟ้องมารดาเสียงดัง
“อะไรกันอีกละสามคนพ่อลูก”
“อย่าว่าสามคนเลยค่ะแม่ พ่อกับเดือนสิคะว่าให้ดาว หาว่าดาวนอนเล่นอยู่บ้านไม่ยอมทำการทำงาน แค่นี้ก็จะเลี้ยงดาวไม่ไหวแล้ว มันน่าน้อยใจมั้ยคะแม่ แค่เลี้ยงลูกสาวคนเดียวกับพี่สาวคนเดียวก็ไม่อยากจะเลี้ยงซะแล้ว”
“เอาน่า! อย่างอนพ่อกับน้อง เขาก็พูดความจริงนี่ลูก” มารดาหล่อนเสริม
"แม่อ่าาาา...ดาวจะน้อยใจจริงๆ แล้วนะคะ"
ทุกคนหัวเราะขึ้นพร้อมกันที่ได้แกล้งอิงดาว ก็หล่อนน่าแกล้งแบบนี้ไง ทุกคนในบ้านถึงได้ชอบแกล้งหล่อน หล่อนรู้อยู่แล้วถึงแม้ว่าหล่อนจะไม่ทำงานครอบครัวหล่อนก็มีกินมีใช้ ถึงจะไม่ร่ำรวยมากก็เถอะ
“พ่อกับน้องพูดเล่นน่า เอาแบบนี้แล้วกัน ถ้าพรุ่งนี้ดาวได้งาน พ่อจะเป็นเจ้ามือเลี้ยงข้าวชุดใหญ่เลย พ่อให้ดาวเป็นคนเลือกร้านเองเลย”
“ตามนี้นะคะพ่อ ห้ามเบี้ยวนะคะ ทุกคนเป็นพยานให้ดาวด้วยนะคะ”
“โอเคๆ แม่เป็นพยานให้เอง แม่ก็ชอบของฟรีเหมือนกัน”
“ไม่ค่อยจะงกเลยนะแม่” เสียงบิดาของหล่อนเอ่ยขึ้น
“นิดหนึ่งน่าพ่อ ไปค่ะทุกคนไปทานข้าวกัน แม่จัดโต๊ะเรียบร้อยแล้ว”
คืนนี้อิงดาวนอนหลับไปด้วยความตื่นเต้น ก็หล่อนอยากจะหลุดพ้นจากสภาพคนตกงานนี่นา
“สาธุ! วันนี้ขอให้เป็นวันดีๆ ของลูกช้างด้วยเทอญ ขอให้ลูกช้างได้งานนี้ด้วยนะเจ้าคะ” อิงดาวขอพรสิ่งศักดิ์สิทธิ์ก่อนที่จะเดินออกจากบ้าน
“พี่ดาว! ให้เดือนไปส่งมั้ยคะ”
“อย่าเลยเดือน เดี๋ยวเดือนก็ไปทำงานสายหรอก”
“ไม่เป็นไรค่ะพี่ดาว บริษัทที่พี่จะไปมันเป็นทางผ่านของเดือนพอดีเลยค่ะ ขึ้นมาเร็ว”
ในที่สุดอิงดาวก็ตัดสินใจขึ้นรถน้องสาวสุดที่รักไป ดีเหมือนกันหล่อนจะได้ไม่ต้องเบียดเสียดบนรถเมล์
“พี่ดาวคะ ถ้าได้งานคราวนี้ก็ซื้อรถซะนะคะ จะได้ไม่ลำบากเวลาเดินทาง”
“พี่คิดดูก่อนนะ ถ้านั่งรถเมล์แล้วมันสะดวกพี่อาจไม่ซื้อก็ได้ ดาวก็รู้ว่าพี่ขับรถไม่เป็น”
“เอาน่าพี่ดาว ถ้าได้ขับบ่อยๆ เดี๋ยวมันก็ขับคล่องเองล่ะน่า ขับรถยนต์ไปเองมันดีกว่าพี่นั่งรถเมล์แน่นอน ไม่ต้องเบียดเสียดกับคนอื่นเขาด้วย”
"บ่นเก่งเป็นแม่เลยนะเราน่ะ" อิงดาวพูดให้น้องสาว
“แล้วนี่พี่จะแต่งชุดนี้ไปสัมภาษณ์งานจริงๆ เหรอ”
“อืม! ชุดนี้มันไม่ดีตรงไหน มันออกจะสุภาพเรียบร้อยจะตายไป”
“มันดูแก่อะพี่ แล้วก็เชยมากดูเหมือนป้าเลย เอาชุดเดือนมั้ย อยู่หลังรถมีอยู่สองสามชุด”
“ไม่เอาหรอก ขี้เกียจเปลี่ยน เอาชุดนี้แหละออกจะสวย ไม่เห็นจะป้าสักนิด แกก็พูดเกินไป”
อิงเดือนได้แต่ส่ายหัวให้กับความมั่นใจผิดๆ ของพี่สาว พี่สาวของหล่อนเป็นคนสวยมาก แต่อิงดาวแค่ไม่ค่อยชอบแต่งตัวเท่านั้นเอง
"สักวันเถอะพี่ดาว เดือนจะจับพี่ดาวแต่งตัวแซ่บๆ ให้ได้" อิงเดือนคิดในใจ
"ถึงแล้วค่ะคุณผู้หญิง" อิงเดือนพูดพลางหยุดรถให้พี่สาว
“สู้ๆ นะคะพี่ดาว ขอให้พี่ได้งานนี้นะคะ เดือนจะได้กินข้าวมื้อใหญ่ฟรีจากพ่อ”
“ขอบใจจ้า งกเหมือนกันนะเรา เตรียมตัวล้างท้องรอเลย”หล่อนพูดกับน้องสาวก่อนก้าวเท้าลงจากรถ
