บัวเป็นบุตรสาวของคหบดีผู้ร่ำรวยในอยุธยา หญิงสาวมีชายคนรักนามว่าพงศ์ ได้ผูกสมัครรักใคร่กันตั้งแต่ยังเยาว์วัย เธอมาถึงยังที่นัดหมายนานแล้ว แต่เห็นเขาทอดสายตามองแม่น้ำลำคลองอย่างเพลินตา จึงถือโอกาสแอบมองอีกฝ่ายเสียเลย แม่น้ำสายแห่งนี้เป็นแม่น้ำที่ไหลผ่านบ้านของเธอและบ้านของเขา บ้านของเขาอยู่ตรงข้ามกับวัด ส่วนบ้านของเธออยู่ บริเวณใกล้ๆ กับวัดเก่าแก่ของที่นี่ ที่ท่าน้ำหน้าวัดแห่งนี้เป็นที่นัดหมายและพบเจอกันเป็นประจำ เธอชอบทำบุญและเขาก็ชอบทำบุญด้วยเช่นกัน เจดีย์ที่ทำด้วยทองคำ สะท้อนแสงกับพระอาทิตย์มีประกายระยิบระยับในน้ำ

“พี่พงศ์” เสียงหวานที่เอ่ยเรียกมาจากทางด้านหลังทำให้พงศ์หันไปมองแล้วเผยยิ้มกว้าง

หญิงสาวใบหน้าผุดผาดที่เอ่ยเรียกคือคู่หมั้นและคนรักที่รู้จักกันมาแต่เล็กแต่น้อย บิดามารดาของเขาเป็นเพื่อนกับบิดามารดาของเธอเธอสวมผ้าโจงกระเบน บนศีรษะมีผ้าคาดผมสีเดียวกับเสื้อระบายลูกไม้สีชมพูอ่อน ปลายแขนเสื้อเป็นชั้นๆ ยาวถึงข้อมือมีผ้าสไบพาดไหล่รอบตัว ในมือถือกระเป๋าใบเล็กงดงามตามสมัยนิยม ส่วนสาวใช้คนสนิทนามว่าสาลี่ยืนอยู่ใกล้ๆ หลังจากหุบร่มที่กางให้เจ้านายสาว

“แม่บัว” เขาก้าวมาข้างหน้า ก่อนจะกุมมือของเธอเอาไว้อย่างทะนุถนอม สายตานั้นมองด้วยความรักใคร่และหวงแหน เธอดึงมือออกอย่างขัดเขินสะเทิ้นอาย เขายอมปล่อยอย่างแสนเสียดาย คิดถึงเธอเหลือเกิน ไม่ได้เห็นหน้าหลายวัน

“เข็มกลัดที่พี่ให้ แม่บัวใช้แล้วรึ” พงศ์มองเข็มกลัดที่เขาซื้อให้เธอเมื่อหลายวันก่อน ติดอยู่ตรงหัวไหล่กับผ้าสไบซึ่งปล่อยหย่อนลงมา แล้วรวบชายสไบไว้ข้างตัว

“สวยมากค่ะพี่พงศ์” เธอไหว้เขาอย่างอ่อนช้อยเป็นการขอบคุณกับของขวัญและของกำนัลที่เขามักซื้อติดไม้ติดมือมาฝาก เมื่อไปค้าขาย

“แม่บัวชอบพี่ก็ดีใจ นี่ของฝากจากทางใต้” เขามอบของฝากอีกชิ้นให้เธอ

“อะไรหรือคะ”เธอเอ่ยถาม ยกมือไหว้เขาอย่างอ่อนช้อยก่อนยื่นมือไปรับ

“เปิดดูสิ” บัวรับของที่เขาให้มาเปิดดู

“เครื่องประดับและของเล็กๆ น้อยๆ พี่คิดว่าแม่บัวคงชอบ” เธอเปิดดูก็เห็นเครื่องประดับเป็นต่างหูมุก สร้อยไข่มุก สร้อยข้อมือมุกเข้าชุดกัน ผ้าสไบสีต่างๆ และที่คาดผมหลายชิ้นอยู่ด้านใน

“สวยจังเลยค่ะ” เธอไหว้เขาอีกครั้ง พงศ์ยิ้มอ่อนโยนให้หญิงสาวคนรักและคู่หมั้นแต่เยาว์วัยของเขา สิ่งใดที่เธอชอบเขามักจะหามากำนัลไม่เคยขาด เพราะนั่นคือความสุขของเขาด้วย ที่ได้เห็นคนที่รักมีความสุข

“ดีใจที่แม่บัวชอบ”เขามองเธอไม่วาง ดวงตาเต็มไปด้วยความรักความเสน่หา

“ของที่พี่พงศ์ให้ บัวชอบทุกอย่างค่ะ เพราะเป็นของของพี่พงศ์” เธอพูดกินนัย คนฟังยิ้มกว้างขวาง หัวใจพองโต

“ชื่นใจ”

“พี่พงศ์มานานแล้วรึคะ”บัวเอ่ยถามเสียงอ่อนหวาน รู้สึกว่าหัวใจเต้นแรงทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้เขา อาจเพราะเธอรักเขาหมดหัวใจ และรักมากเหลือเกิน

“พี่เพิ่งมาถึงครับ”พงศ์อินทร์ตอบกลับอย่างสุภาพ เขามองเธอด้วยแววตารักใคร่อยู่เสมอ

“ฉันนึกว่ามาสายเสียอีก กว่าจะหลบพี่ชัยมาได้”

“พ่อชัยตามมาตอแยแม่บัวอีกแล้วรึ” พงศ์ไม่ใคร่จะสบายใจนักเมื่อได้ยินเช่นนั้น ชัยนั้นเป็นชายหนุ่มที่มาชอบพอบัว อีกฝ่ายเป็นนักเลง ชอบข่มเหงรังแกคนอื่น เขานึกหวั่นว่าหญิงสาวคนรักจะถูกหักหาญน้ำใจเอาได้

“ใช่ค่ะ ฉันพยายามหลบพี่ชัยแล้ว แต่บางครั้งก็ไม่พ้น”

“พี่จะรีบให้คุณหญิงแม่จัดการเรื่องของเราให้เร็วที่สุด ต่อไปเราจะได้อยู่ด้วยกัน พี่จะได้ดูแลแม่บัวอย่างใกล้ชิด พี่กลัวเหลือเกินว่าไอ้ชัย มันจะทำเรื่องไม่ดีกับแม่บัว”

“ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ ฉันจะระวังตัวให้มาก” บัวบอกอีกฝ่ายให้คลายใจชัยเป็นลูกผู้รากมากดี แถมยังมีเงินทองฐานะ เป็นธรรมดาที่จะเบ่งและอวดบารมีไปเสียทั่ว เพราะมารดาตามใจเหลือเกิน ครั้นนึกถึงบิดาของชัยนั้น ท่านก็เป็นคนดีมีคุณธรรม ซื่อสัตย์ยุติธรรมนัก เธอนับถือท่านเพราะท่านเป็นเพื่อนกับบิดามารดาของเธอ แต่เมื่อหลายปีก่อน ท่านมาด่วนจากไปเสียก่อน คราวนี้ก็ไม่มีคนห้ามปรามลูกชายเมื่อทำผิด เพราะคนเป็นแม่นั้นให้ท้ายลูกเหลือเกิน

บัวมองชายคนรักด้วยสายตาชื่นชม เขาจัดว่าเป็นผู้ชายหน้าตาและผิวพรรณดี เป็นที่หมายปองของสาวๆ พงศ์อยู่ในชุดตามสมัยนิยม เสื้อราชประแตนและนุ่งผ้าโจงกระเบนเขาเป็นชายร่างสูงสง่าภูมิฐานเป็นลูกชายคนโตของพระยาพันศักดิ์และคุณหญิงจันทร์ เขามีนิสัยสุภาพเรียบร้อย ชอบงานศิลปะ มีฝีมือในการวาดภาพเป็นที่ประจักษ์ พงศ์นั้นเป็นหนุ่มรูปงามสมชายชาตรี สาวๆ ในเมืองจึงแอบพึงพอใจเขาเป็นอันมาก หลังจากเรียนจบก็เข้ารับราชการทหารรับใช้แผ่นดิน

“ยังไงพี่ก็เป็นห่วงแม่บัว กลัวคนพาลอย่างพ่อชัยจะรังแกเอา”

“พี่พงศ์อย่าทำหน้าแบบนั้นสิคะ ฉันดูแลตัวเองได้จริงๆ ยังไงพี่ชัยก็คงไม่กล้าทำอะไรรุนแรงกับฉันหรอกค่ะ วันนี้พี่พงศ์บอกว่าจะวาดรูปฉันไม่ใช่รึคะ” บัวเปลี่ยนเรื่องเสียเพราะไม่อยากให้เขาเป็นกังวล

“สัญญาก่อนว่าจะรักษาเนื้อรักษาตัวให้ดี หลีกเลี่ยงเสียให้ห่างจากพ่อชัย คนพาลอย่างนั้นไม่ควรเข้าใกล้” เขาคงต้องเร่งให้มารดาจัดการทุกสิ่งทุกอย่างให้เรียบร้อย ในเมื่อเขาเรียนจบแล้ว เข้ารับราชการแล้ว หาใช่เด็กที่ยังรับผิดชอบอะไรไม่ได้ดังเช่นสมัยก่อน

“ฉันสัญญาจ้ะ พี่พงศ์อย่ากังวลให้มากนักเลย คุณพ่อกับบ่าวไพร่ของฉันก็ยังอยู่ ไม่มีใครยอมให้พี่ชัยมาทำอะไรฉันได้หรอกค่ะ”

“ถึงกระนั้นพี่ก็ยังไม่โล่งใจแม้แต่น้อย ขอให้พี่สะสางงานทุกอย่างให้เสร็จสิ้นเสียก่อน แล้วจะทำทุกอย่างให้เรียบร้อย”

“ฉันจะรอพี่นะคะ ยังไงก็ไม่ปันใจให้ใครหรือยอมให้ใครมารังแกได้ง่ายๆ เป็นแน่ค่ะ” บัวให้สัญญาอย่างมั่นเหมาะ เธอนึกไปถึงตอนที่บิดาของชัยยังไม่สิ้น ก็ยังปรามลูกชายคนโตได้อยู่ แต่พอท่านสิ้นไปแล้ว ชัยก็ถูกมารดาตามใจ จนตอนนี้ชักหนักข้อขึ้นทุกวัน ชัยนั้นเป็นนักเลงโรงบ่อน คบคนขี้ยา พวกติดฝิ่น กินเหล้า และมีลูกน้องเป็นนักเลงหัวไม้ ใครกล้าหือก็จะโดนหนัก จึงไม่มีใครกล้าเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับชัยนัก

“อุ๊ย!” เขารวบมือเธอเอาไว้ ก่อนจะจุมพิตหลังมือเบาๆ

“อายบ่าวไพร่จะแย่” เธอบอกอย่างขัดเขิน

“ที่ไหนกันล่ะ สาลี่กับเชน หนีเราสองคนไปพรอดกันอยู่ที่ไหนแล้วก็ไม่รู้” เชนเป็นคนสนิทของพงศ์ และมีใจสมัครรักใคร่กับสาลี่คนสนิทของบัว

“แน่ะ! พี่พงศ์นี่เจ้าเล่ห์เหลือเกินค่ะ” เธอดึงมือหนี ก้มหน้างุดอย่างเขินอาย

“คิดถึงเหลือเกิน”เขาอยากทำมากกว่านี้ แต่รู้ดีว่าไม่เหมาะสม ยังไม่ถึงเวลาที่เหมาะที่ควร

“ฉันก็คิดถึงพี่พงศ์ค่ะ” เธอบอกความรู้สึกจากใจ ก้มหน้ามองมือตัวเองแล้วหน้าแดง

“พี่ไม่อยากเอาเปรียบแม่บัว เพราะพี่รักแม่บัวจากใจจริง” เขาอยากทำมากกว่าจับมือ แต่เพราะไม่อยากให้เธอเสียหายไปมากกว่านี้

“ฉันก็รักพี่พงศ์ค่ะ” เพราะรู้จักกันมานาน เธอกับเขาจึงรู้ใจกันที่สุด

“พี่อยากวาดรูปแม่บัวเก็บเอาไว้เป็นที่ระลึก” เขาบอกความประสงค์

“จะวาดที่ไหนคะ” เธอเอ่ยถาม รู้ดีว่าชายคนรักมีฝีมือในการวาดรูป

“ไปที่บ้านแม่บัวก็ดีนะ พี่อยากไปกราบคุณพ่อของบัวด้วย” เขาและเธอนั่งรถลากไปยังบ้านริมคลอง พงศ์เข้าไปกราบเพิ่มซึ่งเป็นบิดาของบัว และอยู่คุยกันอีกพักใหญ่ ก่อนขอตัวลงมาวาดรูปหญิงคนรัก เพิ่มซึ่งเป็นบิดาของบัวมีความนิยมชมชอบในตัวของพงศ์เป็นอันมาก ท่านเปิดโอกาสให้ทั้งสองได้อยู่ด้วยกัน เพราะอีกฝ่ายไม่เคยทำอะไรให้เสียหาย แต่มีสัมมาคารวะ และให้เกียรติบุตรสาวของท่านเสมอ

พงศ์เก่งช่างเอาใจ รู้ว่าว่าที่พ่อตาชอบอะไรก็มักหามากำนัลอยู่เสมอ ทั้งยังคุยกันอย่างถูกคอ ก็อยากได้พงศ์มาเป็นเขยเพราะมีคุณสมบัติเพียบพร้อมและเหมาะสมคู่ควรกับบุตรสาวของตน ครอบครัวของพงศ์เป็นพระน้ำพระยา ฐานะร่ำรวยทรัพย์สินเงินทองมากมาย เป็นคนดีมีน้ำใจ เป็นที่นับหน้าถือตา รูปร่างหน้าตานั้นก็หล่อเหลา อีกทั้งยังสุภาพเรียบร้อย แต่ก็เข้มแข็งองอาจสมชายชาตรียามเมื่อต้องทำงานรับใช้บ้านเมือง

“แม่บัวมานั่งตรงนี้นะ พี่จะวาดรูปแม่บัวตรงนี้” เขาประคองเธอนั่งที่ศาลาท่าน้ำ ด้านหลังเป็นภาพผืนน้ำทอดตัวเป็นสายและเห็นบ้านเรือนของผู้คนอยู่ตามลำคลอง เธอกับเขาเล่นน้ำในคลองมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ที่นี่จึงเป็นความทรงจำที่แสนงดงาม

“แสงกำลังดี ทุกอย่างสวยไปหมด แต่สวยสู้แม่บัวไม่ได้”

“ดูสิคะ พี่พงศ์น่ะปากหวาน” เธอว่าแล้วก้มหน้างุดอย่างเขินอาย

“เงยหน้าหน่อยสิครับ” เขาเริ่มต้นการวาดภาพด้วยความตั้งใจ

“ภาพนี้พี่วาดเสร็จพี่จะเก็บไว้ในห้องนอน”บัวยิ้มหวานให้คนรัก ทอดสายตามองขณะที่เขากำลังตวัดพูกันเพื่อวาดภาพเธออย่างตั้งใจ

“แหวนของพี่พงศ์สวยจังเลยนะคะ”

“แหวนพลอยนิลครับ เป็นแหวนเก่าแก่ของเจ้าคุณพ่อ คุณหญิงแม่ของพี่มอบเมื่อให้เมื่อหลายวันก่อน”

“สวยจังเลยค่ะ”

“ตาพงศ์ ตื่นหรือยังลูก วันนี้มีนัดกับคุณหญิงเครือมาศนะลูก” พงศ์อินทร์ผวาขึ้นมาสุดตัว เขาฝันไปเหรอนี่!!!

ใบหน้าหล่อเหลาและสุขุมก้มมองแหวนพลอยนิลที่เขาเพิ่งได้มาเป็นเจ้าของ เป็นมรดกตกทอดของตระกูลที่เขาจะให้ลูกชายคนโต เขาค่อยๆ ลูบไล้หัวแหวนเบาๆ เลิกคิ้วคมเข้มขึ้นเล็กน้อยก่อนจะครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ในฝันเขาเห็นตัวเองแต่งชุดโบราณ สวมแหวนวงนี้ กับหญิงสาวใบหน้าหวานหยดย้อยที่เขารู้สึกรักเธอเหลือเกิน

“ตื่นแล้วครับคุณแม่” เขารีบขานรับมารดา ก่อนถอนหายใจเล็กน้อยๆ ท่านลงทุนมาปลุกเขาด้วยตัวเองแบบนี้คงจะหลีกเลี่ยงไม่ได้อีกเช่นเคย

พงศ์อินทร์ สรทรรศน์ ชายหนุ่มวัย 27 ปี บุตรชายคนโตของคุณหญิงดาเรศ สรทรรศน์ ความโสดของเขาทำให้สาวๆ หลายคนคลั่งไคล้ หมายปองอยากได้มาเป็นสามีและพ่อของลูก เพราะฐานะที่มั่นคง รูปร่างหน้าตาที่หล่อเหลา ชาติตระกูลที่ดี ความเป็นสุภาพบุรุษและรักครอบครัว เขาจึงเป็นชายหนุ่มที่มีเสน่ห์และน่าใฝ่หา

เหล่าบรรดาคุณหญิงคุณนายผู้มีอันจะกินจริงๆ หรือไม่จริง จึงอยากประเคนลูกสาวให้ถึงปากหนุ่มหล่อ ร่ำรวย จิตใจดีคนนี้

“ตาพงศ์เองก็อายุไม่ใช่น้อยๆ แล้วนะคะ ดิฉันอยากจะให้เป็นฝั่งเป็นฝากับผู้หญิงดีๆ จะได้มีทายาทสืบสกุล”

คุณหญิงดาเรศพูดคุยโต้ตอบกับคุณหญิงเครือมาศ ข้างกายมีบุตรสาวหน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพรา หล่อนแอบมองพงศ์อินทร์อย่างขัดเขิน กิริยามารยาทดูเรียบร้อยอ่อนหวานน่าทะนุถนอม เหมาะสมดีพร้อมไปด้วยความเป็นกุลสตรีไทย ทั้งมีฐานะชาติตระกูลที่คู่ควร จะได้ช่วยส่งเสริมกันและกัน

“ยายหนูสารินของดิฉันก็ได้เวลาที่จะออกเรือนแล้วล่ะคะ มีผู้ชายหลายคนอยากผูกสมัครรักใคร่ แต่ยายหนูสารินของดิฉันเรียบร้อย เป็นกุลสตรี จึงไม่เคยคบหากับผู้ชายคนไหนให้ต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงหรือด่างพร้อย ยายหนูสารินเก่งทั้งการบ้านการเรือน เล่นดนตรีก็เก่ง ทำอาหารก็เก่ง รสมือนั้นรับรองว่าใครได้ลองแล้วจะต้องติดใจ ยิ่งงานนอกบ้านนั้นหายห่วง พาไปออกงานก็ไม่ต้องอายใคร” คุณหญิงเครือมาศยกยอปอปั้นสาริน บุตรสาวของตัวเองเสียไม่หยุดปาก เรื่องต่างๆ ที่พูดไปจะทำได้หรือไม่ได้นั้น ช่างหัวมัน!!!ขอให้ได้แต่งงานกันเสียก่อน ค่อยว่ากันอีกทีก็ยังได้

สารินแอบมองพงศ์อินทร์แล้วนึกนิยมชมชอบ ชายหนุ่มเป็นหนุ่มหล่อเหลาที่ดูดีทุกระเบียบนิ้ว ทั้งยังสุภาพเรียบร้อย เครื่องหน้าของเขารับกันอย่างเหมาะสม ใบหน้าเรียวได้รูป คางมีรอยผ่าเล็กน้อย ริมฝีปากหยักหนา จมูกโด่งเป็นสัน สายตานั้นอ่อนโยนดูใจเย็น คิ้วเข้มรับกับหน้าผากกว้างขวางบ่งบอกถึงความฉลาดหลักแหลม สุขุมนุ่มลึก เขาเป็นคนพูดจาสุภาพเรียบร้อย อยู่ใกล้แล้วอบอุ่นใจ เขาเป็นผู้ชายทรงเสน่ห์ที่เพียงแค่ยิ้มบางเบาก็ทำให้หัวใจของเธอแทบละลาย อยากจะพลีกายพลีใจลงไปแทบเท้า

“จริงเหรอครับนี่!!!” พชรทะลุกว้างปล้องขึ้นมาจู่ๆ เขาก็โผล่มาจากไหนไม่รู้ พร้อมกับนั่งลงใกล้ๆ กับพี่ชายคนเดียว สีหน้าทะเล้นของเขาทำให้คุณหญิงดาเรศมีลางสังหรณ์แปลกๆ ว่าวันนี้การดูตัวคงล่มเป็นแน่ ในขณะที่พงศ์อินทร์นั้นยิ้มอ่อนโยนให้น้องชายคนเดียวที่มาได้ทันเวลาพอดิบพอดี เพราะเขาช่างอึดอัดกับสองแม่ลูกตรงหน้าเสียเหลือเกิน ครั้นจะตัดรอนเสียก็เกรงใจมารดาผู้ให้กำเนิดที่นิยมชมชอบสารินเสียหนักหนา

“โอ๊ย! ร้อนจริงๆ เลยครับคุณแม่ พี่พงศ์” พชรบ่นว่าร้อนก่อนจะยกน้ำส้มของสารินขึ้นดื่มจนหมดแก้วแก้กระหาย ไม่วายยักคิ้วให้หญิงสาวตรงหน้าอย่างกวนๆ สารินหน้าแดงจัด แต่สาเหตุของความหน้าแดงนั้น มีพชรเท่านั้นที่รู้ว่าเพราะอะไร!!!

“ตายแล้ว!” คุณหญิงเครือมาศยกมือขึ้นทาบอก มองกิริยามารยาทของแขกผู้มาใหม่อย่างตกตะลึง ถ้าไม่ติดว่าเป็นบุตรชายอีกคนของคุณหญิงดาเรศ ว่าที่แม่สามีในอนาคตของบุตรสาว เธอจะไม่ทนให้อีกฝ่ายทำกิริยาแบบนี้เป็นแน่ เครือมาศนึกในใจว่าดาเรศนั้นอยากได้สะใภ้ดีมีมารยาท แต่ไม่รู้จักอบรมสั่งสอนบุตรชายคนเล็กเสียบ้าง ว่าสมบัติผู้ดีเขาทำกันอย่างไรช่างไร้มารยาทเสียนี่กระไร คว้าแก้วน้ำส้มของคนอื่นไปดื่มหน้าตาเฉย เหมือนพวกตายอกตายอยาก กิริยามารยาทก็ทะลึ่งตึงตัง ไม่เห็นเหมือนคนเป็นพี่เลยสักนิด

“ขอโทษด้วยนะคะ นี่ตาพด ลูกชายคนเล็กของดิฉันเองค่ะ” คุณหญิงดาเรศหันไปทำตาขุ่นเขียวใส่บุตรชายคนเล็ก อีกฝ่ายทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ได้อย่างแนบเนียน

“ลูกชายคนเล็กที่มีข่าวกับผู้หญิงบ่อยๆ น่ะเหรอคะ” คุณหญิงเครือมาศเอ่ยถาม นึกไม่ชอบใจพชรอยู่มาก ในขณะที่สารินหน้าซีดเผือดสลับแดง ในวงสนทนานั้นคิดว่าหญิงสาวไม่พอใจที่อีกฝ่ายทำกิริยาไม่เหมาะสม มีเพียงหญิงสาวเท่านั้นที่รู้ว่ามันไม่ใช่ เธออยากลุกหนีจากโต๊ะไปเสียเดี๋ยวนี้ถ้าไม่ติดว่าจะเสียมารยาท

“เขามาได้ยังไงนะ!!!” สารินตะโกนอยู่ในใจ ตกใจตั้งแต่ที่เขาเรียกคุณหญิงดาเรศว่าแม่!!! แถมมารดาของเธอยังรู้จักกับพชร แต่เธอกลับไม่รู้จัก อาจเพราะเธอไปอยู่เมืองนอกเสียนานนั่นเอง

“อ้าว... นี่ว่าที่พี่สะใภ้ของผมเหรอครับ เอ๊ะ! แต่เราเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนเอ่ย” พชรทำเสียงเจ้าชู้ตามประสา มองสำรวจหน้าตาหญิงสาวเหมือนคลับคล้ายคลับคลา สารินหลบหน้าหลบตาเป็นพัลวัน ในขณะที่อีกฝ่ายจ้องมองด้วยท่าทีกวนๆ ตามสไตล์ของเขา

“เราไม่เคยเจอกันหรอกค่ะ” เธออยากมุดโต๊ะหนีจริงๆ นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกัน เค้าบอกว่าโลกกลม เธอคิดว่ามันจริงก็วันนี้แหละ

“อ๋อ... ผมจำคุณได้แล้ว คุณสารินนี่เอง เราเจอกันที่ผับคืนก่อน จำผมได้ไหมครับ ผมพชรไง” พชรร้องอย่างดีอกดีใจ คุณหญิงดาเรศอ้าปากค้าง หวังว่าคงไม่ใช่อย่างที่เธอคิดหรอกนะ!!!

“ลูกชายของคุณหญิงดาเรศนี่พูดจาเลอะเทอะนะคะ ยายหนูสารินเรียบร้อย อยู่กับเย้าเฝ้ากับเรือน จะไปเที่ยวผับเที่ยวบาร์ได้ยังไงกัน” คุณหญิงเครือมาศแทบนั่งไม่ติดเมื่อลูกชายคนเล็กของคุณหญิงดาเรศทักทายบุตรสาวของตนแบบนั้น

“เหรอครับ สงสัยผมคงจำคนผิดแน่ๆ เลย” พชรแกล้งว่า... ลากเสียงยานคานจนคนที่รู้ตัวเองดี อึกๆ อักๆ อยากขอตัวกลับเต็มที สายตาของเขาแพรวพราวยิ่งนัก เมื่อคืนก่อนเธอคิดว่าเขาเป็นคนมีเสน่ห์เอามากๆ แต่ตอนนี้เธอคิดว่าเขา... น่ากลัวเอามากๆ เชียวล่ะ

“ใช่ค่ะ จำคนผิดแน่ๆ เลยค่ะ”สารินแทบสำลักตายกลางโต๊ะอาหาร รีบสนับสนุนคำพูดของเขาแทบไม่ทัน

“จำคนผิดก็ดีแล้ว ตาพดน่ะไม่ไหวเลยจริงๆหนูสารินเขาเป็นกุลสตรี อยู่กับเย้าเฝ้ากับเรือนจะไปเที่ยวเตร่กลางค่ำกลางคืนเหมือนกับเราได้ยังไงกัน จริงไหมคะคุณหญิงเครือมาศ” คุณหญิงดาเรศว่าบุตรชาย ท้ายประโยคหันไปถามคนที่นั่งหน้าซีดอยู่ใกล้ๆ กับบุตรสาว ลางสังหรณ์ทำให้รู้สึกร้อนรุ่มจนนั่งไม่ติด ถึงพชรจะทำตัวเป็นเพลย์บอย แต่ก็ไม่เคยทักใครมั่วซั่วให้ต้องเสียหาย เรียกว่าลูกชายคนนี้ความจำเป็นเลิศเชียวล่ะ ถ้าไม่มีเค้าของความจริง ย่อมไม่เอ่ยออกมาอย่างแน่นอน

“แต่ผมมีคลิปนะครับ ผู้หญิงคนนั้นหน้าตาเหมือนคุณสารินเปี๊ยบเลย ยังไงผมต้องขอทบทวนความจำของตัวเองเสียหน่อย ว่ายังเป็นคนความจำดีอยู่หรือเปล่า” พชรงัดคลิปเด็ดออกมา เป็นคลิปที่สารินกำลังวาดลวดลายเต้นอยู่ในผับอย่างยั่วยวน แถมยังแต่งตัวโป๊เสียอีก และคืนนั้นเขาก็แทบเอาตัวไม่รอด เกือบโดนเธอลากไปกินในห้องน้ำของผับเสียด้วยสิ ดีที่หนีรอด กระโจนขึ้นรถมาได้เสียก่อน

“นี่คุณ!!! คุณใส่ความฉัน” สารินชี้หน้าพชรอย่างโมโห

“อะไรกันครับ ใส่ความอะไรกัน ผมไม่เห็นรู้เรื่องอะไรเลย” พชรตีหน้ามึน ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เขาเป็นคนตั้งใจอัดคลิปนี้ขึ้นมาเองและเป็นคนตามไปสืบเรื่องราวของเธออย่างจริงจังเมื่อรู้ข่าวว่ามารดาจะให้พี่ชายมาดูตัวผู้หญิงคนนี้ เพราะรู้ดีว่าพี่ชายถูกมารดาขอร้องเชิงบังคับกลายๆ ความที่รักพี่ชายมากรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ใคร่อยากขัดใจมารดานัก เขาเลยต้องออกโรงปกป้องพี่ชายจากผู้หญิงหิวเงินพวกนี้

“นี่!!!” สารินตัวสั่นด้วยความโกรธ

“ทำเป็นจำไม่ได้นะครับ คุณเกือบลากผมไปกินในห้องน้ำ อ้อ... ในรถด้วย ดีที่ผมไหวตัวทัน” ชายหนุ่มทำท่านึกก่อนพูด เขาเกือบโดนเธอลากขึ้นเตียง แต่เพราะรู้ล่วงหน้าว่าอาจจะมีปัญหาตามมา เขาจึงยับยั้งชั่งใจได้ มีผู้หญิงอีกเยอะที่ยอมให้เขา “กิน” โดยไม่มีพันธะต่อกัน เรียกว่าวินๆ กันทั้งคู่ ไม่ต้องมานั่งรับผิดชอบให้ต้องเสียเวลา เพราะคนอย่างเขาไม่เคยบังคับจิตใจใครอยู่แล้ว ถ้าคืนนั้นเขาหลวมตัวยอมให้เธอลากไปกิน ตอนนี้คงต้องมานั่งรับผิดชอบกันเป็นพัลวันแน่ๆ เพราะมารดาของเขาไม่นิยมให้เขารังแกผู้หญิง แต่เขาคิดว่าผู้หญิงน่ารังแกจะตายไป โดยเฉพาะเวลาอยู่บนเตียง น่ารังแกเหลือเกิน...

“ตายแล้ว!!!” คุณหญิงดาเรศยกมือขึ้นทาบอก

“วันนี้คุณแต่งตัวได้น่ารักจังเลยนะครับ แหม... ผมแทบจำสาวเปรี้ยวเข็ดฟันคืนนั้นไม่ได้แล้วเชียว ถ้าไม่เห็นไฝที่ต้นคอของคุณ”สารินเผลอยกมือขึ้นลูบไฝตัวเอง นึกในใจว่าผู้ชายบ้าอะไร จำได้แม้กระทั่งไฝฝ้า

พชรทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอสารินในวันนี้ดูเรียบร้อยอ่อนหวานจนแทบจำไม่ได้ แต่เขารู้ว่าฉากหลังเธอกับมารดาของเธอเป็นเช่นไร ไม่มีเสียหรอกที่จะมาหลอกแม่และพี่ชายเขาได้

“หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ!!!”

“วันก่อนแต่งตัวล่อเสือล่อตะเข้เหลือเกินนะครับ ที่คุณแม่ของคุณบอกว่าทำอาหารเก่ง คงรสชาติแซ่บถึงทรวงแน่ๆ พี่ชายผมกินแล้วคงแทบสำลักตาย”

พชรพูดจายั่วยวนกวนประสาทจนน่าตบ ในเวลานี้สารินรู้สึกเกลียดเขาจับใจ ผู้ชายที่คืนก่อนเต็มไปด้วยเสน่ห์แพรวพราว พอแผลงฤทธิ์ขึ้นมา ไม่น่าเข้าใกล้เลยสักนิดเดียว ผิดกับคนเป็นพี่ พงศ์อินทร์ไม่เห็นแสบสะท้านทรวงเหมือนอย่างพี่ชายของเขาเลยสักนิด

“คุณหญิงคะ ดิฉันกับลูกคงต้องขอตัวก่อนน่ะค่ะ” คุณหญิงเครือมาศหน้าม่าน รู้สึกอับอายอย่างบอกไม่ถูก อีกนัยน์หนึ่งคือเถียงไม่ขึ้นนั่นเอง เนื่องจากรู้นิสัยใจคอของบุตรสาวเป็นอย่างดีว่าอาจจะทำมากกว่าที่พชรพูดเสียอีก ยิ่งอยู่ไปก็ยิ่งถูกแฉ ตอนนี้คงต้องรีบเผ่นเสียก่อนน่าจะเป็นการดีที่สุด

“แล้วหนี้สินที่โดนทวงอยู่นี่ เมื่อไหร่จะจ่ายหมดครับ หรือว่าแต่งงานกับพี่ชายของผมแล้วจะทยอยเอาไปจ่าย” พูดได้ตรงใจดำจริงๆ คุณหญิงเครือมาศกับสารินร่างกระตุก ลุกขึ้นจากเก้าอี้แทบหนีตาย หน้าซีดสลับแดงทั้งโกรธทั้งอาย บรรยายไม่ถูกว่าอารมณ์ไหนมีมากกว่ากัน พชรกลั้นขำสุดกำลังใจ เกิดมาเขาไม่เคยขำมากมายขนาดนี้มาก่อนเลย

“ดิฉันขอตัวนะคะคุณหญิง” คุณหญิงเครือมาศพูดอีกครั้งก่อนจะลากมือบุตรสาวออกไปอย่างอับอายขายหน้า เสียงแข็งกระด้างไร้การปั้นแต่งให้อ่อนหวานเหมือนในคราแรก ใบหน้านั้นตึงเครียดจนแทบดูไม่ได้

“โอ๊ย! ขำจริงๆ เลยครับ ยายคุณหญิงเครือมาศกับยายสารินหน้านี่ตึงเปรียะ ผมกลัวจะแตกเหลือเกินนะครับนั่น”

“กลัวจะแตก แม่ว่าแตกเป็นเสี่ยงๆ เชียวล่ะ” คุณหญิงดาเรศค้อนบุตรชายคนเล็ก

“อ้าว... เหรอครับ ไม่ยักรู้”

“จ้ะ พ่อตัวดี แม่จะเชื่อว่าเราไม่รู้จริงๆ” ทั้งหมดมองตามร่างของคุณหญิงเครือมาศและบุตรสาวไปจนสุดตา ก่อนจะส่ายหน้าไปมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

“ฉันบอกแกแล้วว่าอย่าไปเที่ยวเตร่กลางค่ำกลางคืนอีก แกยังแอบหนีเที่ยว คุณหญิงดาเรศเขาชอบผู้หญิงเรียบร้อยรู้ไหมห้ะ! กว่าฉันจะเข้าถึงตัวเขาได้ แกรู้ไหมว่ายากแค่ไหน ต้องใช้ความพยายามเท่าไหร่ แกนี่มันทำให้ฉันซวยจริงๆ แล้วนี่จะทำยังไง หนี้สินก็เต็มไปหมด มีหวังแกกับฉันได้ไปนอนข้างถนนแน่ๆ ที่ซุกหัวนอนก็จะไม่มีอยู่แล้ว นังลูกสารเลวเอ๊ย” คุณหญิงเครือมาศด่าบุตรสาวด้วยความโมโห จิ้มหน้าผากอีกฝ่ายแทบหน้าทิ่มไปกับพื้น

“โอ๊ย! คุณแม่ หนูแอบไปโดยไม่ให้ใครเห็นแล้วนะคะ จะไปรู้ได้ไงว่าจะไปเจออีตานั่น แล้วใครจะไปรู้อีกว่าเขาเป็นน้องชายคุณพงศ์ เป็นลูกอีตาคุณหญิงดาเรศว่าที่แม่ผัวหนูกันเล่า” สารินกระแทกเสียงกลับใส่มารดา หน้างอง่ำด้วยความโมโหเมื่อโดนมารดาตำหนิเข้าให้ ก็ใครจะไปรู้กันเล่าว่าจะถูกพชรมาตีสนิท สืบเรื่องราวของเธอกับมารดา ก็ไหนท่านบอกเองว่าคุณหญิงดาเรศอะไรนั่นเชื่อเสียสนิทว่าเธอไม่ได้ด่างพร้อยอะไร ทั้งฐานะ ชาติตระกูล การศึกษาและประวัติในสมัยก่อน

“แกรู้ไหมว่าคุณพงศ์เขาเป็นผู้ชายที่ดีแค่ไหน เกิดกี่ชาติแกจะหาผู้ชายแบบนี้ได้อีก รวยก็รวย ชาติตระกูลก็ดี แถมยังเป็นสุภาพบุรุษ เขาเป็นคนดีมากๆ ไม่เหมือนแก ส่งไปเรียนเมืองนอกเมืองนาก็ทำตัวเหลวไหล ผลาญเงินฉันไปเท่าไหร่ต่อเท่าไหร่ เคยสำนึกบ้างไหม” คุณเครือมาศควันออกหูเมื่อนึกถึงเรื่องราวของบุตรสาวตอนส่งไปร่ำเรียนเมืองนอกเมืองนา อีกฝ่ายปล่อยเนื้อปล่อยตัวจนท้อง แถมยังเรียนไม่เอาไหนเสียอีก กลับมาเธออุตส่าห์จับใส่ตะกร้าล้างน้ำ สุดท้ายก็เหลวอีกจนได้

“โอ๊ย!อีตาคุณพงศ์อินทร์นั่น จืดชืดยิ่งกับน้ำยาล้างจาน ให้หนูมีผัวแบบนั้น ยอมตายเสียดีกว่าค่ะ” ในเมื่อไม่ได้ก็ช่างหัวมัน เกิดมายังไม่เคยง้อผู้ชายหน้าไหนมาก่อน หล่อรวย ดีแล้วไงล่ะ ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ชอบเธอ ที่ต้องแสดงเป็นผู้หญิงแสนดี เป็นแม่ศรีเรือน แม่บ้านแม่เรือน อกจะแตกตายอยู่แล้ว ยังต้องปั้นหน้าแต่งเรื่องราวที่ไม่เป็นความจริงอีกมากมาย

“ฉันเห็นแกพร่ำเพ้อถึงเขาเสียนักหนา” คุณหญิงเครือมาศดุบุตรสาว สารินยักไหล่อย่างไม่แคร์ ทั้งๆ ที่เสียดายพงศ์อินทร์จับใจ ผู้ชายมีทั้งโลก ไม่ได้คนนี้ก็มีคนอื่นอีก เธอปลอบใจตัวเอง

“เขาจืดชืดยิ่งกว่าน้ำยาล้างจาน แล้วแกเคยกินน้ำยาล้างจานแล้วหรือไงห้ะ นังลูกเวรนี่ เขารวย นิสัยดี ถ้าแกทำให้เขารักเขาหลงได้ เขาก็ประเคนให้แกทุกอย่าง ผู้ชายดีๆ หาได้ง่ายๆ เสียที่ไหนกันคนที่แกคบๆ อยู่ก็พวกหลอกฟันแกทั้งนั้น ฉันไม่เห็นว่ามันจะอุดหนุนค้ำจุนอะไรแกเลย นอกจากหลอกแกไปวันๆ”

“โธ่คุณแม่คะ อย่าพูดถึงเขาได้ไหม หนูเบื่อจะฟังเต็มทนแล้ว” สารินหงุดหงิดหน้างอง่ำ ใครจะไปรู้เล่าว่าความจะมาแตกเอาตอนที่เธอกำลังมีใจให้พงศ์อินทร์พอดิบพอดีด้านเครือมาศโมโหหนักกว่าเก่า จิ้มหน้าผากบุตรสาวจนหน้าหัน สารินทนไม่ไหว ทิ้งมารดาเอาไว้เสียตรงนั้น ชอบเจ้ากี้เจ้าการเรื่องของเธอดีนัก